ตอนที่ 751 เทียนเช่อแต่งตั้งด้วยตนเอง แม่ทัพใหญ่ชือเซียน!

"มอ มอ~" วัวดำใหญ่ร้องขึ้นอีกครา ยังคงถามมันว่าเหตุใดจึงไม่เล่าต่อ

"สหายเต๋าวัวอย่าเพิ่งร้อนใจ ให้กบเช่นข้าคิดดูสักครู่ เผลอหลับใหลยาวนานเกินไป ความทรงจำในยุคสมัยนั้นจึงเลือนรางไปบ้างแล้ว"

นักพรตกบหัวเราะเจื่อน สายตาพลันเหลือบไปเห็นดงต้นเฮ่อหลิงที่ล้มระเนระนาดเป็นวงกว้างอยู่ไกลๆ ม่านตาของมันหดเล็กลง "ต้นเฮ่อหลิงนับเป็นต้นไม้วิเศษแท้ๆ ไฉนผู้อาวุโสบำเพ็ญเพียร ต้นไม้เหล่านี้จึงได้โค่นล้มลงเล่า?!"

ไป๋หลิงได้สติกลับมาในเวลานี้เช่นกัน สีหน้าประหลาดใจยิ่งนัก เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่...

"มอ มอ~"

"อันใดนะ ผู้อาวุโสกำลังหลอมโอสถหรอกหรือ?!"

นักพรตกบอ้าปากค้างตาโต หันไปมองปรากฏการณ์ฟ้าดินแถบนี้อีกครา ถึงกับดูพลาดไปเสียได้ "นี่มัน..."

"มอ!" วัวดำใหญ่เชิดหัวขึ้น ต้นเฮ่อหลิงเหล่านี้ไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่า ย่อมมีประโยชน์ยิ่งใหญ่ ให้พวกมันไปขนย้ายท่อนไม้ก่อน ค่อยรอจนเฉินสวินหลอมโอสถสำเร็จแล้วค่อยมาร่วมฟังเรื่องเล่าด้วยกัน

อ๊บ~

นักพรตกบผุดลุกขึ้นกระโดดหนึ่งครา พลางทอดถอนใจกลางอากาศ กบตกที่ราบถูกวัวรังแกแท้ๆ ไฉนจึงตกต่ำถึงเพียงนี้

ไป๋หลิงเดินตามหลังมาเงียบๆ โดยไม่เอ่ยวาจา ในเมื่อนักพรตกบกล่าวถึงกลิ่นอายมรรคาแล้ว เกรงว่าเป้าหมายที่มันมาที่นี่คงมิได้เรียบง่ายเหมือนที่เห็นภายนอก

โดยเฉพาะคำที่ว่า "ไป๋หลิง เข้าไปใกล้ๆ" เสียงนี้ยังคงดังก้องอยู่ในใจของมันจนสลัดไม่หลุด คงมิใช่ตั้งใจจะให้มันไปรนหาที่ตายกระมัง...

มันรู้ดีว่านักพรตกบมีวิชาเซียนคุ้มชีวิตอันล้ำเลิศอยู่กับตัว นับเป็นตัวตนที่อยู่เหนือกว่าวิชามรรคา ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารมันได้ เพราะสิ่งที่เจ้าสังหารย่อมเป็นร่างในชั่วขณะก่อนหน้าของมันเสมอ ร่างปัจจุบันของมันยังคงอยู่ชั่วกาลนาน!

เงาร่างทั้งสามก้าวเดินเอื่อยเฉื่อยอยู่ในภูเขาด้านหลัง ต่างตนต่างมีความคิดในใจ ขนย้ายต้นเฮ่อหลิงให้เสร็จสิ้นไปก็พอแล้ว

วันเวลาค่อยๆ คืนสู่ความสงบ ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น คิมหันตฤดูเวียนมา ทั่วทั้งภูเขาด้านหลังกลายเป็นทะเลบุปผาพร่างพรายไปทั่วขุนเขา ทั้งยังกำลังบุกเบิกพื้นที่ราบผืนหนึ่งอยู่อีกด้วย

นักพรตกบกับไป๋หลิงกลายสภาพเป็นแรงงานกุลีไปโดยสิ้นเชิง ประโยชน์อันใดไม่เห็นแม้แต่น้อย... ตรากตรำทำงานหนักทั้งวันทั้งคืน ช่วยไม่ได้ที่ผู้บำเพ็ญเซียนมีเรี่ยวแรงพลังกายล้นเหลือเกินไป

ไป๋หลิงแอบโอดครวญอยู่ในใจ ไม่เคยรู้สึกมาก่อนว่าปีหนึ่งจะทรมานยากเย็นถึงเพียงนี้ หากเป็นการบำเพ็ญเพียร ชั่วพริบตาก็อาจผ่านไปหลายสิบถึงร้อยปี ไม่เคยต้องมานั่งนับวันเวลาใช้ชีวิตเช่นนี้เลย

ทว่าสภาพของนักพรตกบกลับนับว่าดียิ่ง เป็นกบผู้รักความสำราญเป็นนิจ มักหาโอกาสไปถกวิถีเซียนกับวัวดำใหญ่อยู่เป็นพักๆ วางท่าประหนึ่งผู้อาวุโสรุ่นก่อน หลอกล่อจนวัวดำใหญ่งุนงงไปหมด

เพียงแต่วัวดำใหญ่กลับสับรางไปมาระหว่างเกือบจะเชื่อกับไม่เชื่ออยู่ร่ำไป สำหรับตัวมันแล้วย่อมเชื่อมั่นเพียงเฉินสวินเท่านั้น

ครั้นถึงวันหนึ่ง ภูเขาสั่นสะเทือนปฐพีไหว

โครมคราม!

ภายในกระท่อมหญ้าพลันมีเสียงก่นด่าด้วยความฉุนเฉียวดังออกมา "มารดามันเถอะ ดันระเบิดเสียได้! ไม่ไว้หน้าเต๋าจู่ผู้นี้บ้างเลยรึ?!"

เสียงด่ากราดด้วยโทสะนี้ดังต่อเนื่องยาวนานตลอดทั้งวันจึงค่อยสงบลง

แววตาของนักพรตกบที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานหนักอยู่บนที่ราบเริ่มเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ เกิดเรื่องอันใดขึ้น... แค่หลอมโอสถล้มเหลวมิใช่หรือ ไม่เห็นต้องถึงขนาดนั้นเลย

อ๊บ~

มันส่ายหน้าน้อยๆ พลางวิจารณ์อยู่ในใจคำหนึ่งว่า เจ้าเด็กผู้นี้จิตมรรคาไม่มั่นคงเอาเสียเลย

จากนั้นจึงพาไป๋หลิงไปบุกเบิกผืนดินรกร้างต่อ ใช้ชีวิตอย่างไม่แก่งแย่งชิงดีกับทางโลกท่ามกลางขุนเขารกร้างไร้นามแห่งนี้ โดยไม่มีเนื้อสัตว์คาวหวานให้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยว

......

กาลเวลาประหนึ่งสายธารไหลริน รินไหลอย่างเงียบสงบอยู่ภายในกระท่อมหญ้า ร้อยปีผ่านไปดั่งวันเดียว

สภาพแวดล้อมที่นี่แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง รอบกระท่อมหญ้ามีไผ่เขียวชอุ่มขึ้นเป็นทิวแถว ทางเดินศิลาเขียวคดเคี้ยวพาดผ่าน ประหนึ่งที่พำนักเซียนเร้นกาย

ภายในกระท่อมหญ้า บนโต๊ะไม้โบราณเรียบง่ายวางคัมภีร์ตำราแพทย์โบราณไว้เล่มหนึ่ง แผ่นกระดาษเหลืองกรอบ ตัวอักษรตวัดคมชัดทรงพลัง คล้ายแบกรับสติปัญญาแห่งกาลเวลาเอาไว้

เบื้องหน้าประตู เก้าอี้โยกตัวหนึ่งตั้งสงบนิ่งอาบแสงตะวันอยู่หน้าเรือน หากแต่ไร้เงาผู้คน ด้านข้างยังมีเครื่องมือทำไร่ไถนาวางตั้งอยู่

บนฝาผนังแขวนภาพม้วนวิถีชีวิตผู้คนในโลกีย์ที่ยังวาดไม่เสร็จไว้ภาพหนึ่ง ทุกฝีแปรงล้วนรังสรรค์ขึ้นด้วยกาลเวลาอย่างพิถีพิถัน

ณ มุมห้อง ต้นไม้โบราณต้นหนึ่งแทงทะลุหลังคากระท่อมหญ้า กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายสลับซับซ้อน ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์เขียวขจี ใต้ต้นไม้วางตั่งไม้ไผ่ไว้หลังหนึ่ง ด้านบนปูด้วยเบาะฟางเรียบง่าย คล้ายมีผู้มานั่งบำเพ็ญเพียรสงบจิตใจอยู่เป็นประจำ

ยามนี้หน้าต่างปิดสนิท เหลือเพียงช่องแคบๆ ไว้ช่องหนึ่ง แสงตะวันส่องลอดเข้ามาเป็นริ้วอบอุ่น แสงเงาร่ายรำอยู่ภายในกระท่อมหญ้า สะท้อนรอยประทับแห่งกาลเวลาให้ดูสว่างไสวเป็นพิเศษ

ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัดนี้ กาลเวลาคล้ายดั่งหยุดนิ่ง สองร้อยปีที่ผันผ่านคล้ายเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว

นอกกระท่อมหญ้า เสียงจั๊กจั่นกรีดร้องระงมเป็นระลอก สายลมอ่อนพัดผ่านป่าไผ่ ก่อเกิดเสียงหวีดหวิวทุ้มต่ำ

บนเนินเขาเล็กๆ หลังเขา เงาร่างสองสายยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น

ทอดสายตามองไป ทั่วทั้งขุนเขาล้วนเต็มไปด้วยป้ายสุสาน ป้ายสุสานแต่ละแผ่นต่างแบกรับเรื่องราวแห่งหนึ่งชีวิต และรอยทางแห่งการบำเพ็ญของหนึ่งผู้บำเพ็ญ

พฤกษาและมวลบุปผารอบสุสานเจริญเติบโตอย่างเงียบงัน ราวกับผู้ร่วมทางอันเงียบสงบ แต้มแต่งผืนแผ่นดินอันเปล่าเปลี่ยวนี้ด้วยเฉดสีเขียวขจี

สมุดคุณธรรมเล่มหนึ่งตั้งอยู่หน้าสุสานใหญ่ ลอยนิ่งอยู่กลางเวหา

สุสานนี้สลักอักษรไว้สองคำ: บ้านเกิด

"เหล่าหนิว ไปกันเถอะ" แววตาของเฉินสวินสงบนิ่ง "ไท่อวี่ส่งข่าวมาว่า เมืองโบราณเจินหลิงมีพิธีมหาฝ่าด่านเคราะห์ ไปดูกันสักหน่อยเถอะ"

กริ๋ง~

กระดิ่งบนตัววัวดำใหญ่ส่งเสียงดัง มันส่งเสียงตอบรับคำหนึ่ง แล้วหมุนตัวจากไปพร้อมกับเฉินสวิน

ฝีเท้าของเฉินสวินค่อนข้างเชื่องช้า หางตาของเขาเหลือบมองไปทางด้านข้างเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มจางๆ ทว่าในดวงตากลับวาบผ่านรอยหม่นหมองวูบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินไกลออกไปพร้อมกับวัวดำใหญ่

ในสวนสมุนไพรวิญญาณของกระท่อมหญ้า

กบหนึ่งตัววิหคหนึ่งตนที่ลำคอถูกล่ามด้วยเชือกบัดนี้ดวงตากำลังเปล่งประกาย ถึงขั้นเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นไปทั้งร่าง ยาโอสถล้ำค่าหมื่นปี แม่งเอ๊ย ล้วนเป็นยาโอสถล้ำค่าหมื่นปีทั้งนั้น!!

"ท่านนักพรต ดอกมายากลั่นดารา! ผลหลอมจันทรานภากาศ... แล้วน

ไป๋หลิงมองจนน้ำลายแทบจะหยดจากมุมปาก มันจ้องมองสมุนไพรล้ำค่าต้นหนึ่งที่มีไอฟ้าดินไหลเวียนไม่ขาดสาย "หากมิใช่ภาพมายา ข้าคงคิดว่าตนเองพลัดหลงเข้ามาในสวนสมุนไพรวิญญาณของสำนักโบราณใดแล้ว!"

"หึ นั่นคือบัวเก้าตำหนัก โอสถล้ำค่าเคียงกำเนิดของสัตว์ร้ายโบราณ"

นักพรตกบเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้แต่ลมหายใจของตนเองก็แทบควบคุมไม่อยู่ "สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้แม้ภายนอกจะพบเห็นได้ไม่ยากนัก ทว่าหากมีอายุถึงหมื่นปี ย่อมคู่ควรแก่การเป็นโอสถล้ำค่าอย่างแท้จริง... เป็นของที่ขึ้นลานประมูลใหญ่ได้เลยเชียว"

"เปิดหูเปิดตายิ่งนัก หากได้กลืนกินลงไป... ก็นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่แล้ว"

ไป๋หลิงสะกดข่มความโลภในใจอย่างสุดกำลัง สมุนไพรวิญญาณบางต้นอายุเกินกว่าหมื่นปีไปไกลโข มันจึงเปลี่ยนเรื่องพูดเล็กน้อย "นักพรต ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสท่านนั้นกำลังหลอมโอสถชนิดใดกันแน่?"

"ไม่รู้... แต่คงจะสำเร็จแล้ว นิมิตประหลาดน่าสะพรึงกลัวในคืนนั้น เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไร?"

"รู้สิ... กระทั่งสัตว์ร้ายโบราณยังถูกกลิ่นอายของเม็ดยานี้ดึงดูดมา เพียงแต่จุดจบของมันช่างน่าอนาถนัก ถูกเลาะกระดูกออกทั้งเป็น"

ม่านตาของไป๋หลิงหดเกร็งฉับพลัน ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ผู้อาวุโสวัวดำท่านนั้นใช้เพียงกายเนื้อทุบตีสัตว์ร้ายโบราณขั้นมหายานจนร้องโอดครวญโหยหวน สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วอาณาบริเวณหลายหมื่นลี้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความคิดอกุศลที่เพิ่งผุดขึ้นมาในใจก็ถูกเด็ดทิ้งทันควัน แววตาของมันค่อยๆ แน่วแน่ขึ้น ต้องปกปักรักษาผืนแผ่นดินนี้ให้ดี!

นักพรตกบเอามือไพล่หลังเดินไปมา พลางชี้นู่นชี้นี่ "แม้อายุจะล้ำค่ายิ่ง ทว่าความหายากยังนับว่าห่างชั้นนัก ไม่มีโอสถล้ำค่ายืดอายุขัยเลย ช่างน่าเสียดายจริงๆ"

"นักพรต ท่านขาดแคลนอายุขัยมากรึ?"

"ก๊าบ! ไร้สาระ!"

นักพรตกบสบถด่าเสียงหนึ่ง "ผู้บำเพ็ญในยุคนั้นล้วนเป็นพวกเหี้ยมโหด เอะอะก็เข่นฆ่า โอสถล้ำค่ายืดอายุขัยจึงถูกแย่งชิงแบ่งสรรไปจนหมดสิ้นนานแล้ว"

"ครานั้นเพื่อแย่งชิงต้นเซียนม่วงไท่เวย พันเผ่าต่างมุ่งหน้าสู่มหาพิภพไท่เวย ก่อสงครามสะเทือนฟ้าดิน จนกระทั่งราชสีห์โบราณเพลิงชาดอะไรนั่นยังถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ทั้งที่นั่นเป็นถึงเผ่าเฝ้าสุสานผู้พิทักษ์เศษซากมหาพิภพเชียวนะ เฮ้อ"

"..." ไป๋หลิงใจสั่นสะท้าน นิ่งงันไปเนิ่นนาน วิบากกรรมฟ้าถล่มเช่นนี้ คนเหี้ยมโหดในยุคสมัยนั้นยังกล้าแบกรับอีกหรือ...

มันขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกอยู่เสมอว่านักพรตกบซุกซ่อนความลับไว้มากมายเหลือเกิน ดูราวกับรู้แจ้งไปหมดทุกสิ่ง ทว่าตราบใดที่ตนไม่เอ่ยถาม อีกฝ่ายก็จะไม่ยอมพูด แต่พอเอ่ยปากแต่ละครา กลับทำให้ตนตกตะลึงไปได้หลายปี

"นักพรต..."

"เสี่ยวไป๋หลิง มีอันใดหรือ?"

"ท่าน... แท้จริงแล้วมีฐานะใดกันแน่... ในยุคสมัยนั้น"

ไป๋หลิงสูดหายใจเข้าลึก ในที่สุดหลังจากผ่านไปหลายปี มันก็ได้เอ่ยถามเรื่องที่คลางแคลงใจมาเนิ่นนาน "หากท่านไม่อยากบอก ข้าก็จะไม่ถามอีก"

"ไม่เป็นไร"

ไอปราณของนักพรตกบค่อยๆ พุ่งทะยาน สองขาถีบส่งร่างกระโดดขึ้นไปนั่งบนใบของสมุนไพรวิญญาณต้นหนึ่ง ดวงตาทั้งคู่ฉายแววมองข้ามใต้หล้า "ตัวข้าเคยบัญชาการศึกรวมเผ่าชนจากสิบสามมหาพิภพ เข้าห้ำหั่นกับเผ่าเซียนหลิงแห่งมหาพิภพอู๋เจียง..."

"นามที่เทียนเช่อแต่งตั้งด้วยตนเอง... แม่ทัพใหญ่ชือเซียน!"