บทที่ 90 มหาผู้บำเพ็ญเพียร

ดังนั้นหลายปีมานี้ เขาจึงพยายามชดเชยและตามใจบุตรชายเท่าที่จะทำได้ บุตรชายคนโตอย่างชิงม่อมุ่งมั่นในวิถีเต๋าและเป็นอัจฉริยะ ส่วนบุตรชายคนเล็กซุกซนอยู่ไม่สุขมาแต่กำเนิด เมื่อถูกตามใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา จึงกลายเป็นคุณชายเสเพลไป

แม้จะจนปัญญา แต่ชิงซูกลับคิดว่าตราบใดที่ชิงหานไม่ทำเรื่องเลยเถิดเกินไป เขาก็ยอมทนและพร้อมจะปกป้องเสมอ

ทว่าไม่กี่วันก่อน บุตรชายคนเล็กของเขากลับทะลวงด่าน กลายเป็นยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำตัวจริงเสียงจริง แล้วจะไม่ให้เขาดีใจได้อย่างไร

ชิงซูเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงในขอบเขตชิงอวิ๋น พ้นจากร่างทองคำแล้วก็ก้าวทะยานสู่เมฆา จึงเรียกว่าขอบเขตชิงอวิ๋น ทว่าขอบเขตชิงอวิ๋นที่ฟังดูเร้นลับอัศจรรย์นี้ ก็ยังไม่อาจรู้ได้ว่าจะแข็งแกร่งปานใด

ชิงซูรู้ดีว่า การที่ตนถอนตัวจากสมรภูมิมาข้องแวะกับเรื่องหยุมหยิมทางโลกมากเกินไป หากคิดจะทะลวงด่านอีกก็คงต้องพึ่งพาวาสนาครั้งใหญ่ เส้นทางการบำเพ็ญเพียรแต่เดิมก็ยาวนานแสนไกล ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้าจะมีจุดสิ้นสุดหรือไม่ และไม่มีใครรู้ว่าทัศนียภาพเบื้องหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ชิงซูรู้ว่า การที่ตนก้าวมาถึงระดับพลังบำเพ็ญในปัจจุบันได้ก็นับว่ายากเย็นแสนเข็ญแล้ว ตำแหน่งเจ้าเมืองถือเป็นจุดสูงสุดของอำนาจในเมืองชิงอวิ๋น ภายนอกไร้แรงกดดัน เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า จิตใจของคนเราย่อมหย่อนยานลงตามธรรมชาติ แทนที่จะเคี่ยวเข็ญตัวเอง สู้ฝากความหวังไว้ที่บุตรชายยังดีเสียกว่า

ดังนั้นเมื่อรู้เรื่องที่ชิงหานทะลวงด่าน ชิงซูจึงดีใจอย่างยิ่ง อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าการส่งอีกฝ่ายไปหาเย่ซิวเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด

"หวังว่าต่อไปท่านจะไม่เอ่ยถึงท่านแม่ของข้าอีก" ชิงม่อแค่นเสียงเย็น แม้ในใจจะชิงชังชายผู้นี้เพียงใด แต่อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ยังเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดในโลกใบนี้ เขาไม่อาจกระทำเรื่องที่ล่วงเกินต่อบิดาได้

ประการแรก ชิงซูคือบิดาของเขา ตามธรรมเนียมมารยาทไม่อนุญาตให้ทำเรื่องอกตัญญูเช่นนั้น ประการที่สอง แม้เขาจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำมานานหลายปีจนนับเป็นยอดฝีมือร่างทองคำที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่ก็ยังไม่มีทางเอาชนะบิดาของตนได้แม้แต่น้อย

บนเส้นทางการบำเพ็ญเพียร ห่างกันเพียงก้าวเดียวก็เปรียบดั่งหุบเหวลึก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความต่างชั้นที่ห่างกันถึงหนึ่งขอบเขตเต็มๆ

"เอาละๆ ไม่เอ่ยถึงก็ไม่เอ่ยถึง"

ชิงซูถอนหายใจ บุตรชายทั้งสองคือความภาคภูมิใจ และเป็นบาดแผลลึกที่สุดในใจของเขาเช่นกัน ครอบครัวนี้ดูเผินๆ เหมือนจะสมบูรณ์พูนสุข เจ้าเมืองคนหนึ่งพร้อมด้วยอัจฉริยะแห่งการฝึกตนอีกสองคน แต่รอยร้าวของครอบครัวกลับไม่อาจเยียวยาได้ แม้ชิงซูจะพยายามอย่างมากตลอดหลายปีมานี้ ทว่าก็ยังไม่อาจชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปในส่วนลึกของจิตใจพวกเขาทั้งสองคนได้อยู่ดี

ชิงหานหัวเราะแหะๆ เขาชอบดูภาพที่บิดาทำอะไรพี่ชายไม่ได้มากที่สุด รู้สึกว่ามันน่าขันดีแท้

เพราะตั้งแต่เด็ก พี่ชายก็เผยพรสวรรค์การฝึกตนอันกล้าแกร่ง ชิงซูจึงทำได้เพียงปล่อยให้เติบโตตามยถากรรม แต่กับคุณชายเสเพลอย่างชิงหานกลับเข้มงวดไม่น้อย ชิงหานมีนิสัยอยู่ไม่สุข เวลาทำผิดก็มักจะได้พี่ชายคอยออกหน้าปกป้อง ความสัมพันธ์ของครอบครัวนี้จึงพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง

"ท่านพ่อ คราวนี้ที่ข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำ ข้ารู้สึกว่าร่างกายของข้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง แกร่งจนไม่มีสิ่งใดทำลายได้ ข้าคิดว่าต่อให้เป็นกระบี่ที่คมที่สุดก็คงแทงทะลุร่างข้าไม่ได้หรอก"

ชิงหานหัวเราะแหะๆ พลางฉีกยิ้มให้ผู้เป็นบิดา สีหน้าแววตาเปี่ยมไปด้วยความกระหยิ่มใจ

"จุดเด่นของขอบเขตร่างทองคำเดิมทีก็เลื่องลือเรื่องความแข็งแกร่งของร่างกายอยู่แล้ว ถึงแม้เจ้าจะเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตร่างทองคำแล้ว แต่วิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นพลิกแพลงได้สารพัด อย่าได้ประมาทเด็ดขาด แม้คนธรรมดาที่ถือดาบกระบี่จะทำร้ายร่างกายเจ้าไม่ได้จริงๆ แต่คมดาบกระบี่ก็ยังคงเป็นภัยคุกคามถึงชีวิตสำหรับเจ้าอยู่ดี"

ชิงซูเหลือบมองบุตรชายคนเล็ก สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย แม้เขาจะไม่อยากทำลายความมั่นใจของลูกในตอนนี้ แต่มองการณ์ไกลแล้ว เรื่องบางอย่างก็ควรต้องบอกกล่าวไว้ล่วงหน้าจะดีกว่า

ชิงหานรู้สึกไม่เข้าใจ ตนเองก็เป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำตัวจริงเสียงจริงแล้ว จะยังมีดาบกระบี่เล่มไหนทำร้ายตนได้อีกหรือ

เมื่อเห็นความเคลือบแคลงในแววตาของชิงหาน ชิงซูก็ถอนหายใจ จิบสุราเล็กน้อย ก่อนจะหยิบตะเกียบข้างหนึ่งขึ้นมาแล้วซัดตรงไปยังแขนของชิงหาน