ตอนที่ 757 รสชาจืดจาง สายลมกำลังตั้งเค้า

"ข้าจะไปลองเชิงเฉินเต้าเทียนผู้นี้ดู"

สตรีเผ่าเซียนหลิงเหยียบย่างสู่ความว่างเปล่า ทั่วร่างมีแพรแถบเซียนพลิ้วไหว ลอยเด่นอยู่กลางเวหาอย่างแผ่วเบา

สายตานางเย็นเยียบแฝงจิตสังหาร เผยประกายคมกล้าที่ยากจะหยั่งถึง ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายสูงส่งเย็นชาออกมา

สตรีผู้นั้นดีดนิ้วแผ่วเบา ห้วงฟากฟ้าและผืนแผ่นดินคล้ายหยุดนิ่ง พลังแห่งมหาเต๋าอันไพศาลพลันแผ่ซ่านออกมา ถึงกับแฝงไว้ด้วยจำนวนอันน่าสะพรึงกลัวกว่าสองพันสาย!

ชั่วขณะที่นางเยื้องกรายลงมา เพลิงกาฬที่ลุกโชนในทะเลเพลิงนรกานต์กลับหดตัวลงอย่างมิอาจควบคุม ประหนึ่งถูกพันธนาการไร้สภาพรัดรึง แผ่นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ ราวกับกำลังสยบยอมต่อนาง

เฉินเต้าเทียนยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเขากลับสั่นเทาเล็กน้อยเบื้องหน้ากลิ่นอายของนาง ราวกับเป็นใบไม้ร่วงอันไร้ค่าที่พร้อมจะถูกพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อ

สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน คล้ายกับตื่นตระหนกและหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

"สหายเต๋าเฉินทำการเช่นนี้ขวางเส้นทางเซียนของพวกเรา นึกว่าไม่มีผู้ใดปราบเจ้าได้จริงหรือ?!"

สุ้มเสียงเย็นชาทรงอำนาจของสตรีดังแว่วมา ประหนึ่งคมมีดกรีดผ่านผืนนภากระทั่งผู้คนหนาวสะท้าน "มุ่งฝึกเพียงพลังกาย เกรงว่าจะเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาที่สุดของเจ้าแล้ว"

หึ่ง—

"โอ้?"

ทันใดนั้น สุ้มเสียงราบเรียบทว่าเปี่ยมด้วยความหมายอันลึกล้ำพลันดังขึ้น ราวกับระลอกคลื่นน้ำที่กระเพื่อมไหวในเวหา

ทั่วทั้งทะเลเพลิงนรกานต์ประหนึ่งสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง เปลวเพลิงม้วนตลบ ฟ้าดินพลันบังเกิดความโกลาหล!

ทว่าสีหน้าหวาดกลัวและอับจนหนทางของเฉินเต้าเทียนกลับแปรเปลี่ยนไปในบัดดล มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มชั่วร้ายอันพิลึกพิลั่น นัยน์ตาเป็นประกายแวววาวเจ้าเล่ห์

ในชั่วพริบตานั้น กลิ่นอายของเขาคล้ายยิ่งลึกล้ำซับซ้อนขึ้นไปอีก

ม่านตาของสตรีเผ่าเซียนหลิงหดเกร็งลงอย่างรวดเร็ว สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับมีฝ่ามือยักษ์ไร้สภาพบีบกุมหัวใจของนางเอาไว้แน่น จนลมหายใจเริ่มหนักหน่วงและติดขัด

นัยน์ตาของเฉินเต้าเทียนวาบผ่านด้วยแสงสว่างเจิดจ้า ร่างของเขาคล้ายเลือนรางลง หลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่ารอบด้าน

ขุมพลังอันมหาศาลพลุ่งพล่านอยู่ภายในกาย ทุกเส้นประสาทของเขาราวกับถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด

เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไป ฝ่ามือนั้นราวกับฉีกกระชากห้วงมิติว่างเปล่าได้ ซัดตรงไปยังสตรีเผ่าเซียนหลิง!

ชั่วขณะนั้น เขาประหนึ่งกลายร่างเป็นเจ้านายแห่งเส้นทางโบราณ กุมความเป็นความตายของทุกสรรพสิ่งไว้ในมือ อานุภาพอันสูงส่งเทียมฟ้าควบแน่นอยู่ ณ ปลายนิ้ว

สีหน้าของสตรีเผ่าเซียนหลิงแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง พลังวิญญาณและพลังแห่งมหาเต๋าทั่วร่างพลุ่งพล่านหลั่งไหลเข้าสู่อาวุธเวท หมายจะต้านทานแรงกดดันนี้

ทันทีที่การเผชิญหน้าของทั้งสองพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ทั่วทั้งทะเลเพลิงนรกานต์คล้ายหยุดนิ่งไปในชั่วพริบตา พลังที่มิอาจพรรณนาพลันระเบิดออก บิดเบือนความเป็นจริงและแปรเปลี่ยนทุกสิ่งอย่าง

ฝ่ามือของเฉินเต้าเทียนสัมผัสถูกร่างของสตรีเผ่าเซียนหลิงในชั่วพริบตา แสงสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งปะทุออกจากฝ่ามือของเขา สว่างไสวปานดวงสุริยัน สาดส่องไปทั่วทั้งทะเลเพลิงนรกานต์ในพริบตาเดียว

สตรีเผ่าเซียนหลิงส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมสูงทะลวงสู่เก้าชั้นฟ้า ร่างของนางกลับเริ่มแตกสลายลงภายใต้การครอบคลุมของแสงสว่าง ดุจดั่งดอกไม้งามผลิบานหลังฝนแล้วร่วงโรยไป

พลังอันไพศาลที่มิอาจเข้าใจได้เข้าบดขยี้ทุกสิ่งของนางจนพังทลาย กลายสภาพเป็นละอองหมอกแสงอันเลือนราง แล้วสลายหายไปในความว่างเปล่า

ทะเลเพลิงนรกานต์กลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครา ประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเคยเกิดขึ้น เฉินเต้าเทียนยืนอยู่ที่เดิมพลางเก็บแหวนมิติกักเก็บของนาง มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายสายนั้น

สายตาของเขาค่อย ๆ กวาดมองยอดฝีมืออัจฉริยะที่ยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขาแต่ละทิศ ปาดเช็ดโลหิตของสตรีเผ่าเซียนหลิงที่ตกค้างบนใบหน้าอย่างแผ่วเบา ท่าทางเผยรอยเย้ยหยันจาง ๆ ออกมา

ชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งสี่ทิศเงียบสงัด จิตเต๋าของเหล่ายอดฝีมืออัจฉริยะแต่ละเผ่าพันธุ์คล้ายถูกค้อนหนักหน่วงฟาดกระหน่ำ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่และตื่นตะลึงอย่างยิ่ง กระทั่งวาจาก็จุกแน่นอยู่ในลำคอ

มีเพียงสถานที่แห่งหนึ่ง

ณ ที่ตรงนั้นมียอดอัจฉริยะเผ่ามารสามคน ชนเผ่าใหญ่อันน่าสะพรึงกลัวลำดับที่สี่แห่งมหาพิภพ พวกเขากำลังทอดสายตามองเฉินเต้าเทียนที่อยู่เบื้องหน้าเส้นทางโบราณ

"มองชัดหรือไม่?"

"สืบเสาะได้บ้างแล้ว ความแข็งแกร่งของกายเนื้อเหนือล้ำกว่าพวกเราหลายสิบเท่า มีแรงกดดันวิญญาณคุ้มกาย ความเร็วก็เหนือกว่าวิชาเวท ขั้นเหอเต้าระดับต้นแต่กลับสู้กับอัจฉริยะขั้นเหอเต้าระดับปลายได้ ทว่าขอบเขตและพลังฝีมือน่ากลัวว่าจะยังซ่อนเร้นอยู่อีก"

"หากคิดจะลงมือ ต้องวางค่ายกลสังหารอันเกรียงไกร ใช้เต๋าชี่เป็นแกนค่ายกล ลงมือคราใดต้องงัดไพ่ตายออกมา ห้ามออมมือเป็นอันขาด ภายในสามลมหายใจ ไม่มันตายก็พวกเราม้วย"

บุรุษเผ่ามารผู้หนึ่งวิเคราะห์สถานการณ์อย่างสุขุมเยือกเย็น "หากมันยังซ่อนเร้นพลังฝีมืออยู่อีก ในหนึ่งลมหายใจ ย่อมเป็นเวลาหลบหนีของพวกเรา พลังเต๋าแห่งกายเนื้อ อย่างน้อยก็มั่นคงแน่นหนาถึงห้าพันสาย"

"ตัวประหลาดแห่งวิถีเซียนรึ?" อีกคนเอียงศีรษะพลางเอ่ยขึ้นแผ่วเบา "ช่างน่าสนใจยิ่งนัก"

"มิใช่"

"โอ้?"

"สิ่งมีชีวิตมหันตภัย อสูรประหลาดแห่งวิถีเซียนต่างหาก"

"เข้าใจแล้ว"

บุรุษเผ่ามารที่เป็นผู้นำพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง แววตาลึกล้ำขึ้นหลายส่วน "ทว่า ยังสามารถอาศัยกลไกสวรรค์ของที่นี่สะกดสังหารมันได้ ไม่จำเป็นต้องหักหาญด้วยกำลัง คนมุทะลุ ย่อมตายไวที่สุด"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" อีกคนแย้มยิ้มบาง มั่นใจเต็มเปี่ยม

ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่ล่วงรู้ก็คือ

ยังมีคนตระกูลเฉินอีกผู้หนึ่ง ยืนไพล่มืออยู่บนยอดเขา สายตาของเขาดับสนิท ราวกับเรื่องราวใดๆ ในใต้หล้าก็ไม่อาจสั่นคลอนจิตใจได้แม้แต่น้อย ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายประหนึ่งพร้อมเปิดโต๊ะเลี้ยงงานศพ

หว่างคิ้วของเขาปรากฏรอยอักขระเวทสีคล้ำสายหนึ่ง เพียงแต่ใบหน้าแก่ชราผิดปกติ ทั้งยังค้ำยันไม้เท้าที่ทำจากต้นเฮ่อหลิง ท่าทางราวกับมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ชั่วขณะถัดไปวิญญาณก็พร้อมจะดับสูญคืนสู่ฟ้าดิน

แค่ก แค่ก...

ชายชราส่ายหน้าทอดถอนใจ แผ่นหลังค่อมลงอีกเล็กน้อย ดอกไม้ใบหญ้ารอบกายเหี่ยวเฉาโรยราอย่างน่าประหลาด ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ประหนึ่งกำลังทอดถอนใจว่าเหตุใดเฉินเต้าเทียนต้องก่อกรรมทำเข็ญเข่นฆ่าตามอำเภอใจด้วยเล่า

อย่างไรเสียสรรพชีวิตที่ดำรงอยู่ระหว่างฟ้าดิน สุดท้ายก็ต้องตาย สู้ตายตกใต้เงื้อมมือของเขา แล้วหยั่งรู้เต๋าแห่งความตายที่แท้จริง มุ่งสู่ความตายเพื่อถือกำเนิดใหม่มิประเสริฐกว่าหรือ...

วูบ~

ทันใดนั้น สีหน้าของเฉินเต้าเทียนและชายชราพลันเปลี่ยนไป แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังในพริบตา บรรพชนวัว!

สำนักเซียนฮวั่นเยวี่ย เหยาเฝ่ย ขั้นมหายานระดับปลาย บุตรชายเคยตาย ตรวจสอบภูมิหลังตระกูลของผู้นี้ เวลาหนึ่งวัน ไม่มีหินวิญญาณสนับสนุน ค่าเดินทางจงหาเอาเอง

"ขอรับ!"

สายตาของทั้งสองพลันจับจ้อง เพียงชั่วพริบตาก็กระจ่างแจ้งถึงต้นสายปลายเหตุ นี่คือคนที่เต๋าจู่ต้องการตัว

เฉินเต้าเทียนกลับพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าท่ามกลางสายตาของฝูงชนอย่างกะทันหัน ผละจากเส้นทางโบราณเทียนจีไปโดยไม่ไยดีแม้แต่น้อย ไม่มีความลังเลเลยแม้เพียงเสี้ยว...

ยอดอัจฉริยะทุกฝ่ายต่างอ้าปากค้างตาค้าง ล้อกันเล่นหรือไร?!

ยอดอัจฉริยะเผ่าเซียนหลิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยแววตาเคียดแค้น ทว่ากลับไม่กล้าไล่ตามไปแม้แต่น้อย ถึงขั้นนี้ โลกที่มีเพียงเผ่าเซียนหลิงบาดเจ็บในเส้นทางโบราณเทียนจีจึงบรรลุผลสำเร็จแล้ว

ความแค้นระหว่างยอดอัจฉริยะเผ่าเซียนหลิงรุ่นนี้แห่งแดนฟ้าหมานฮวางกับเฉินเต้าเทียนจึงผูกแน่นขึ้นแล้ว หากไม่สังหารคนผู้นี้ คงเสียทีที่ได้ชื่อว่าเป็นยอดอัจฉริยะประจำแดนแห่งทำเนียบวิญญาณเซียนหุนตุ้น!

และเรื่องนี้ มิใช่เพียงแค่ในแดนเร้นลับแห่งนี้เท่านั้น คนตระกูลเฉินที่สัญจรอยู่ทั่วทุกสารทิศต่างได้รับข่าวสารแล้ว และเริ่มดำเนินการสืบเสาะเหยาเฝ่ยแห่งสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยไปพร้อมกัน

บุคคลที่มีหน้ามีตาเช่นนี้ ย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด

……

ณ เมืองโบราณเจินหลิง

เฉินสวินนั่งขัดสมาธิอยู่ริมลำธารสายเล็กที่ไหลรินในเมืองโบราณ แสงจันทร์ทอประกายสะท้อนในดวงตา ระยิบระยับด้วยแสงดาว

ใบหน้าของเขาเปี่ยมด้วยความสุขุมลุ่มลึก ค่อยๆ หยิบสมุดเล่มเล็กเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วค่อยๆ พลิกเปิดทีละหน้าทีละหน้า แสงสีเงินแห่งธารดาราฉาบทาใบหน้าไปครึ่งซีก

"สรรพชีวิตย่อมมีวัฏสงสารสินะ...ต้องมีเป็นแน่"

เฉินสวินสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาล้ำลึกขึ้นหลายส่วน "วัวแก่ สมุดคุณธรรมของพวกเราได้ผลจริงด้วย"

เขาพึมพำกับตนเอง เพียงแต่ครานี้วัวดำใหญ่มิได้อยู่เคียงข้าง วาจานี้ของเขาหาได้โป้ปดหรือปลอบโยนมันไม่ หากแต่เป็นถ้อยคำที่เอ่ยให้ตนเองฟังอย่างแท้จริง

หน้าตาเหมือนกัน กระทั่งน้ำเสียงก็ยังเหมือนกันหรือ... ระหว่างฟ้าดิน สามารถทำให้เขาพบพานเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้จริงหรือ?

แม้กระทั่งปรมาจารย์เฟิงเย่า ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงล้วนต่างจากเล่อเฟิงโดยสิ้นเชิง ทว่าสตรีผู้นี้... กลับเหมือนกับศิษย์น้องเล็กหลิ่วเยวียนทุกกระเบียดนิ้ว!

"ฉู่เจิน ฉู่เจิน" เฉินสวินพึมพำซ้ำอีกสองครา รู้สึกว่าช่างเป็นชื่อที่มีความหมายลึกซึ้งยิ่งนัก เพียงแต่ด้อยกว่าชื่อของเขาไปสามส่วนเท่านั้น

จิตสำนึกอันไพศาลของเขาค่อยๆ แผ่ขยายออกไป ชั่วพริบตาข่าวสารนับไม่ถ้วนพลันเข้าสู่โสตประสาท ทว่าความน่าสะพรึงกลัวของจิตสำนึกขั้นข้ามเคราะห์ ย่อมสามารถรวบรวมคัดกรองข้อมูลที่เป็นประโยชน์เหล่านั้นได้อย่างยอดเยี่ยม

พิธีใหญ่ข้ามเคราะห์ของตระกูลฉู่แห่งเมืองโบราณเจินหลิงจะจัดขึ้นในอีกสามวันให้หลัง บรรดาผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานระดับปลายแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ล้วนเข้าพำนักในตระกูลฉู่แล้ว ได้ยินว่าเพิ่งผ่านพ้นงานฉลองอายุวัฒนะหมื่นปีมาหมาดๆ

เฉินสวินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะหึๆ เขาเคยเห็นอัจฉริยะขั้นเลี่ยนซวีจัดงานฉลองอายุวัฒนะหมื่นปีบนทำเนียบวิญญาณเซียนหุนตุ้นมาแล้ว แดนฟ้าหมานฮวางแห่งนี้กลับมิได้ใส่ใจเรื่องติดเพดานอายุขัยถึงเพียงนั้น

ทว่าเรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมโดยรวมด้วยเช่นกัน ไท่อวี่หาได้กล้ามาเยือนเมืองโบราณเจินหลิงไม่ ยามนี้ติดอันดับในทำเนียบมัจจุราชพิฆาตมารของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีไปแล้ว ทำได้เพียงลอบซ่อนตัวไปมา ก่อวินาศกรรมครั้งใหญ่ไปเรื่อย

เฉินสวินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองแสงจันทร์อันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ด้วยอารมณ์เบิกบานยิ่ง อีกไม่นานย่อมสามารถถอนขนห่านจากทัณฑ์สวรรค์ได้อีก ทั้งยังได้พบหญิงสาวผู้นั้น ในเวลานี้เขากำลังเฝ้ารอคอยการพบพานคราต่อไปเสียแล้ว

"ฮะๆ ปรมาจารย์เต๋าอย่างข้าชะตาเซียนรุ่งโรจน์โดยแท้ เรื่องนี้ต้องเล่าให้เจ้าวัวฟังเสียหน่อยแล้ว ช่างเป็นมงคลซ้อนมงคลแท้ๆ..."

เขาลุกขึ้นเดินจากไปไกล ปากยังคงฮัมเพลงท่วงทำนองประหลาด ระหว่างทางไม่ว่าจะมองเผ่าพันธุ์ใดล้วนรู้สึกเจริญหูเจริญตาเป็นพิเศษ มิได้ชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์อีกต่อไป

วันรุ่งขึ้น

เฉินสวินนั่งจิบชาอยู่ตรงมุมหนึ่งในโรงน้ำชา บนแท่นสูงเบื้องหน้ามีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังดีดพิณ เสียงพิณกังวานแว่วหวานยิ่ง ไพเราะสง่างามเป็นที่สุด

"จิบชายังคงสุขสำราญที่สุด เพลงก็ไพเราะไม่เลว"

เฉินสวินผ่อนลมหายใจเบาๆ ท่าทางการยกถ้วยชานั้นประณีตพิถีพิถันอย่างยิ่ง เปี่ยมไปด้วยท่วงท่าของยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ในแดนมนุษย์

ทันใดนั้น จิตสำนึกของเขากระตุกวูบ

เฉินสวินค่อยๆ วางถ้วยชาลงพลางสื่อสารทางจิตถาม "เจ้าวัว เกิดอะไรขึ้น"

"มอ?"

"ข้ากำลังรวบรวมข่าวสารของตระกูลใหญ่ในเมืองโบราณอยู่ในโรงน้ำชา พี่ใหญ่ยุ่งจะตายอยู่แล้ว ฮ่าๆ เจ้าเห็นศิษย์น้องเล็กหลิ่วเยวียนหรือไม่ เชี่ยเอ๊ย เจ้าวัว..."

"มอๆ! มอมอมอ~~!"

"หืม?"

เสียงของเฉินสวินพลันชะงักลง แววตาฉายประกายเย็นเยียบจับขั้วหัวใจวาบขึ้นมาในบัดดล

หมวกสานถูกเขากดต่ำลงหนึ่งส่วน ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน บนโต๊ะวางศิลาปราณระดับต่ำไว้หลายสิบก้อน จากนั้นก็สาวเท้าจากไปทันที

วันนี้ ลมฟ้าอากาศเริ่มเย็นยะเยือก

รสชาเจือจาง สายลม...กำลังก่อตัว