บทที่ 92 สืบหาความจริง

แน่นอนว่าชิงซูเป็นถึงยอดฝีมือในขอบเขตชิงอวิ๋น ส่วนชิงหานเพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำได้เพียงไม่กี่วัน การที่เขาใช้ตะเกียบไม้เพียงข้างเดียวทำร้ายร่างเนื้อที่ชิงหานภาคภูมิใจนักหนาได้ จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้าใจ

ชิงหานพยักหน้า ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา แม้ผู้เป็นพ่อจะดึงเขาออกมาจากภาพลวงตาที่คิดว่าขอบเขตร่างทองคำนั้นไร้เทียมทาน แต่เขากลับไม่ท้อแท้เลยแม้แต่น้อย แววตากลับยิ่งทอประกายแจ่มชัดกว่าเดิม

วิถีแห่งการฝึกตนช่างลึกลับและเย้ายวนใจยิ่งนัก เสน่ห์อันน่าหลงใหลเช่นนี้ย่อมดึงดูดใจผู้ฝึกตนอย่างมิอาจถอนตัว

เมื่อเห็นว่าจิตบำเพ็ญของบุตรชายมิได้สะดุดหยุดลง ทั้งยังกระจ่างแจ้งยิ่งขึ้น ชิงซูก็พึงพอใจเป็นอย่างมากแล้วเอ่ยต่อ "หนทางที่เจ้าต้องเดินยังอีกยาวไกล เจ้าเพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตร่างทองคำเท่านั้น สำหรับยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่ตระการตายิ่งนัก ตัวข้าเองก็ยังไม่เคยเห็น แต่ข้าหวังว่าพวกเจ้าสองพี่น้องจะได้ยลโฉมทิวทัศน์ของโลกแห่งการฝึกตนอย่างแท้จริง"

ได้ยินเช่นนั้น สองพี่น้องต่างพยักหน้ารับ

"เพื่อเสริมรากฐานพลังบำเพ็ญของเจ้าให้มั่นคง เจ้าจงรีบไปหาท่านอาโจว แล้วให้เขาพาเจ้าออกไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย คิดว่าคงเป็นประโยชน์ต่อเจ้าไม่น้อย"

"ออกเดินทางวันไหนขอรับ"

"พรุ่งนี้"

…

ภายในจวนแม่ทัพเหลือเพียงชิงซูกับชิงม่อ ชิงซูหันหลังให้ ไม่กล้าสบตาบุตรชายคนโต เขาถอนหายใจยาวพลางกล่าว "เดิมทีข้ากะจะให้เจ้าเด็กนั่นไปดูที่ร้านนั้นเสียหน่อย หากต้องเจอเรื่องลำบากบ้างก็คงไม่เลว จะได้ตัดทอนความหยิ่งยโสลงไปได้บ้าง ใครจะคิดว่าเจ้าตัวดีนั่นกลับทะลวงขอบเขตได้ที่นั่น แถมแม่หนูน้อยตระกูลหลิวก็ยังทะลวงขอบเขตที่นั่นได้เหมือนกัน ม่อเอ๋อร์ เจ้ามองเรื่องนี้อย่างไร"

ชิงม่อก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนเอ่ย "พลังบำเพ็ญของน้องชาย ข้าตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว มิได้มีใครถ่ายทอดให้ และไม่มีทางยกระดับขึ้นมาด้วยโอสถแน่นอน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคิดว่าเขาคงเกิดความหยั่งรู้บางอย่าง และคงมีวาสนาบางประการแฝงอยู่กระมัง"

"เจ้าไม่อยากลองไปดูหน่อยหรือ" ชิงซูยิ้มถาม

"ข้ามีจิตมุ่งมั่นในวิถีเต๋า ยึดมั่นเสมอมาว่าความหยั่งรู้และขอบเขตพลังที่ได้จากการฝึกฝนด้วยตนเองเท่านั้นจึงจะเป็นพลังที่แท้จริง ส่วนการทะลวงขอบเขตของน้องชายในคราวนี้ ดูเหมือนจะเป็นการพึ่งพาพลังภายนอก ข้าไม่ชอบวิธีเช่นนี้ หากท่านพ่ออยากรู้นัก ก็ควรไปดูด้วยตนเองเถิด"

น้ำเสียงที่ชิงม่อเอ่ยออกมายังคงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ เขาคืออัจฉริยะในวิถีแห่งเต๋า สำหรับร้านเน็ตที่อาศัยการเล่นเกมเพื่อเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเช่นนี้ ย่อมไม่อยู่ในสายตาของเขา

สิ่งใดที่ไม่อยู่ในสายตา ย่อมไม่อาจนับเป็นวิถีอันถูกต้อง

"บางครั้งการหัวโบราณจนเกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป" ชิงซูขมวดคิ้ว

"เช่นนั้นแล้ว ตอนนั้นท่านพ่อมิได้หัวโบราณเกินไปหรือ ไม่เห็นแก่เลือดเนื้อเชื้อไขบ้างเลย หึๆ…"

ชิงม่อแค่นหัวเราะเย็นชา

ร่างของชิงซูพลันชะงักค้าง ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใด ได้แต่ทอดถอนใจ

เขาย่อมรู้ดีว่าชิงม่อหมายถึงสิ่งใด ย่อมเป็นเรื่องราวในปีนั้น

เขาหัวโบราณเกินไปจนไม่ยอมออกคำสั่งงั้นหรือ เขาหัวโบราณเกินไปจนไม่ยอมนำกำลังไปช่วยเหลืองั้นหรือ

ทั้งหมดนี้คงเป็นความหัวโบราณในสายตาของชิงม่อสินะ

มิได้อยู่ ณ จุดนั้น ย่อมมิอาจเข้าใจ ชิงซูมิได้ตำหนิเขา เพราะในฐานะพ่อ ตนอาจจะบกพร่องต่อหน้าที่ไปบ้างจริงๆ

ทว่าในเวลาเดียวกัน เขาก็คือแม่ทัพคนหนึ่ง

ในฐานะพ่อแม่ และในฐานะแม่ทัพ เหล่าทหารหาญย่อมเป็นดั่งคนในครอบครัว จะแบ่งแยกสูงต่ำได้อย่างไร ทหารทุกคนต่างก็อาจเป็นพ่อ หรืออาจเป็นลูกชาย ต่างก็มีคนในครอบครัวรอคอยการกลับไปอยู่เบื้องหลัง แล้วเขาจะตัดใจออกคำสั่งให้พี่น้องร่วมรบต้องไปตายได้อย่างไร

ด้วยเหตุนี้ ชิงม่อจึงย้อนว่าเขาเป็นคนหัวโบราณ

"ข้าแค่อยากให้เจ้าช่วยไปดูแทนข้าหน่อย เดิมทีเรื่องขี้ปะติ๋วเพียงเท่านี้คิดจะยกให้ฮานเอ๋อร์จัดการ แต่เขาต้องติดตามท่านอาโจวของเจ้าออกไปข้างนอกสักระยะ อีกทั้งการที่สถานที่แห่งหนึ่งสามารถทำให้เมืองชิงอวิ๋นมีผู้บรรลุขอบเขตร่างทองคำเพิ่มขึ้นถึงสองคนในวันเดียว ข้าว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว"

ชิงซูยิ้มแห้งอย่างจนปัญญา รีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากโต้เถียงกับชิงม่อในเรื่องเก่าก่อนอีก หลายปีมานี้ไม่เคยเถียงชนะบุตรชายคนโตได้เลย คราวนี้ก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด

"จะให้สืบอย่างไร ท่านต้องการผลลัพธ์แบบไหนกันแน่" แม้ชิงม่อจะไม่สบอารมณ์ ด้วยเห็นว่าเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้ไม่คุ้มค่าให้คนระดับเขาต้องลงมือ เป็นเพียงแค่เกมที่พวกผู้ฝึกตนขั้นฝึกปราณเล่นกันสนุกๆ หรืออาจเป็นอาวุธเวทที่ซับซ้อนขึ้นมาสักหน่อย ไม่เห็นมีอะไรคู่ควรให้เขาต้องเสียเวลาเอิกเกริก

"เอาให้ความจริงกระจ่างแจ้ง"