บทที่ 88 แผนการ

ชิงม่อไม่ได้ขยับตะเกียบ ทั้งยังไม่แตะต้องจอกสุราแม้แต่น้อย เขาตีหน้าขรึมไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ชิงหานในฐานะตัวเอกของวันนี้ยิ้มแหะๆ ยกจอกสุราขึ้นจิบคำหนึ่ง ท่าทางนอบน้อมเป็นพิเศษ

ต่อให้ยามอยู่ต่อหน้าคนนอกเขาจะยโสโอหังเพียงใด แต่ทั้งหมดก็ล้วนพึ่งพาบารมีของบิดาและพี่ชาย ดังนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าคนทั้งสอง ชิงหานจึงเป็นเด็กหนุ่มที่ว่านอนสอนง่ายที่สุดในเมืองชิงอวิ๋น

"ชิงม่อ พ่อว่าเจ้ามีดีทุกอย่าง เสียแค่นิสัยหัวรั้นคร่ำครึเกินไป น้องชายเจ้าทะลวงขอบเขตได้ มิใช่เรื่องน่ายินดีหรอกหรือ ไยต้องคอยตีหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดด้วยเล่า"

ชิงซูมองดูท่าทางของชิงม่อพลางถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา เขาไม่อาจทำอะไรกับอุปนิสัยของบุตรชายคนโตผู้นี้ได้เลยจริงๆ

"ข้อนี้เจ้าเหมือนแม่เจ้า ไม่เหมือนข้าสักนิด"

"ข้าบอกแล้ว ท่านอย่าเอ่ยถึงท่านแม่อีกได้หรือไม่" ชิงม่อแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เฮ้อ… เจ้านี่นะ ข้ารู้ว่าในใจเจ้ายังมีปมเรื่องคราวนั้นอยู่เสมอ แต่เรื่องมันก็ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว น้องเจ้าก็โตป่านนี้ ข้าก็ยังคงเป็นคนที่ใกล้ชิดพวกเจ้าที่สุดอยู่ดี"

ชิงซูถอนหายใจ ก่อนจะกรอกสุราในจอกเข้าปากจนหมด

"คนที่ใกล้ชิดที่สุดงั้นหรือ หากคราวนั้นท่านไม่ยืนดูดายไม่ยอมช่วย สองพี่น้องพวกข้าจะมีสภาพไร้มารดาได้อย่างไร"

ชิงม่อจ้องมองบิดาตนเอง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ได้ยินเช่นนั้น ร่างกายของชิงซูก็สั่นสะท้าน แววตาหม่นแสงลง "เจ้าไม่เข้าใจหรอก"

"ตอนนั้นน้องชายยังเล็ก จำความไม่ได้ ย่อมลืมเลือนความผิดที่ท่านเคยก่อไว้ได้ แต่ข้าทำไม่ได้ ข้าต้องเบิกตากว้างมองดูท่านทำร้ายท่านแม่จนตายไปต่อหน้าต่อตา"

ชิงม่อจ้องเขม็งไปที่ชิงซู เอ่ยออกมาทีละคำอย่างเด็ดขาด

"คำสั่งทหารดั่งขุนเขา สถานการณ์ในตอนนั้นจะยอมให้ข้าเห็นแก่เรื่องส่วนตัวจนต้องทำลายทหารทั้งกองทัพได้อย่างไร อย่าว่าแต่มารดาเจ้าเลย ต่อให้เป็นตัวข้าที่อยู่ตรงนั้น ข้าก็ไม่มีวันออกคำสั่งให้กองกำลังของข้าวกกลับไปช่วยตัวเองเด็ดขาด"

"เช่นนั้นท่านก็น่านับถือยิ่งแล้ว ท่านแม่ทัพใหญ่"

ชิงม่อแค่นยิ้มเยาะไม่หยุด

สีหน้าของชิงซูหม่นหมองลง ราวกับหวนกลับไปสู่ยุคแห่งไฟสงครามและความวุ่นวายในคราวนั้น

…

"ท่านแม่ทัพ ท่านออกคำสั่งเถิด ให้พวกเรานำพี่น้องไปช่วยด้วย"

ภายในกระโจม รองแม่ทัพนายหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้น ส่งเสียงวิงวอนอย่างน่าเวทนา

"รองแม่ทัพโม่ เจ้าใช่ว่าจะไม่รู้ว่าช่องเขาชิงซานนั่นมันคือทางตัน ในเมื่อเป็นทางตัน ไยต้องพาพี่น้องไปตายด้วยเล่า ไปเพิ่มคนตายโดยเปล่าประโยชน์ รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดักที่ศัตรูวางไว้แล้วยังจะเหยียบเข้าไปอีกหรือ"

เมื่อมองดูรองแม่ทัพที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ชิงซูก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้บนใบหน้าจะเปี่ยมไปด้วยความอาลัย แต่ก็แฝงแววแห่งการตัดใจอันแน่วแน่ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

"ท่านแม่ทัพ นั่นมันสายเลือดของท่านกับฮูหยินของท่านเลยนะขอรับ"

"ต่อหน้าสงครามทุกคนเท่าเทียมกัน ในเมื่อฟ้าลิขิตมาเช่นนี้พวกเราก็ไม่อาจฝืน ตราบใดที่ตรงนั้นไม่ใช่ท่านเจ้าผู้ครองแคว้น พวกเราก็ต้องถอนกำลังทั้งหมด"

ชิงซูกล่าวตัดบทของรองแม่ทัพทันที ก่อนจะหันหลังให้ ไม่อยากให้เหล่าทหารของตนเห็นสีหน้าในยามนี้

ภรรยาและลูกของตนตกอยู่ในกับดักที่ศัตรูวางไว้ ย่อมเพื่อล่อให้กองกำลังกลุ่มนี้ส่งตัวเองไปถึงที่ แล้วกวาดล้างให้สิ้นซากในคราวเดียว ต่อให้ตรงนั้นเป็นภรรยาและลูกของตนเอง เขาจะทำใจให้พี่น้องร่วมรบไปตายได้อย่างไร

ภูมิประเทศของช่องเขาชิงซานอันตรายยิ่งนัก ศัตรูคงวางกำลังดักซุ่มไว้ที่ช่องเขาตั้งนานแล้ว อย่าว่าแต่กองทัพเลย แม้แต่นกสักตัวยังไม่มีทางรอดชีวิตบินออกมาจากช่องเขาชิงซานได้

เขาจะไม่ปวดใจได้อย่างไร จะไม่โศกเศร้าได้อย่างไร

คำโบราณว่าเสือดุร้ายยังไม่กินลูกตนเอง แต่การต้องทนดูภรรยาและลูกตายไป แม้ตัวเขาจะชินชากับการพรากจากและความตายมามาก แต่ภายในใจกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ทว่าในสนามรบ เขาไม่อาจยอมรับให้เหล่าทหารของตนถลำลึกเข้าไปในความตายนั้นได้ยิ่งกว่า

ทำสงครามย่อมต้องมีคนตาย ชิงซูไม่เคยหวาดกลัว แต่เขาต้องการให้ทหารทุกคนของตนต้องตายอย่างสมศักดิ์ศรี ฆ่าได้หนึ่งคนถือว่าไม่ขาดทุน ฆ่าได้สองคนก็ถือว่าได้กำไรที่มีคนตายตาม

แต่การบุกเข้าไปในช่องเขาชิงซาน เกรงว่าแม้แต่คนลากไปตายด้วยสักคนยังหาไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจยินยอม

สงครามของแคว้นซานเหอดำเนินมาถึงจังหวะสำคัญที่สุดแล้ว การสูญเสียที่ช่องเขาชิงซานของตนอาจนำความเสียหายใหญ่หลวงมาสู่แคว้นได้ เพียงแค่เหตุผลข้อนี้ข้อเดียว ก็ไม่มีสิ่งใดสามารถเปลี่ยนความตั้งใจในใจเขาได้อีกต่อไป