ตอนที่ 753 ชั่วชีวิตการกระทำ ดูที่การกระทำมิใช่จิตใจ

"เสี่ยวไป๋หลิง" นักพรตกบส่งเสียงเรียกขึ้นมาคำหนึ่ง

"ท่านนักพรต!"

ไป๋หลิงขานรับส่งเดชอยู่แต่ไกล จมูกยังคงสูดดมกลิ่นหอมและปราณวิญญาณจากสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้อย่างละโมบ รู้สึกได้ว่าพลังแห่งมรรคาในกายตื่นตัวขึ้นมาหลายส่วน

"รุ่นเยาว์สองคนนั้นเดินทางไกลไปแล้ว พวกเราควรพักผ่อนก็พักผ่อน ควรบำเพ็ญก็บำเพ็ญ"

นักพรตกบโบกมือ ไพล่มือเดินอยู่บนทางเดินเล็กในสวนสมุนไพรวิญญาณ วางท่าทางสุขุมแก่กล้า "หากเจ้าคิดจะทะลวงสู่ขั้นมหายาน อย่างน้อยก็ต้องหาพลังแห่งมรรคามาให้ได้สักสามพันสายกระมัง"

"อะไรนะ! สามพัน?!"

ไป๋หลิงแทบสำลักปราณวิญญาณดั่งสายน้ำจนตาย ร้องลั่นด้วยความตกใจ "ต่อให้ข้ากลืนกินสัตว์ร้ายบรรพกาลเข้าไปก็ยังทำไม่ได้เลยนะขอรับ พลังแห่งมรรคาตั้งสามพันสาย นั่นมันขึ้นทำเนียบยอดอัจฉริยะแห่งทำเนียบวิญญาณเซียนหุนตุ้นของมหาภพได้แล้ว!"

"ข้ามีวิชาหลอมมรรคาของเผ่าไป๋หลิงอยู่บทหนึ่ง ผนวกกับสมุนไพรล้ำค่าหมื่นปีเหล่านี้ ย่อมยกระดับได้ไม่น้อย"

นักพรตกบแค่นเสียง ช่างไม่ได้เรื่องได้ราวเอาเสียเลย "ถึงตอนนั้นข้าจะลองไปขอร้องสหายเต๋าโคดู ว่าจะยอมปล่อยเล็ดลอดออกมาจากซอกกีบสักเล็กน้อยได้หรือไม่ หากไม่มีพลังแห่งมรรคาถึงสามพันสายตอนก้าวสู่ขั้นมหายาน ขอบเขตเทียนจุนเจ้าก็อย่าได้หวังเลย"

"ก็ไม่เคยคิดหวังจริงๆ นั่นแหละ..."

"เจ้า!!"

นักพรตกบโมโหจนร้องกบ อ๊บๆ ออกมา กระโดดตัวลอยขึ้นไปตบกบาลเสี่ยวไป๋หลิงฉาดหนึ่ง เหตุใดจึงต่างจากบรรพบุรุษของเจ้าลิบลับเช่นนี้!

ไป๋หลิงลอบกลืนน้ำลายลงคอคำหนึ่ง ยิ้มแหยๆ

นักพรตกบส่ายหน้าทอดถอนใจ พามันไปทำงานต่อ ได้แต่รอให้สหายเต๋าโคผู้นั้นกลับมาก่อนค่อยวางแผนระยะยาว ไม่รู้ว่าพวกนั้นไปที่ใดกันแน่

......

ในทะเลป่าปี้ฉยง ณ เมืองโบราณเจินหลิงที่มีหกแดนศักดิ์สิทธิ์รายล้อม นครอันยิ่งใหญ่อลังการตระหง่านอยู่ใต้แผ่นฟ้า

เวลานี้เป็นฤดูใบไม้ผลิของแดนฟ้า ตะวันทอแสงเจิดจ้า ประกายสีทองนับหมื่นสายสาดส่องลงสู่ผืนพสุธา

เสียงระฆังของเมืองโบราณเจินหลิงดังก้องกังวานเนิ่นนาน ดั่งกำลังบอกเล่าถึงกาลเวลาที่ผันผ่านและจังหวะแห่งการบำเพ็ญที่หมุนเวียนมิรู้จบ นี่คือเสียงเต๋าเจินหลิง ตอบแทนแด่ฟ้าดิน ดังก้องวันละสามครา

เบื้องล่างหอรบ ผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่าสัญจรไปมาขวักไขว่ อาภรณ์เต๋าอันงดงามพลิ้วไหวอยู่ไม่น้อย ระหว่างกันเผยให้เห็นถึงความสง่างามและสุขุมผ่อนคลาย

บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งสวมชุดผ้าป่าน สวมหมวกงอบซอมซ่อก้าวเท้าเข้าเมืองอย่างเชื่องช้า แววตาของเขาสงบนิ่ง เพียงกวาดมองไปรอบทิศเล็กน้อย

ตามตรอกซอกซอยของเมืองโบราณเจินหลิงอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันสงบสุข ปราณดุร้ายเหี้ยมเกรียมแทบไม่มีหลงเหลือ

เสียงระฆังนั้นดูเหมือนมีอานุภาพชำระล้างจิตวิญญาณ สัตว์โบราณร่างมหึมาจำนวนมากต่างย่อขนาดกายเข้าเมือง แววตาแฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรง

"ช่างเป็นทัศนียภาพแปลกตายิ่งนัก"

ชายหนุ่มยกยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ก้าวเดินไปตามลำพัง เหนือเมืองโบราณมีต้นไม้โบราณหยั่งรากในความว่างเปล่า โปรยปรายประกายแสงระยิบระยับลงมา ที่นี่ดูไม่เหมือนเมืองเลยสักนิด หากแต่เป็นโลกอันเป็นเอกเทศของเหล่าเจินหลิง

ในเมืองโบราณมีตระกูลใหญ่ผู้บำเพ็ญเซียนมาตั้งรกรากอยู่ไม่น้อย ทว่ากลับไร้เงาตระกูลอายุวัฒนะในตำนาน ดูเหมือนเมืองโบราณเจินหลิงจะยังไม่คู่ควรกับฐานะของพวกเขา

บนท้องถนน ตำหนักเซียนที่ค้าขายทรัพยากรวิถีเซียนมีไม่มากนัก ตรงกันข้าม เหลารวมถึงโรงน้ำชาทั้งหลายกลับมีมากเป็นพิเศษ กระทั่งยังมีสัตว์โบราณหมานฮวางเดินทางไปเอง ทั้งยังรู้จักใช้หินวิญญาณแลกเปลี่ยนเนื้อสด

ที่นี่ธรรมเนียมการพนันหินเฟื่องฟู งานประมูลยิ่งได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง

ในแดนฟ้าหมานฮวาง เรื่องราวชั่วข้ามคืนกลายเป็นเศรษฐีมีนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเดินผ่านแล้วเหยียบโดนสมุนไพรวิญญาณสะท้านพิภพ หรือพนันหินเปิดได้สมบัติล้ำค่าที่สาบสูญไปแล้ว เป็นต้น...

เรื่องพรรค์นี้ย่อมต้องรีบเปลี่ยนเป็นทรัพย์สินทันที การกำสมบัติไว้ในมือรังแต่จะดึงดูดสายตาละโมบมากมาย หินวิญญาณปลอดภัยกว่ามาก การนำไปปล่อยทิ้งที่โรงประมูลจึงเป็นหนทางที่ถูกต้อง

ทว่าหลายเดือนมานี้ เมืองโบราณเจินหลิงมีสิ่งมีชีวิตหลากเผ่าพันธุ์เดินทางไกลมาจากแดนห่างไกล ต่างล้วนอยากมาชื่นชมบารมีของเทียนจุนในตำนาน และดูว่าทัณฑ์สวรรค์ของผู้บำเพ็ญเซียนเป็นเช่นไร

ตระกูลฉู่แห่งเผ่ามนุษย์ในเมืองโบราณ กำลังจะมีผู้เลื่อนขั้นเป็นเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ผู้หนึ่ง!

ในเมื่อพวกเขากล้าประกาศไปทั่วสารทิศเพื่อจัดพิธีใหญ่ข้ามทัณฑ์ ความมั่นใจย่อมมีถึงเก้าส่วน และไม่กลัวว่าจะมีผู้บำเพ็ญคนใดมาขัดขวาง เพราะนั่นมิใช่การกระทำที่ชาญฉลาดแม้แต่น้อย

หกแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างมีผู้อาวุโสขั้นมหายานตอนปลายมาเยือนด้วยตนเอง บารมีข่มขวัญเปี่ยมล้น ท่าทีได้แสดงออกอย่างชัดเจนแล้ว

บนถนนสี่แยกสายหนึ่ง

บุรุษสองคนสีหน้าค่อนข้างมืดมนกำลังเดินอยู่บนถนน ในแขนเสื้อของพวกเขาปรากฏมุมม้วนภาพวาดแวบๆ ดูเหมือนจะอาศัยงานพิธีใหญ่ครานี้เพื่อตามหาตัวใครบางคน

"พี่ฟางซั่ว... ทะเลป่าปี้ฉยงกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ พวกเราจะหาคนพบจริงหรือ"

ชายรูปร่างท้วมคนหนึ่งเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ในแววตามีความสิ้นหวังแฝงอยู่รางๆ "เพียงแค่ค้นหาหนึ่งในหมื่นส่วนของพื้นที่แถบหนึ่ง ก็เพียงพอให้ผลาญชั่วชีวิตนี้ของพวกเราจนหมดสิ้นแล้ว"

"ข้ารู้"

แววตาของชายอีกคนพลันมืดมนลงอีกหลายส่วน ซึ่งก็คืออวี๋ฟางซั่วนั่นเอง "ทว่าในเมื่อพวกเรารับภารกิจมาแล้ว ก็ต้องทำให้ลุล่วง"

"แต่ว่า... ได้ยินว่าคนเหล่านั้นต่างวิญญาณดับสูญไปแล้วนี่"

หว่างคิ้วของเจ้าอ้วนกระตุกเล็กน้อย ในที่สุดก็เอ่ยปากจนได้ "เจ้าจะทำเช่นนี้ไปไย หากมัวแต่ตระเวนไปทั่วทะเลป่าปี้ฉยงแล้วเกิดไปล่วงเกินสิ่งชั่วร้ายมหันต์เข้า แม้แต่พวกเราเองก็มีภัยถึงขั้นวิญญาณดับสูญได้"

"หึๆ"

อวี๋ฟางซั่วหัวเราะเบาๆ พลางกวาดสายตามองใบหน้าของผู้คนหลายคนในระยะไกล "ต่อให้คนเหล่านั้นไม่อยู่แล้วอย่างไรเล่า อย่างน้อยก็ต้องหาผู้มีชีวิตในภาพวาดให้พบ เพื่อบอกกล่าวสถานการณ์ของผู้ว่าจ้างให้พวกเขารู้สักคำ ในเมื่อรับค่าตอบแทนมาแล้ว ไหนเลยจะมีเหตุผลให้ล้มเลิกกลางคัน"

"...เจ้านี่นะ" เจ้าอ้วนทอดถอนใจ การบำเพ็ญของพวกเขาไม่ก้าวหน้ามาหลายปีเพราะมัวแต่ตามหาคน การทำเรื่องเช่นนี้ดูจะโง่เขลาเกินไปจริงๆ

"ข้าอวี๋ฟางซั่วทำการสิ่งใดในชีวิต ยึดถือการกระทำมิใช่เจตนา ก็เพื่อจะได้เป็นผู้มีหน้ามีตาในวันข้างหน้า มิใช่ปล่อยให้เผ่าหน้าผีของพวกเราถูกคนทั่วหล้าก่นด่าขับไล่"

ประกายตาของอวี๋ฟางซั่วสว่างวาบ มั่นคงแน่วแน่อย่างยิ่ง "สิ่งที่ข้าให้ความสำคัญไม่เคยเป็นเรื่องค่าตอบแทน แต่เป็นเพราะข้ารับงานนี้มาแล้ว ต่อให้ผู้ว่าจ้างจะดับสูญไปแล้ว ภายหน้าข้าก็จะไปยืนหน้าหลุมศพของเขา แล้วบอกเขาว่าภารกิจลุล่วงแล้ว!"

"หากกระทั่งเรื่องแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ นั่นย่อมพิสูจน์ว่าข้าอวี๋ฟางซั่วก็มีดีเพียงแค่นี้ คู่ควรเพียงแค่เอาตัวรอดไปวันๆ ท่ามกลางผู้บำเพ็ญขั้นมหายาน แต่จิตเต๋าของข้าจะไม่แปดเปื้อน และจะยังคงก้าวเดินต่อไป"

ถ้อยคำอันเด็ดเดี่ยวยิ่งยวดค่อยๆ เผยออกจากปากของเขา แม้จะแผ่วเบา ทว่ากลับดั่งสายฟ้าฟาดกึกก้องในหัวของเจ้าอ้วน เขาค่อยๆ คว้าแขนของอวี๋ฟางซั่วไว้ พลางพยักหน้าอย่างหนักแน่น

สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์อื่นไม่มีวันเข้าใจได้เลยว่า ถ้อยคำเหล่านี้ของอวี๋ฟางซั่วหนักหน่วงเพียงใดสำหรับผู้มีชีวิตเผ่าหน้าผี

เมื่อก่อนเขาเพียงแค่นับถืออวี๋ฟางซั่ว ทว่าวันนี้ในสายตากลับเปี่ยมด้วยความเลื่อมใส ด้วยจิตใจและปณิธานเยี่ยงนี้ ผู้มีชีวิตเผ่าหน้าผีรุ่นนี้เกรงว่าจะได้กำเนิดบุคคลที่ไม่ธรรมดาขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว!

วิถีที่อวี๋ฟางซั่วก้าวเดิน คือวิถีที่เป็นของเผ่าหน้าผีโดยเฉพาะ และเป็นมรรคาเบิกฟ้าที่แท้จริง

"ไปเถอะ ที่นี่ไม่มี"

"พี่ฟางซั่ว ข้าจะติดตามท่านไปตลอด"

"ดี"

อวี๋ฟางซั่วพยักหน้าอย่างสงบ แล้วพาเจ้าอ้วนก้มหน้าก้าวเดินต่อไปอย่างเงียบเชียบเจียมตนยิ่ง

ฉับพลันนั้น สายลมอันสดชื่นสายหนึ่งพลันพัดหอบขึ้นมา ประหนึ่งระหว่างฟ้าดินบังเกิดความไหวสะท้านขึ้นสายหนึ่งในชั่วพริบตา

ร่างในชุดผ้าป่านร่างหนึ่งค่อยๆ ย่างก้าวเข้ามา ฝีเท้าแผ่วเบาดุจเมฆาคลี่คลาย นำพากลิ่นอายอันละเมียดละไมลอยละล่อง คล้ายดั่งการสั่นพ้องอันลึกล้ำกับลมหายใจแห่งปฐพี

ใบหน้าทั้งหมดของบุรุษผู้นั้นซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกสาน ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นดูราวกับทอประกายเรื่อเรือง ดุจดั่งห้วงน้ำลึกอันสงบนิ่ง

พวกเขาเดินสวนทางเฉียดไหล่กัน ในเสี้ยวพริบตานั้น คล้ายดั่งกาลเวลาหยุดนิ่ง ชวนให้ในใจบังเกิดระลอกคลื่นไหวสั่น และมีความรู้สึกเชื่อมโยงอันน่าประหลาดชนิดหนึ่ง

ฝีเท้าของอวี๋ฟางซั่วกับเจ้าอ้วนพลันชะงักงัน ขอบตาสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันขวับกลับไปมองทันที!

เงาร่างนั้นคล้ายดั่งหน้าหนึ่งในตำนานปรัมปราที่ถูกสายลมพัดปลิวไปสู่แดนไกล ทิ้งไว้เพียงความนึกคิดและจินตนาการอันไร้ที่สิ้นสุด ทว่ามิได้หยุดรั้งอยู่ ณ แห่งหนใดแม้เพียงครึ่งจังหวะก้าว

"ยอดคนแห่งวิถีเซียน" ในดวงตาของเจ้าอ้วนฉายแววตระหนกขวัญ กี่ปีมาแล้วหนอ... เพียงแค่เดินสวนกันก็ทำให้จิตเต๋าบังเกิดความหวาดผวาขึ้นมาได้ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับความน่าสะพรึงกลัวอันยิ่งใหญ่!

อวี๋ฟางซั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึก แผ่นหลังนั้นแม้จะปรากฏเพียงชั่วพริบตา ทว่ากลับก่อให้เกิดคลื่นลมโหมซัดในใจเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ประหนึ่งได้สะกิดความทรงจำที่ถูกปิดผนึกเนิ่นนานให้ตื่นขึ้น

เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าไฉนจึงคุ้นเคยถึงเพียงนี้ ดูคล้ายแผ่นหลังของสรรพชีวิต ทว่าก็คล้ายแผ่นหลังที่ยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยวเหนือฟ้าดิน ยากแท้หยั่งถึง

"พี่ฟางซั่ว" น้ำเสียงของเจ้าอ้วนสั่นสะท้าน คิดเพียงอยากรีบออกไปจากที่นี่ "คนผู้นี้..."

"คล้ายกับสหายเก่าผู้หนึ่งยิ่งนัก"

อวี๋ฟางซั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เคยเชื่อเรื่องความบังเอิญ "พวกเราออกจากที่นี่ก่อน เกรงว่าจะถูกจับจ้องเสียแล้ว อย่าได้เอาตัวเข้าไปพัวพันกับอันตราย"

"ตกลง!" เจ้าอ้วนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ชั่วพริบตานั้น คนทั้งสองก็กลืนหายเข้าไปในทะเลผู้คนแห่งหมื่นเผ่า ต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศทาง

เพียงแต่อวี๋ฟางซั่วยังคงกวาดสายตามองใบหน้าผู้คนไปทั่ว มิเคยลืมเลือนภารกิจในใจแม้แต่น้อย...