ตอนที่ 2588 โลกปุถุชน

ขั้นบันไดหินหน้าโรงหมอยังคงหลงเหลือไอความร้อนยามบ่าย

เสียงอึกทึกดั่งเกลียวคลื่น เสียงหัวเราะเยาะดั่งเข็มทิ่มแทง

ทว่าเมิ่งจือหย่วนไม่หันกลับไปมองอีก เพียงสะบัดแขนเสื้อออก บดบังข้างกายเด็กหนุ่มไว้อย่างมั่นคง ราวกับจะขวางกั้นสายตาและถ้อยคำเหล่านั้นทั้งหมดไว้ภายนอกชายเสื้อ