ตอนที่ 754 หลิ่วเยวียน... ศิษย์น้องเล็ก!

บนถนน

เฉินสวินสายตาลึกล้ำ สีหน้าไร้อารมณ์ เขายกสองนิ้วขึ้นเบา ๆ ตราประทับห้าธาตุสายหนึ่งก็เร้นลับกลืนหายไปในผืนฟ้าดิน

คนเยี่ยงนี้เขาย่อมให้ความนับถืออย่างยิ่ง จะไม่ยอมให้พวกเขาต้องตกตายโดยไม่คาดคิดบนเส้นทางเซียนอันเวิ้งว้างเด็ดขาด เพียงแค่ความซื่อสัตย์จริงใจนี้ ก็ทำให้ภายในใจเขาบังเกิดความสะเทือนใจขึ้นมาสายหนึ่งแล้ว

"ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ"

มุมปากของเฉินสวินยกยิ้มขึ้นบางเบา ไพล่มือเดินทอดน่องไปตามถนน สายตาจับจ้องไปยังเหล่าโรงน้ำชาเหล่านั้น ในใจกำลังใคร่ครวญว่าจะแวะไปจับจ่ายใช้สอยที่โรงน้ำชาแห่งใดดี

ครืนนน—

พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ สัตว์วิญญาณหลายตัวกำลังเดินเคียงขนานกันมาแต่ไกล กลิ่นอายพลังของพวกมันประดุจระลอกคลื่นยักษ์โถมซัดเข้ามา ทั้งยังมีธงโบกสะบัด ปรากฏลวดลายและนามแห่งตระกูลจารึกอยู่เบื้องบน

ฉู่!

ข้างกายพวกมันยังมีบ่าวรับใช้ชราติดตามมาด้วยหลายคน แววตาของคนเหล่านี้ทอประกายคมปลาบ กลิ่นอายพลังสำรวมอย่างยิ่ง สวมอาภรณ์แบบเดียวกัน กิริยาท่าทางเป็นระเบียบเรียบร้อย

สิ่งมีชีวิตหลากเผ่าพันธุ์รอบด้านต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ทว่าล้วนส่งกระแสจิตพูดคุยกันอย่างลับ ๆ สายตาแฝงแววยำเกรงอยู่สายหนึ่ง ตระกูลระดับเทียนจุนในอนาคต การจะสืบสานความรุ่งโรจน์ให้ตระกูลฉู่แห่งเผ่ามนุษย์ไปอีกหลายหมื่นปีย่อมมิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ในเกี้ยวประทับบนหลังสัตว์วิญญาณ มีสตรีโฉมสะคราญเย็นชาผู้หนึ่งนั่งอยู่ภายในห้องส่วนตัว นางไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก คล้ายไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์และทัศนียภาพรอบด้านแม้แต่น้อย

สายลมพัดผ่านอย่างนุ่มนวล ลมวสันต์รำเพยพัดมาเอื่อยเฉื่อย โชยกระทบม่านหน้าต่างห้องเกี้ยวเบา ๆ พัดเปิดช่องว่างให้พลิ้วไหวเพียงแผ่วเบา ประหนึ่งม่านหมอกสลัวที่ค่อย ๆ เผยให้เห็นใบหน้างามอันเย็นชาใบหน้านั้น

บนถนน เฉินสวินเงยหน้าขึ้นโดยมิได้ตั้งใจ พลันชะงักสายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของสตรีภายในห้องเกี้ยวนั้นทันที!

จิตใจของเขาราวกับถูกอัสนีบาตฟาดกระหน่ำอย่างรุนแรง ชีพจรเต้นรัวเร็วขึ้นโดยไม่อาจควบคุม ระลอกอารมณ์ในดวงตาไหวระริกเป็นวง

ใบหน้าของเฉินสวินสั่นไหวเล็กน้อย สายตาราวกับข้ามผ่านฝุ่นละอองแห่งกาลเวลานับหมื่นปีมาหยุดนิ่งอยู่ ณ ชั่วขณะนี้ ทั่วทั้งฟ้าดินคล้ายถูกถอดถอนหายไป เหลือเพียงตัวเขากับดวงหน้าอันเย็นชาดวงนั้น

ใบหน้านั้นช่างคุ้นเคยถึงเพียงนี้ ทว่าก็แปลกหน้าถึงเพียงนั้น ลึกเข้าไปในม่านตาของเฉินสวินปรากฏอารมณ์ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายแวบผ่าน คล้ายตื่นตระหนก คล้ายเสียดายอาลัย และคล้ายจะปีติยินดีเป็นล้นพ้น...

หลิ่วเยวียน... ศิษย์น้องเล็ก!

ยามนี้เฉินสวินราวกับตกอยู่ในห้วงมายาที่กาลเวลาสลับซับซ้อน ความคิดถูกดึงย้อนกลับไปสู่วันวานในอดีต เรื่องราวทีละเล็กละน้อยกับสหายเก่าผู้นั้นถักทอเกี่ยวพัน ผลิบานขึ้นในห้วงคำนึงของเขาอีกครา

"ใต้หล้านี้มีคนที่หน้าตาละม้ายคล้ายกันถึงเพียงนี้จริงหรือ..."

สภาพจิตใจของเฉินสวินที่สงบนิ่งเนิ่นนาน ในที่สุดก็มิอาจประคองไว้ได้ในชั่วขณะนี้ ถึงกับก้าวเท้าเดินตามไปอย่างช้า ๆ แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังเริ่มกระชั้นถี่

ภายในห้องเกี้ยวบนหลังสัตว์วิญญาณ สตรีโฉมสะคราญเย็นชาขมวดคิ้วขึ้นเงียบ ๆ นางเอียงศีรษะเล็กน้อย

นางทอดสายตามองไปยังบุรุษสวมหมวกสานเสื้อผ้าป่านผู้นั้น นางมิเคยพบเห็นสีหน้าของสิ่งมีชีวิตใดแปรเปลี่ยนได้อย่างหลากหลายเช่นนี้ในชั่วพริบตามาก่อน นับว่าเปิดหูเปิดตาไม่น้อย แววตาจึงผุดประกายประหลาดใจขึ้นมาสายหนึ่ง

แววตาของบุรุษผู้นี้หามีเจตนาร้ายหรือการลบหลู่ดูแคลนแม้แต่น้อย หากแต่เปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อนที่สั่นไหว จนทำให้ภายในใจนางพลอยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

ในอากาศอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันละเอียดอ่อน สายตาของคนทั้งสองสอดประสานกันกลางความว่างเปล่า

"สหายเต๋า... พวกเรารู้จักกันด้วยหรือ" สตรีเย็นชาอดมิได้ที่จะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว สีหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดไปบ้าง

ทว่าสายตาที่จ้องมองตนอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ภายในใจนางกลับมิได้คิดตำหนิเลยแม้แต่น้อย

สุ้มเสียงอันคุ้นเคยนี้สะท้อนเข้าสู่โสตประสาท นิ้วมือของเฉินสวินสั่นสะท้าน ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นหลายส่วน แหวกผ่านฝูงชนบนท้องถนน ก้าวตามขบวนสัตว์วิญญาณฝูงนี้ไปอย่างกระชั้นชิด

"ข้า..."

เฉินสวินเกือบจะโพล่งออกไปตามสัญชาตญาณว่าพวกเรารู้จักกัน ทว่ากลับลังเลขึ้นมา เกิดความเคว้งคว้างสับสนอยู่บ้าง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "อาจจะเคยรู้จัก ไม่ทราบนามอันไพเราะของแม่นาง..."

เขายังคงมิอาจระงับความสั่นไหวในใจได้ นี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่มีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ที่เขาเป็นฝ่ายเข้าไปทักทายพูดคุยกับสตรีผู้หนึ่งก่อน จนทำให้เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นกล่าวจากที่ใดดี

"ฉู่เจิน" สตรีเย็นชากล่าวเรียบ ๆ ทว่าหัวคิ้วกลับยิ่งขมวดมุ่นลึกขึ้น

"ฮะ ๆ... ชื่อดี นามดียิ่ง"

เฉินสวินครุ่นคิด ทั้งยังพึมพำชื่อนี้เบา ๆ สองครา สายตามองนางด้วยความจริงใจยิ่ง เอ่ยอย่างเปิดเผยว่า "สหายเต๋าฉู่ พวกเราพอจะคบหาเป็นสหายกันได้หรือไม่ แล้วสำนักเต๋าของเจ้าอยู่ที่ใดรึ"

พูดจบเขาก็พลันนึกเสียใจในทันที จะไปถามว่าสำนักเต๋าของผู้อื่นอยู่ที่ใดทำไมกัน! จิตใจชักจะฟุ้งซ่านไปเสียแล้ว...

ฉู่เจินนิ่งเงียบ ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อสบสายตาของบุรุษผู้นี้ นางกลับมิใคร่อยากปฏิเสธเขานัก นางมิเคยพานพบเรื่องประหลาดพิกลเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ผู้พิทักษ์เต๋าโดยรอบก็ยังไร้ปฏิกิริยาใด ๆ

ทว่านางมิเคยคิดไปในแง่ว่าตนเองกำลังถูกผู้อื่นปองร้าย ลึก ๆ ในจิตใจ ฉู่เจินรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้จะมิทำร้ายนาง

"ท่านคือ...?"

"ตง... ไม่สิ เฉินสวิน!" ฝีเท้าของเฉินสวินยังคงสาวรุดหน้าไปอย่างเร่งรีบ มิได้หยุดลง ราวกับกำลังไล่ตามสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ทว่าก็มิอาจไล่ตามสิ่งนั้นได้ทันชั่วกาลนาน

"เฉินสวิน?"

แววตาของฉู่เจินแฝงความฉงนสนเท่ห์ นามนี้ฟังดูธรรมดายิ่ง ทั้งยังไม่มีตระกูลเซียนใหญ่ตระกูลใดที่มีคนแซ่เฉิน และในทะเลป่าปี้ฉยงก็มิได้มียอดฝีมือผู้ทรงอำนาจเกริกไกรผู้ใดใช้นามนี้เลย

นางย้อนนึกทบทวนในใจอยู่นาน มั่นใจว่ามิเคยข้องแวะกับคนผู้นี้มาก่อน จึงส่ายหน้าเบา ๆ "สหายเต๋า พวกเราคงมิเคยรู้จักกันมาก่อน"

"เช่นนั้นพวกเราก็มาทำความรู้จักกันใหม่เถิด!"

เฉินสวินเป็นพวกตีสนิทคนเก่งอย่างถึงที่สุด เขายังคงส่งรอยยิ้มเจิดจ้าจับตาเป็นพิเศษ พลางเอ่ยเสริม "สวินที่มีสามจุดน้ำ มิใช่สวินที่แปลว่าเสาะหา"

ใบหน้างดงามเย็นชาของฉู่เจินค่อย ๆ เผยรอยยิ้มบางเบา "ตัวเจินของข้าก็มีสามจุดน้ำเช่นกัน มิใช่ฉินแห่งคันฉ่องกระจ่างฉินถิง"

"ดูท่าพวกเราจะมีวาสนาต่อกันจริง ๆ สหายเต๋าฉู่ ข้าไม่ปิดบังเจ้าหรอกนะ ตัวข้านั้นเชี่ยวชาญการดูดวงทำนายทายทัก งานมงคลสีแดงก็เจนจัด งานอวมงคลหยินหยางก็รู้แจ้ง..."

เฉินสวินพล่ามพูดจ้อไม่หยุดปากโดยไม่รู้ตัว เดินเคียงข้างไปตามริมถนน ราวกับมีถ้อยคำมากมายพูดไม่หมดสิ้น และไม่สนใจสายตาแปลกประหลาดที่ฉู่เจินมองมาแม้แต่น้อย

การพูดคุยนี้ดำเนินเรื่อยมาตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงยามพลบค่ำ

ทว่าช่วงเวลาเพียงเท่านี้ สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้วก็เป็นเพียงแค่ชั่วลัดนิ้วมือเดียว ฉู่เจินมิได้รังเกียจ ทั้งยังมิได้รู้สึกว่าหนวกหูรำคาญใจ เพียงแค่นั่งฟังอยู่อย่างเงียบสงบ

นางสัมผัสได้ว่าในส่วนลึกของจิตใจบุรุษผู้นี้คล้ายซุกซ่อนเรื่องราวแห่งกาลเวลาเอาไว้มากมายเหลือเกิน ทว่ากลับยังดูไร้เดียงสาอยู่บ้าง...

ผู้คนบนท้องถนนเริ่มขวักไขว่จอกแจกจอแจ เบื้องหน้าก้าวเข้าสู่เขตแดนของตระกูลฉู่แห่งเมืองโบราณแล้ว เฉินสวินจึงหยุดฝีเท้าลงในที่สุด ประสานมือยิ้มร่า "สหายเต๋าฉู่ ไม่รบกวนเจ้าไปมากกว่านี้แล้ว"

ฉู่เจินพยักหน้า มองเฉินสวินอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง "พวกเรา... เคยรู้จักกันหรือ"

เฉินสวินนิ่งเงียบไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย เขามองไปยังตะวันอัสดงที่ขอบฟ้าไกลแล้วส่ายหน้าช้า ๆ เงาร่างของเขาภายใต้แสงอาทิตย์อัสดงนั้นดูผ่ายผอมและเดียวดายจนน่าใจหาย

"สหายเต๋ามีสิ่งใดปรารถนาหรือ" น้ำเสียงของฉู่เจินอ่อนโยนลงหลายส่วนอย่างน่าประหลาด ไม่รู้เพราะเหตุใด นางถึงมิอยากทำร้ายจิตใจของบุรุษผู้นี้

เฉินสวินส่ายหน้าเงียบ ๆ เพียงมองดวงหน้าของฉู่เจิน แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความผันผ่านแห่งกาลเวลาและความทรงจำ

"สหายเต๋าคงจะจำคนผิดแล้วกระมัง บางทีอาจเพียงแค่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกันเท่านั้น มิใช่หรือ"

ฉู่เจินไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ยังคงรักษาสีหน้าเย็นชาสง่างามดั่งเดิม คล้ายมองออกถึงความคิดในใจของเฉินสวินตั้งนานแล้ว มันชัดเจนเกินไป กระทั่งไม่มีการสะกดกลั้นหรือปิดบังเลยแม้แต่น้อย

"มองไปทั่วทั้งแดนฟ้าหมานฮวาง สิ่งมีชีวิตที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกันมีนับไม่ถ้วน สหายเต๋าเฉินสวิน เจ้าติดยึดในรูปลักษณ์เกินไปแล้ว จงคิดเสียว่าวันนี้พวกเรามิเคยพบกัน และข้าก็มิเคยรู้จักเจ้าเลย"

ฉู่เจินเอ่ยเรียบ ๆ ชำเลืองมองเฉินสวินเล็กน้อย "นับเสียว่าเป็นเพียงวาสนาอันเบาบางบนมรรคาเซียนอันกว้างใหญ่ไพศาล พานพบกันไยต้องเคยรู้จักมักจี่"

แม้นางจะอยู่เพียงขั้นเหอเต้า ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่ฝึกฝนมาจนถึงระดับนี้ได้ สภาพจิตใจส่วนใหญ่ย่อมลึกล้ำยิ่งนัก เพียงแต่ถูกขีดจำกัดด้วยพรสวรรค์แห่งวิถีเซียน จึงมิอาจก้าวย่างสู่ขั้นที่สูงขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

"ฮะ ๆ"

เฉินสวินยืนเอามือไพล่หลัง สายตาทอดมองอย่างทอดถอน มิได้ตื่นเต้นดั่งตอนแรกพบอีกต่อไป เขาไม่ได้โต้ตอบสิ่งใด เพียงประสานมือคารวะอีกครา "สหายเต๋าฉู่ รบกวนเจ้าแล้ว"

ฉู่เจินทำความเคารพตอบกลับจากภายในเกี้ยวสตรี เงาร่างของนางค่อย ๆ ห่างไกลออกไปตามฝีเท้าของสัตว์วิญญาณพาหนะ มุ่งหน้าตรงไปสู่ทิศทางของดวงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้า