ตอนที่ 758 ดูท่าคงหาไม่ผิดคน เป็นเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้จริง ๆ

ภายในอาณาเขตตระกูลฉู่ ท่ามกลางขุนเขาสูงชันและหุบเหวลึก สิ่งปลูกสร้างทุกหลังล้วนผ่านการรังสรรค์อย่างประณีตโดยปรมาจารย์หลอมอาวุธ วัสดุล้ำค่า เผยให้เห็นถึงการตกผลึกของกาลเวลาและความโบราณสงบสง่า

เหยาเฝ่ยกำลังเข้าฌานอยู่ภายในถ้ำสวรรค์แดนสุขาวดี สีหน้าของเขาค่อย ๆ มืดมนลง คล้ายเพราะการรับศิษย์ในครั้งนี้ทำให้หวนนึกถึงเรื่องราวเลวร้ายบางอย่างในอดีต

"เหยาเยวี่ย หลานสาวตัวน้อยของข้า ไม่รู้ว่ายามนี้เจ้าอยู่ที่ใดกัน"

เมื่อเหยาเฝ่ยคิดถึงตรงนี้ สีหน้ากลับกลายเป็นประหลาดพิกล ถึงขั้นเจือความตื่นเต้นกดข่มอันวิปริตไว้ชั้นหนึ่ง "สตรีเผ่ามนุษย์ผู้นั้นเทียบเจ้าไม่ได้เลยสักนิด ข้าย่อมเป็นอาจารย์ของเจ้าตลอดกาล..."

บัดนี้เขากลับกลายเป็นคนละคนกับเมื่อวาน ถึงกับหยิบหินบันทึกภาพก้อนหนึ่งออกมาคล้ายกำลังดื่มด่ำกับบางสิ่ง

ภายในนั้นคือเด็กสาวผู้หนึ่ง ยามแรกพบกัน นางส่งเสียงหวานเรียกขานอาจารย์ เดินตามหลังเขา มีเรื่องใดก็แบ่งปันกับเขา เรื่องประหลาดทั่วหล้าล้วนอยากซักถาม

"อาจารย์ อาจารย์ เขาเซียนหลิงไถอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ~ เหยาเยวี่ยอยากไปดูเหลือเกิน"

"อาจารย์ สัตว์วิญญาณตัวนั้นรังแกเหยาเยวี่ยอีกแล้ว ฮือ ๆ..."

……

ร่องรอยการเติบโตของนางล้วนอยู่ในนั้น แววตาของเหยาเฝ่ยเปี่ยมด้วยความรำลึกอันยาวนาน มีเพียงประสบการณ์เช่นนี้เท่านั้น จึงจะจุดประกายความรู้สึกวิปริตในก้นบึ้งหัวใจของเขาขึ้นมาได้อย่างแท้จริง

ฉู่เจิน ยามนี้เขาหาได้มีความสนใจต่อนางแม้แต่น้อย คนแปลกหน้า ในสายตาเขาไม่ต่างอะไรกับสัตว์วิญญาณตัวหนึ่ง

ภาพในหินบันทึกภาพค่อย ๆ แปรเปลี่ยน เรียวขาขาวผ่องดุจหยกคู่หนึ่งของเหยาเยวี่ยเผยออก ใบหน้านางแดงระเรื่อ ลมหายใจหอมละมุนดั่งกล้วยไม้ ร้องเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว "อาจารย์.. ท่านจะทำอะไร..."

"เหยาเยวี่ย ข้ายังคงชอบฟังเจ้าเรียกข้าว่าท่านอาสามมากกว่า หรือว่าท่านอาสามไม่คู่ควรกับเจ้า? ลองถามดูเถิดว่าสตรีเผ่าเยวี่ยหวงทั่วหล้านี้ มีผู้ใดบ้างไม่อยากบำเพ็ญคู่กับท่านอาสามของเจ้า?"

"อาจารย์ ได้.. ได้โปรดเถิด ปล่อยข้าไปเถอะ.. ท่านเป็นอะไรไป.. อาจารย์"

เหยาเยวี่ยหลั่งน้ำตาราวสายฝน อ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือ ทว่าท่าทางเช่นนี้กลับยิ่งดูงดงามหยาดเยิ้ม จนทำให้เหยาเฝ่ยจับจ้องตาค้าง นี่คือหลานสาวที่ตนเลี้ยงดูประคบประหงมมาแต่เล็กแต่น้อยเชียวนะ...

"เหยาเยวี่ย"

"อาจารย์.. ได้โปรดเถิด อย่า..."

"เชื่อฟัง เรียกท่านอาสาม"

เหยาเฝ่ยเดินมาหยุดตรงหน้าเหยาเยวี่ยที่อาภรณ์หลุดลุ่ยฉีกขาด น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งยวด "จะปล่อยให้บุรุษอื่นในโลกผู้บำเพ็ญเซียนมาทำให้เจ้าแปดเปื้อนได้อย่างไร ทุกเศษเสี้ยวแห่งจิตวิญญาณย่อมต้องประทับร่องรอยของท่านอาสามเอาไว้"

ค่อย ๆ ปรากฏ เสียงร่ำไห้เจ็บปวดปานหยาดฝนพรมดอกสาลี่ของเหยาเยวี่ยดังแว่วมาจากภายในเรือนถ้ำ เจ็บปวด สิ้นหวัง เฝ้าอ้อนวอนขอให้มีใครสักคนยามนี้มาช่วยเหลือนาง ทว่า ความเป็นจริงช่างโหดร้าย

การบำเพ็ญคู่ในโลกผู้บำเพ็ญเซียนมิใช่เพียงการร่วมอภิรมย์ธรรมดา หากแต่เป็นร่องรอยลึกซึ้งถึงกระดูกดำที่ไม่อาจลบล้างไปได้

นับแต่นั้นเป็นต้นมา รอยยิ้มของเหยาเยวี่ยก็มลายหายไป นางกลายเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย ยามอยู่ภายนอกยังคงขานเรียกอาจารย์อย่างด้านชาไร้ชีวิตชีวา

ยามอยู่ในเรือนถ้ำ นางมักคร่ำครวญเรียกท่านอาสาม น้ำตาไหลรินจากหางตาอย่างไร้เสียง ไม่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอีกต่อไป ปล่อยให้เหยาเฝ่ยใช้ตนเป็นเตาหลอมตามอำเภอใจ

ภาพนี้คือภาพที่เหยาเฝ่ยโปรดปรานที่สุด เมื่อเห็นน้ำตาแห่งความอัปยศที่รินไหลของหลานสาว ในเพลานี้เขาถึงกับหัวเราะในลำคอเบา ๆ กระทั่งจังหวะการหายใจยังถี่กระชั้นขึ้นไม่น้อย

"ได้ยินว่าเจ้าออกจากคุกแล้ว ยังไม่คิดจะมาหาอาจารย์อีกหรือ หลานรัก ข้ากำลังรอเจ้าอยู่นะ..."

รอยยิ้มของเหยาเฝ่ยจางหาย แววตาวาวโรจน์ด้วยประกายลึกล้ำ เขาถอนหายใจแผ่วเบา สุ้มเสียงดังแว่วมาอย่างเยียบเย็น "ข้าเตรียมเรื่องประหลาดใจไว้ให้เจ้ามากมายนัก หากต้องให้ข้าไปตามหาเจ้า ความสำราญในการบำเพ็ญคู่ระหว่างเจ้ากับข้าคงลดน้อยถอยลงไปมหาศาล"

จากนั้นเขาจึงเก็บหินบันทึกภาพอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของตน

หวึ่ง!

ฉับพลันนั้น ถ้ำสวรรค์แดนสุขาวดีพลันเงียบสงัดลงในพริบตา ประหนึ่งฟ้าดินสงบนิ่ง ลมสงบระงับ ผืนพิภพคล้ายสั่นสะท้านขึ้นคราหนึ่ง ราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังอันยากจะพรรณนาสายนี้

เสียงการไหลเวียนของพลังปราณดั้งเดิม เสียงสายลมพัดผ่าน ล้วนดับสูญสู่ความว่างเปล่าต่อหน้ากลิ่นอายที่แผ่ลงมานี้

ทัศนียภาพโดยรอบกลับกระจ่างชัดเป็นพิเศษ ใบไม้ทุกใบ ละอองธุลีทุกเม็ด คล้ายถูกขยายจนแจ่มชัดผิดธรรมดา

ไอปัญจธาตุอันไพศาลดุจมหาสมุทรพลัน... กวาดซัดทั่วทั้งถ้ำสวรรค์แดนสุขาวดีในชั่วพริบตาเดียว!

เหยาเฝ่ยสีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รูม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน เสียงหัวใจเต้นคล้ายหนักหน่วงขึ้นมาในชั่วพริบตานี้ ทั่วร่างสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แววตาเผยความตื่นตระหนกเหลือเชื่อออกมา

"ผู้ใด?!"

ในเวลานั้นเอง ถ้ำสวรรค์คล้ายถูกฉีกกระชาก กลิ่นอายอันทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนพลันจุติลงมาจากความว่างเปล่า ดั่งขุนเขาไร้สภาพที่กดทับลงมา!

กลิ่นอายสายนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเด็ดขาด ราวกับยอดฝีมือแห่งวิถีเซียนที่ถือกำเนิดขึ้นมาแต่แรกเริ่มฟ้าดิน เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดที่สะกดข่มสรรพสิ่ง

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้เหยาเฝ่ยหวนนึกถึงความรู้สึกยามแรกก้าวเข้าสู่แดนเซียนฟ้าดินเมื่อครั้งอยู่ขั้นเลี่ยนซวี ราวกับได้เห็นภาพฟ้าดินสูญสิ้นระเบียบแบบแผน!

ครืน!

ภายใต้อนุภาพสะเทือนฟ้าดินสายนี้ ร่างของเหยาเฝ่ยคล้ายถูกสะกดข่มไว้ ร่างกายของเขาสั่นเทาขึ้นมาโดยมิอาจควบคุม ไม่อาจต้านทานมหาอนุภาพอันไพศาลยิ่งใหญ่นี้ได้

เหยาเฝ่ยอดมิได้ที่จะอ้าปากกระอัก โลหิตสดปนเปกับความตระหนกที่มิอาจข่มกลั้นพวยพุ่งออกจากปาก ร่างกายคล้ายจะถูกเสียงกึกก้องกัมปนาทนี้ฉีกเป็นชิ้นๆ

เขาผุดลุกขึ้นถอยร่นไปหลายร้อยจั้ง ในใจหวาดผวาอย่างยิ่งยวด เพียงแค่อนุภาพสายหนึ่ง ก็ถึงกับสั่นคลอนพลังแห่งกฎของตนได้แล้ว!

เสียงลมเย็นยะเยือก กลิ่นอายรอบข้างคล้ายถูกสูบดึงออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงัดดั่งป่าช้า

ชั่วขณะนี้ ทั่วทั้งถ้ำสวรรค์คล้ายตกอยู่ในสภาวะชะงักงันอันน่าสะพรึงกลัว สรรพสิ่งล้วนสั่นสะท้านด้วยความหวาดเกรง

สีหน้าของเหยาเฝ่ยค่อยๆ บิดเบี้ยว เขาหันศีรษะไปอย่างยากลำบากยิ่ง ริมฝีปากอ้าค้างโดยมิอาจหักห้าม

ในสายตา ปรากฏร่างเงาสองสายค่อยๆ ก่อตัวขึ้น สวมชุดคลุมดำ อีกทั้งยังสวมผ้าคลุมศีรษะสีดำ มีเพียงดวงตาลึกล้ำมืดมิดคู่นั้นที่เผยออกมาภายนอก ดั่งห้วงเหวลึก...

คนหนึ่งในนั้นประคองโลงศพสีดำขนาดใหญ่ไว้ มิติรอบด้านบิดเบี้ยวด้วยกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากโลงศพนี้ ปรากฏรอยแยกมิติปริแตกออกมาเป็นสายๆ ทว่ากลับมิมีกระแสมิติปั่นป่วนใดพุ่งทะลักออกมาเลย

อนุภาพเช่นนี้... ราวกับจะสังหารฟ้าดินแห่งนี้ให้ดับสูญ แม้แต่ความว่างเปล่าแห่งหุนตุ้นยังถูกมันทำลายล้าง

ส่วนอีกผู้หนึ่ง แบกขวานยักษ์สีขาวดำไว้บนหลัง ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือก ดั่งภูเขาน้ำแข็งหมื่นปี ทว่าใต้ภูเขาน้ำแข็งนั้นกลับซ่อนเร้นไว้ด้วยจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด

กลิ่นอายของทั้งสองถักทอสอดประสาน ก่อเกิดเป็นอนุภาพเด็ดขาดมิอาจมองข้าม ดั่งจะกดทับให้ทั่วทั้งถ้ำสวรรค์แดนสุขาวดีนี้พังทลายลงมา

นี่คืออนุภาพอันยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน ดั่งอสูรร้ายสองตนตื่นจากการหลับใหล กวาดล้างทั่วหล้าฟ้าดิน!

เหยาเฝ่ยหนังศีรษะชาหนึบ จิตเต๋าถูกฉีกกระชากจนเกิดรอยร้าวขึ้นในเวลานี้

ความมั่นใจและความหยิ่งทะนงของเขาสลายหายไปจนสิ้นในชั่วขณะนี้ สรรพสำเนียงคล้ายติดค้างอยู่ในลำคอ บำเพ็ญเซียนมาหมื่นปี เพิ่งเคยสัมผัสกับความสิ้นหวังถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก

ตนเองเป็นดั่งแมงเม่าบินเข้ากองไฟ เป็นตัวตนอันไร้ความสำคัญ ที่อาจถูกบดขยี้เป็นผุยผงได้ทุกเมื่อ

เฉินสวินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาเย็นชาสงบนิ่ง ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายเฉียบคมชวนให้ใจสั่นสะท้านออกมา เขาเอียงศีรษะกล่าวว่า "ดูท่าคงหาไม่ผิดคน เป็นเจ้าตัวกระจ้อยนี่แหละ"

วัวดำใหญ่พยักหน้าเงียบๆ ก้มมองเหยาเฝ่ยที่อยู่ไม่ไกล เรื่องของฝ่ายหลังเคยก่อให้เกิดความฮือฮาไม่น้อยในตอนนั้น บางคราการมีหน้ามีตาเกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี

เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งวัน ก็สืบเบื้องหลังภายนอกของเหยาเฝ่ยผู้นี้จนกระจ่างแจ้งแล้ว

"..ผะ ผู้อาวุโส" เหยาเฝ่ยใบหน้าซีดเผือด น้ำเสียงสั่นเทา "ผู้น้อยเป็นผู้อาวุโสสามแห่งสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ย อยู่ใต้ร่มบารมีของเทียนจุนเยวี่ยฮ่าว มีเรื่องเข้าใจผิดอันใดหรือไม่!"

"ทุกสิ่งล้วนเจรจากันได้ เทียนจุนเยวี่ยฮ่าว..."

"รู้จักเหยาเยวี่ยสินะ"

สุรเสียงอันสงบนิ่งยิ่งยวดสายหนึ่งดังแว่วมา ขัดจังหวะคำพูดที่เขายังเอ่ยไม่ทันจบ