ตอนที่ 759 แววตานี่มันอะไรกัน!

"..หืม หือ?!"

เหยาเฝ่ยสีหน้าตระหนกตกใจ หมายความว่าอย่างไรกัน หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือที่นังผู้หญิงคนนั้นเชิญมาอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!

สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนที่ในใจจะสงบลงอย่างรวดเร็ว พลางคิดคำนวณทุกอย่างด้วยความว่องไว อย่างน้อยตอนนี้คนผู้นี้ก็ยังไม่อยากฆ่าตน

เหยาเฝ่ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ประสานมือคารวะอย่างสำรวมพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "ผู้อาวุโสต้องการสิ่งใดหรือขอรับ"

ทว่าในพริบตาที่เขากล่าวคำพูดนี้จบ สุรเสียงอันเย็นชาพลันดังก้องทั่วถ้ำสวรรค์ "เอาชีวิตของเจ้า"

สุรเสียงนั้นไม่ดังไม่เบา เหยาเฝ่ยพลันรู้สึกถึงลางร้าย ความรู้สึกถึงวิกฤตแห่งความตายเข้าปกคลุมจิตใจ เขากำลังจะงัดสารพัดวิธีออกมาต่อกร หากแต่ล้วนไร้ประโยชน์สิ้นดี

"อ๊าก..."

เหยาเฝ่ยกรีดร้องอย่างโหยหวน ร่างเงาสีดำสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาถูกมือใหญ่อีกฝ่ายคว้าคอยกขึ้นกลางอากาศอย่างไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นทั่วทั้งถ้ำสวรรค์ยังถูกค่ายกลปริศนาครอบคลุมไว้หมดสิ้นแล้ว!

"ผู้อาวุโส!!"

"หึๆ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าในทันทีหรอก"

มุมปากของเฉินสวินปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ ชวนขนหัวลุกยิ่งนัก ประหนึ่งกำลังบีบเค้นมดปลวกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง "ศิลาบันทึกภาพทั้งหมดอยู่ที่ตัวเจ้าแล้วใช่หรือไม่"

ใบหน้าของเหยาเฝ่ยบิดเบี้ยว พลังแห่งกฎเกณฑ์ที่ทุ่มเทเวลาขัดเกลามาหลายพันปี บัดนี้กำลังพังทลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หัวใจของเขาหลั่งรินไปด้วยโลหิต บำเพ็ญเซียนมานับหมื่นปี กลับต้องมลายหายสิ้นในชั่วพริบตาเดียว!

"ดูท่าผู้อาวุโสคงไม่คิดจะปล่อยข้าไปสินะ คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะเป็นยอดฝีมือที่หลานสาวของข้าเชิญมา..."

สีหน้าของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นคุ้มคลั่งขึ้นมา แววตาชั่วร้ายจับจ้องไปยังเฉินสวิน ก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ "ดูท่าภายใต้การสั่งสอนขัดเกลาของข้า นางคงปรนนิบัติผู้อาวุโสจนเป็นที่พอใจมากสินะ... ฮ่าๆๆ!"

"แต่นางสูญเสียกายศักดิ์สิทธิ์จันทราธาราไปแล้ว ผู้อาวุโสคงจะผิดหวังกับการบำเพ็ญคู่ไม่น้อยเลยสินะ ถึงได้เอาโทสะมาลงที่ผู้เยาว์เช่นนี้?!"

โลหิตหยดรินลงจากใบหน้าของเหยาเฝ่ย ท่าทางยิ่งทียิ่งบ้าคลั่ง "ผู้น้อยคือผู้อาวุโสสามแห่งสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยของเผ่าเยวี่ยหวง ผู้อาวุโสกล้าฆ่าข้าจริงหรือ... เกรงว่าคงไม่กล้ากระมัง หึ หึๆ..."

รอยยิ้มของเขาเริ่มโอหังบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดจากการถูกตัดขาดวิถีแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ ในเมื่อไม่หลงเหลือความหวังใด ๆ แล้ว สู้ให้ฆ่าตนเสียยังดีกว่า รอยประทับวิญญาณของตนยังคงสถิตอยู่ในสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ย

ขอเพียงตนตายในตอนนี้ ย่อมยังมีหนทางฟื้นคืนชีพ ยิ่งไปกว่านั้นการสังหารผู้อาวุโสสำนักเซียนของเผ่าพันธุ์ใหญ่กลางแจ้งเช่นนี้ คนผู้นี้จะต้องถูกประทับตรารอยจันทรา และถูกสำนักเซียนตามล่าจนตัวตาย!

เฉินสวินสงบนิ่งอย่างผิดปกติ ไร้ซึ่งโทสะแม้แต่น้อย เขาเพียงมองดูอีกฝ่ายเงียบ ๆ ราวกับกำลังมองดูคนโง่เง่าไร้สมอง

เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของเหยาเฝ่ยค่อย ๆ แผ่วลง ในใจพลันสั่นสะท้านขึ้นมา... แววตานี่มันอะไรกัน?!

เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานผู้เกรียงไกรกลับถูกฝ่ามือหนึ่งกดแนบลงกับพื้นเช่นนั้นเอง

"ข้าจะเตรียมสุสานเซียนไว้ให้เจ้าสักแห่ง นำเจ้าใส่ลงไปในนั้น ให้มันค่อย ๆ กัดกร่อนโชควาสนาของสายเลือดเจ้า จนกระทั่งโชควาสนาขาดสะบั้นลง"

สายตาของเฉินสวินหลุบมองลงมาด้วยแววตาลึกล้ำ เอ่ยอย่างเรียบเฉย "เพราะอย่างไรเสีย ข้าก็ได้ยินมาว่าเจ้ายังมีลูกนอกสมรสอยู่อีกสองคนคอยแผ่กิ่งก้านสาขาอยู่ภายนอก ผู้บำเพ็ญเซียนย่อมต้องมีสิ่งที่เป็นห่วงอยู่บ้าง มิใช่หรือ"

"แล้วให้ฝูงสัตว์อสูรเพศเมียแห่งแดนเถื่อนที่กำลังติดสัดมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ดีหรือไม่ จัดเตรียมศิลาบันทึกภาพไว้ให้เจ้าทั้งสิบแปดทิศทาง ก่อนที่อายุขัยของเจ้าจะหมดลง ก็โปรยของสิ่งนี้ไปทั่วฐานที่มั่นของเผ่าเยวี่ยหวง ในเมื่อเจ้าชื่นชอบสิ่งนี้นัก เปิ่นจั้วย่อมเป็นผู้มีเหตุผลที่สุด"

"...ผู้อาวุโส"

เหยาเฝ่ยเหงื่อกาฬไหลท่วมกาย ไม่อาจคงท่าทีไม่กลัวตายได้อีกต่อไป ทุกถ้อยคำประหนึ่งค้อนหนักที่ทุบลงกลางส่วนลึกของดวงใจเต๋า แววตาของเขาเริ่มฉายแววหวาดผวาขึ้นมาทีละน้อย

"กลัวแล้วหรือ"

"ผู้เยาว์สำนึกผิดแล้วขอรับ!"

ทว่าในพริบตาที่ถ้อยคำอันขลาดเขลาของเหยาเฝ่ยเพิ่งจะสิ้นลง ดวงตาของเฉินสวินพลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งกลับปรากฏเพลิงโทสะอันไร้ที่สิ้นสุดทะลักล้นออกมาอย่างกะทันหัน

"มารดาเจ้าเถอะ ไอ้ชาติหมา!"

เสียงตวาดลั่นด้วยเพลิงโทสะของเฉินสวินดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับอัสนีบาต กฎแห่งวิถีพลังอันน่าสะพรึงกลัวสะเทือนสะท้านพิภพสายหนึ่งทะลักออกจากร่าง หมัดของเขาเงื้อขึ้นสูงอย่างดุดัน ประหนึ่งอุกกาบาตแห่งการทำลายล้างที่พุ่งกระหน่ำซัดเข้าใส่เหยาเฝ่ยอย่างไร้สิ่งใดต้านทาน

เหยาเฝ่ยรู้สึกว่าขนทุกเส้นบนร่างตั้งชันขึ้น ราวกับมองเห็นฟ้าดินทั้งผืนกำลังกดทับลงมาอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณแห่งดวงใจเต๋าบีบคั้นให้เขาแผดเสียงร้องโหยหวนสะเทือนฟ้าดิน "ผู้เยาว์สำนึกผิดแล้วขอรับ!!!"

"มอ!" วัวดำใหญ่เบิกตากว้าง แผดร้องลั่นด้วยความตกใจโดยไม่รู้ตัว เฉินสวินอย่าได้วู่วามพลั้งมือฟาดมันตายเชียว นี่ไม่ได้อยู่ในแผนการนะ!

ตูมสนั่น!

เสียงกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น ถ้ำสวรรค์ดินแดนเจริญสุขทั้งผืนพลันถูกทำลายพินาศในพริบตา ปฐพีแตกสลาย กลายเป็นขุมนรกอัสนีบาตลึกหลายพันจ้าง ฉีกกระชากทั้งความเป็นจริงและความว่างเปล่าออกจากกัน!

ไอคลื่นแห่งกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึงกลัวซัดสาดกวาดออกไป ประหนึ่งพายุหมุนลูกมหึมาที่กลืนกินทุกสรรพสิ่งเข้าไปภายใน

เหนือห้วงเหวลึก แสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ประกายอัสนีทุกเส้นสายคล้ายมังกรคลั่งทะยานขึ้นสู่เวหา อาละวาดฟาดฟันอยู่กลางอากาศอย่างไร้การควบคุม

ภูผารอบข้างพังทลาย สายธารไหลย้อนคืน กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินต่างพังทลายระเนนระนาด

คนตระกูลฉู่ที่อารักขาอยู่โดยรอบต่างอ้าปากค้าง ตื่นตระหนกขวัญผวา มองดูถ้ำสวรรค์ดินแดนเจริญสุขของผู้อาวุโสเหยาเหือดหายสลายไปต่อหน้าต่อตา เหนือเวหาอัสนีบาตคำรามฟ้าแลบแปลบปลาบ ลมพายุหวีดหวิว ราวกับโทสะแห่งฟ้าดิน!

โดยเฉพาะขุมนรกอัสนีบาตอันลึกล้ำไร้ก้นบึ้งนั่น...ที่ถือกำเนิดขึ้นมาอย่างน่าพิศวง แววตาของพวกเขาผสานทั้งความตกตะลึงและหวาดกลัว มียอดฝีมือสะท้านพิภพมาเยือนแล้ว!!

"สหายเต๋าท่านใดบังอาจมาประลองวิชาในเมืองโบราณเจินหลิง ทั้งยังกล้าบุกรุกเข้ามาในตระกูลฉู่ของข้า ช่าง..."

สุรเสียงอันยิ่งใหญ่ไพศาลสายหนึ่งก้องกังวานมา ทว่ากลับชะงักลงกะทันหัน ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "...ช่างทำให้ตระกูลฉู่ของข้าเปี่ยมด้วยเกียรติยิ่งนัก พวกเรามิบังอาจรบกวนการกระทำของผู้อาวุโส คนตระกูลฉู่ทั้งหมดจงเงียบสงบไว้"

เสียงนี้มาเร็วไปเร็ว ตระกูลฉู่ทั้งมวลพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาดอย่างน่าพิศวง

ผู้คนในตระกูลฉู่นับพันหมื่นต่างเดินเหม่อลอยออกมา เสียงนี้ย่อมเป็นท่านบรรพชนที่ส่งผ่านมา ทว่าภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่ถักทออยู่เบื้องบน เบื้องล่างนั้นตรงๆ...

กลับเป็นผู้อาวุโสขั้นมหายานช่วงปลายที่มาจากสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยมิใช่หรือ!

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ท่านบรรพชนก็ยังเรียกขานอีกฝ่ายว่าผู้อาวุโส มีเทียนจุนมาเยือนแล้ว...

คนตระกูลฉู่ทั้งหมดต่างก้มหน้าประสานมือ ภายในใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง ผู้ใดจะกล้าประลองวิชาถึงเพียงนี้ในเมืองโบราณเจินหลิง พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนแม้แต่น้อย

ฉู่เจินเองก็ค่อยๆ ย่างก้าวออกมาจากถ้ำพำนักสระลึก แววตายังคงแฝงไว้ด้วยความตื่นตระหนกจนยากจะพรรณนา กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสะเทือนฟ้าดินนั้นกดทับไปทั่วทั้งสี่ทิศ ไม่รู้ว่าว่าที่อาจารย์ผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว...

ภายในขุมนรกอัสนีบาต เหยาเฝ่ยเปรียบประดุจสุนัขตายตัวหนึ่ง โลหิตไหลนองทั่วร่าง ใบหน้าครึ่งซีกถูกลมหมัดพัดฉีกกระชากจนแหลกเหลว จิตวิญญาณถูกกระแทกจนสับสนปั่นป่วน ยามนี้หมดสติไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

เขายังคงถูกเฉินสวินหิ้วไว้ในมือ ดวงตาทั้งสองข้างเหลือกขาว ส่งเสียงครางต่ำด้วยความเจ็บปวดตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับแผ่วเบายิ่งนัก ยังคงพะงาบๆ เหลือลมหายใจรวยรินอยู่เฮือกหนึ่ง

ก้อง!

เหนือเมืองโบราณเจินหลิงพลันปรากฏกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ไพศาลสายหนึ่ง เสียงระฆังดังกังวานต่อเนื่อง ทั้งไพเราะก้องกังวานและเฉียบคมดุดัน พุ่งเข้าจู่โจมเฉินสวินในเขตแดนตระกูลฉู่อย่างเกรี้ยวกราด!

ฟิ้ว—

ระลอกคลื่นไร้รูปสายหนึ่งพลันสะเทือนสะท้าน ระเบิดออกบนท้องนภาของเมืองโบราณในพริบตา เงาร่างมายาของสัตว์แท้บรรพกาลมหึมาไร้ขอบเขตตนหนึ่งปรากฏขึ้น ทั่วทั้งเมืองโบราณพลันเปลี่ยนจากกลางวันเป็นราตรีมืดมิดในชั่วพริบตา

ทั่วทุกสารทิศสั่นสะเทือน เลิ่กลั่กมองขึ้นไปยังท้องนภาด้วยความหวาดกลัวยิ่งยวด เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?!