ตอนที่ 750 ใช้ปราณหลอมโอสถ หยั่งรู้ความลึกล้ำแห่งฟ้าดิน

วันรุ่งขึ้น ตะวันร้อนดั่งเพลิง สุริยันสามดวงแขวนเด่นอยู่กลางฟากฟ้า

ภายในกระท่อมหญ้า เฉินสวินง่วนอยู่ตลอดทั้งคืน หล่อเลี้ยงเตาเป่ยหานจั๋วอิ๋งของตนทีละคืบทีละนิ้วจนทั่ว เขามองเตาหลอมโอสถนี้ด้วยความพึงพอใจยิ่ง คราวนั้นซื้อมาไม่ขาดทุนจริง ๆ

เขาทอดสายตามองไปยังเขาด้านหลัง วัวดำใหญ่กำลังไถนาอยู่ ส่วนเจ้ากบตัวนั้นก็พาเจ้านกทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อย จัดการดูแลบริเวณรอบ ๆ จนเป็นระเบียบ ขาดเพียงปลูกบุปผาพิสดารบางชนิดเท่านั้น

"เจ้าคางคกนี่น่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง ทว่าคงมีไม่มาก"

เฉินสวินสะบัดแขนเสื้อนั่งลง พลางปรายตามองอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ "ผู้บำเพ็ญแห่งยุคหมื่นเผ่าเข่นฆ่ารึ... น่าสนใจ ไอสังหารที่แฝงอยู่ในร่างมากพอจะกระทบกระเทือนพลังแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดินได้เลยทีเดียว"

ยามนั้นเมื่ออยู่ ณ สนามรบนอกพิภพ เขาเคยได้ยินเรื่องคนโฉดชั่วมากมายที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากจิตวิญญาณเทวะแห่งแดนต้องห้าม ทว่าเพิ่งเคยพบเห็นสิ่งมีชีวิตเช่นนี้เป็นคราแรก ซึ่งดูไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญในยุคปัจจุบันแม้แต่น้อย

ทว่ายามว่างไร้ธุระ ก็นับว่าได้ฟังเรื่องราวที่แม้แต่ในประวัติศาสตร์เซียนยังไม่เคยบันทึกไว้ได้มากขึ้น

เขายิ้มบาง ๆ รอบกายพลันปรากฏกระถางธูปสามใบ หลังเซ่นไหว้ฟ้าดินเสร็จสิ้น ก็เริ่มเปิดเตาหลอมโอสถอย่างเป็นทางการ เพียงแต่ภายในเตาหลอมกลับไร้ซึ่งสมุนไพรวัตถุดิบใด ๆ!

หึ่ง—

บรรยากาศหนักอึ้งชวนอึดอัดสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านระหว่างฟ้าดิน กลางความว่างเปล่าค่อย ๆ ปรากฏดาราเทียนหยวนดวงมหึมาจนชวนให้หนังศีรษะชาด้าน

ปราณเทียนหยวนอันหนักอึ้งดั่งหมื่นจวินไหลรินลงสู่เตาหลอมโอสถทีละสาย ดวงตาของเฉินสวินทอประกายจาง ๆ ปราณหยินหยางแห่งฟ้าดินหมุนวนในแววตา ชั่วพริบตานั้น ปราณห้าธาตุก็หลั่งไหลซัดสาดเข้ามาประหนึ่งเกลียวคลื่น

ตูม!

ขุนเขาและสายนทีโดยรอบสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ปราณกำเนิด ปราณปฐพี ปราณแก่นแท้ และปราณอื่น ๆ คล้ายถูกหัตถ์ที่มองไม่เห็นกุมชีพจรเอาไว้ ต่างพวยพุ่งมุ่งหน้าไปยังกระท่อมหญ้าหลังนั้นอย่างบ้าคลั่ง ฟ้าดินถึงกับปรากฏนิมิตพิศวงขึ้นมารำไร

เตาหลอมโอสถในกระท่อมหญ้าราวกับมีชีวิต มันกลืนกินแก่นแท้แห่งฟ้าดินเข้าไป กลิ่นอายค่อย ๆ ยกระดับสูงขึ้น

ใช้ปราณหลอมโอสถ... หยั่งรู้ความลึกล้ำแห่งวิถีเซียนฟ้าดิน

สีหน้าของเฉินสวินเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ สองมือเริ่มผสานมุทรา ส่วนว่าจะหลอมออกมาเป็นโอสถชนิดใดนั้น เขาไม่รู้ และไม่มีผู้ใดรู้ ทว่าอย่างไรก็ต้องก้าวเท้าก้าวแรกออกไป

ครืนครืน—

ภายในกระท่อมหญ้า ม่านหมอกไอวิญญาณคละคลุ้งเป็นชั้น ๆ นิมิตฟ้าดินกินอาณาเขตพันลี้อย่างต่อเนื่อง ต้นเฮ่อหลิงนับพันนับหมื่นต้นพลันล้มระเนระนาด!

ณ เขาด้านหลัง

นักพรตกบนั่งอยู่บนศิลาใหญ่ก้อนหนึ่ง มันเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง มองไปยังกระท่อมหญ้าอันแสนธรรมดาหลังนั้น หญ้าชิงเฉินในปากพลันร่วงหล่นลงมา สีหน้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดล้ำ

"ท่านนักพรต!" ไป๋หลิงกระพือปีกโผบินมาจากอีกฝั่ง แววตาแฝงความหวาดผวา มันรู้สึกอยู่ตลอดว่าในความว่างเปล่ามีบางสิ่งที่เหนือกว่าจินตนาการดำรงอยู่ ทว่ากลับไม่อาจตรวจสอบได้

ยิ่งไปกว่านั้น ปราณวิญญาณและพลังแห่งมรรคาในร่างของมันยังไม่สามารถขับเคลื่อนได้เลยแม้แต่น้อย ยามนี้เว้นแต่กายเนื้อ... ก็ไม่หลงเหลือสิ่งใดอีกแล้ว!

"ไป๋หลิง อย่าได้ตื่นตระหนก" แววตาของนักพรตกบลึกล้ำหาใดเปรียบ "ผู้นั้นกำลังบำเพ็ญ เกรงว่าคงมิได้เดินบนวิถีเซียนแห่งปราณวิญญาณ ปราณขุนเขาและสายน้ำล้วนเคลื่อนไหว มีเพียงปราณวิญญาณที่ถูกขับสลาย ช่างเป็นวิชาที่ลึกล้ำยิ่งนัก"

"...แม้แต่ท่านก็ยังดูไม่ออกรึ"

ไป๋หลิงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ มองดูนิมิตพิศวงทั่วสารทิศด้วยความสะท้านใจ "เทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ ช่างเป็นขอบเขตที่ไม่อาจจินตนาการได้จริง ๆ ลงมือคราหนึ่งเป็นได้ทั้งมหาภัยพิบัติแห่งฟ้าดินและเป็นได้ทั้งการสรรค์สร้างแห่งฟ้าดิน"

"ตัวข้าเพิ่งหลุดพ้นจากจิตวิญญาณเทวะมาได้ไม่ถึงพันปี พลังฝีมือยังมิได้ฟื้นฟู ย่อมดูไม่ออกเป็นธรรมดา"

นักพรตกบเริ่มกอดอกอีกครา ประกายตาเฉียบคมวาบผ่าน "ยุคสมัยนี้จะมีสัตว์ประหลาดแห่งวิถีเซียนปรากฏขึ้นมาบ้างก็มิใช่เรื่องแปลก ข้าเพียงแต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมรรคา"

"กลิ่นอายมรรคาคือสิ่งใด..." ไป๋หลิงเอ่ยถามอย่างจริงใจ มรรคาแห่งมิติของสัตว์ร้ายโบราณแห่งความว่างเปล่าก็คือนักพรตกบที่ถ่ายทอดให้แก่ตน เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าตนยังฝึกฝนได้ไม่เข้าขั้น ชั่วพริบตาเดียวก็ถูกค่ายกลสะกดไว้เสียแล้ว

"เจ้าหนู กลิ่นอายมรรคา คือรากฐานแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดิน"

นักพรตกบลอบถอนหายใจยาว แววตาลุ่มลึกดั่งกำลังรำลึกถึงอดีตอันไกลโพ้น "ผู้เป็นระดับเทียนจุนล้วนก้าวเดินบนวิถีเซียนอย่างโดดเดี่ยว มรรคาไร้ไมตรี กลิ่นอายมรรคาประดุจสมุทร ต่างแก่งแย่งข้ามสู่ฝั่งฟาก มันจำต้องอาศัยการสั่งสมตามกาลเวลาและวาสนาประจวบเหมาะจึงจะถือกำเนิดขึ้นมาได้"

"ไม่อาจบำเพ็ญจนสำเร็จได้งั้นรึ?!"

"ไม่มีสิ่งใดกำหนดตายตัว หากเจ้ามีกลิ่นอายมรรคาครอบครอง ย่อมแปลงกายเป็นกฎเกณฑ์นั้นได้ หากเจ้าบำเพ็ญมรรคาแห่งมิติ ย่อมพึ่งพากลิ่นอายมรรคาหลอมรวมเข้ากับมัน ตราบใดที่กฎเกณฑ์แห่งมิติฟ้าดินมิแตกดับ เจ้าก็ย่อมมิแตกดับ สามารถมีชีวิตอยู่จนสิ้นอายุขัยไปตามธรรมชาติ"

นักพรตกบกล่าววาจาให้สะท้านฟ้าสะเทือนดิน น้ำเสียงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเปี่ยมล้นด้วยความกร้านโลกโบราณ "ต่อให้ถูกทำลายล้างรากกำเนิดวิถีเซียนจนสิ้นสูญ ก็ยังฟื้นคืนชีพจากความพินาศได้ เริ่มต้นบำเพ็ญใหม่อีกชาติภพ!"

"อะไรนะ?!" ไป่หลิงอุทาน "เช่นนั้นเทียนจุนเยี่ยงนี้ผู้ใดเล่าจะสังหารได้ อิทธิฤทธิ์สะท้านฟ้าปานนั้น!"

"มีเพียงเซียนเท่านั้นที่สังหารได้ ทว่าการกลับมาบำเพ็ญใหม่อีกชาติภพ โอกาสที่จะก้าวสู่ขั้นข้ามทัณฑ์อีกคราย่อมริบหรี่ยิ่งนัก ไหนเลยจะเอ่ยถึงกลิ่นอายมรรคาที่กำเนิดขึ้นจากวาสนาประจวบเหมาะได้อีก ล้วนเป็นวาสนาที่มิอาจลอกเลียนแบบได้ทั้งสิ้น"

นักพรตกบแค่นยิ้ม สายตามิเคยละไปจากกระท่อมหญ้าหลังนั้นเลย "ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานสามารถบดขยี้รากกำเนิดวิถีเซียนเพื่อสังหารตัวตนได้ ทว่าเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์มิแน่ว่าจะทำได้เสมอไป"

"ขอบคุณนักพรตที่ชี้แนะ" ไป่หลิงพยักหน้าแผ่วเบา แววตาจมลึกสู่ห้วงภวังค์ความคิด แต่ก่อนมิเคยได้ยินเรื่องกลิ่นอายมรรคามาก่อนเลย

"การมีตัวตนอยู่เยี่ยงนี้หาได้ยากยิ่งดั่งขนหงส์เขาขลุม ผู้บำเพ็ญเซียนจะมองข้ามไปก็เป็นเรื่องธรรมดา ทว่า..."

"เชิญนักพรตกล่าวเถิด!"

"ตัวข้านักพรตเคยได้ยินมาเมื่อคราวปิดฉากยุคเข่นฆ่าครั้งใหญ่ หากปรารถนาจะเป็นเซียน จำต้องบำเพ็ญกลิ่นอายมรรคา นี่คือกุญแจไขเปิดประตูเซียน และเข้าถึงสัจธรรมแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดิน"

นักพรตกบพูดไปพูดมาก็เริ่มคุยโวโอ้อวด ราวกับกำลังเอ่ยถึงตนเองอยู่ "เพียงพวกเขาลงมือตามอำเภอใจ ก็ประดุจฟ้าดินผืนหนึ่งกดทับลงมา เรียกได้ว่าหนึ่งฝ่ามือหนึ่งโลก อิทธิฤทธิ์วิถีเซียนทั้งหมดของเจ้าจะหมองหม่นไร้ผลสิ้น"

"เซียน มิใช่ตัวตนเช่นเดียวกับผู้บำเพ็ญเซียนอีกต่อไป มิอาจเรียกขานเป็นสิ่งมีชีวิตได้แล้ว ทั้งยังหลุดพ้นจากขอบเขตแห่งเผ่าพันธุ์ มิปิดบังรุ่นเยาว์เช่นเจ้าหรอกนะ ตัวข้านักพรตเคยได้ยลโฉมสง่าราศีของเซียนมาแล้ว จิ๊ๆ..."

นักพรตกบเอ่ยไปก็ชักจะลอยลม คาบหญ้าชิงเฉินขึ้นมาอีกต้น แววตาเปี่ยมด้วยความยำเกรงพลางทอดถอนใจ "ยลเซียนเพียงครา พลันหลงทางในวิถีเซียนไปชั่วกาล เพียงแต่พวกเขาไม่อาจสะกดตนเองไว้ในจิตวิญญาณเทวะได้ จึงต้องปิดฉากลงตามกาลเวลา"

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?!"

"จิตวิญญาณเทวะแห่งแดนต้องห้ามเซียนโบราณสะกดเซียนไม่อยู่หรอก ลองถามดูสิว่าในสามพันมหาพิภพนี้มีสิ่งใดสะกดพวกเขาได้บ้าง ล้วนเป็นตัวเอกแห่งฟ้าดินในมหายุค เป็นยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าที่ผู้คนแซ่ซ้องชั่วกาลนาน สิ่งของเหล่านี้หาคู่ควรไม่"

นักพรตกบแค่นเสียงฮึ เลื่อมใสศรัทธาในเซียนเป็นอย่างยิ่ง "หากแดนเซียนแท้เปิดออก กำเนิดจิตวิญญาณเซียนแห่งแดนต้องห้ามอะไรนั่นขึ้นมาก็อาจพอมีโอกาสอยู่บ้าง ทว่าตัวข้านักพรตก็ยังรู้สึกว่ามิคู่ควรอยู่ดี"

บุคคลผู้เกริกไกรเยี่ยงนั้นไหนเลยจะตกต่ำลงสู่กรอบเดิมๆ ดั่งพวกมัน เพียงเพื่อกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดในโลกหล้า

ต่อให้เซียนดับสูญในใต้หล้า ก็ยังดับสูญอย่างองอาจผ่าเผย ได้รับการเคารพยกย่องจากคนทั้งโลก

แววตาตื่นตะลึงที่มันมองไปยังกระท่อมหญ้าพลันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดูแคลน ก็แค่เทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์เท่านั้น ตนจะมามัวตกอกตกใจอันใดอยู่ที่นี่ แถมอีกฝ่ายยังกล้าตบหน้าตนไปฉาดใหญ่ตั้งหลายสิบที!

แค้นนี้ไม่ชำระ มันย่อมเสียชาติเกิดที่เป็นนักพรตกบผู้เคยได้ยลสง่าราศีของเซียน!

"มอ~~"

ขณะที่ไป่หลิงกำลังตกอยู่ในความตกตะลึง และนักพรตกบกำลังพูดจาเจื้อยแจ๋วอยู่นั้น พลันมีเสียงวัวร้องดังขึ้นข้างกายพวกมัน ทำเอาสะดุ้งโหยงจนตัวโยน หันขวับไปมองตาขวาง

ผู้บำเพ็ญผีรึไงกัน?!

ทว่าครั้นเห็นว่าเป็นวัวดำใหญ่ โทสะในใจพลันมลายหายสิ้นในบัดดล นักพรตกบเปลี่ยนสีหน้าทันควัน เผลอร้องกบ "อ๊บ" ออกมาโดยไม่รู้ตัว

"มอ?"

วัวดำใหญ่มีแววตาสงสัย พ่นลมหายใจออกทางจมูกใส่นักพรตกบ ทำไมไม่เล่าต่อเล่า มันแอบฟังอยู่ข้างๆ ตั้งนานแล้ว รู้สึกออกรสออกชาติยิ่งนัก แถมยังได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นมาตั้งเยอะ

แม้เฉินสวินจะนับได้ว่าเป็นผู้ปราดเปรื่องเอกอุแห่งยุค ทว่าตลอดเส้นทางที่พวกมันก้าวเดินมา วิถีเซียนล้วนคลำทางเอาเองแทบทั้งสิ้น ล้มลุกคลุกคลานกันมาตลอดทาง

หากจะเอ่ยว่ารู้ลึกซึ้งเพียงใด ตัวมันกับเฉินสวินก็มิได้รู้แจ้งเห็นจริงมากมายนัก โดยเฉพาะเฉินสวินนั้น มันสังเกตเห็นนานแล้วว่าอีกฝ่ายมิได้ชอบอ่านตำราสักเท่าไร เพียงแต่ชมชอบการท่องเที่ยวยลขุนเขาสายธาร ชอบลงมือปฏิบัติจริง และชอบขบคิดให้มากความ

วัวดำใหญ่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องมองนักพรตกบตาแป๋วอย่างกระตือรือร้น ทำไมไม่เล่าต่อเล่า?!

"สหายเต๋าวัว!" นักพรตกบพลันตื่นเต้นขึ้นมา ในที่สุดก็สบโอกาสเปิดปากสนทนา จึงเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น "สัตว์วิญญาณงั้นรึ?"

"มอๆ~" วัวดำใหญ่แย้มยิ้มซื่อๆ พยักหน้าเบาๆ

"ตัวข้านักพรตก็เช่นกัน เช่นนั้นพวกเราก็สายตระกูลเดียวกันสิ ฮ่าๆ เมื่อวานนี้ช่างเหมือนน้ำป่าพัดถล่มศาลเจ้าพญามังกรเสียจริงหนอ อ๊บ~"

นักพรตกบยิ้มเริงร่า แหงนหน้ามองหัววัวตัวโต "ข้าคือคางคกเซียนชือ มิทราบว่าสหายเต๋าวัวมาจากเผ่าพันธุ์ใดกัน?"

"มอ~~"

"เผ่าวัว..."

ในใจนักพรตกบพลันพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เผ่าวัวนั้นมีถมเถไป ทว่าวัวดำตัวนี้เห็นได้ชัดว่าไม่อาจเอ่ยวาจาภาษาแห่งมหาพิภพ หรือว่าจะเป็นหนึ่งในสายเลือดเผ่าวัวแห่งสัตว์ร้ายบรรพกาลกันแน่?!

มันมิกล้าซักถามมากความ ตัวตนดึกดำบรรพ์ของสัตว์ร้ายบรรพกาลมีมากเกินไป ล้วนเป็นตัวตนระดับบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสิ้น ตัวมันในยามนี้ยังไม่อาจไปล่วงเกินได้