ตอนที่ 752 การรอคอยอันไร้สิ้นสุด ใช่ว่าจะมีผลลัพธ์เสมอไป

สิ้นคำพูดนี้ ภายในสวนโอสถวิญญาณพลันอบอวลไปด้วยไอสังหารอันเยียบเย็น

แววตาของนักพรตกบค่อยๆ เย็นเยียบและลึกล้ำขึ้น กลิ่นอายทั่วทั้งร่างกบพลันพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง สายตาของเขาราวกับทะลุผ่านกาลเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด ยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของสามพันมหาพิภพและหมื่นเผ่าพันธุ์ ชี้นิ้วบัญชาฟ้าดิน!

ซี้ด...

ไป๋หลิงกระพือปีกพลางสูดหายใจเข้าลึกอย่างแรง... ขี้โม้แน่ๆ!

"หืม?" นักพรตกบแค่นเสียงเย็น "เจ้าหนู เจ้ามองข้าด้วยสายตาแบบใดกัน!"

"แหะ... แหะ" ไป๋หลิงหัวเราะแห้ง เรื่องพรรค์นี้ยากจะแยกแยะจริงเท็จได้จริงๆ อย่างไรเสียก็มิได้มีชีวิตอยู่ในยุคสมัยเดียวกัน ทว่ากิริยาท่าทางของเจ้าหมอนี่ ย่อมไม่มีสง่าราศีถึงเพียงนั้นแน่

นักพรตกบแหงนหน้ามองฟ้า พลางยกสองแขนขึ้นกอดอกอีกครา แววตาเปี่ยมล้นด้วยความกร้านโลกและลุ่มลึก กำลังหวนรำลึกถึงวันวาน...

ไป๋หลิงลอบถอนหายใจ นักพรตกบมักเป็นเช่นนี้เสมอ บางคราวพูดๆ อยู่ก็จมดิ่งลงสู่ห้วงความทรงจำ

มันเองก็คุ้นชินเสียนานแล้ว ในเมื่อสิ่งมีชีวิตจากยุคสมัยก่อนต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้อย่างกะทันหัน ย่อมต้องรู้สึกเลื่อนลอยเป็นธรรมดา เกรงว่าคงมีเพียงความทรงจำอันบรรพกาลเหล่านั้นกระมัง ที่ทำให้มันรู้สึกถึงความจริงแท้ของโลกใบนี้

กิ๊ก~

ไป๋หลิงส่งเสียงร้องเบาๆ เริ่มลงมือดูแลสวนโอสถวิญญาณอันกว้างใหญ่นี้ แม้แต่หญ้าต้นเดียวก็ต้องลงบันทึกไว้ ข้าจะดูซิว่าใครหน้าไหนกล้าขโมย!

นักพรตกบยังคงแหงนมองฟ้า ในปากมีหญ้าชิงเฉินคาบไว้ตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ มันยิ้มเยาะตนเอง ฟ้าดินกว้างใหญ่ ที่ใดเล่าคือบ้านเกิดเมืองนอนของข้า การผนึกดวงจิตไว้เช่นนี้ดีจริงหรือ...

แววตามันค่อยๆ นิ่งสงบลง ประกายไอสังหารสะเทือนฟ้าดินวูบผ่านนัยน์ตา เมื่อครั้งกระโน้นตนมิได้ยินยอมพร้อมใจจะผนึกตนเองเลยสักนิด... ผู้ที่ผ่านยุคสมัยแห่งการเข่นฆ่าสังหารเลือดนองเช่นนั้นมาได้ ไฉนเลยจะหวาดกลัวต่อความเป็นความตาย

สุ้มเสียงที่ทะลุผ่านกาลเวลาหมื่นกัลป์ค่อยๆ แว่วเข้ามาในโสตประสาทของนักพรตกบ

"ท่านแม่ทัพใหญ่ สถานการณ์สิ้นหวังแล้ว ทำเนียบวิญญาณเซียนหุนตุ้นได้รวบรวมโชคชะตาของเผ่าพันธุ์ใหญ่ไปจนสิ้น หมื่นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดได้สถาปนาอำนาจครองฟ้าดินแล้ว พวกมันคิดจะปิดฉากยุคสมัยนี้!!"

"ท่านแม่ทัพใหญ่ อย่าได้หลงเชื่อเผ่ามนุษย์อีกต่อไปเลย! เผ่าพันธุ์นั้นได้สถาปนาตนอยู่ในลำดับที่หกของหมื่นเผ่าพันธุ์แล้ว! พวกเราถูกจักรพรรดิมนุษย์ทอดทิ้งแล้ว!!"

"ท่านแม่ทัพใหญ่ หนีไป! ข้าจะนำพาคนในเผ่าระวังหลังให้เอง!!"

......

บนผืนแผ่นดินอันเวิ้งว้าง ทะเลโลหิตทอดยาวจรดขอบฟ้า ซากศพทับถมเกลื่อนกลาดซับซ้อน ดั่งภาพทัศน์ที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรกภูมิ

สตรีผู้แปลงกายจากเผ่าไป๋หลิงนางหนึ่งสวมเกราะสงครามเปล่งแสงสีขาว ใบหน้าของนางเปรอะเปื้อนคราบโลหิต เงาร่างดูเปล่าเปลี่ยวทว่าเด็ดเดี่ยว แววตาของนางลึกล้ำดั่งห้วงอเวจี เปี่ยมล้นด้วยความไม่ยอมสยบและความเด็ดขาด

ในยุคสมัยนั้น สัตว์วิญญาณที่บังอาจขัดต่อธรรมเนียมแห่งใต้หล้าด้วยการแปลงกายเป็นสตรีเผ่ามนุษย์ ก็นับว่าเป็นการทรยศต่อเผ่าพันธุ์แล้ว

ทว่าในยามนี้นางกลับแค่นหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะดั่งสายลมลี้ลับอันเลือนราง พัดผ่านทะเลโลหิตอันเวิ้งว้างสุดสายตา

โชคชะตาของเผ่ามนุษย์ รวมถึงผลกรรมแห่งการเข่นฆ่าสะเทือนฟ้าดินนั้น สุดท้ายก็ต้องให้พวกตนเป็นผู้แบกรับหรือ ช่างถูกหลอกลวงจนน่าเวทนายิ่งนัก... ช่างน่าขันสิ้นดี

"...จักรพรรดิมนุษย์!" สตรีผู้นั้นแผ่กลิ่นอายดุดันน่าเกรงขาม แววตายังคงเปี่ยมด้วยความไม่ยอมแพ้ สายตาอันเกรี้ยวกราดดุดันสายหนึ่งทะลุผ่านมหาพิภพทั้งมวล ทอดมองไปยังดินแดนว่างเปล่าอันไพศาล

เวลานี้บนบ่าของนางมีกบตัวหนึ่งยืนนิ่ง ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เป็นความหนักอึ้งสุดจะพรรณนา และเป็นความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้งต่อก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง

"ชือเซียน..."

"ไป๋หลิง!"

"จงหนีไปยังมหาพิภพไท่อี่ เผ่าเซียนโบราณสามตาได้ทรยศต่อเผ่าพันธุ์แล้ว ยามนี้พวกมันกำลังทำศึกใหญ่กับเผ่าจิ่วเทียนเจวี๋ยอิ่ง มหาพิภพทั้งเก้าล้วนกลายสภาพเป็นสมรภูมิ ไปยังแดนต้องห้ามเซียนโบราณ 'ว่านเจี๋ยสือซา' เสีย!"

"ร่วมเป็นร่วมตาย ข้าไม่มีวันหนีเด็ดขาด"

"ที่นั่นมีแผนการที่ข้าเตรียมการไว้ ข้าจะฟื้นคืนชีพขึ้น ณ ที่แห่งนั้นเพื่อหวนกลับมาอีกครา เชื่อข้าสักครั้งเถิด"

แม่ทัพใหญ่ไป๋หลิงกล่าวเสียงทุ้มต่ำ มุมปากผุดรอยยิ้มอันงดงามน่าเวทนา "กลิ่นอายมรรคาของข้าอยู่ที่นั่น หวังว่าเจ้าจะนำมันกลับมาได้ นี่คือศึกสุดท้ายแล้ว ข้าไม่อาจทรยศต่อเหล่าขุนพลเซียนนับร้อยล้านที่ติดตามข้ามาได้"

"แต่ว่า...!"

อุ๊บ~

กบยังมิทันได้กล่าวจบ หญ้าชิงเฉินต้นหนึ่งก็พลันอุดปากมันไว้ ร่างมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เส้นเลือดฝอยในเบ้าตาปูดโปนขึ้นเป็นริ้วๆ มันพยักหน้าอย่างหนักแน่น ไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใดอีก

มันกระโดดเบาๆ บนบ่าของไป๋หลิง พลังมิติอันไพศาลโดยรอบพลันกระเพื่อมไหว ช่องว่างมิติอันมืดมิดและลึกล้ำสายหนึ่งกำลังค่อยๆ เปิดออก

กบหันศีรษะกลับไป มองดูแผ่นหลังอันสง่างามและยิ่งใหญ่นั้น ทว่าเงาร่างนั้นกลับยืนหยัดอย่างมั่นคงบนผืนแผ่นดิน ทอดสายตาตรงไปข้างหน้า มิเคยหันหลังกลับมามองแม้เพียงคราเดียว

"ไป๋หลิง..." กบส่งเสียงคำรามต่ำอย่างแผ่วเบา ร่างของมันมุดหายเข้าไปในช่องว่างมิติอย่างเด็ดเดี่ยว ความทรงจำพลันพรั่งพรูดั่งเกลียวคลื่นซัดสาด

นั่นเป็นเช้าวันหนึ่งที่สายลมพัดเอื่อยและแสงแดดอบอุ่น

ริมสระน้ำธรรมดาสามัญแห่งหนึ่ง มีสตรีเผ่ามนุษย์ผู้หนึ่งเดินคาบหญ้าชิงเฉินเข้ามา

"นี่ เจ้าคางคก นั่งใคร่ครวญวิถีเซียนอยู่ตรงนั้นรึไง?!"

"เกี่ยวอันใดกับเจ้าด้วย อยากมาเสวนามรรคาประลองธรรมกับนักพรตผู้นี้สักตั้งหรือไร!"

"ฮ่าๆ แค่ขั้นหยวนอิงริอาจมาวาจาสามหาวต่อหน้าคุณหนูผู้นี้ ทว่าข้ากลับถูกชะตาเจ้ายิ่งนัก อยากจะติดตามคุณหนูผู้นี้ไปท่องใต้หล้าแห่งโลกบำเพ็ญเซียนหรือไม่เล่า!"

"ไสหัวไป อย่ามารบกวนนักพรตผู้นี้ เผ่ามนุษย์ก็แค่เผ่าพันธุ์ชั้นต่ำไร้อันดับเท่านั้น"

......

นี่คือการพบกันครั้งแรกของพวกเขา ทว่าจุดจบของนักพรตกบกลับน่าเวทนายิ่ง มันถูกทุบตีอย่างหนักหน่วงยกหนึ่ง ซ้ำยังถูกไป๋หลิงหิ้วคอพาจากถิ่นฐานไปไกลลิบ ก้าวเข้าสู่มหาพิภพอันไพศาล

ต่อมามันถึงได้พบว่าแท้จริงแล้วไป๋หลิงมิใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์... เพียงแต่นางเคารพเลื่อมใสเผ่ามนุษย์อย่างยิ่ง ยามเยาว์วัยเคยได้รับความช่วยเหลือจากผู้ทรงอิทธิฤทธิ์เผ่ามนุษย์

พวกเขาพากันผงาดขึ้นมาจากมหาภพ ทะยานเคียงข้างเผ่ามนุษย์ ความคดเคี้ยวและความยากลำบากในนั้น แม้ใช้เวลาหลายพันปีก็ไม่อาจเอ่ยได้หมดสิ้น

เดิมทีพวกเขาคิดว่าวันเวลาอันแสนสุขที่แท้จริงกำลังจะมาถึงแล้ว ทว่านึกไม่ถึงว่าสิ่งที่รอจนได้มากลับเป็นข่าวร้ายสะเทือนฟ้าสะท้านดิน...

หึ่ง—

ช่องว่างมิติปิดลงอย่างสมบูรณ์ ในที่สุดไป๋หลิงท่ามกลางสมรภูมิก็เหลียวหลังมองเล็กน้อย สายตาค่อยๆ กลายเป็นเย็นเยียบ บัดนี้ไร้ซึ่งความกังวลเบื้องหลังแล้ว!

สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานสู่เวหา เรือรบดั่งขุนเขาโบราณตระหง่านสะเทือนเลื่อนลั่นกลางห้วงนภากาศ ศึกมหาสงครามล้างผลาญปะทุขึ้นในชั่วพริบตานี้...

กบเขียวหนีเตลิดเข้าสู่มหาพิภพไท่อี่ เที่ยวสืบเสาะข่าวคราวศึกใหญ่ของเผ่ามนุษย์ไปทั่ว ทว่าผลลัพธ์ดูเหมือนจะไม่สู้ดีนัก กองทัพสายของไป๋หลิงมีข่าวลือว่าพินาศสิ้น... ย่อยยับทั้งกองทัพ

มันหนีหัวซุกหัวซุน เตลิดเข้าไปในแดนต้องห้ามเซียนโบราณแห่งแดนฟ้าหมานฮวาง รอคอยการฟื้นคืนชีพของไป๋หลิง รอคอยแผนการสำรองที่ไป๋หลิงเตรียมไว้!

ทว่า บางคราการรอคอยอันไร้ที่สิ้นสุด ก็มิได้หมายความว่าจะมีผลลัพธ์เสมอไป...

ไป๋หลิงมิได้หวนคืน และมิได้ฟื้นคืนชีพ นางหลอกลวงนักพรตกบ กลิ่นอายมรรคาที่หลงเหลือไว้ ณ ที่แห่งนี้ มีไว้เพียงเพื่อมอบหนทางรอดริบหรี่สายหนึ่งให้แก่นักพรตกบเท่านั้น

มันแผดเสียงคำรามอย่างไม่ยินยอม ถูกกลิ่นอายมรรคาของไป๋หลิงสะกดข่มไว้ในว่านเจี๋ยสือซา สติสัมปชัญญะค่อยๆ ดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา

......

ภายในสวนสมุนไพรวิญญาณ

นักพรตกบลอบถอนหายใจยาว ก้นบึ้งดวงตาซุกซ่อนไว้ด้วยกาลเวลาเนิ่นนาน ข้ามผ่านยุคมหาพิภพอันยิ่งใหญ่มาหนึ่งยุค สุดท้ายก็รูดม่านปิดฉากลงแล้วสินะ ถึงกับตกอับกลายมาเป็นสัตว์วิญญาณเฝ้าเขา แก่แล้วจริง ๆ...

ไป๋หลิงไม่น่าจะหลอกมัน เกรงว่าเพียงเพราะตอนนั้นขอบเขตการบำเพ็ญยังขาดไปเล็กน้อย กลิ่นอายมรรคาดำรงอยู่เนิ่นนาน ยุคสมัยนี้ย่อมยังคงมีความหวังที่จะชุบชีวิตนางขึ้นมาได้

จุดสำคัญอยู่ที่เจ้าเด็กหนุ่มรุ่นหลังผู้นั้น มีเพียงกลิ่นอายมรรคากับกลิ่นอายมรรคาเท่านั้นจึงจะก่อเกิดเสียงสะท้อนพ้องกันได้ พรสวรรค์ตนมีจำกัด พลังฝีมือยังตกต่ำลงอย่างหนัก ไม่อาจหยั่งรู้กลิ่นอายมรรคาแห่งฟ้าดิน

อ๊บ~

แววตาของนักพรตกบลึกล้ำขึ้นหลายส่วน ในใจยังมีความคิดคำนวณอยู่บ้าง อย่างมากก็แค่ทิ้งหน้าแก่ ๆ นี้ไป อย่าบีบให้ตนต้องคุกเข่าลงอ้อนวอนเขาก็แล้วกัน!

ยามนี้ อย่างไรก็ก้มหน้าก้มตาทำงานไปก่อน เจ้าเด็กวัวดำตัวนั้นก็พูดจาง่ายอยู่พอควร

นักพรตกบกระโดดผล็อยลงมาจากใบไม้วิญญาณ ยุคนี้ช่างเป็นยุคสมัยอันรุ่งโรจน์โดยแท้ แม้แต่มนุษย์ที่จิตเต๋าไม่มั่นคงคนหนึ่ง กับวัวดำทึ่มทื่อตัวหนึ่งยังบำเพ็ญจนถึงขั้นเทียนจุนได้...

ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าหนุ่มนั่นยังหยั่งรู้กลิ่นอายมรรคาได้อีก ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี หากไป๋หลิงมีชีวิตอยู่ถึงยุคนี้ เกรงว่าคงไม่มีที่ยืนให้พวกผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้แล้ว