ตอนที่ 748 ไป๋หลิง ขยับเข้าไปใกล้!

เบ้าตาของวัวดำใหญ่สั่นไหวเล็กน้อย จ้องมองเฉินสวินด้วยสายตาเป็นประกาย หลายปีมานี้เขาเปลี่ยนไปมากเหลือเกินจริงๆ

มันส่งเสียงร้องแผ่วเบา "มอ"

ไม่ว่าเฉินสวินจะเปลี่ยนไปเป็นเช่นไร มันก็จะติดตามเขาไปเสมอ

"เหล่าหนิว"

"มอ?"

"มิต้องเป็นห่วงข้า"

เฉินสวินพลันแย้มยิ้มสดใส ราวกับมองทะลุความคิดในใจของวัวดำใหญ่ ก่อนจะเริ่มวาดฝันอันยิ่งใหญ่ "วันหน้าพวกเรายังต้องไปเป็นผู้นำทางที่ช่องทางทะยานเซียนอยู่นะ เรื่องราวในยามนี้เดี๋ยวก็ผ่านพ้นไปหมดแล้ว"

"มอ!" วัวดำใหญ่พยักหน้าอย่างหนักแน่น สายตายังคงจับจ้องเฉินสวินเขม็ง หมายจะมองหาสิ่งอื่นใดจากสีหน้าของเขา

"เลิกมองได้แล้ว พี่ใหญ่อย่างข้าสงบนิ่งมากพอ"

เฉินสวินพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ สัมผัสได้ถึงความโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก "ยามนี้ไม่มีผู้ใดสนใจพวกเราอีกแล้ว แค่บำเพ็ญอยู่ในแดนฟ้าหมานฮวางให้ดีก็พอ ด้านหลังกระท่อมหญ้าข้าบุกเบิกผืนนาดินดีไว้ให้เจ้าแปลงหนึ่ง พวกเรามาปลูกข้าววิญญาณกันสักหน่อยเถอะ"

"มอ มอ?!"

"เรื่องจริง ที่ตรงนั้นนับเป็นชัยภูมิฮวงจุ้ยชั้นเลิศ ข้าเคยดูมาแล้ว พลังชี่หยินหยางสมดุลกลมกลืน ไอวารีรุ่งเรือง ไอปฐพีล้ำลึก สนามพลังเปี่ยมล้น เป็นดินแดนที่สวรรค์คุ้มครองประทานพรอย่างแท้จริง"

เฉินสวินเอ่ยอย่างคล่องคอ โม้แหลกโดยไม่ต้องคิดร่างไว้ก่อน "อีกทั้งยังเหมาะให้เต๋าจู่ผู้นี้ตั้งเตาหลอมโอสถ ศึกษาวิจัยตำราโบราณ เพื่อหยั่งรู้สู่วิถีแห่งการเป็นเซียนด้วย"

"มอ—" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ดวงตาเบิกกว้างกลมโต มันเชื่อเข้าอีกแล้ว

หลายปีมานี้พวกเขาก็เก็บรวบรวมสมุนไพรวิญญาณในแดนฟ้าหมานฮวางมาไม่น้อย ด้วยขอบเขตและพลังในยามนี้ การจะกวาดเก็บสมุนไพรวิญญาณแห่งผืนพิภพเหล่านั้น เรียกได้ว่ากอบโกยได้ทีละกำมือใหญ่

ทว่าที่พวกเขากวาดเก็บย่อมมิใช่ของพรรค์หญ้าชิงเฉินอีกต่อไปแล้ว และยังแสดงให้เห็นว่าทรัพยากรการบำเพ็ญเซียนในแดนฟ้าหมานฮวางแห่งนี้อุดมสมบูรณ์เพียงใด ขนาดเด็กกำพร้าแห่งวิถีเซียนอย่างไท่อวี่ยังสามารถบำเพ็ญจนถึงขั้นมหายานช่วงปลายได้

โครมคราม—

ขณะที่เฉินสวินกับวัวดำใหญ่กำลังสนทนากันอย่างออกรสบนเรือลำน้อยผุพังกลางเวหา ภูผาก็พลันส่งเสียงกึกก้องกัมปนาท แผ่นดินทรุดตัวลงอย่างต่อเนื่องจนเกิดเป็นรอยแยกแตกลึกสายแล้วสายเล่า ประหนึ่งเหวลึกไร้ก้น

ขุนเขาเรียงรายพังทลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระทั่งยังมีผู้บำเพ็ญเซียนเผ่าพันธุ์อื่นเหาะหนีออกมาจากเทือกเขา ปากก็สบถด่าทอ มารดามันเถอะ ตีกันอีกแล้ว!

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ก้มมองการตะลุมบอนบนพื้นดิน สัตว์โบราณหมานฮวางรูปร่างต่างกันไปเหล่านั้นแผ่ไอสังหารสะเทือนฟ้า ร่างมหึมาพุ่งเข้าปะทะกัน ก่อเกิดเป็นคลื่นลมม้วนตลบอบอวล

ยอดเขาถูกกระแทกแตกละเอียด แมกไม้เขียวขจีถูกทำลายยับเยินท่ามกลางซากปรักหักพัง กิ่งใบปลิดปลิวกระจัดกระจาย ดั่งกลีบผกาที่ร่วงโรย

ผืนดินแยกออก ส่งกลิ่นกำมะถันคละคลุ้งรุนแรง ลาวาร้อนระอุพวยพุ่งทะลัก ลุกไหม้โชติช่วงจนย้อมทุกสรรพสิ่งโดยรอบให้กลายเป็นสีแดงชาด

สัตว์โบราณหมานฮวางเข้าประหัตประหารกันภายใต้ไอร้อนลวก ใบหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียมเกินธรรมดา

ยังมีผู้บำเพ็ญเซียนที่ปิดด่านกักตนโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่อีกจำนวนหนึ่ง มิทันได้ตั้งตัว ก็พากันท่องแดนสุขาวดีไปอย่างงงงวยพร้อมกับขุนเขาที่ถล่มทลายท่ามกลางความชุลมุน

เหนือเวหา

"โห หากประลองวิชาเช่นนี้ในแดนสวรรค์อื่น สัตว์โบราณพวกนี้คงถูกใต้เท้าฟ้ากระจ่างยื่นมือมากำราบไปแล้ว"

น้ำเสียงของเฉินสวินแฝงความสนใจ สะบัดมือคราหนึ่งเพื่อรักษาเสถียรภาพของพลังชี่ต้นกำเนิดแห่งฟ้าดิน ช่วยชีวิตสิ่งมีชีวิตที่กำลังเตลิดหนีบนพื้นดินได้ไม่น้อย "เหล่าหนิว เชิญสมุดคุณธรรม บันทึกไว้สักหนึ่งแต้ม วันหน้าต้องหวังพึ่งมันประทังชีวิตแล้ว"

"มอ มอ!"

วัวดำใหญ่นำสมุดคุณธรรมออกมานานแล้ว มันขีดเขียนลงไปอย่างหนักแน่น ยามนี้พวกเขามีพลังอันยิ่งใหญ่ติดกาย สิ่งนี้ยังเคยผ่านการเบิกเนตรจากแดนเซียนฟ้าดินมาแล้ว วันหน้าย่อมต้องสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ได้แน่ ทั้งยังเป็นพยานรู้เห็นในวิถีเซียนอันยาวไกลของพวกเขาอีกด้วย

เรือผุพังค่อยๆ ชะลอความเร็วลง การเฝ้ามองสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งเหล่านี้ประลองวิชาก็เคยเป็นหนึ่งในงานอดิเรกของเฉินสวินกับวัวดำใหญ่เช่นกัน

เพียงแต่แดนสวรรค์อื่นปรองดองเกินไป ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นก็ยุ่งเกินไป จึงยากจะได้เห็นฉากการต่อสู้อันดุดันดิบเถื่อนเช่นในแดนฟ้าหมานฮวางนี้

"เหล่าหนิว เจ้าดูสิ สมกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฝึกปรือกายเนื้อ แม้จะเป็นเพียงขั้นเหอเต้า ทว่าอายุขัยก็ยืนยาวกว่าผู้บำเพ็ญทั่วไปมากโขทีเดียว"

"มอ—"

"หากพวกเราจะฝึกฝนกฎแห่งพลัง ดูท่าคงต้องเรียนรู้จากสัตว์โบราณหมานฮวางพวกนี้ให้มาก อย่างไรเสียอานุภาพฟ้าดินที่แท้จริงซึ่งขั้นข้ามภัยพิบัติสามารถควบคุมได้นั้น พวกเรายังห่างไกลนัก"

เฉินสวินเผยรอยยิ้มเรียบเฉย มองดูอย่างออกรสออกชาติ "สรรพสิ่งล้วนเป็นอาจารย์ได้ น่าสนใจจริงๆ"

วัวดำใหญ่ที่อยู่ด้านข้างฉีกยิ้มกว้าง ทั้งยังสละธงค่ายกลออกมาผืนหนึ่ง เตรียมจะไปเก็บศพ มันติดนิสัยบางอย่างมาจากสนามรบนอกพิภพเสียแล้ว

กวี๊ด—!

ท้องนภาอันไกลโพ้นพลันบังเกิดเสียงกู่ร้องดุร้าย สัตว์ยักษ์มหึมาทอดเงาทะมึนลงบนผืนปฐพี ประหนึ่งขุนเขาดึกดำบรรพ์ลอยเคว้งอยู่บนเวหา

ดวงตาทั้งคู่ของมันดั่งสมบัติล้ำค่าที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิง ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดหนาหนัก ขนปีกสีขาวเงินเปล่งประกายหมุนวน ระยิบระยับประหนึ่งดวงดาราบนฟากฟ้า

สัตว์อสูรตัวนี้มีนามว่า "ไป๋หลิง" ปีกของมันกว้างใหญ่และเหนียวแน่น เพียงกระพือครั้งหนึ่งก็สามารถโหมกระพือพลังต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินให้ซัดสาด บังเกิดพายุฝนกระหน่ำในชั่วพริบตา พัดพาเอาแรงกดดันวิญญาณอันทรงพลังโถมทะยานลงมาด้านล่าง

เล่าลือกันว่าเพียงมันอ้าปากก็สามารถกลืนกินสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอได้นับล้าน ใช้เลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตมาฝึกปรือกายเนื้อ นับเป็นสัตว์โบราณประเภทบินที่มีชื่อเสียงเกริกไกรยิ่งในแดนฟ้าหมานฮวาง

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะมาปรากฏตัวที่นี่ ทว่าท่าทางเช่นนั้นเห็นได้ชัดว่าซุ่มรออยู่นานแล้ว ตั้งใจมานั่งเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของชาวประมง... พวกชอบชุบมือเปิบในโลกบำเพ็ญเซียนนี่มีอยู่ทุกหนแห่งจริงๆ

การปรากฏตัวของไป๋หลิงทำให้เหล่าสัตว์โบราณหมานฮวางบนพื้นดินต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันนี้ ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายความสั่นสะเทือนของพลังแห่งมรรคาฟ้าดินนั่น... ขั้นเหอเต้าช่วงปลาย!

โฮก!!

พวกมันพากันยุติการต่อสู้เข่นฆ่า แหงนมองจอมราชันเหนือนภากาศ ส่งเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดิน คล้ายกำลังกล่าวว่า หากเจ้ากล้าเข้ามา จะฉีกกระชากกายเนื้อของเจ้าเดี๋ยวนี้

แววตาของไป๋หลิงวาวโรจน์ด้วยความเย้ยหยัน คลื่นพลังมรรคาแห่งมิติรอบกายผันผวนรุนแรงยิ่งนัก มันเลิกฝึกปรือกายเนื้อไปตั้งนานแล้ว!

ในยามที่มันบินแหวกผ่านฟากฟ้า บนหลังของมันกลับมีสระน้ำเล็กๆ สระหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

ในสระมีใบบัวที่คล้ายฝักบัวงอกเงยอยู่ บนนั้นมีกบตัวหนึ่งนั่งกอดอก คาบต้นหญ้าชิงเฉิน ท่าทางวางโตคับฟ้า ช่างน่าโดนทุบตีเป็นอย่างยิ่ง

สายตามันสูงส่งเทียมฟ้า นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย ค่อยๆ กวาดมองท้องนภาอันไกลโพ้น แววตาเผยความประหลาดใจออกมาวูบหนึ่ง เหตุใดจึงมีสิ่งมีชีวิตสายตาดูเปี่ยมปัญญาอย่างประหลาดสองตัวกำลังจ้องมองตนอยู่กันเล่า?!

นั่นคือเรือลำผุพังเล็กๆ ลำหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัวดำตัวนั้น ท่าทางเหม่อลอยโง่งมที่มองมายังตนแทบจะมีน้ำมูกย้อยออกมาอยู่รอมร่อ ส่วนบุรุษชุดขาวผู้นั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใด

"หืม? ตัวประหลาดอะไรกัน" เจ้ากบเพ่งมองท้องฟ้าแดนไกล พลางเอ่ยเสียงเบา "ไป๋หลิง มีผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์ เผ่าพันธุ์โบราณบนทำเนียบวิญญาณเซียนหุนตุ้น หนึ่งในหมื่นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุด ลำดับที่หก"

"แล้วอย่างไรเล่า ที่นี่คือแดนฟ้าหมานฮวาง พวกเขาเป็นตัวแทนของเผ่ามนุษย์แห่งมหาพิภพอู๋เจียงไม่ได้เสียหน่อย ล้วนเป็นเพียงสายย่อยของเผ่ามนุษย์โบราณเท่านั้น"

เสียงส่งกระแสจิตอันดุร้ายดังขึ้น ไป๋หลิงไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย "ตอนที่เจ้ายังไม่ลืมตาดูโลก ข้ากลืนกินสิ่งมีชีวิตเผ่ามนุษย์ไปเท่าใดแล้วก็ไม่รู้"

"เหอะ เจ้ายังมองโลกแคบเกินไป สิ่งมีชีวิตแห่งหมื่นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในสามพันมหาพิภพ หากแตะต้องให้น้อยได้ก็จงแตะต้องให้น้อย โดยเฉพาะเผ่ามนุษย์"

"เหตุผลเล่า!"

"ข้องเกี่ยวกับกรรมของมหาเผ่าพันธุ์ให้น้อยลงหน่อย ข้านักพรตกบเคยคำนวณลิขิตสวรรค์มาแล้ว การเปิดแดนเซียนแท้จริงไม่อาจย้อนกลับได้อีก คนโฉดผู้แข็งแกร่งแห่งยุคสมัยก่อนต่างก็ทลายจิตวิญญาณเทวะแห่งแดนต้องห้ามออกมาเพื่อรอคอยอนาคตกันหมดแล้ว"

เจ้ากบเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ศีรษะเริ่มแหงนขึ้นอีกครา "ถึงเพลานั้นหมื่นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดย่อมต้องล้างไพ่จัดระเบียบใหม่ หากไปข้องแวะมากเกินไป เพื่อรักษาความมั่นคงในฐานะมหาเผ่าพันธุ์แห่งแดนเซียนแท้จริง พวกเขาคงจะลงดาบกับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเป็นพวกแรก"

"เป็นไปไม่ได้..."

"เจ้าไม่เคยผ่านยุคสมัยแห่งการเข่นฆ่าครั้งใหญ่ของหมื่นเผ่าพันธุ์ เจ้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งใดคือการล้างบางเผ่าพันธุ์?"

"ย่อมรู้สิ ในแดนฟ้าหมานฮวาง ขั้วอำนาจวิถีเซียนที่สยบสังหารสิ่งมีชีวิตนับสิบล้านมีอยู่เกลื่อนกลาด ล้างบางเผ่าพันธุ์แล้วอย่างไร จะนับเป็นอันใดได้"

"ฮ่าๆ เจ้าไป๋หลิงน้อย เรื่องพวกนี้ก็แค่เรื่องเล่นสนุกของเด็กๆ เท่านั้น"

เจ้ากบหัวเราะร่า วางท่าทางดั่งผู้เฒ่าเจนโลก "การล้างบางเผ่าพันธุ์ที่แท้จริงคือการทำลายล้างโชคชะตาของมหาเผ่าพันธุ์เจ้า ฟ้าดินไม่คงอยู่ ไม่อาจสืบสาวอดีต และไม่อาจหยั่งรู้ถึงอนาคต ลบล้างร่องรอยทุกสิ่งทุกอย่างให้สูญสิ้น"

"ในสามพันมหาพิภพอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตนี้ เจ้าจะไม่อาจหาร่องรอยของเผ่าพันธุ์นี้ได้แม้แต่น้อยอีกต่อไป นี่ต่างหากคือวิธีการอันแท้จริงของหมื่นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุด วิธีการแห่งวิถีเซียนที่ทำให้สรรพชีวิตสิ้นหวังจนไร้เรี่ยวแรงต้านทาน สิ่งที่ล่มสลายจะหยุดอยู่เพียงสิบล้านหรือร้อยล้านชีวิตได้อย่างไร?"

"อะไรนะ...!"

ท่วงท่าสยายปีกของไป๋หลิงพลันเชื่องช้าลงไปส่วนหนึ่ง ม่านตาหดเกร็งอย่างกะทันหัน ขนปีกสีขาวอันคมกริบสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เผ่ามนุษย์ที่ตนเคยสังหารไปก็ไม่น้อยเลยจริงๆ ในภายภาคหน้าคงไม่ถึงคราวเคราะห์ภัยมาเยือนหรอกกระมัง?!

มันถูกนักพรตกบผู้นั้นขู่เสียจนอยู่หมัด จะว่าไปแล้ว ตัวมันก็นับว่าได้รับการเลี้ยงดูอุ้มชูเติบโตมาโดยอีกฝ่าย ทั้งยังเป็นทั้งอาจารย์และสหาย

"แต่ก็นะ..."

กบเขียวเปลี่ยนน้ำเสียงพลางทอดสายตามองไปยังเรือผุพังลำน้อยกลางเวหาไกล "ข้าเพียงเตือนให้เจ้าคอยระวังไว้บ้างก็เท่านั้น ก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง หาจำต้องขลาดกลัวหดหัวถึงเพียงนั้นไม่"

สีหน้าของมันค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ การถูกสิ่งมีชีวิตทั้งสองจ้องมองเอาเช่นนี้ ก็นับเป็นการลบหลู่ดูแคลนมันอย่างยิ่งยวดแล้ว!

ตัวมันนักพรตกบเป็นถึงตัวตนที่ผ่านยุคสมัยแห่งการสังหารล้างผลาญของหมื่นเผ่าพันธุ์โดยมิเคยมอดม้วย ภายในใจยังคงซุกซ่อนความดุร้ายแห่งยุคสมัยเอาไว้ ไฉนเลยจะยอมให้ผู้บำเพ็ญในยุคนี้ใช้สายตาท้าทายตนเช่นนี้ได้?!

ที่สำคัญที่สุดคือ พวกนั้นเป็นเพียงขั้นเลี่ยนซวีเท่านั้น นักพรตกบลุกพรวดขึ้นมา เสียงพิลึกพิลั่นพลันดังขึ้น "ไป๋หลิง ขยับเข้าไป! บังอาจไม่เคารพรุ่นอาวุโสอย่างข้ารึ?!"

กวีด! กวีด!

ไป๋หลิงแผดเสียงกู่ร้องอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อครู่มันถูกชื่อเสียงของเผ่ามนุษย์ทำให้ตกใจกลัวเข้าจริงๆ เสียได้

ความหวาดกลัวที่เพิ่งเอ่อล้นขึ้นมาในจิตใจพลันแปรเปลี่ยนเป็นโทสะอันไร้ที่มาที่ไป มันโผบินพุ่งสังหารตรงไปยังเรือผุพังลำน้อยนั้นทันที!