ตอนที่ 760 เศษวิญญาณเจินหลิง

"เศษวิญญาณเจินหลิงปรากฏกาย นี่คือลางร้าย!"

"มียอดผู้บำเพ็ญทำลายกฎฟ้าดินของเมืองโบราณ... ซ้ำยังถึงขั้นปลุกให้เศษวิญญาณเจินหลิงตื่นขึ้น... ช่างใจกล้านัก"

"คารวะเจินหลิง!"

"คารวะเจินหลิง!"

......

ผู้บำเพ็ญนับร้อยล้านจากทั่วทุกเผ่าพันธุ์ในเมืองโบราณต่างก้มศีรษะกราบคารวะ นี่คือความยำเกรงต่อเจินหลิงฟ้าดิน ทั้งยังเป็นความเคารพต่อเมืองโบราณที่แผ่บารมีคุ้มครองทุกสารทิศ ธรรมเนียมพิธีมิอาจละเลย

อวี๋ฟางซั่วและเจ้าอ้วนที่อยู่ตรงหัวมุมถนนสีหน้าย่ำแย่ ทั้งสองก้มลงคารวะตามไปด้วย ไฉนจึงรู้สึกว่าทุกสิ่งล้วนติดขัดไปหมด มียอดผู้บำเพ็ญสมควรตายคนไหนกันที่ทำให้เศษวิญญาณเจินหลิงต้องตื่นตกใจเช่นนี้

หากเกิดความโกลาหลใหญ่หลวงขึ้นในเมืองโบราณจนสรรพชีวิตแตกตื่นหนีกระเจิงไปทั่ว แล้วจะให้พวกตนทำงานทำการได้อย่างไร!

อีกฟากหนึ่งของเมืองโบราณ

ยามนี้เสิ่นซื่อก็นำพาเหล่าศิษย์มาร่วมหนุนกำลังให้ตระกูลฉู่ ทั้งยังพาเฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูมาเปิดหูเปิดตาด้วย เขาพึงใจในตัวเด็กสองคนนี้เป็นอย่างยิ่ง

ทว่าในยามนี้เขายังคงก้มหน้าประสานมือ พลางใจเต้นระทึกหวาดผวา

ความรู้สึกประหนึ่งถูกฟ้าผ่าในคราวนั้น... ไฉนจึงหวนกลับมาอีกแล้ว... หรือว่าเจินหลิงฟ้าดินจงใจเล่นงานเขาอยู่รึ?!

เฉินป้าเทียนประสานมือทำความเคารพไปแกนๆ มุมปากผุดรอยยิ้มประหลาด เศษวิญญาณของเจินหลิงฟ้าดินงั้นรึ ไม่รู้ว่าจะต้านทานผู้เฒ่าเฉินกับบรรพชนวัวได้สักกี่อึดใจ

แววตาของเฉินเยี่ยนซูทอประกายคมปลาบ เขาเคยได้ยินผู้เฒ่าเฉินเอ่ยว่าอยากจะยลโฉมเจินหลิงสักครา เรื่องราวในวันนี้ คงมิใช่ว่าท่านผู้นั้นจงใจล่อมันออกมาหรอกนะ

ความคิดอ่านและเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งของผู้เฒ่าเฉินชวนให้ผู้คนหวาดผวา จนทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาว่า แท้จริงแล้วพวกเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ล้วนเป็นคนบ้ากันทั้งนั้น

หวึ่ง—

ท้องนภาคล้ายถูกผ่าแยกออกด้วยประกายแสงเจิดจ้าอันไพศาล เศษวิญญาณเจินหลิงทอดสายตามองลงมายังอาณาเขตตระกูลฉู่ ทั่วทั้งฟ้าดินล้วนเอ่อล้นไปด้วยเพลิงโทสะ

วัวดำใหญ่ยกสายตาขึ้นเล็กน้อย จ้องมองไปยังเศษวิญญาณเจินหลิงตนนั้นด้วยสายตาลึกล้ำเกินหยั่ง อย่าได้มารบกวนพี่ใหญ่ของข้าทำงาน!

สายตานั้นแฝงเร้นด้วยหกมหากฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน เปี่ยมล้นด้วยแรงกดดันอันไร้เทียมทานและพลังอำนาจอันองอาจเผด็จการ

ชั่วพริบตานั้น กลิ่นอายของเศษวิญญาณเจินหลิงพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังยิ่งยวด สายตานี้ทำให้มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่มาจากต้นกำเนิดแห่งวิถีเซียน สายตาของมันจึงกวาดมองสบตอบไปทันควัน

นี่คือการประจันหน้ากันทางสายตา เป็นการประลองของยอดผู้ยิ่งใหญ่ และเป็นการปะทะที่ก้าวข้ามห้วงกาลอวกาศ

ในเสี้ยววินาทีนี้ ผืนพิภพเงียบสงัด นภากาศไร้สรรพเสียง สรรพชีวิตทั้งมวลต่างสัมผัสได้ถึงอานุภาพที่มิอาจต้านทาน นั่นคือบารมีของยอดฝีมือผู้เกรียงไกร คือการปะทะกันของกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน!

ครืนนน—

ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำที่อัดแน่นด้วยความกดดันถึงขีดสุดก็ก้องสะท้อนเหนือฟากฟ้าเมืองโบราณ ราตรีผันแปร ฟ้าดินคืนสู่ความกระจ่างแจ้ง เศษวิญญาณเจินหลิงค่อยๆ เลือนหายไป และแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวไร้ที่มานั้นก็มลายหายสิ้นตามไปด้วย

สรรพชีวิตทั่วทั้งเมืองต่างถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถึงกับบังเกิดความรู้สึกประหนึ่งรอดตายจากมหันตภัย

ทว่ามียอดฝีมือไม่น้อยรวมถึงเหล่าอัจฉริยะที่มาเยือนเมืองโบราณกลับมีสีหน้าตื่นตะลึง พวกเขาย่อมเข้าใจกระจ่างแจ้งกว่าสรรพชีวิตทั่วไปมากนัก...

เมื่อครู่นี้มียอดฝีมือไร้เทียมทานสะกดเศษวิญญาณเจินหลิง เพียงชั่วพริบตา... ก็สยบสะกดเมืองโบราณเจินหลิงไว้ทั้งเมือง!

ภายใต้ความแข็งแกร่งอันสัมบูรณ์ กฎแห่งเจินหลิงที่สะกดมาชั่วกัปชั่วกัลป์ก็ไร้ผลไปโดยสิ้นเชิง ถูกยอดฝีมือแห่งวิถีเซียนทำลายลงอย่างไร้ความปรานี ทว่าเรื่องเยี่ยงนี้ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าทำตาม เพราะทุกคนล้วนยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกนานปี

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าท่านผู้นั้นเป็นใคร ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้คงมิอาจตัดขาดจากตระกูลฉู่ได้

ส่วนผู้อาวุโสสามแห่งสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยก็หายสาบสูญไปในวันนี้ ห้วงเหวอัสนีแห่งนั้นยังคงดำรงอยู่ในอาณาเขตของตระกูลฉู่ กลายเป็นทัศนียภาพอันน่าอัศจรรย์ไปแล้ว โดยไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปบูรณะซ่อมแซม

ทว่าก็เพราะเหตุนี้ ตระกูลฉู่จึงกลับมิได้รับผลกระทบอันใดไปด้วย

ทุกคนต่างรู้ว่าเบื้องหลังมียอดฝีมือไร้เทียมทานลงมือ เกรงว่าเหยาเฝ่ยคงจะเผชิญเคราะห์ร้ายมากกว่าดี ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฉู่กับสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยก็ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในทันใด

บรรพชนตระกูลฉู่ทอดถอนใจเงียบๆ เกรงว่าคงมิอาจส่งฉู่เจินไปยังสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยได้อีกแล้ว ช่างเป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่มิได้ก่อขึ้นมาโดยแท้ ตระกูลฉู่มิได้ทำสิ่งใดเลย ทว่ายามนี้กลับกลายสภาพเป็น "แดนศักดิ์สิทธิ์ตรัสรู้เต๋า" เสียอย่างนั้น

ณ ห้วงเหวอัสนีแห่งนั้นมีบรรดายอดฝีมือแวะเวียนมาเยี่ยมชมอยู่เนืองๆ ยามจากไปยังประสานมือคารวะไปทางนั้น นั่นคือความยำเกรงต่อยอดฝีมือลึกลับ ทั้งยังแฝงความเห็นอกเห็นใจต่อชะตากรรมของสหายเต๋าเหยาผู้นั้น

ภายในใจต่างก็อดมิได้ที่จะทอดถอนใจ เหอะ นับว่าโชคดียิ่งนักที่มิใช่ชะตากรรมของข้า สหายเต๋า เจ้าก็ดูแลตัวเองให้รอดปลอดภัยเถิด

สองวันต่อมา

พิธีใหญ่ข้ามทัณฑ์ของตระกูลฉู่จัดขึ้นตามกำหนด ทั้งเขตแดนตระกูลฉู่ยังมีสิ่งอัศจรรย์อย่างห้วงเหวอัสนีอันเป็นแดนตรัสรู้เต๋าเพิ่มเข้ามาอีก อิทธิพลจึงยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีกขั้น ยอดฝีมือจำนวนไม่น้อยต่างหลั่งไหลมาชื่นชมชื่อเสียง

เรื่องนี้ทำให้คนตระกูลฉู่กระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมาบ้าง เป็นโชคชะตามิใช่เคราะห์ร้ายจริงๆ...

ทว่าบรรพชนตระกูลฉู่ยามข้ามทัณฑ์กลับถูกฟ้าผ่าจนร้องแรกแหกกระเชอ ทำเอาผู้บำเพ็ญจำนวนมากที่เฝ้ามองต่างพากันมุมปากกระตุกเป็นแถว

ยอดฝีมือคนอื่นข้ามทัณฑ์ต่างระแวดระวังรอบคอบ มีเพียงเจ้านี่แหละที่ทำตัวแผลงๆ ซ้ำยังจัดพิธีใหญ่ข้ามทัณฑ์เสียเอิกเกริก...

ทว่าอานุภาพของทัณฑ์สวรรค์ยังคงน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก คนตระกูลฉู่ต่างใจคอไม่ดี ไม่รู้ว่าบรรพชนจะสามารถก้าวผ่านด่านหินนี้ไปได้หรือไม่

เปรี้ยง!

อัสนีบาตสะท้านภพสายหนึ่งฟาดผ่าลงมากลางเวหา บรรพชนตระกูลฉู่ส่งเสียงหวีดร้องโหยหวนสะเทือนเลื่อนลั่น จิตวิญญาณดั้งเดิมถูกฟาดผ่าจนกระเด็นหลุดออกจากร่าง สภาพเช่นนี้ อันตรายใหญ่หลวงแล้วสำหรับการข้ามทัณฑ์!

บรรยากาศในยามนี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาทีละน้อย ยอดฝีมือขั้นมหายานแห่งหกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างสบตากันในชั่วพริบตานี้ รากฐานของตระกูลในเมืองโบราณยังคงด้อยกว่ามากเกินไปจริงๆ

มิน่าเล่าบรรดาศิษย์ตระกูลบำเพ็ญเซียนเหล่านี้ถึงอยากเข้าสู่วังเซียนและวังเต๋า ทว่ามิปรารถนาจะเข้าสำนัก

เมื่อก้าวเข้าสู่สำนัก ต่อให้บำเพ็ญเพียรจนบรรลุผลสำเร็จ ก็มิใช่คนของตระกูลอีกต่อไป หากแต่เป็นศิษย์สำนักที่สืบทอดรุ่นสู่รุ่น

ท่ามกลางเมฆาทัณฑ์เหนือฟากฟ้า เฉินสวินและวัวดำใหญ่ก็ขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน ความแข็งแกร่งและอาวุธเวทของคนผู้นี้ไม่อาจต้านทานทัณฑ์สวรรค์ได้เลยแม้แต่น้อย ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

"มอ..."

"หากลิดรอนอานุภาพของทัณฑ์สวรรค์ คนผู้นี้เกรงว่าจะกลายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามทัณฑ์ที่อ่อนแอที่สุดในประวัติศาสตร์ กระทั่งกฎเกณฑ์ฟ้าดินยังมิอาจหยั่งรู้ได้ ตลอดชีพคงติดอยู่เพียงขั้นข้ามทัณฑ์ช่วงต้นเท่านั้น"

สุ้มเสียงของเฉินสวินทุ้มต่ำลงมาก เขาทอดสายตามองฉู่เจินผู้มีสีหน้าเปี่ยมด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง "บรรพชนตระกูลฉู่ผู้นี้ ต่อให้ขอยืมอาวุธเวทให้เขาก็ยากจะผ่านไปได้ ร้อนรนเกินไปแล้ว ไม้เด็ดของเขาล้วนงัดออกมาจนหมดสิ้นแล้ว"

วัวดำใหญ่เอาหัวดุนเฉินสวิน อารมณ์ค่อนข้างหม่นหมองลง เห็นแก่ศิษย์น้องเล็กหลิ่วเยวียน ยอมฝืนลิขิตฟ้าสักคราเถิด...

"ตกลง"

"มอ?!"

"ในเมื่อน้องชายข้าว่าเช่นนั้น คนเป็นพี่ใหญ่อย่างข้าจะแสร้งทำเป็นผู้ทรงศีลไปไย"

"มอ มอ!"

วัวดำใหญ่แววตาเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง ผงกศีรษะอย่างหนักแน่น สมกับเป็นพี่ใหญ่แสนดีของข้า!

"เจ้าวัว ผลบุญของพวกเราคงต้องถูกลิดรอนไปบ้างแล้ว มีได้ย่อมมีเสีย เรื่องเช่นนี้ทำให้น้อยหน่อยเถอะ"

"...มอ มอ" วัวดำใหญ่ลังเลไปชั่วลมหายใจ แววตาก็กลับมาแน่วแน่อีกครา ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ผลบุญย่อมสั่งสมใหม่ได้เสมอ

เฉินสวินแย้มยิ้มน้อยๆ สองนิ้วแนบชิดตั้งตรงอยู่เบื้องหน้า ชี้ตรงไปยังแกนกลางแห่งทัณฑ์สวรรค์นั้น

ครืนนน—

ทัณฑ์สวรรค์ทั้งมวลพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แม้อัสนีบาตจะแลดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร ทว่ากลับให้ความรู้สึกพิลึกพิลั่นดั่งฟ้าร้องก้องแต่หยาดฝนบางเบา บรรพชนตระกูลฉู่สั่นสะท้านไปทั้งร่าง แหงนมองขึ้นสู่เบื้องบนด้วยความตื่นตะลึง

และในยามนั้นเอง จิตสำนึกสายหนึ่งก็ไหลเลื่อนไปตามสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ แทรกซึมเข้าสู่ร่างของเขาในชั่วพริบตา

ม่านตาของบรรพชนตระกูลฉู่หดเกร็งอย่างรุนแรง ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง สงบจิตใจข้ามทัณฑ์ ดุจดั่งมิเคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

สองวันต่อมา ไอปราณอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า บรรพชนตระกูลฉู่ข้ามทัณฑ์สำเร็จแล้ว!

ทั่วทั้งตระกูลฉู่ต่างโห่ร้องยินดีกันถ้วนหน้า จัดงานเลี้ยงใหญ่ต้อนรับสหายเต๋าทุกสารทิศ นับจากนี้เป็นต้นไป สถานะของตระกูลฉู่จะก้าวขึ้นสู่ระดับใหม่อีกขั้นในเมืองโบราณ

ทว่าหลังจากข้ามทัณฑ์สำเร็จ บรรพชนตระกูลฉู่กลับให้ความสำคัญและเอ็นดูฉู่เจินเป็นพิเศษ ทว่าเคล็ดวิชากับธาตุรากวิญญาณไม่สอดคล้องกันอย่างยิ่ง จึงไม่อาจรับเป็นศิษย์ ได้แต่ค่อยๆ เสาะหาอาจารย์ที่ดีให้แก่นางในภายหลัง

ฉู่เจินจึงค่อยๆ กลายเป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งตระกูลฉู่ ด้วยมีบรรพชนตระกูลฉู่คอยหนุนหลัง จึงไม่มีผู้ใดกล้าบีบบังคับให้นางทำสิ่งใดอีก