ตอนที่ 749 นักพรตกบอะไรกัน ตัวเองก็แค่กบน้อยตัวหนึ่ง

บนเรือพังลำน้อย

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่สงบนิ่งยิ่งนัก สายตามองดูไป๋หลิงที่พุ่งกระโจนเข้ามาหมายสังหารพวกตนอย่างไร้เหตุผล โดยเฉพาะเจ้ากบเวรนั่น มองอย่างไรก็ขัดหูขัดตายิ่ง

ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว

การปะทะของทั้งสองฝ่ายก็ประชิดจนแทบหายใจรดกัน ไป๋หลิงอ้าปากกว้าง แววตาดุร้ายเหี้ยมเกรียม คล้ายจะกลืนกินเฉินสวินและวัวดำใหญ่ลงท้องในคำเดียว กบที่อยู่ด้านบนกอดอกพลางแค่นเสียงฮึ

หวึ่ง—

พลันมีลวดลายอาคมเต๋าอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือเวหา ค่ายกลแปดทิศฟ้าดินหลังหนึ่งกดข่มลงมาประดุจกลิ่นอายของแดนพิภพทั่วหล้า แปดทิศพลันเงียบสงัด

เมฆาที่เคยม้วนตัวเกลื่อนกลาดหยุดเคลื่อนไหว เสียงลมสงบนิ่ง แม้แต่นกกาบนทิวเขาไกลลิบก็นิ่งสนิท คล้ายกาลเวลาถูกแช่แข็งไว้

สัตว์โบราณหมานฮวางบนพื้นดินไม่คำรามอีกต่อไป ไป๋หลิงประหนึ่งถูกใครบางคนบีบคอไว้ มันชะงักนิ่งอยู่กลางอากาศ ยังคงค้างอยู่ในท่าอ้าปากกว้างเช่นนั้น

มันคล้ายแลเห็นทัศนียภาพอันหยุดนิ่งของฟ้าดิน รอบกายขาวโพลนไปหมดสิ้น แม้กระทั่งฝุ่นละอองและไอวิญญาณก็ยังลอยผ่านหน้าไปด้วยความเร็วที่สายตามองเห็นได้

ไป๋หลิงหนาวสะท้านไปทั้งร่าง ขนลุกชูชัน แววตาดุร้ายแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและสิ้นหวัง แย่แล้ว!

อ๊บ~

เสียงตกน้ำดังแผ่วเบาขึ้นระลอกหนึ่ง เจ้ากบกางแขนขาทั้งสี่ว่ายน้ำอยู่ในสระอย่างระแวดระวัง ไม่กระเด็นละอองน้ำแม้แต่น้อย ว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง นักพรตกบอะไรกัน มันก็แค่กบน้อยตัวหนึ่งเท่านั้น...

ยังไม่ทันสร้างผลงาน.. อย่าเพิ่งมาตายก่อนสิโว้ย!!

นักพรตกบกรีดร้องก้องอยู่ในใจ เจ้าพวกเผ่ามนุษย์ชอบแกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือปานนั้นเชียวหรือ ยุคนี้มิใช่ยุคแห่งการเข่นฆ่าล้างเผ่าพันธุ์หมื่นเผ่าแล้วนะเว้ย!!

ภายในใจของมันทั้งรันทดทั้งเคียดแค้น ความอดกลั้นซ่อนคมของเผ่ามนุษย์นี้มันสลักลึกถึงกระดูกดำแล้วหรืออย่างไร ยุคก่อนเผ่ามนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ แม้แต่ยุคนี้ก็ยังเป็นเช่นนี้อีก!

เฉินสวินยืนอยู่บนเรือพังลำน้อยพลางยิ้มเยาะ "ผู้อาวุโสท่านใดกัน ออกมาให้เปิ่นจั้วดูหน้าหน่อยซิ?"

"มอ!"

สายตาวัวดำใหญ่เย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย ก้าวขึ้นไปยืนบนจมูกของไป๋หลิงโดยตรง ดวงตาของฝ่ายหลังเหล่แทบจะชนกัน ทว่ากลับไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เจอพี่ใหญ่ตัวจริงเข้าให้แล้ว...

เวหายังคงเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง ไม่มีผู้ใดตอบรับ

เจ้ากบยังคงแหวกว่ายอย่างเชื่องช้าอยู่ในสระ ขาหลังถีบน้ำเป็นจังหวะ

ทันใดนั้น มือยักษ์สะเทือนฟ้าคู่หนึ่งก็ครอบคลุมลงมาจากห้วงเวหา เสียงกรีดร้องโหยหวนปานใจจะขาดสองสายดังก้องสะท้อนอยู่บนท้องนภา

"ผู้อาวุโส ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว!!!"

"ผู้อาวุโส เข้าใจผิดแล้ว!!!"

......

วัวดำใหญ่หิ้วไป๋หลิงห้อยหัวไว้ในมือโดยตรง ราวกับเมื่อครั้งที่เฉินสวินจับไก่กลับบ้านในหมู่บ้านบนเขาไม่มีผิดเพี้ยน ส่วนเฉินสวินก็หิ้วเจ้ากบขี้โม้โอ้อวดตัวนั้นห้อยหัวไว้เช่นเดียวกัน

หนึ่งคนหนึ่งวัวพาพวกมันเหยียบเวหาจากไปในทันที มีเพียงเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังก้องไม่ขาดสายอยู่บนฟ้า ช่างน่าเวทนายิ่งนัก

สัตว์โบราณหมานฮวางบนพื้นดินมองไปยังขอบฟ้าไกลพลางเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย ยังคงเป็นพวกมันที่ฉลาดกว่า ไม่ได้รนหาที่ไปยุ่งกับคนดู ช่างเถอะ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้านตนเอง วันหน้าค่อยมารบกันใหม่

พวกมันสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง ด้วยเกรงว่าผู้บำเพ็ญผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองจะย้อนกลับมาหิ้วพวกมันห้อยหัวกลับถ้ำบำเพ็ญไปด้วย

ระหว่างทาง

เฉินสวินหิ้วขาหลังของเจ้ากบไว้ แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้ามันฉาดใหญ่ มือสัมผัสได้สะใจยิ่งนัก

"โอ๊ย!"

เจ้ากบหมุนคว้างกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา แววตาเปี่ยมด้วยความรันทดระคนเคียดแค้น อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

"เจ้าคือผู้อาวุโสอย่างนั้นรึ?"

เฉินสวินเอ่ยยิ้ม ๆ พูดจบก็ดังเพียะอีกครา ตบเข้าที่ใบหน้ามันอีกหนึ่งฉาด เจ้ากบร้องโหยหวนขึ้นมาอีกคำรบ "ผู้อาวุโส เข้าใจผิดแล้ว!"

ไป๋หลิงแอบชำเลืองมองแวบหนึ่ง ไม่ส่งเสียงใด ขอเพียงไม่ถูกตีก็พอแล้ว

"ก็มารดามันเจ้านี่แหละที่ร้องแหกปากอยู่ตรงนั้นใช่ไหม"

"อ๊าก! โอ๊ย!"

"เป็นเจ้าที่เป็นผู้อาวุโสใช่หรือไม่"

"อ๊าก ข้าผิดไปแล้ว!!"

"เก่งกาจนักใช่ไหม หน้าตาเหมือนคางคกแท้ ๆ เก่งกาจอะไรกันนักหนา!"

"ผู้อาวุโส อย่าได้ดูหมิ่นเผ่าพันธุ์กันสิ อ๊าก เบามือหน่อย!!"

"ยังจะมากอดอกคาบหญ้าชิงเฉินอีก ขนาดเปิ่นเต๋าจู่ยังไม่เก๊กท่าเท่าเจ้าเลย"

"ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ! อ๊าก!!"

......

เฉินสวินตบจนเริ่มมือขึ้น หนึ่งประโยคหนึ่งฝ่ามือฟาดฉาดใหญ่ น้ำตาของเจ้ากบถูกตบจนพุ่งกระเซ็นออกมา หน้าท้องของมันเริ่มป่องพองขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ถูกตบอีกฉาดจนแฟบลงไป

วัวดำใหญ่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนหลุดขำ มันเองก็ปรี่เข้าไปฟาดกบตัวนั้นฉาดใหญ่ไปทีหนึ่ง ตบจนเจ้ากบตาลายคล้ายฟ้าดินหมุนคว้าง ไม่รู้เหนือรู้ใต้อีกต่อไป

บังอาจคิดจะกลืนกินพวกตน ย่อมต้องสั่งสอนให้ได้รับความตื่นตะลึงเล็ก ๆ น้อย ๆ แห่งแดนฟ้าหมานฮวางเสียบ้าง

ห้าวันต่อมา ณ เขาหลังกระท่อมหญ้า

เจ้ากบถูกตบตีจนเนื้อตัวยับเยินไม่มีชิ้นดี นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น สภาพดูราวกับใกล้จะได้จัดงานเลี้ยงศพ ฝ่ามือแต่ละฉาดนั้นคล้ายกระแทกเข้าใส่ต้นกำเนิดวิถีเซียนของมันโดยตรง จนมิอาจทานทนได้เลยแม้แต่น้อย

มิต้องคิดให้มากความ สองตัวตนนี้อย่างน้อยต้องเป็นเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ เพียงลงมือตามอำเภอใจก็สั่นสะเทือนต้นกำเนิดวิถีเซียนได้แล้ว นี่นับเป็นการกัดกร่อนของกฎแห่งสวรรค์ ซึ่งพลังแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดินมิอาจเทียบเคียงได้

ไป๋หลิงหดร่างเล็กลงแล้ว มันได้แต่ว่านอนสอนง่าย หวาดผวาจนไม่กล้าแม้แต่จะผายลม สายตามองดูนักพรตกบที่นอนเป็นตายเท่ากันด้วยความเวทนา ตกอับถึงเพียงนี้แล้วหรือนี่...

เฉินสวินเดินออกมาจากกระท่อมหญ้า วัวดำใหญ่เดินอยู่เคียงข้างพลางคาบเชือกสองเส้นเอาไว้ในปาก

"เจ้าคางคก"

"...หา?" นักพรตกบขานรับอย่างสะลึมสะลือ สติสัมปชัญญะเริ่มเลอะเลือน

"อยากได้ทางตายหรือทางรอด ก็ว่ามาเถอะ ขุดหลุมฝังศพส่งเดชแถวนี้สักหลุมก็มิใช่เรื่องใหญ่อะไร"

มุมปากของเฉินสวินประดับรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา พลางเหลือบมองไป๋หลิงแวบหนึ่ง "รีบพูดมาเถอะ ข้ากับพี่น้องของข้าคุยง่ายอยู่แล้ว"

"มอ มอ!" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจฟืดฟาด

"ผู้อาวุโส ทางรอดขอรับ!"

"เช่นนั้นก็เอาเชือกคล้องคอตนเองซะ แล้วเฝ้าดูแลกระท่อมหญ้ากับไร่นาชั้นดีสามหมู่แห่งนี้สักหมื่นปีเพื่อชดใช้ความผิด ดีหรือไม่"

รอยยิ้มของเฉินสวินยิ่งกว้างขึ้น ทว่าน้ำเสียงกลับเยียบเย็นลงหลายส่วน "เพียงเอ่ยคำว่าไม่ ข้าก็จะส่งพวกเจ้าไปสู่สุคติ ณ บัดนี้ ไม่มัวชักช้าให้เสียเวลาหรอก"

"ดีขอรับ! ดี ๆ ๆ!"

สติของนักพรตกบแจ่มชัดขึ้นมาในทันใด มันรีบกระโดดผลุงลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ "พวกเราจะอยู่ที่นี่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ขอเพียงอย่าฆ่าพวกเราก็พอ"

มันยังต้องไปร่วมเป็นประจักษ์พยานในการเบิกพิภพเซียนที่แท้จริง จะมาดับสูญอยู่บนเขารกร้างแห่งนี้ได้อย่างไร!

ไป๋หลิงย่องเข้าไปรับเชือกมาอย่างระมัดระวัง บนใบหน้าเจื่อนยิ้มกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก ก่อนจะเอาเชือกมาคล้องคอตนเองเข้าจริง ๆ เวลานี้จะคิดสิ่งใดก็ไม่ทันกาลแล้ว รักษาชีวิตไว้ก่อนสำคัญที่สุด

"นับว่าว่านอนสอนง่าย"

เฉินสวินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เขาหลังแห่งนี้ขอยกให้พวกเจ้าดูแล ปลูกดอกไม้หญ้าวิเศษหายากให้มากหน่อย แต่อย่าได้แตะต้องไร่นาชั้นดีเป็นอันขาด"

"เข้าใจแล้วขอรับ!" นักพรตกบสะท้านไปทั้งร่างพลางส่งเสียงคำรามต่ำ ท่าทีว่าง่ายเป็นที่สุด

"มอ~"

วัวดำใหญ่วิ่งเข้าไปเอาหัวชนนักพรตกบทีหนึ่ง ทำเอาฝ่ายหลังตกใจจนตัวสั่นงันงก นับแต่นั้นมาจึงเกิดเป็น

"ฮ่าๆ... เจ้าวัว ไปกันเถอะ ดูท่าการออกเดินทางครั้งนี้จะได้ผลเก็บเกี่ยวไม่เลวจริงๆ กระทั่งสัตว์วิเศษพิทักษ์เขาอะไรนั่นยังจัดหามาได้แล้ว"

"มอ มอ~"

เฉินสวินพาวัวดำใหญ่หัวเราะร่าจากไปไกล เสียงหัวเราะยังคงสะท้อนก้องอยู่ ณ ที่เดิม ชวนให้หวาดผวาอย่างยิ่ง

รอจนเงาร่างของพวกเขาหายลับไปจนหมดสิ้น นักพรตกบกับไป๋หลิงต่างจ้องตากันปริบๆ โดยเฉพาะที่ลำคอของพวกมันซึ่งต่างมีเชือกเส้นหนึ่งคล้องอยู่ บนเชือกยังคงเปล่งประกายแสงห้าสีจางๆ ออกมา

"นี่จะทำอย่างไรดีเล่า..." มุมปากของไป๋หลิงกระตุก ไม่กล้าเผยไอสังหารดุร้ายออกมาอีกแม้แต่น้อย "หนึ่งหมื่นปี ที่แห่งนี้จะบำเพ็ญได้อย่างไร อยู่ไม่รอดถึงนานปานนั้นเป็นแน่"

"ไป๋หลิง อย่าเพิ่งร้อนใจ"

สายตาของนักพรตกบค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ ประกายตาเฉียบคมวาบผ่าน "ตัวข้ามีวิธีของข้า เพียงแต่เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน บัดนี้ต้องพึ่งพาอาศัยผู้อื่น ย่อมต้องค่อยๆ วางแผนในระยะยาว"

มันพูดจบก็ลูบหน้ากบของตนเอง เจ็บปวดจนต้องแสยะยิ้มแยกเขี้ยว

"โอ้?" สองตาของไป๋หลิงเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย นักพรตกบไม่เคยทำให้มันผิดหวังเลยสักครา

"ไป๋หลิง!"

"หืม?"

"ทำงานสิ ยังมัวยืนเหม่ออะไรอยู่ ถางวัชพืช ปลูกไม้ดอกไม้ใบสิ!"

นักพรตกบกระโดดหย็องแหย็งไปทำงานที่ไกลๆ แล้ว ในปากยังคาบหญ้าชิงเฉินขึ้นมาอีกต้น "ข้ารับรู้ได้ถึงกลิ่นอายเต๋า การบำเพ็ญที่นี่นับเป็นดินแดนล้ำค่าได้อย่างแท้จริง เคราะห์หรือวาสนายังมิอาจล่วงรู้ได้"

ไป๋หลิงอ้าปากตาค้าง นึกว่านักพรตกบจะมีหนทางอันใด ที่แท้ก็แค่นี้เนี่ยนะ?!

มันมองดูเงาร่างที่กำลังง่วนอยู่นั้นด้วยความเงียบงันเนิ่นนาน ก่อนจะเริ่มกระพือปีกมุ่งหน้าไปยังอีกด้านเพื่อลงมือจัดเก็บบริเวณหลังเขากระท่อมฟาง