ตอนที่ 746 ความทุกข์ทรมานจากทัณฑ์สวรรค์ ให้รุ่นเยาว์แบกรับไว้เพียงลำพังเถิด!

ดวงตาทั้งสองข้างของเสวียนจี้เปล่งประกายเจิดจ้า เขาจดจำไว้แล้ว

ทว่าที่นี่คือแดนฟ้าหมานฮวาง เขาไม่มีทางเชื่อว่าเทียนจุนผู้มีสมญานามมารนอกรีตสะท้านภพจะใจดีช่วยเขาเช่นนี้

ที่เขาเพิ่งเอ่ยปากว่าจะนำทั้งสำนักบุกถล่มดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซู ก็ด้วยคิดจะสู้ตายถวายชีวิต ยอมทำศึกใหญ่เพื่อช่วงชิงโอกาสรอดสายหนึ่งให้แก่สำนัก ดีกว่าจะยอมถูกผู้อื่นวางแผนชักใยในกาลข้างหน้าเป็นแน่

"เสวียนจี้ ยามนี้การนำทั้งสำนักบุกถล่มดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูคงมิใช่การกระทำที่ชาญฉลาดนัก บันดาลโทสะพอเป็นพิธีก็พอแล้ว อย่าได้พาเหล่าศิษย์พวกนี้ไปรนหาที่ตายเลย"

สีหน้าของเฉินสวินค่อยๆ สงบนิ่งลง เอ่ยรำพึงว่า "วิถีเซียนมิใช่เรื่องง่าย การมีสำนักยิ่งยากเย็นเข็ญใจ"

เขาเอ่ยปากมากความขึ้นมาหลายคำ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดหลายวันมานี้ล้วนอยู่ในสายตาเขา ภายในใจย่อมไม่อาจเลี่ยงที่จะเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาบ้าง

"ผู้อาวุโส ท่านอาจยังไม่ทราบ ความแค้นระหว่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูกับสำนักของข้ามิได้เรียบง่ายเพียงนั้น การที่กล้าบุกถล่มดินแดนศักดิ์สิทธิ์ สำนักข้าเองก็มีไพ่ตายอยู่เช่นกัน"

เมื่อเสวียนจี้ได้ยินเช่นนั้น ในแววตาก็เจือความเคารพยำเกรงขึ้นมาหลายส่วน อธิบายว่า "เรื่องนี้ยังเกี่ยวพันไปถึงเทียนจุนอีกท่านหนึ่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซู มิใช่การทำตามอำเภอใจ และยิ่งมิใช่เพียงการระบายโทสะ"

"อ้อ..."

เฉินสวินยิ้มบางๆ "ในเมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเจ้าทั้งสองฝ่าย เปิ่นจั้วก็จะไม่ก้าวก่าย เป็นข้าเองที่พูดมากไป"

"เสวียนจี้ติดค้างชีวิตท่านหนึ่งชีวิต"

"เจ้ากับข้าไม่มีสิ่งใดติดค้างกัน ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดเพื่อข้า"

"ท่าน..."

"ฮะๆ ไปละ มีวาสนาค่อยพบกันใหม่"

เสวียนจี้ยังมิทันเอ่ยจบ เฉินสวินก็รวมสายตา สะบัดแขนเสื้อพาวัวดำใหญ่เหยียบเวหาย่างกรายจากไปไกล

ไท่อวี่ที่อยู่บนเวหาไกลออกไปสัมผัสได้เช่นกัน จึงรีบเหาะติดตามไปทันที เพียงไม่กี่วัน ค่าตัวหนึ่งหมื่นศิลาจิตวิญญาณระดับสูง!

หากหาผู้บำเพ็ญขั้นมหายานช่วงปลายเช่นนี้ได้อีกเก้าสิบเก้าคน ไม่แน่ว่าเขาอาจจะสลัดหลุดพ้นจากเทียนจุนดับพิภพผู้น่าสะพรึงกลัวนี้ได้อย่างสิ้นเชิงแล้วบินหนีไปให้ไกลแสนไกล ใครบ้างอยู่ข้างกายคนผู้นี้แล้วจะไม่หวาดผวา?!

อย่างไรเสียพวกเขาก็มิใช่ญาติสนิทมิตรสหาย ผู้บำเพ็ญระดับสูงแห่งแดนเซียนไม่เคยมีคนดีมาแต่ไหนแต่ไร ล้วนมีทั้งด้านธรรมะและอธรรมปะปนกันทั้งสิ้น

ภายในสำนักฉิงเทียน

เหล่าผู้บำเพ็ญต่างเหยียบเวหาเข้ามาด้วยความตื่นเต้นทีละคน ถึงขั้นมีศิษย์ประสานมือคารวะไปทางทิศที่ไท่อวี่จากไป บุญคุณใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ พวกเขาจะมิสลักไว้ในใจได้อย่างไร

"อาจารย์!"

"ท่านบรรพชน!"

......

เสียงสั่นเครือหลายสายดังมาจากฝั่งแม่น้ำใหญ่ ร่างกายของพวกเขาชุ่มโชกไปด้วยโลหิต มิยอมให้ผู้บำเพ็ญแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูก้าวล่วงเข้ามาในสำนักแม้แต่ก้าวเดียว ช่วยยื้อเวลาให้ท่านบรรพชนได้อย่างมหาศาล

เสวียนจี้ไพล่มือแหงนหน้ามองฟ้า สายตาลึกล้ำยิ่ง ยิ้มบางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เปิ่นจุนบรรลุสู่ขั้นตู้เจี๋ยแล้ว มรดกเต๋าของสำนักไร้กังวลไปหมื่นปี ทว่าความแค้นขัดขวางทางเต๋า ยามนี้จำต้องวางแผนระยะยาว"

"ขอรับ!" หลายคนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

สตรีผู้หนึ่งก้าวขึ้นมาเหนือน้ำของแม่น้ำใหญ่ คิ้วตาเปี่ยมไปด้วยความห้าวหาญ นางก้มศีรษะประสานมือเอ่ยว่า "อาจารย์ ยามที่ท่านข้ามทัณฑ์ มีขวาน..."

"ชิงเอ๋อร์ อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย อานุภาพสวรรค์เรืองรอง แผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล วิถีเซียนไร้ที่สิ้นสุด เพียงมีใจยำเกรงก็พอแล้ว"

กลิ่นอายของเสวียนจี้ในยามนี้ลึกล้ำยากหยั่ง ขอบเขตได้ก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่งแล้ว "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูกล้าลงมือในยามนี้ เบื้องหลังย่อมมิได้เรียบง่ายดังที่คิด รอให้เปิ่นจุนสืบสวนให้กระจ่างเสียก่อน"

คนทั้งหลายค่อยๆ สบตากัน พยักหน้าเงียบๆ เรื่องนี้ประหลาดพิกลเกินไปจริงๆ หากจะกล่าวถึงเรื่องที่แปลกประหลาดที่สุด ย่อมเป็นคนของเผ่าเซียนไท่กู่ที่ปรากฏตัวขึ้นมา!

หลังจากความปีติยินดีพัดผ่านไป ก้นบึ้งดวงตาของทุกคนล้วนวาบผ่านความเหนื่อยล้า หากมิได้กำลังถูกวางแผนเล่นงาน ก็อยู่ระหว่างทางที่กำลังจะถูกวางแผนเล่นงาน ผู้ที่อ่อนแอช่างยากเย็นเหลือเกินที่จะมีชีวิตรอดในแดนฟ้าหมานฮวาง

"รวบรวมจัดระเบียบเหล่าศิษย์ในสำนัก อีกสิบปีให้หลังค่อยประกาศแก่ทั่วทุกสารทิศว่าเปิ่นจุนบรรลุสู่ขอบเขตตู้เจี๋ยแล้ว และจัดประชุมใหญ่ของสำนักขึ้น"

ในแววตาของเสวียนจี้เผยไอความเกรงขามสายหนึ่งออกมา ไม่ว่าคนผู้นั้นคิดจะทำสิ่งใดกันแน่ เหตุผลกรรมได้ถูกกำหนดไว้แล้ว มิต้องลังเลอันใดอีก "อีกสิบปีให้หลัง มุ่งหน้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซูเพื่อคารวะสำนัก!"

"ขอรับ!" ทุกคนขานรับเสียงต่ำหนักแน่น

สำนักฉิงเทียนตกอยู่ในความวุ่นวายครั้งใหญ่อย่างสิ้นเชิงเช่นกัน ภายในประตูเขามีแสงสีรุ้งพุ่งทะยานสู่เวหา กลิ่นอายกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่กระจายปกคลุมเหนือเวหา ทั่วทั้งสำนักคล้ายกับตกเข้าไปอยู่อีกห้วงฟ้าดินหนึ่ง

......

บนเส้นทางกลับกระท่อมหญ้าในขุนเขา เมฆหมอกบนโดมฟ้าม้วนตลบ ตรงไหนมีเมฆาประกายแสงสนธยาก้อนยักษ์ เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ก็มุดทะลวงเข้าไปตรงนั้น พุ่งชนก้อนเมฆเหล่านั้นจนทะลุเป็นโพรงใหญ่ช่องแล้วช่องเล่า

ภาพนี้ทำให้แม้แต่ไท่อวี่ก็ยังพลอยตกอยู่ในความงุนงงสับสน นี่กำลังทำอะไรกันอยู่วะเนี่ย?!

ที่สำคัญคือพวกเขาทั้งสองต่างมีสีหน้าท่าทางจริงจังจนดูไม่ออกเป็นอย่างอื่น หรือว่ากำลังหยั่งรู้สิ่งใดอยู่กันแน่...

เขาอดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากขึ้นมา "ผู้อาวุโส"

"แค่ก มีอะไรหรือ" เฉินสวินจัดแจงเครื่องแต่งกายพลางเอียงศีรษะหันมา เขากำลังผ่อนคลายจิตใจร่วมกับวัวดำใหญ่ เพื่อรักษาสภาวะจิตแห่งวิถีเซียนให้สงบราบเรียบ

"มอๆ?"

วัวดำใหญ่ร้องขานอย่างเบิกบาน กายเนื้อของมันแหวกว่ายทะลวงผ่านม่านหมอกเมฆาอย่างแสนสบายราวกับลอยล่องอยู่ในสายน้ำ คนทั่วไปไม่มีทางเข้าใจ

"ผู้บำเพ็ญขั้นมหายานท่านนั้น... ข้ามผ่านทัณฑ์เคราะห์สำเร็จเช่นนี้เลยหรือ..."

ในที่สุดไท่อวี่ก็เอ่ยข้อข้องใจในอกออกมาจนได้ น้ำเสียงยังแฝงความตึงเครียดอยู่บ้าง เพราะสายตาอันเย็นชาคู่นั้นกวาดมองตรงมาแล้ว "ผู้น้อยคิดว่าตนเองสามารถต้านรับทัณฑ์สวรรค์ได้! จึงมิจำเป็นต้องรบกวนผู้อาวุโส!"

ประโยคหลังนี้เขารีบพ่นออกมาทันที ด้วยเกรงว่าหากช้าไปแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจคงไม่มีโอกาสได้เอ่ยอีก ตัวเขามีตราประทับห้าธาตุติดกาย กระทั่งยังเคยพยายามจะลบล้างทำลายมัน...

ทว่าความยากเย็นนั้นมิได้ด้อยไปกว่าการลบล้างปราณห้าธาตุของฟ้าดินแห่งมหาพิภพให้สูญสิ้นไปจนหมด ย่อมเป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

"น้องชาย เจ้ากำลังกังวลว่าเปิ่นจั้วจะฮุบกลืนอานุภาพทัณฑ์เคราะห์เอาไว้เองอย่างนั้นรึ"

"ผู้น้อยมิได้มีเจตนาเช่นนั้นเลยขอรับ!"

"อยากพูดอะไรก็พูด เจ้าท่องแดนฟ้าหมานฮวางมานานปี นิสัยดุดันเหี้ยมเกรียม ไฉนยามนี้อยู่ต่อหน้าเปิ่นจั้วถึงได้บิดๆ บวมๆ อ้ำๆ อึ้งๆ เช่นนี้เล่า"

มุมปากของเฉินสวินปรากฏรอยยิ้มแฝงความหมายลึกซึ้ง "หลายพันปีก่อน ข้าเคยทำศึกใหญ่กับคนผู้หนึ่งในเผ่าของเจ้านามว่าไท่เซียว เขาไม่ได้เป็นเหมือนเจ้าเช่นนี้หรอกนะ"

"ไท่เซียว..." ไท่อวี่ขมวดคิ้วแน่น ไม่เคยได้ยินมาก่อน

เขาเคยได้ยินมาว่าพวกผู้บำเพ็ญเซียนแห่งมหาพิภพภายนอกแดนฟ้าหมานฮวางมักชอบยื้อยุดอายุขัย แต่หากมาอยู่ในแดนฟ้าหมานฮวาง ผู้ที่อ่อนแอเช่นนี้ย่อมไม่มีผู้ใดยอมให้โอกาสเจ้าได้เติบโตขึ้นอย่างสงบสุข ไท่เซียวผู้นี้เกรงว่าจะมิใช่คนรุ่นเดียวกับเขา

ทว่าประโยคหลังของเฉินสวินกลับสะกิดใจเขาอยู่บ้างจริงๆ ไอกดดันรอบกายพลันเย็นยะเยือกลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากอย่างเคร่งขรึมจริงจัง "ผู้อาวุโส ถูกต้องแล้ว ผู้น้อยหวาดเกรงว่าอานุภาพของทัณฑ์สวรรค์จะลดทอนลง การข้ามทัณฑ์เคราะห์เช่นนั้นจะมีความหมายอันใดเล่า?!"

"ผู้น้อยเห็นว่ากฎเกณฑ์เทียนจุนของผู้อาวุโสอาจมีปัญหาอยู่บ้าง ความทุกข์ทรมานจากทัณฑ์สวรรค์ ให้ผู้น้อยแบกรับไว้แต่เพียงผู้เดียวเถิด!"

ครืนนน—

"อ๊ากกก!!!"

สิ้นเสียงของเขา อัสนีบาตสะเทือนพิภพสายหนึ่งก็ฟาดเปรี้ยงลงมาจากเหนือโดมฟ้า ไท่อวี่กรีดร้องลั่นด้วยความทรมานจนเสียงสะท้อนก้องทั่วเวหา ร่างทั้งร่างประหนึ่งลูกไฟพุ่งกระแทกลงสู่ผืนแผ่นดินและเทือกเขา

ตูม—

บนพื้นดินปรากฏหลุมลึกขนาดใหญ่ที่มีควันหนาทึบม้วนตลบ ไท่อวี่เบิกตากว้างแทบปริแตก แขนขากางแผ่หลา มุมปากกระตุก... ไม่ใช่สิ ผู้อาวุโส ให้ข้า พูดความจริงมิใช่หรือ...?!

ภายในหลุมลึก ค่อยๆ ปรากฏเงาร่างสองสาย หนึ่งคน หนึ่งวัว

เฉินสวินยืนเอามือไพล่หลัง ท่าทางเปี่ยมด้วยท่วงทียอดคน "ไท่อวี่ ตาข้างไหนของเจ้าเห็นว่าเปิ่นจั้วฮุบทัณฑ์สวรรค์ของเขาไว้เอง ให้เจ้าพูดจาดีๆ มิใช่ให้มาพูดจาเลอะเทอะ"

"มอๆ!" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ทั้งยังพ่นน้ำลายกระเซ็นใส่หน้าไท่อวี่ไปหยดหนึ่ง พี่ใหญ่เป็นคนมีหน้ามีตา เจ้าน้องชายนี่ไฉนถึงพูดจาไม่เป็นเอาเสียเลย

ไท่อวี่อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ทั่วร่างไร้เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนดั่งเช่นในคราแรก ถึงกับต้องเค้นเรี่ยวแรงทั่วร่างเปล่งเสียงคำรามต่ำออกมา "ผู้อาวุโส ไท่อวี่เข้าใจแล้วขอรับ!"