บทที่ 91 สื่อกลาง

ชิงหานไม่ได้ระวังตัวอยู่แต่แรก ประกอบกับชิงซูลงมือรวดเร็วอย่างยิ่ง เขาจึงหลบไม่พ้น

"ขอบเขตร่างทองคำ แม้จะได้ชื่อว่าร่างทองคำเพราะมีกายเนื้ออันแข็งแกร่งเป็นเลิศ แต่กฎเกณฑ์ทั้งมวลใต้หล้าล้วนบัญญัติขึ้นเพื่อคนอ่อนแอ ผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งสามารถทำลายกฎเกณฑ์พวกนี้ได้ตามใจชอบ เจ้าบอกว่าดาบกระบี่ไม่อาจทำอันตรายเจ้าได้ แล้วตอนนี้เจ้าจะอธิบายอย่างไร?"

ชิงหานสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ มองดูตะเกียบที่บิดาซัดมาซึ่งทิ้งบาดแผลลึกไม่น้อยไว้บนแขน เลือดค่อยๆ ไหลรินลงมาตามลำแขน หยดลงบนโต๊ะจนกลายเป็นแอ่งสีแดงฉาน

ชิงหานมองจนเหม่อ ลืมความเจ็บปวดไปสิ้น หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงกระโดดโหยงขึ้นมาแล้ว ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน เขาเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำ ย่อมใฝ่รู้เรื่องวิถีฝึกตนยิ่งกว่าเดิม จึงแสดงความใคร่รู้ออกมาอย่างชัดเจน

"ท่านพ่อ ลูกไม่เข้าใจ หลังจากลูกบรรลุขอบเขตร่างทองคำก็เคยทดสอบดูแล้ว แม้แต่อาวุธที่คมกริบที่สุดในจวนแม่ทัพก็ยังทิ้งไว้ได้เพียงรอยขีดข่วนบางๆ บนตัวลูก แต่เหตุใดท่านพ่อใช้แค่ตะเกียบก็ทะลวงการป้องกันของลูกได้ขอรับ?" ชิงหานพันแผลที่แขนลวกๆ เพื่อไม่ให้เลือดไหลต่อไป ยอดฝีมือขอบเขตร่างทองคำมีกายเนื้ออันแข็งแกร่ง ย่อมมีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองอันยอดเยี่ยม บาดแผลเพียงเท่านี้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็จะสมานตัวได้เอง

"ที่ว่าขอบเขตร่างทองคำฟันแทงไม่เข้าไฟน้ำไม่ระคาย ย่อมหมายถึงยามประมือกับผู้บำเพ็ญเพียรในขอบเขตเดียวกันหรือต่ำกว่าเจ้า ตอนนั้นแหละที่ขอบเขตร่างทองคำจะเป็นเกราะกำบังอันแข็งแกร่งที่สุด แต่อาวุธจะดีหรือร้ายก็เป็นแค่ส่วนหนึ่ง ที่สำคัญที่สุดยังคงขึ้นอยู่กับพลังฝีมือของผู้ใช้"

ชิงซูใส่ใจกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง ทั้งหมดก็เพื่อกดความทะนงตนในใจของชิงหานลง ความหยิ่งทะนงไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่บางครั้งมันอาจพาไปสู่ความตายได้

ชิงหานส่ายหน้า ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก

ชิงม่อนั่งฟังอยู่ด้านข้างอย่างตั้งใจ ในฐานะที่บิดาเป็นบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดในเมืองชิงอวิ๋น คำพูดแต่ละคำย่อมแฝงหลักการสำคัญยิ่งยวด และหลักการเหล่านี้ล้วนผ่านการสั่งสมและขัดเกลาจากประสบการณ์จริงมาเนิ่นนานนับปี จึงล้ำค่ายิ่งนัก

"ยกตัวอย่างเช่น ตอนนี้เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตร่างทองคำ หากมีศิษย์น้องคนหนึ่งถืออาวุธชั้นเลิศ ส่วนเจ้ามือเปล่า เจ้าจะเอาชนะเขาได้หรือไม่?"

"ขอถามว่าศิษย์น้องผู้นั้นมีพลังระดับใดขอรับ?" ชิงหานยิ้ม นึกไม่ออกว่าเหตุใดบิดาถึงถามอะไรแปลกๆ เช่นนี้

"พลังระดับจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณ" ชิงซูยิ้มตอบ

"เช่นนั้นลูกมั่นใจว่าจะสยบเขาได้ภายในสามกระบวนท่าขอรับ"

คำตอบนี้ชิงหานคิดคำนวณในใจมาแล้วหลายตลบ แม้ตนจะมือเปล่า แต่หากต้องสู้กับผู้ฝึกตนขั้นฝึกปราณ ย่อมเอาชนะอีกฝ่ายได้ภายในสามกระบวนท่าแน่นอน

เพราะเขาทะลวงจากขั้นฝึกปราณขึ้นสู่ขอบเขตร่างทองคำมาหมาดๆ ย่อมกระจ่างแจ้งในกระบวนการนี้เป็นอย่างดี และรู้ซึ้งว่าช่องว่างระหว่างสองขอบเขตนี้ห่างชั้นกันเพียงใด จึงกล้าลั่นวาจาอย่างมั่นอกมั่นใจ นี่คือความเชื่อมั่นอันเด็ดขาด และยังพิสูจน์ว่าขอบเขตร่างทองคำนั้นแข็งแกร่งอย่างแท้จริง

"ถ้าอย่างนั้น การที่ข้าใช้ตะเกียบทำร้ายเจ้าได้ ก็คงไม่ใช่เรื่องเข้าใจยากแล้วกระมัง"

ชิงซูพยักหน้าอย่างพึงพอใจ รู้สึกว่าการเปรียบเปรยของตนเห็นภาพชัดเจนพอ บุตรชายทั้งสองเฉลียวฉลาด ย่อมทำความเข้าใจได้ไม่ยาก

ชิงหานพยักหน้าพลางครุ่นคิด ดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

อาวุธเป็นเพียงสื่อกลาง เพราะมันไม่มีจิตสำนึก ความแข็งแกร่งของมันจึงขึ้นอยู่กับผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นคนใช้ เมื่ออยู่ต่อหน้าความต่างชั้นของพลังอย่างสิ้นเชิง พลังภายนอกพวกนี้จึงแทบไร้ความหมาย

เฉกเช่นเด็กน้อยสู้ตายกับผู้ใหญ่ เด็กน้อยถือดาบยาว ส่วนผู้ใหญ่ถือแค่ท่อนไม้ธรรมดา ภายใต้ความจริงอันโหดร้าย เด็กน้อยย่อมถูกผู้ใหญ่สังหารอย่างง่ายดาย เพราะพลังของทั้งสองฝ่ายห่างชั้นกันตั้งแต่แรก ดาบยาวกับท่อนไม้จึงแทบไม่มีผลอะไรเลย