บทที่ 89 แม่ทัพ

"ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยขอตัว…" รองแม่ทัพโม่ก้มหน้าถอยออกจากกระโจมไปอย่างเงียบเชียบ ชิงซูรู้สึกเพียงความร้อนรุ่มในใจ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจสงบจิตใจลงได้

"ไปตามกุนซือมา ข้ามีเรื่องสำคัญต้องหารือ"

…

ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันกลับอยู่นอกเหนือการควบคุมของชิงซู รองแม่ทัพทั้งสองของเขาอาศัยจังหวะที่เขาหารือเรื่องศึกกับกุนซือ แอบพากองกำลังกลุ่มเล็กๆ ลอบออกจากค่ายทหารไปอย่างเงียบเชียบ

ยามที่ชิงซูรู้ตัวก็พบว่าสายไปเสียแล้ว เกรงว่ากองกำลังกลุ่มนั้นคงเข้าสู่ช่องเขาชิงซานไปนานแล้ว

บางครั้งในสนามรบไม่ใช่ว่ามีคนมากแล้วจะดีเสมอไป ยอดฝีมือจำนวนน้อยมักสร้างผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมายได้ และกองกำลังกลุ่มเล็กๆ นี้ก็ทำสำเร็จ พวกเขาสามารถพาบุตรชายทั้งสองของชิงซูออกมาได้

ทว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้นหนักหนาสาหัสยิ่งนัก

ทั้งกองกำลังถูกทำลายสิ้น ไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาแม้แต่คนเดียว รวมถึงรองแม่ทัพทั้งสองของเขาด้วย

และรวมถึงภรรยาของเขา

เพื่อแลกกับโอกาสรอดที่มากกว่า มารดาผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ยอมสละโอกาสรอดชีวิตของตน เพื่อยื้อเวลาอันมีค่าให้กับบุตรชายคนเล็กที่นางรักที่สุด และสุดท้ายมารดาท่านนี้ก็ถูกคมดาบของศัตรูฟันจนสิ้นใจ

นางผู้นี้ก็คือมารดาของชิงม่อและชิงหาน

ชิงซูไม่มีวันลืมภาพนั้นได้ลง รองแม่ทัพทั้งสองของเขาถูกธนูปักร่างหลายสิบดอก แต่ยังคงปกป้องชิงม่อที่ยังเป็นเพียงเด็กน้อย และชิงหานที่ยังอยู่ในห่อผ้าอย่างสุดชีวิต ทั้งคู่กัดฟันใช้แรงใจทั้งหมดพาสองเด็กน้อยส่งถึงชายแดน ก่อนจะค่อยๆ สิ้นใจไป

ชิงซูไม่มีวันลืมรอยยิ้มก่อนสิ้นลมของรองแม่ทัพทั้งสองได้ รอยยิ้มที่ดูอิ่มเอมและเปี่ยมสุขยิ่งนัก

และรองแม่ทัพทั้งสองท่านนั้นก็คือ รองแม่ทัพโม่ กับรองแม่ทัพหาน

นับแต่นั้นมา บุตรชายทั้งสองของชิงซูก็ได้รับชื่อใหม่ ซึ่งใช้มาจนถึงทุกวันนี้

ชิงม่อ และชิงหาน

ยามมองดูร่างของสหายร่วมรบที่ร่างยังไม่ทันเย็น ชิงซูไม่อาจหักห้ามอาการสั่นเทาของร่างกายได้ สงครามดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว รองแม่ทัพคนสนิททั้งสองท่านนี้เดิมทีควรจะได้เลื่อนยศปูนบำเหน็จ ได้เสพสุขกับลาภยศสรรเสริญ ทว่ากลับต้องมาตายลงต่อหน้าต่อตาเขา โดยที่เขามิอาจทำสิ่งใดได้เลย

ตอนนั้นชิงม่อมีอายุได้สี่ห้าขวบแล้ว เหตุการณ์ครั้งนั้นฝังรากลึกลงในจิตใจเขาอย่างไม่อาจลบเลือน แน่นอนว่าในใจของเด็กน้อย เขาเชื่อมาตลอดว่าหากบิดาส่งกำลังพลมาเร็วกว่านี้ มารดาก็คงไม่ต้องตาย

การตายของมารดาจึงเป็นความรับผิดชอบของบิดามาตลอด ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะบิดา ความสัมพันธ์ของเขากับชิงซูจึงได้เหินห่างเย็นชามานานหลายปีเช่นนี้

ในตอนนั้นชิงหานยังเด็กเกินไป ย่อมจำเรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้ ส่วนชิงม่อในฐานะพี่ชาย ย่อมไม่คิดสอนให้น้องชายเกลียดชังบิดาตนเอง เขาเพียงเก็บงำความเกลียดชังนี้ไว้ในใจเงียบๆ มานานนับสิบปี

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาแสดงพรสวรรค์ในการฝึกตนอันโดดเด่นออกมา ทำให้ชิงซูรู้สึกปลาบปลื้มใจไม่น้อย แม้ในใจชิงม่อจะไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชังจนถึงที่สุด แต่เขากลับทนไม่ได้ทุกครั้งที่ชิงซูกล่าวถึงมารดา เขาคิดว่าชิงซูไม่คู่ควร

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าชิงซูจะพยายามอธิบายหรือชดเชยอย่างไร ก็มิอาจลบล้างความจริงที่ว่าเขาเป็นต้นเหตุทางอ้อมที่ทำให้มารดาของพวกเขาต้องตายได้ และความรักของมารดาที่ขาดหายไปนั้น ชิงซูเพียงลำพังย่อมไม่อาจทดแทนได้

นับแต่นั้นมา แม้ชิงซูจะมีสถานะสูงส่ง เป็นบุคคลที่สูงศักดิ์ที่สุดในเมืองชิงอวิ๋น ทว่าเขากลับไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ แดนหนานฮวงเดิมทีนิยมธรรมเนียมหนึ่งภรรยาหลายสามี แต่ชิงซูยังคงรักษาความรักมั่นคงที่มีต่อภรรยาไว้เสมอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยแปรเปลี่ยน

บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงความปรารถนาดีอันยากลำบากของบิดา หรืออาจเป็นเพราะสายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ หลายปีมานี้จึงทำให้ความสัมพันธ์ของสองพ่อลูกคู่นี้ผ่อนคลายลงไปไม่น้อย

เขาคือท่านเจ้าเมืองชิงอวิ๋น ผู้ถูกขนานนามว่าเป็นบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งเมืองชิงอวิ๋น ทั้งยังเคยเป็นแม่ทัพใหญ่ในสนามรบ ทว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังเป็นเพียงบิดาคนหนึ่ง เขาสามารถโหดเหี้ยมเย็นชากับศัตรูได้ แต่กับบุตรชายในสายเลือดของตนเองนั้น… เขากลับทำไม่ลงจริงๆ