ตอนที่ 747 ข้าจะสังหารพวกมัน... ไม่ละเว้นแม้แต่คนเดียว

"ทัณฑ์สวรรค์กว้างใหญ่ไพศาลปานใด ทว่ายังคงเหลือไว้ซึ่งเสี้ยวโอกาสรอด เจ้าเข้าใจหรือไม่"

"ไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก... ผู้น้อยมิเคยผ่านทัณฑ์สวรรค์ ยิ่งไม่มีความหยั่งรู้ใด"

"หึๆ"

เฉินสวินมีรอยยิ้มเปื้อนหน้า ทว่าในใจกลับก่นด่า ปรมาจารย์เต๋าเช่นข้าถูกฟ้าผ่าตามทางมาโดยตลอด แดนเซียนฟ้าดินดับสูญไปสองมหาญาณ ยามข้ามทัณฑ์ต้นกำเนิดวิถีเซียนมลายสิ้น ก็นับว่าตกตายไปหลายคราแล้ว

เจ้าพวกคนรุ่นหลังเหล่านี้ไม่เคยมีประสบการณ์ กลับบังอาจคาดเดาอานุภาพแห่งทัณฑ์สวรรค์ ช่างน่าขันสิ้นดี หากพูดถึงความเข้าใจในทัณฑ์สวรรค์ ย่อมต้องเป็นเขากับวัวเฒ่าเท่านั้นที่มีสิทธิ์เอ่ยปาก

ณ ซิงซูแห่งมหาพิภพ ผู้เฒ่าตู้ซื่อ รองเจ้าหอกิตติมศักดิ์ผู้ดับสูญดวงวิญญาณไปแล้วแห่งหอคุก เคยให้ความเห็นไว้ว่า

ข้าเพียงแค่ออกมือเล็กน้อยในขั้นจินดาน ก็ล่วงรู้ถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของฟ้าดิน วิถีเซียนของตนกับวัวดำใหญ่ไม่อาจขาดทัณฑ์สวรรค์ ดั่งเช่นราชสีห์แดงเป่ยหมิงไม่อาจขาดทุ่งราบใหญ่เทียนต้วน

หากจะให้พวกเขาละทิ้งทัณฑ์สวรรค์ มิสู้ให้พวกเขาไปเผชิญหน้ากับเซียนแห่งมหาพิภพโดยตรงเสียยังดีกว่า

ทันทีที่วาจานี้หลุดออกมา ก็จุดชนวนการถกเถียงอันดุเดือดกว้างขวางขึ้นภายในหอคุกทันที และยังบ่งบอกได้ว่า ประสบการณ์ในการรับมือทัณฑ์สวรรค์ของผู้เฒ่าตู้ซื่อนั้นโชกโชนเพียงใด เกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้นัก

ไท่อวี่พลันไอโขลกออกมาคราหนึ่ง ในที่สุดก็ค่อยๆ ยืนขึ้นโดยไม่กล่าววาจาใด ไม่กล้าพูดจาส่งเดชอีกต่อไป

"ทัณฑ์ที่ผู้บำเพ็ญเซียนข้ามผ่าน เป็นเพียงส่วนหนึ่งของทัณฑ์สวรรค์เท่านั้น"

เฉินสวินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเปี่ยมด้วยความเฉียบคม "สหายตัวน้อยผู้นั้นข้ามทัณฑ์สำเร็จ เพียงเพราะเปิ่นจั้วมอบอาวุธเวทให้ชิ้นหนึ่ง หลังจากเขาข้ามทัณฑ์สำเร็จพลังแห่งกฎก็เสียหาย ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายร้อยปีจึงจะฟื้นฟูได้ มิได้เรียบง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอก"

"ขอรับ..." ม่านตาของไท่อวี่หดเล็กลง ที่แท้คนผู้นั้นกำลังยืมพลัง ตัวเองกำลังจะตายอยู่รอมร่อ ก่อนตายยังคิดคำนวณได้มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

"ทว่าแผนการสำรองและความลับของสำนักเขาหาได้ข้องเกี่ยวกับเปิ่นจั้วไม่ ดังนั้นเจ้าเข้าใจหรือยัง"

เฉินสวินดูจะมีความอดทนอยู่บ้าง ทั้งยังค่อนข้างมองไท่อวี่ในแง่ดี "ข้ามิอาจส่งผลต่อทัณฑ์สวรรค์ ความเป็นความตายล้วนให้พวกเจ้าตัดสินใจกันเอง แต่ทัณฑ์สวรรค์ก็มิอาจขัดขวางพวกเรามิให้กระทำเรื่องอื่นได้เช่นกัน"

"มอ มอ!" วัวดำใหญ่ส่งเสียงขานรับอยู่ด้านข้าง เสี้ยวโอกาสรอดของทัณฑ์สวรรค์ละไว้ให้ผู้บำเพ็ญที่ข้ามทัณฑ์ สิ่งที่พวกมันไขว่คว้ามีเพียงอานุภาพสวรรค์ที่หลงเหลืออยู่ เป็นแดนแห่งความตายที่ไร้ทางรอดโดยแท้!

การที่เฉินสวินยอมมอบอาวุธเวทให้คนผู้นั้นยืม เกรงว่าคงเป็นเพราะเหล่าศิษย์นอกสำนักที่สู้ตายหลั่งเลือดเพื่อปกป้องบรรพชน ทำให้เขาเกิดความเวทนาขึ้นมา

แววตาของไท่อวี่ค่อยๆ กระจ่างแจ้ง ที่แท้ก็มิใช่การช่วยเหลืออันใดเลย... แต่เป็นการยืมร่างกายของพวกเขาเพื่อชักนำทัณฑ์สวรรค์ต่างหาก!

ใต้หล้านี้ไม่มีเรื่องดีงามเช่นนั้นจริงๆ รูปแบบการกระทำของท่านผู้นี้ช่างมิอาจคาดเดาได้เลย

"ผู้อาวุโส แม้จะเป็นเช่นนั้น คนผู้นั้นก็นับว่าติดค้างบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของท่าน"

น้ำเสียงของไท่อวี่ขรึมลง เขาเห็นว่าอย่างน้อยควรจะได้ส่วนแบ่งทรัพยากรวิถีเซียนครึ่งหนึ่งของสำนักนั้น "ท่านมิได้นำตัวคนผู้นั้นกลับมา นับว่าปล่อยให้พวกเขาได้เปรียบเกินไปแล้ว"

เมื่อหลายวันก่อนเขายังนึกจินตนาการไปเองว่าผู้อาวุโสดับพิภพท่านนี้ต้องการรวบรวมเหล่าผู้บำเพ็ญระดับเทียนจุนเหล่านี้ ทว่าบัดนี้ดูแล้ว เห็นได้ชัดว่าคลาดเคลื่อนไปจากที่เขาคิดไว้มากโข

"อ้อ? แล้วเจ้าจะทำอย่างไรเล่า"

"รับมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา ให้คอยรับใช้ท่าน พลังของระดับเทียนจุน ย่อมไม่มีผู้ใดมองข้ามได้"

"ฮ่าๆ หลายหมื่นปีให้หลังก็เป็นเพียงกองดินเหลืองกองหนึ่ง วาสนาก่อเกิดดับสูญ ไฉนต้องมีแผนการคิดคำนวณมากความปานนั้น"

เฉินสวินหัวเราะร่า พาวัวดำใหญ่เหยียบย่างเวหาจากไป สุ้มเสียงราบเรียบเป็นกันเองดังก้องอยู่ในหลุมลึก "หากมีข่าวคราว ก็ไปหาข้าที่กระท่อมหญ้าหลังนั้นก็พอ ครั้งหนึ่งหักหนี้หนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณระดับสูง"

"ผู้อาวุโสเปี่ยมคุณธรรมยิ่ง!" ไท่อวี่ประสานมือขึ้นสู่เบื้องบน ดวงตาเป็นประกายระยับ การสืบข่าวคราวนั้นสะดวกกว่าการไปแย่งชิงสายแร่ศิลาวิญญาณมากนัก

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่หายลับไปสุดขอบฟ้าแล้ว ไท่อวี่ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเบาๆ แรงกดดันดั่งขุนเขาในที่สุดก็มลายหายไป

สีหน้าของเขาค่อยๆ กลับมาเย็นชา แววตาทอประกายมองกราดไปทั่ว ชูคอผยองขึ้นมาได้อีกคราแล้ว!

……

เหนือเวหา เรือเก่าผุพังลำหนึ่งแล่นแหวกผ่านท้องฟ้าไปอย่างเอื่อยเฉื่อย

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่นอนเอกเขนกอยู่บนนั้น ลมแรงหวีดหวิวอยู่รอบกาย แม้แต่ม่านพลังคุ้มกันก็มิได้เปิดกาง

"มอ?" วัวดำใหญ่ชะเง้อศีรษะมองเฉินสวิน ส่งสายตาถามไถ่ด้วยความฉงน

"ไม่จำเป็นหรอก คนผู้นี้เป็นถึงบรรพชนของมหาสำนัก อยู่ในขั้นเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ ผู้บำเพ็ญเช่นนี้ย่อมมิทำงานให้อย่างจริงใจ ชาติกำเนิดเบื้องหลังยิ่งซับซ้อนยิ่ง หากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูตั้งใจจะตัดวิถีเซียนของเขาจริงๆ ย่อมไม่จำเป็นต้องส่งมาเพียงผู้บำเพ็ญขั้นมหายานขั้นกลางเท่านั้น"

เฉินสวินเอ่ยอย่างเนิบนาบ ดวงตาเลื่อนลอยเล็กน้อย "อีกอย่าง มหาสำนักใหญ่โตปานนี้ กลับไร้ซึ่งพันธมิตรแม้เพียงหนึ่งเดียว ยิ่งดูพิลึกพิลั่นนัก ตอนนั้นแคว้นเฉียนของพวกเราเป็นเพียงดินแดนเล็กจ้อย ยังมีสิบยอดประตูเซียนที่ขานรับกู่ร้องร่วมกัน การสืบทอดสำนักหลายหมื่นนับแสนปีของพวกเขานี่สืบทอดไปอยู่บนตัวสุนัขหรืออย่างไร"

"มอ..."

"ดังนั้นเรื่องอื่นจึงมิต้องไปสาวความลึกซึ้ง ได้สิ่งที่เราต้องการแล้วก็จากไป อย่าได้ไปข้องเกี่ยวพัวพันมากเกิน ทางวันข้างหน้าให้พวกเขาเดินกันเอาเอง"

"มอ!"

วัวดำใหญ่ลุกขึ้นพยักหน้า ในที่สุดก็เข้าใจจุดสำคัญบางอย่างแจ่มแจ้ง แทบจะยกนิ้วโป้งให้เฉินสวินอยู่รอมร่อ

"เหอะ เหล่าหนิว หากการดำเนินเรื่องราวในโลกบำเพ็ญเซียนง่ายดายปานนั้นจริง แค่มีเซียนผู้หนึ่งโผล่มาตามอำเภอใจ เดินสายเยี่ยมเยือนมหาสำนักเหล่านั้นทีละแห่ง ลงมือสยบผู้แข็งแกร่งที่สุด มิใช่ว่าใช้เวลาไม่นาน ขุมกำลังในแดนฟ้าหมานฮวางคงศิโรราบจากแปดทิศ รวมหมานฮวางเป็นหนึ่งเดียวไปนานแล้วหรือ"

เฉินสวินหัวเราะเยาะ "เช่นนั้นแล้วจะยังมีหมื่นเผ่าพันธุ์ตั้งตระหง่าน ขุมกำลังใหญ่แต่ละฝ่ายช่วงชิงความเป็นหนึ่งกันได้อย่างไร คอยติดตามเรียนรู้จากพี่ใหญ่ของเจ้าให้ดีๆ เถิด"

ดวงตาของวัวดำใหญ่เบิกกว้างกลมโต เปี่ยมล้นด้วยความรู้แจ้ง มีเหตุผลยิ่งนัก หากมีเซียนลงมาสำแดงอานุภาพจริง ต่อให้เป็นพวกมันเองก็ย่อมไม่ยอมก้มหัวให้ นับประสาอะไรกับผู้อื่นเล่า

"พวกที่มีเบื้องหลังเรียบง่าย ผู้บำเพ็ญที่ทะยานขึ้นมาจากจุดต่ำต้อยจึงจะคู่ควรแก่ความไว้วางใจมากกว่า โดยเฉพาะเผ่าหน้าผีนั่น เฮ้อ เผ่าพันธุ์นี้ปรมาจารย์เต๋าผู้นี้ต้องรักษาการสืบทอดของพวกเขาไว้ให้ได้ แต่ละคนล้วนเป็นยอดคน อย่าได้สูญสลายหายไปตามกาลเวลาเสียล่ะ"

เฉินสวินพูดไปพูดมาพลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ จึงลุกขึ้นยืนเช่นกัน "ป้าเทียนกับเยี่ยนซูรวมถึงคนอื่นๆ สภาพการณ์นับว่าไม่เลว รอจนคนรุ่นเก่าแก่เหล่านั้นแก่ตายไป พวกเขาก็คือคนรุ่นใหม่แล้ว"

"มอ มอ~~~" วัวดำใหญ่หัวเราะซื่อๆ ที่แท้เฉินสวินก็วางแผนเช่นนี้ไว้เองหรอกหรือ

มิทราบว่าหากผู้บำเพ็ญขั้นข้ามทัณฑ์ในยุคนี้ล่วงรู้เข้าจะรู้สึกเช่นไร ตอนที่เหยียบย่างเข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ ก็คิดการไกลถึงขั้นจะสร้างหลุมศพจุดธูปเซ่นไหว้ให้พวกเจ้าในอนาคตเสียแล้ว

"เหล่าหนิว กฎแห่งสายฟ้ายามนี้มีเบาะแสแล้ว กฎแห่งเบญจธาตุคงต้องไปที่ทะเลดาราหมานฮวาง กฎแห่งความเป็นตายอาจต้องไปที่ประตูผีไท่อี่ ส่วนที่เหลือยังไม่มีเงื่อนงำชั่วคราว"

เฉินสวินหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา เริ่มพึมพำบ่นพึมพำ "ขั้นข้ามทัณฑ์คงเป็นระดับพลังที่พวกเราบำเพ็ญยากลำบากที่สุด จะบรรลุเป็นเซียนอย่างไรก็ไร้ซึ่งเงื่อนงำแม้แต่น้อย ในทรัพยากรทั้งหมดที่มีวางจำหน่ายและประวัติศาสตร์เซียนในมหาพิภพ ล้วนไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องเซียนเลยสักนิด"

"มอ มอ~" วัวดำใหญ่วิ่งเข้ามาคลอเคลียเฉินสวิน ปลอบให้เขาสบายใจ ว่ายังมีมันอยู่เคียงข้าง

"ข้าไม่เป็นไร ตอนนี้เพียงอยากอาศัยขุมกำลังใหญ่เหล่านี้สืบหาข่าวสารให้มากขึ้น พวกเมิ่งเซิ่ง อีกทั้งมังกรเจียวเฒ่า เผ่าเยวี่ยหวง ถิ่นกำเนิดเผ่าของผู้อาวุโสสือ"

มุมปากของเฉินสวินประดับรอยยิ้มจางๆ มิได้เอ่ยถึงเรื่องการบำเพ็ญต่อ แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน "ที่สำคัญที่สุดคือรังหลักของเจ้าตัวประหลาดสามตานั่น ในแดนฟ้าหมานฮวางต้องมีผู้ล่วงรู้เป็นแน่"

"ร่างอวตารสายนั้นได้ติดต่อประสานงานกับพันธมิตรฟ้าทมิฬอย่างสมบูรณ์แล้ว กำลังมุ่งหน้าไปยังทะเลอ้านโยว อาวุธเวทสงครามของพวกเขา เพียงยิงนัดเดียวย่อมทำลายล้างแดนย่อยได้สิ้น... ทั้งยังมีผลงานศึกอันน่าสะพรึงกลัวที่เคยซัดจนเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ต้องแตกพ่ายหนีหัวซุกหัวซุน"

"มอ?!"

"เรื่องราวในปีนั้นเริ่มสืบสาวจนกระจ่างขึ้นบ้างแล้ว วังเซียนเสวียนเวยลงมือด้วยตนเอง เทียนจุนออกคำสั่ง ผู้บำเพ็ญขั้นเหอเต้าสามคนนำมหาปืนเวทดับธาตุแท้กระหน่ำยิงใส่... แผ่นดินและขุนเขาแห่งแดนดินของข้า"

เฉินสวินเอ่ยขึ้นอย่างสงบราบเรียบยิ่ง ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวที่มิได้เกี่ยวข้องกับตนเอง "เหล่าหนิว สรรพชีวิตใดที่ข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าจะสังหารพวกมันให้หมด"

"ไม่ละเว้น... แม้แต่ผู้เดียว"