ตอนที่ 755 สำนักเซียนฮวั่นเยวี่ย เหยาเฝ่ย

เฉินสวินยืนนิ่งอยู่กับที่เนิ่นนาน สายตายังคงทอดมองเงาร่างที่ค่อย ๆ ห่างไกลออกไป พลางแย้มยิ้มเยาะตนเอง

เขาส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหมุนตัวก้าวเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับขบวนรถสัตว์วิญญาณของตระกูลฉู่นั้น

แสงอัสดงสาดส่องลงบนผืนปฐพี ดั่งระลอกคลื่นสีทองอมแดงทาบทาอยู่เบื้องหลังเฉินสวิน เงาร่างของเขาค่อย ๆ ทอดยาวออกไป คล้ายดั่งทอดยาวไปจนสุดปลายทางแห่งกาลเวลา แปลกแยกไม่กลมกลืนกับความอึกทึกครึกโครมของโลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้

เขาเอามือไพล่หลังแหงนมองท้องนภา แววตายิ่งมายิ่งลึกล้ำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

คิดถึงเมื่อกาลก่อน ตนเองหวาดกลัวแทบตาย แม้ศิษย์น้องหลิ่วจะเดินมาอยู่ตรงหน้ายังมิกล้าเอ่ยปากทักทาย ทำลายคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับหลิ่วเยวียน สือจิ้ง และจีคุนในครานั้น

เพียงพริบตาเดียว เรือน้อยก็แล่นผ่านขุนเขานับหมื่นลูก กาลเวลาหมื่นปีผันผ่านอย่างเนิ่นช้า ตัวเขากลับแปรเปลี่ยนไปมากโข

เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้าบนผืนดิน สีหน้าครุ่นคิดในดวงตายิ่งมายิ่งเด่นชัด

ตึก...

เฉินสวินชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน ก่อนจะหันขวับกลับไปในบัดดล

ณ ที่แสนไกล บนขบวนรถสัตว์วิญญาณ

ฉู่เจินก็หันกลับมาในเวลาเดียวกัน เงาร่างทั้งสองหันหลังกลับมาพร้อมกันใต้แสงสายัณห์โดยมิได้นัดหมาย สายตาพลันประสานกันบนเส้นทางสายอัสดง

ชั่วขณะนี้ กาลเวลาที่หมุนเวียนดูประหนึ่งจะหยุดนิ่ง สรรพเสียงอึกทึกและความวุ่นวายทั้งมวลล้วนถูกทิ้งไว้เบื้องหลังการสบตาอันแสนสั้นนี้

เฉินสวินพยักหน้าพลางแย้มยิ้ม คล้ายดั่งเขาอ่านบางสิ่งออกในสายตานั้น สิ่งที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยวาจา

ส่วนในแววตาของฉู่เจินก็คล้ายจะผุดรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นมาเช่นกัน อาจเป็นเพราะปฏิกิริยาของเฉินสวิน หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่สะท้อนก้องในใจ สรุปแล้ว ในสายตาอันเย็นชาของนางได้มีอารมณ์ความรู้สึกผุดพรายขึ้นมาสายหนึ่ง

เพียงชั่วพริบตา ทั้งคู่ต่างก็กลับมาเยื้องย่างตามเดิม เส้นทางของแต่ละฝ่ายกลับมาเกี่ยวพันกันอีกคราในชั่วขณะนี้ ก่อนจะค่อย ๆ ห่างไกลกันออกไป...

ค่ำคืนใต้แสงจันทร์ ตระกูลฉู่

ริมสระน้ำอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง ฉู่เจินเหม่อลอยไปเล็กน้อย ทุกถ้อยคำที่บุรุษผู้นั้นเอ่ยเมื่อกลางวันยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง

มิใช่วาจาลึกซึ้งอันใด เป็นเพียงถ้อยคำธรรมดาสามัญจนไม่อาจธรรมดาไปกว่านี้ เรียกได้ว่าเป็นคำพูดไร้สาระเสียด้วยซ้ำ...

ทว่าโดยไม่รู้ตัว นางกลับตั้งใจฟังตั้งแต่เที่ยงวันจนกระทั่งย่ำค่ำ ทั้งยังรู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก

"เฉินสวิน..."

ฉู่เจินพึมพำกับตนเองริมสระน้ำเงียบสงัด เรื่องราวในวันนี้เป็นได้เพียงเรื่องแทรกเล็ก ๆ เรื่องหนึ่งเท่านั้น

แต่นางมองออกแล้วว่า หน้าตาและน้ำเสียงของตนคงจะคล้ายคลึงกับสหายเก่าคนหนึ่งของบุรุษผู้นั้น

ตนเกิดในตระกูลฉู่ เป็นคนตระกูลฉู่แท้จริงโดยกำเนิด มิได้มีความข้องแวะอันใดกับคนภายนอก มิใช่สหายเก่าของบุรุษผู้นั้นแต่อย่างใด

ยามนี้พิธีข้ามทัณฑ์ของบรรพชนตระกูลฉู่ใกล้เข้ามาทุกที ทั่วทั้งตระกูลฉู่ต่างตกอยู่ในบรรยากาศตึงเครียดระแวดระวัง ลูกหลานที่ออกไปข้างนอกไม่น้อยล้วนเดินทางกลับมา การเชิญยอดฝีมือจำนวนมากมาร่วมพิธี ก็เพื่อผูกไมตรีสร้างบุญคุณเอาไว้ด้วย

"คุณหนูใหญ่ขอรับ" บ่าวชราผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นกะทันหัน เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนอบน้อมอยู่เบื้องหลังฉู่เจิน

"มีเรื่องอันใด" ฉู่เจินไร้คลื่นอารมณ์บนใบหน้า เก็บงำความรู้สึกทั้งหมดในพริบตา

"ผู้อาวุโสสามแห่งสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ย ผู้อาวุโสเหยาเฝ่ยกำลังสนทนากับผู้นำตระกูลอยู่ในห้องโถงขอรับ ผู้นำตระกูลประสงค์จะแนะนำท่านให้ผู้อาวุโสเหยาได้รู้จัก"

"สำนักของเผ่าเยวี่ยหวงหรือ"

"ขอรับ"

"ตระกูลฉู่ของข้าเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนของเผ่ามนุษย์ เหตุใดจึงต้องไปข้องแวะกับเผ่าเยวี่ยหวงให้มากความ"

ฉู่เจินเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา แฝงความรำคาญใจอยู่บ้าง "ไม่มีความจำเป็นสักเท่าใด"

"คุณหนู สำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยเหมาะสมกับผู้บำเพ็ญหญิงอย่างยิ่ง ซ้ำยังเป็นบันไดก้าวเข้าสู่วังเซียนที่ดีอีกด้วย บรรพชนยอมเสี่ยงภัยใหญ่หลวงจัดพิธีข้ามทัณฑ์ขึ้นมา ก็เพื่อลูกหลานรุ่นหลังของตระกูลฉู่นะขอรับ"

บ่าวชราเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี "หวังว่าท่านจะไม่ขัดความตั้งใจของผู้นำตระกูล หากไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามนุษย์ เกรงว่าคงยากจะผละตัวออกมาได้ นี่ก็เพียงเพื่อหยิบยืมใช้ประโยชน์จากสำนักเซียนฮวั่นเยวี่ยเท่านั้นขอรับ"

ฉู่เจินลุกขึ้นยืน เอ่ยเสียงเย็นชา "นำทาง"

"ขอบคุณคุณหนูที่เข้าใจขอรับ!" บ่าวชราถอนหายใจโล่งอก ผู้อาวุโสเหยาเฝ่ยท่านนี้คือผู้ที่ตระกูลฉู่อาศัยกระแสลมหนุนครั้งนี้เชื้อเชิญมาได้อย่างยากลำบาก เมื่อหนึ่งพันปีก่อนก็ก้าวเข้าสู่ขั้นมหายานช่วงปลายแล้ว

หากเป็นยามปกติ สำนักใหญ่โตเช่นนี้ย่อมไม่ชายตามองตระกูลบำเพ็ญเซียนที่ไร้เทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์คอยค้ำจุนเป็นแน่ บรรพชนตระกูลฉู่เองก็ต้องคิดคำนึงถึงอนุชนรุ่นหลัง

ภายในห้องโถง

มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ ท่าทางแลดูมีเสน่ห์ลึกลับชวนหลงใหลอยู่บ้าง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ทุกท่วงท่ายกมือขยับเท้าประหนึ่งคุณชายสูงศักดิ์ผู้สง่างาม กลิ่นอายสูงส่งยิ่งนัก

เขากำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าน่าเกรงขาม สนทนาแลกเปลี่ยนเรื่องวิถีกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินกันอย่างออกรส

"นึกไม่ถึงว่าสหายเต๋าเหยาจะก้าวเข้าสู่เขตแดนอันยากหยั่งถึงนั้นแล้ว ข้ามทัณฑ์ย่อมอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม"

น้ำเสียงของผู้นำตระกูลฉู่ทุ้มกังวานยิ่งนัก หัวเราะพลางเอ่ยขึ้นเสียงดัง "ดูท่าคงต้องแสดงความยินดีล่วงหน้า ที่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าสำนักเซียนฮว่านเยวี่ยจะมีที่นั่งระดับเทียนจุนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตำแหน่งแล้ว"

"ฮะๆ สหายเต๋าฉู่กล่าวยกย่องข้าเกินไปแล้ว"

น้ำเสียงของเหยาเฝ่ยอบอุ่นนุ่มนวลยิ่ง ดุจดั่งธารน้ำรินไหลเอื่อย ไม่เย่อหยิ่งไม่ใจร้อน "การได้รับเชิญมาเยือนในครานี้ ประการแรกคือมาร่วมพิธีเป็นสักขีพยานที่บรรพชนตระกูลฉู่บรรลุเต๋า ประการที่สองคือได้เสวนาธรรมกับสหายเต๋าฉู่ ข้ารู้สึกว่าความรู้แจ้งในใจเปิดกว้างขึ้นมากทีเดียว"

เสียงหัวเราะของผู้นำตระกูลฉู่ดังขึ้นเรื่อยๆ ถึงกับยกตนขึ้นเทียบชั้นกับบรรพชน คำพูดเช่นนี้หากผู้อื่นเป็นคนกล่าวเขาคงเปลี่ยนสีหน้าไปแล้ว ทว่าเมื่อเอ่ยออกมาจากปากของคนผู้นี้ กลับทำให้เขารู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก

ยามนี้ มีเสียงฝีเท้าสองสายดังแว่วมาจากนอกห้องโถงถ้ำ

"ท่านพ่อ"

"คารวะท่านผู้นำตระกูล อาวุโสเหยา"

ฉู่เจินกับบ่าวชราประสานมือคารวะอยู่นอกห้องโถงถ้ำ หากไร้คำสั่งเรียกย่อมมิอาจก้าวล่วงเข้าไป กฎระเบียบของตระกูลบำเพ็ญเซียนนั้นเข้มงวดยิ่ง ทุกคำพูดและการกระทำล้วนได้รับการอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เยาว์วัย จะทำลายขนบธรรมเนียมของตระกูลมิได้

"เข้ามาเถิด" ผู้นำตระกูลฉู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมบารมี

เหยาเฝ่ยเองก็มองตามเสียงไป สายตาเรียบเฉยสงบนิ่งยิ่งนัก มิรู้ว่าสหายเต๋าฉู่ผู้นี้กำลังคิดการอันใดอยู่กันแน่

บ่าวชราถอยออกไปในเวลานี้ ฉู่เจินย่างเท้าก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่วงท่ายังคงเย็นชาเลอโฉมเหนือผู้ใด นางยอบกายคารวะเบื้องหน้าคนทั้งสองอย่างแช่มช้อย

"สหายเต๋าเหยา นี่คือบุตรสาวของข้า ฉู่เจิน" ผู้นำตระกูลฉู่เอ่ยแนะนำอยู่ด้านข้าง "บัดนี้นางเลื่อนขั้นสู่ขั้นเหอเต้าแล้ว ฟันโซ่ตรวนแห่งมรรคาตนเองขาดไปถึงหนึ่งพันห้าร้อยเส้น อีกทั้งยังครอบครองธาตุฟ้าทองคำชั้นเลิศ"

"โอ้?" เหยาเฝ่ยส่งเสียงประหลาดใจเบาๆ เพียงปรายตามองฉู่เจินแวบหนึ่ง "ที่แท้ก็เป็นบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของสหายเต๋าฉู่นี่เอง พรสวรรค์ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ"

เขาเอ่ยชมไปตามมารยาทประโยคหนึ่งแล้วก็มิได้กล่าวสิ่งใดต่อ ท่าทางคล้ายไม่ได้สนใจไยดีอันใดนัก ล้วนเป็นเพียงคำพูดตามธรรมเนียมเท่านั้น

"มิปิดบังสหายเต๋าเหยา บุตรสาวของข้าเลื่อมใสศรัทธาต่อสำนักเซียนฮว่านเยวี่ยมานานแล้ว..."

"สหายเต๋าฉู่อยากให้ข้ารับศิษย์หรือ"

"ฮะๆ การรับศิษย์ย่อมต้องขึ้นอยู่กับวาสนา หากบุตรสาวของข้ามิอาจเข้าตาสหายเต๋าเหยา ข้าก็จะให้นางถอยออกไป"

"สหายเต๋าฉู่ก็ทราบดี หลังจากบุตรชายสุดที่รักของข้าถูกศิษย์ร่วมเผ่าสังหาร ข้าก็มิได้รับศิษย์คนใดอีกเลย"

เหยาเฝ่ยส่ายหน้าเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ยิ่งไปกว่านั้น บุตรสาวของสหายเต๋าฉู่เป็นเผ่ามนุษย์ เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะกับเผ่าเยวี่ยหวงนัก การเข้าสำนักย่อมต้องเผชิญกับอุปสรรคขวากหนามที่หนักหนากว่าเดิม"

วาจาของเขาไร้ช่องโหว่รัดกุมยิ่งนัก จนทำให้ผู้นำตระกูลฉู่เริ่มลังเลใจอยู่บ้าง แต่ความจริงแล้วตระกูลฉู่ได้เทียบเชิญผู้อาวุโสของสำนักเซียนฮว่านเยวี่ยไปหลายท่าน มีเพียงผู้นี้เท่านั้นที่ยินดีเดินทางมา

ใบหน้าเย็นชาเลอโฉมของฉู่เจินแทบจะกลั่นตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ภายในใจต่อต้านยิ่งนัก ทว่านี่คงเป็นเจตจำนงของบรรพชน นางจำต้องยอมปฏิบัติตามอย่างไม่อาจเลี่ยง

นี่คือความจำยอมอันน่าเวทนาของการอยู่ท่ามกลางตระกูลบำเพ็ญเซียน โดยเฉพาะตระกูลในแดนฟ้าหมานฮวางที่สูงไม่ถึงต่ำไม่ติดเช่นพวกตน

"ยังคงหวังว่าสหายเต๋าเหยาจะรับบุตรสาวของข้าไว้!"

เมื่อผู้นำตระกูลฉู่หวนนึกถึงแผนการใหญ่ในวันข้างหน้าของตระกูล ก็ตัดสินใจเด็ดขาดขึ้นมา "ตระกูลฉู่ได้ตระเตรียมของขวัญกราบอาจารย์ไว้ให้บุตรสาวแล้ว ทรายควบแน่นจันทราก็คือหนึ่งในนั้น"