ตอนที่ 756 พี่ใหญ่ ยืนยงหมื่นกาล!

เหยาเฝ่ยได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบมอง ทรายควบแน่นจันทรา...

สิ่งนี้คือทรัพยากรบำเพ็ญเซียนที่สอดคล้องกับโครงสร้างร่างกายของสิ่งมีชีวิตเผ่าเยวี่ยหวงเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังมีสรรพคุณช่วยเร่งการกลั่นหลอมพลังแห่งมหาเต๋าของขั้นมหายาน นับเป็นของวิเศษล้ำค่าได้ชิ้นหนึ่ง

เขาแค่นหัวเราะในใจ ดูท่าตระกูลฉู่แห่งเมืองโบราณเจินหลิงนี้คงคิดจะยื่นมือเข้ามาในสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยตั้งนานแล้ว การเตรียมการนับว่าพร้อมสรรพดีแท้

ทว่าเรื่องนี้ก็มิได้มีสิ่งใดไม่เหมาะสม เป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย

เหยาเฝ่ยทอดมองฉู่เจินอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าปรารถนาจะเข้าเป็นศิษย์ในสำนักข้าหรือไม่ หากเจ้าไม่เต็มใจ ต่อให้สหายเต๋าฉู่จะร้องขอ ตัวข้าก็จะไม่รับ"

ได้ยินดังนั้น แววตาของฉู่เจินพลันปรากฏร่องรอยความประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานแห่งเผ่าเยวี่ยหวงจะเข้าใจเหตุผลถึงเพียงนี้...

นางเพิ่งคิดจะปฏิเสธ ทว่าเมื่อเห็นสายตาอันเปี่ยมด้วยความคาดหวังของบิดา กอปรกับสิ่งที่ตระกูลฉู่ได้ทำเพื่อนางตลอดหลายปีที่ผ่านมา สุดท้ายตนก็ยังคงตัดใจไม่ลง

ฉู่เจินค่อยๆ ประสานมือ กล่าวอย่างนอบน้อม "...ยินดีเข้าเป็นศิษย์ของผู้ทรงเกียรติ"

มุมปากของเหยาเฝ่ยยกขึ้นเป็นรอยโค้ง ผสานกับใบหน้าหล่อเหลาแฝงกลิ่นอายประหลาดล้ำพิศวง ช่างน่ามองเจริญตาจนเกินไปนัก

ทว่าที่นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน... รูปลักษณ์ภายนอกอันงดงามมิได้สลักสำคัญปานใด ทั้งมิอาจก่อให้เกิดความหวั่นไหวใดๆ ได้ การมองเพียงปราดเดียวแล้วตกหลุมรัก เกรงว่าคงเป็นเพียงฝันกลางวัน

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็รอจนผู้อาวุโสฉู่ข้ามภัยพิบัติสำเร็จ ตัวข้าจะนำพาเจ้ากลับสำนักด้วยตนเอง"

เหยาเฝ่ยเอ่ยอย่างสงบนิ่งพร้อมถอนสายตากลับมา "ข้ามาค่อนข้างกะทันหัน จึงมิได้ตระเตรียมของขวัญแรกพบไว้ให้ดี หลังกลับสำนักเซียนแล้ว ย่อมจะชดเชยให้เจ้าอย่างแน่นอน"

"สหายเต๋าเหยาเกรงใจเกินไปแล้ว" ผู้นำตระกูลฉู่ประสานมืออย่างจริงจัง ในใจเองก็โล่งอกไปเปลาะใหญ่ ทุกอย่างยังคงอยู่ในแผนการ มิได้มีสิ่งใดผิดพลาด

ฉู่เจินถอนหายใจในใจคราหนึ่ง ทำความเคารพแล้วขอตัวลา

ภายในถ้ำ ผู้บำเพ็ญขั้นมหายานทั้งสองเริ่มสนทนาฟ้าดินกันต่อ ราวกับว่าเรื่องการรับศิษย์สำหรับพวกเขานั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอันใด

ทว่าสิ่งที่คนทั้งตระกูลฉู่ไม่ล่วงรู้ก็คือ มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องความเคลื่อนไหวของผู้บำเพ็ญทุกคน ณ ที่แห่งนี้ รวมถึงบรรพชนตระกูลฉู่ที่ใกล้จะเลื่อนสู่ขั้นข้ามภัยพิบัติผู้นั้นด้วย

และเจ้าของสายตาคู่นี้ก็คือวัวดำใหญ่ มันกับเฉินสวินแยกย้ายกันเคลื่อนไหว ประสานรับกันจากทั้งภายในและภายนอก

แม้บัดนี้การบำเพ็ญจะลึกล้ำอย่างยิ่งแล้ว แต่ก็ไม่มีทางไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เที่ยวทำตัวกำเริบเสิบสาน ทุกสิ่งล้วนวางแผนรอบคอบก่อนลงมือ มีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยจึงจะมีหวัง

ยามนี้พวกเขาค่อนข้างกลัวตาย กลัวจนเข้ากระดูกดำ ก้าวเดินมาจนถึงตอนนี้ แผนสำรองในการฟื้นคืนชีพล้วนถูกทำลายไปแทบสิ้นแล้ว

ส่วนที่ว่ายอมเผชิญหน้าความตายอย่างสงบนิ่งอะไรนั่น พวกเขาไม่เคยมีจิตใจอันยิ่งใหญ่เยี่ยงนั้นเลย

"มอ..."

วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างช้าๆ ในความมืดมิดยามราตรี สายตาจับจ้องไปที่สตรีเผ่ามนุษย์นามฉู่เจินผู้นั้นไม่วางตา... เหมือนกันทุกประการ

ทว่ามันกลับมิได้ตื่นเต้น หรืออาลัยอาวรณ์ปานนั้น หากแต่สงบนิ่งอย่างผิดปกติ

เมื่อฝีเท้าของฉู่เจินค่อยๆ ห่างไกลออกไป สีหน้าของวัวดำใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างยิ่ง ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงเรื่องราวที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจมาเนิ่นนาน

มุมปากของมันยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังยิ้ม เป็นรอยยิ้มอันเก่าแก่และยาวนาน ดั่งได้พบสหายเก่าจากกาลเวลาอันแสนไกล

ประตูแห่งการเวียนว่ายตายเกิดของสรรพชีวิต คล้ายได้เปิดออกเสี้ยวหนึ่งในแววตาของวัวดำใหญ่

ลมราตรีพัดผ่าน นำพาความเย็นสดชื่นมาเสี้ยวหนึ่ง หัวใจของวัวดำใหญ่พลันสั่นไหวตาม ถ้อยคำเหล่านั้นของเฉินสวินที่อยู่เหนือขอบเขตและการหยั่งรู้ของพวกมัน ล้วนเป็นความจริงมาโดยตลอด...

พี่ใหญ่ ยืนยงหมื่นกาล!

ดวงตาของวัวดำใหญ่พลันเจิดจรัสเปล่งประกายดั่งดวงดารา หนทางแห่งอายุวัฒนะในยามนี้ ในที่สุดก็เปี่ยมด้วยความหมายขึ้นมาอย่างยิ่ง สมุดคุณธรรมที่ได้รับการเบิกเนตรจากแดนเซียนฟ้าดินได้เริ่มขับเคลื่อนในใต้หล้าอย่างไร้สุ้มเสียงแล้ว

กระแสธารแห่งการเวียนว่ายตายเกิดของสรรพชีวิตจะต้องมาถึงในที่สุด สหายเก่าผู้ล่วงลับย่อมจะทยอยหวนคืนมาจากสายธารแห่งกาลเวลาอันเวิ้งว้าง เพียงหนึ่งจิตคิด... ทะลวงถึงฟ้า!

วัวดำใหญ่แหงนหน้ามองฟ้า ขยับบิดมุมปาก การสะกดสังหารผู้บำเพ็ญมาร ตอบแทนฟ้าดิน และอื่นๆ ล้วนไม่อาจรีรอได้อีก คนรุ่นเราย่อมมิอาจปฏิเสธความรับผิดชอบนี้

มอ...

สายตาของวัวดำใหญ่ค่อยๆ เบนไปยังบุรุษเผ่าเยวี่ยหวงที่ยังคงสนทนาเต๋าอยู่ผู้นั้น เหยาเฝ่ย

สำนักเซียนฮวั่นเยวี่ย บุตรอันเป็นที่รักตายตก ผู้อาวุโสขั้นมหายาน...

สถานะที่ทับซ้อนกันของคนผู้นี้ ค่อนข้างคล้ายกับสถานะที่สตรีผู้เคยมีปากเสียงกับเฉินสวินในครานั้นกล่าวถึงอยู่บ้าง ทว่าก็ยังไม่อาจแน่ใจนัก

ทว่าบุคคลผู้มีหน้ามีตาถึงเพียงนี้ ภูมิหลังสถานะภายนอกย่อมมิใช่เรื่องยากที่จะสืบหา ขอเพียงล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นอาในตระกูลของเหยาเยวี่ยหรือไม่ ทุกสิ่งย่อมกระจ่างแจ้ง

ฟิ้ว~

ในความว่างเปล่า วัวดำใหญ่โบกกีบเท้า ตราประทับห้าธาตุสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้น พลังหุนตุ้นไร้ระเบียบอันเกรียงไกรสายหนึ่งพลันหลอมรวมจมหายเข้าไปภายใน

ตราประทับนี้ข้ามผ่านความเวิ้งว้างหุนตุ้นอันไพศาลในชั่วพริบตา ทะยานสู่ที่อันไกลโพ้นไร้สิ้นสุด

ประกายคมปลาบวาบขึ้นในดวงตาทั้งสองข้างของวัวดำใหญ่ ความหมายที่สื่อออกไปมีเพียงหนึ่งเดียว: บรรพชนวัวผู้นี้ต้องการภูมิหลังและสถานะทั้งหมดของคนผู้นี้ภายในหนึ่งวัน!

หากยืนยันตัวตนได้เมื่อใด เฉินสวินคงทำให้เขามิอาจได้เห็นดวงตะวันของวันพรุ่งนี้เป็นแน่ ภายใต้พลังฝีมือเทียมฟ้าย่อมไม่มามัวหัวเราะเริงร่าเสียเวลากับเจ้า

วัวดำใหญ่ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา แววตาเย็นเยียบถึงขีดสุด ช่างแตกต่างจากยามอยู่เคียงข้างเฉินสวินโดยสิ้นเชิง ทั้งแปลกตาและน่าหวั่นเกรงยิ่งนัก

ยามเผชิญเคราะห์มารในใจครานั้น มหาอสูรสะเทือนพิภพผู้ท่องไปทั่วหล้า เด็ดขาดในการเข่นฆ่า กลิ่นอายอัปมงคลคละคลุ้งเต็มกาย และหลอกใช้ทุกคนที่พอจะใช้ประโยชน์ได้ผู้นั้น มิเคยเป็นภาพลวงตาแต่อย่างใด หากแต่เป็นอีกด้านหนึ่งของวัวดำใหญ่ก็เท่านั้น

......

แดนฟ้าหมานฮวาง ทะเลป่าปี้ฉยง ภายในแดนลับวิถีโบราณเทียนจี

ที่นี่คือผืนแผ่นดินกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทั้งผืนป่า ภูผา และสายธารล้วนมีพร้อม รูปสลักลึกลับโบราณตระหง่านง้ำค้ำฟ้าดิน ทอดสายตามองสรรพชีวิตบนผืนพสุธาเหล่านี้

ตูม!!

ตูม!!

บนผืนแผ่นดินมักเกิดการต่อสู้สะเทือนฟ้าดินขึ้นเป็นระยะ เหล่ายอดอัจฉริยะขั้นเหอเต้าของแต่ละเผ่าพันธุ์เพื่อค้นหาวิถีมหายานที่แข็งแกร่งที่สุด จึงก้าวเข้าสู่สถานที่แห่งนี้อย่างเด็ดเดี่ยว แรงกดดันฟ้าดินของที่นี่กัดกร่อนพลังแห่งกฎเกณฑ์ได้อย่างน่าสะพรึงกลัวยิ่ง

ถึงขั้นมีกลไกสวรรค์อันพิศวงหลั่งรินลงมาอย่างไร้สาเหตุ ฟาดฟันพลังมหาเต๋าที่ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานยังหลอมรวมไม่สมบูรณ์ และบดขยี้ต้นกำเนิดวิถีเซียนของพวกเขา นับเป็นแดนต้องห้ามสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นมหายานอย่างแท้จริง

ทว่าในวิถีโบราณเทียนจี การจะเอาชีวิตรอดได้มิได้พึ่งพาเพียงพลังฝีมือเท่านั้น หากแต่อยู่ที่วาสนาชะตาชีวิตของตนเอง!

อีกทั้งด้วยแรงกดดันฟ้าดินโบราณและสภาพแวดล้อมของที่นี่ จึงมีโอสถล้ำค่ายืดอายุขัยถือกำเนิดและเติบโตอยู่ไม่น้อย

นี่คือสิ่งที่ทำให้แม้แต่อัจฉริยะยังต้องแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีสรรพชีวิตใดต้านทานสิ่งเย้ายวนใจอย่างอายุขัยได้

ท่ามกลางทะเลเพลิงโลกันตร์ในวิถีโบราณเทียนจี

บุรุษผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากทะเลเพลิง ประหนึ่งกำเนิดใหม่จากกองอัคคี

ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า กล้ามท้องสิบหกลูก พลังปราณโลหิตเกรียงไกรดั่งมหาสมุทร มุมปากยังประดับรอยยิ้มชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ นั่นคือความโอหังและสายตาเหยียดหยามที่มองเหล่ายอดอัจฉริยะทุกเผ่าพันธุ์เป็นเพียงความว่างเปล่า

ทว่าใต้ฝ่าเท้าของคนผู้นี้กลับเต็มไปด้วยซากศพไร้ศีรษะแหลกเละ ดูแล้ว... มิได้ถูกสังหารด้วยวิชาอาคม หากแต่ถูกบดขยี้ด้วยพละกำลังกายเนื้อล้วนๆ!

บนยอดเขาแต่ละทิศมียอดคนยืนตระหง่านอยู่ ในดวงตาฉายแววหวาดระแวงและระมัดระวังตัวอย่างเข้มข้น

"เฉินเต้าเทียน... ผงาดขึ้นมาในเวลาเพียงไม่กี่ร้อยปี บุคคลเผ่ามนุษย์ที่ราวกับตัวประหลาด"

"สหายเต๋า คนผู้นี้เกรงว่าจะรับมือไม่ง่าย เขาเพียงคนเดียวกลับขวางทางวิถีโบราณเทียนจีเอาไว้จนสิ้น"

"คนผู้นี้ พวกเจ้าคิดว่าเหมือนผู้บำเพ็ญเซียนในยุคสมัยของพวกเราหรือ"

บนยอดเขา บุรุษเผ่าเซียนหลิงผู้หนึ่งเอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำผิดปกติ "กลับดูคล้ายบุคคลชั่วร้ายสะเทือนฟ้าดินในยุคสมัยใดสักยุคที่ตื่นขึ้นมาเสียมากกว่า บำเพ็ญวิถีพลังมิใช่ขัดเกลากายเนื้อ มิใช่ผู้บำเพ็ญเซียนในยุคสมัยของพวกเราแน่"

"ดั่งเช่นตี้เทียนแห่งเผ่าทรยศสามตาผู้นั้นน่ะหรือ"

สตรีเผ่าเซียนหลิงผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ทอดสายตามองไปไกล เจตจำนงแห่งการต่อสู้ในดวงตาพลุ่งพล่าน "ได้ยินว่าหลังจากเขาทำศึกใหญ่กับองค์ชายแห่งอาณาจักรเซียนแล้ว ก็เดินทางมายังแดนฟ้าหมานฮวางเช่นกัน ดูเหมือนคิดจะพิสูจน์เต๋าในแดนฟ้านี้ และเข้าสู่ว่านเจี๋ยสือซา"

ทันทีที่ถ้อยคำนี้หลุดออกมา ประกายคมปลาบวาบขึ้นในดวงตาของบุรุษเผ่าเซียนหลิง เขาหันมองด้านข้างแล้วกล่าว "ที่นั่นเป็นแดนต้องห้ามเซียนโบราณเพียงแห่งเดียวที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ดูท่าตี้เทียนคงวางแผนการใหญ่ คิดจะฟื้นฟูเผ่าทรยศสามตาทั้งหมดขึ้นมาใหม่กระมัง!"

"เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง ยังไม่ถึงคราวที่พวกเราต้องสอดมือเข้าไปยุ่ง"

สตรีเผ่าเซียนหลิงยิ้มน้อยๆ สายตาจับจ้องเฉินเต้าเทียนบนพื้นดินเบื้องหน้าเขม็ง "พันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์ในช่วงไม่กี่ปีมานี้มีความเคลื่อนไหวใหญ่โตไม่น้อย ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาย่อมต้องมีศึกตัดสิน ตอนนี้พวกเราคิดหาวิธีผ่านด่านของเฉินเต้าเทียนผู้นี้ก่อนดีกว่า"

"ไม่ได้พบเห็นสิ่งมีชีวิตที่สามหาวถึงเพียงนี้มาเนิ่นนานแล้ว"

หว่างคิ้วของบุรุษเผ่าเซียนหลิงค่อยๆ เย็นเยียบขึ้น "เผ่ามนุษย์ ช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่ทำให้ข้ารังเกียจชิงชังยิ่งนัก"

สตรีผู้นั้นขมวดคิ้ว ตวาดเสียงต่ำ "ระวังวาจาด้วย!"

"เหอะ" บุรุษเผ่าเซียนหลิงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา ทว่าก็มิกล้ากล่าวร้ายต่อเผ่ามนุษย์ทั้งเผ่าพันธุ์อีกต่อไป

แม้ตั้งแต่ยุคสมัยแห่งการเข่นฆ่าครั้งใหญ่ของหมื่นเผ่าพันธุ์จวบจนถึงปัจจุบัน เผ่ามนุษย์จะร่วงลงมาหนึ่งอันดับจนมาอยู่ที่ลำดับเจ็ด ทว่าสิบเผ่าพันธุ์มหาอำนาจอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรแห่งสามพันมหาพิภพนั้น พลังรบระหว่างเผ่าพันธุ์ล้วนทัดเทียมมิได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

กล่าวได้เพียงว่าในด้านอื่นมีช่องว่างอยู่บ้าง ทว่าก็มิได้มากมายนัก ทั้งยังมิใช่เรื่องที่รุ่นเยาว์ขั้นเหอเต้าเช่นเขาจะวิพากษ์วิจารณ์ได้ตามอำเภอใจ แม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตแห่งเผ่าเซียนไท่กู่เองก็มิใช่ข้อยกเว้น