ตอนที่ 712 เมืองโบราณเจินหลิง หกมหาแดนศักดิ์สิทธิ์

สิ้นสุรเสียงอันราบเรียบไร้ระลอกคลื่นนี้ ก็แลเห็นไอหมอกควันสีชมพูสุดคณานับพลิ้วไหวตามสายลม งดงามตระการตาดั่งรอยยิ้มอันสว่างไสวที่สุดในหล้า

กลีบดอกไม้ปลิวกระจายเกลื่อนฟ้า คล้ายคลื่นยักษ์โหมซัดสาดขึ้นกลางผืนสมุทรอันเงียบสงัด

ผิวน้ำในแม่น้ำพลันกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไปรอบทิศ ระลอกคลื่นทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นคลื่นลูกมหึมาซัดถาโถม โถมกลืนต้นอ้อริมตลิ่งจนลู่เอนจมหาย

ไท่อวี่สัมผัสได้ถึงไอสังหารไร้รูปที่แผ่กำจายออกมาในแดนดอกท้อแห่งนี้ อากาศพลันเบาบางและเยียบเย็นลง คล้ายกับว่ากลิ่นอายแห่งชีวิตถูกสูบหายไปจนสิ้น

เสียงหัวใจเต้นของไท่อวี่เองก็ช้าลงเรื่อย ๆ กลายเป็นเชื่องช้าและอ่อนแรงลงท่ามกลางความเงียบงันดั่งป่าช้า

เขากระทั่งเกิดภาพลวงตาขึ้นมา ราวกับตนกำลังยืนอยู่กลางสมรภูมิโลหิต ใต้ฝ่าเท้าทับถมด้วยซากศพกระดูกขาวนับร้อยล้าน ทว่าทั้งหมดกลับเป็นเพียงภาพมายา

"ผู้เฒ่าดับพิภพ..."

เขาพึมพำทวนนามนี้ซ้ำ ๆ เสียงนั้นก้องสะท้อนไปมา สั่นประสานจนฟ้าดินผืนนี้ตกอยู่ใต้เงาทมิฬอันน่าสะพรึงกลัว

ไท่อวี่มิได้เย้ยหยันเฉินสวินเหมือนเหล่าผู้บำเพ็ญเหมืองแร่เมื่อไม่กี่วันก่อน ในแววตาหามีความกังขาแม้แต่น้อยไม่ หากแต่ในใจกลับบังเกิดความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง นามขนานอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ย่อมพัวพันถึงเรื่องราวมากมายเกินไป

อีกทั้งเทียนจุนผู้นี้ยังสามารถเรียกอานุภาพแห่งทัณฑ์สวรรค์เบื้องบนออกมาได้ กล้าใช้นามขนานเช่นนี้ จิตใจของเขาบิดเบี้ยวไปถึงขั้นไหนกันแน่...

ไท่อวี่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผมดำผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนบนแพไม้ไผ่ริมฝั่งแม่น้ำ เม็ดเหงื่อผุดซึมจากหน้าผาก ในแววตาพลันปรากฏร่องรอยความหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้าม

และความกลัวนี้ก็มิได้มาจากความต่างชั้นของขอบเขตการบำเพ็ญ เขานำพาสัตว์ร้ายบรรพกาลโลดแล่นในเทือกเขาว่านโซ่วมานานหลายปี ไม่เคยยอมจำนนต่อยอดฝีมือผู้ใด ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงความหวาดกลัว

ทว่าภาพที่ประจักษ์ในวันนี้ กลับทำให้เขาหนาวเหน็บตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รู้สึกประหนึ่งตนได้ร่วงหล่นลงสู่ขุมนรกอันไร้ก้นบึ้ง ไม่อาจถอนตัว ทั้งยังไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเทียนจุนท่านนี้คือสิ่งใด

ม่านตาของสัตว์ร้ายบรรพกาลทั้งสองพลันหดเล็กลงในพริบตา ผู้เฒ่าดับพิภพ... สมญานามนี้ฟังดูก็รู้ว่ามิใช่ผู้บำเพ็ญเซียนสติปรกติแน่นอน

เป็นจริงดังคาด บรรดาเทียนจุนที่บำเพ็ญจนถึงขั้นข้ามเคราะห์ได้ ไม่มีผู้ใดสมประกอบทางสมองเลยสักคน ไม่อาจใช้ตรรกะธรรมดาสามัญมาคาดเดาได้เด็ดขาด

อาต้ากับอาเอ้อร์ค่อย ๆ สบตากัน ยามนี้ทั่วฟ้าดินอบอวลไปด้วยไอสังหารอันเยียบเย็น

ในเมื่อเทียนจุนท่านนั้นไม่ลงมือสังหารพวกตน ย่อมต้องมีความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นเป็นแน่ โดยเฉพาะตราประทับเบญจธาตุนี้ จะต้องหาทางขัดเกลาสลายมันทิ้งให้จงได้

มิใช่เพียงพวกมันที่คิดเช่นนี้ แม้แต่ไท่อวี่เองก็คิดไม่ต่างกัน ตราประทับนี้เปรียบดั่งอาวุธเวทระบุตำแหน่งและกรงขัง มีเพียงต้องสลัดมันให้หลุดพ้นเท่านั้น จึงจะสามารถมีชีวิตอยู่อย่างอิสระได้

ทว่าในยามนี้สถานการณ์บีบคั้น พวกเขาจำต้องก้มหัวยอมจำนน ซ้ำยังติดหนี้ศิลาจิตวิญญาณระดับสูงหนึ่งล้านก้อนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย... คงมีแต่ต้องไปปล้นเหมืองศิลาจิตวิญญาณของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเสียแล้ว

ไท่อวี่คิดถึงตรงนี้หัวใจก็พลันกระตุก ในใจเต๋ากลับเกิดเงามืดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขากลัวจริง ๆ ว่าหากไปปล้นเหมืองศิลาจิตวิญญาณอีกครั้ง จะมีผู้เฒ่าตู้ซื่อหรือผู้เฒ่าสร้างพิภพอะไรโผล่ออกมาอีก...

หากจะลงมืออีกครั้งย่อมต้องวางแผนอย่างรอบคอบ ลอบแฝงตัวเข้าไปเป็นผู้บำเพ็ญในเหมืองเพื่อสืบข่าวคราวดูก่อนจึงจะดี ไม่อาจบุ่มบ่ามเช่นนี้อีกแล้ว

แววตาของไท่อวี่แน่วแน่ขึ้น ประสานมือเอ่ยเสียงดังว่า "นามอันสูงส่งของเทียนจุนผู้น้อยจดจำไว้แล้ว ส่วนที่ติดค้างท่านไว้ ผู้น้อยจะรีบนำมาคืนให้เร็วที่สุดขอรับ!"

ริมฝั่งแม่น้ำ

"หึหึ" เฉินสวินหัวเราะเบา ๆ "ข้าไม่รีบร้อน เพียงจำใส่ใจไว้ก็พอ ต่อให้ต้องรอพันปีหรือหมื่นปีข้าก็รอได้ สิ่งที่เปิ่นจุนไม่เคยขาดก็คือความอดทน"

"ขอรับ" ไท่อวี่ก้มหน้าลง

"เปิ่นจุนยังมีอีกเรื่องจะถาม"

"เชิญเทียนจุนสั่งการมาได้เลยขอรับ"

"อืม... เจ้ามีแผนที่ของแดนฟ้าหมานฮวางหรือไม่? แล้วดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีตั้งอยู่ทิศทางใด?"

เฉินสวินนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ "แล้วเทือกเขาว่านโซ่วแห่งนี้ตั้งอยู่ตรงส่วนไหน ดูเหมือนพวกน้องชายตัวน้อยในเหมืองจะไม่รู้เรื่องนี้กันเลย"

"หา?"

ไท่อวี่ส่งเสียงตอบรับโดยสัญชาตญาณ สีหน้าชะงักงันไป ทั่วทั้งแดนฟ้าหมานฮวางจะมีแผนที่มาจากที่ใดกัน เขาไม่เคยใช้ของพรรค์นั้นเลย ไปถึงที่ใดก็เข่นฆ่าถึงที่นั่น จดจำได้เพียงทิศทางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเท่านั้น

เฉินสวินเห็นท่าทีลังเลของเขาก็คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "บอกเล่าคร่าว ๆ ก็พอ หลายปีมานี้ข้าก็พอจะล่วงรู้อยู่บ้าง ดูเหมือนดินแดนแถบนี้จะมีหกมหาแดนศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ใช่หรือไม่?"

"เรียนเทียนจุน ที่ท่านกล่าวมาถูกต้องแล้วขอรับ เทียนซู เสวียนจี เทียนเฉวียน อวี้เหิง ไคหยาง เหยากวง คือหกมหาแดนศักดิ์สิทธิ์ โดยดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีนั้นเกรียงไกรที่สุด เป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ที่หลอมรวมขึ้นจากการรวมตัวของเทียนจีกับเทียนเสวียน"

ในแววตาของไท่อวี่แผ่ไอสังหารออกมา ความแค้นในใจไม่อาจลบล้างได้แม้แต่น้อย "ทว่าระหว่างแต่ละแห่งกลับอยู่ห่างกันหลายร้อยล้านลี้ ล้อมปกป้องเมืองโบราณเจินหลิงที่อยู่ตรงใจกลางไว้"

"เทือกเขาว่านโซ่วหาได้ขึ้นต่ออาณาเขตของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีไม่"

"ดินแดนไร้เจ้าของ" เฉินสวินยิ้มกระจ่าง สรุปนิยามให้แก่เทือกเขาอันไพศาลแห่งนี้

"...ขอรับ"

"ความแข็งแกร่งของหกมหาแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นเช่นไร เจ้าพอรู้บ้างหรือไม่?"

"อย่างน้อยก็มีผู้อาวุโสสูงสุดขั้นผ่านด่านเคราะห์ช่วงกลางดำรงอยู่ แดนศักดิ์สิทธิ์หาได้เทียบเคียงวังเซียนเพี่ยวเหมี่ยวและวังเต๋าในตำนานของแดนฟ้าหมานฮวาง เป็นรองขุมกำลังเหล่านั้น ทว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ก็นับเป็นขุมกำลังเหนือหล้าที่ครอบครองดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลฝ่ายหนึ่งขอรับ"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แล้วเมืองโบราณเจินหลิงเล่าคือสิ่งใด?"

"สถานที่ตกตายของเจินหลิงฟ้าดินขอรับ สิ่งมีชีวิตชนิดนี้เฉกเช่นการดับสูญของเซียน ยามสิ้นชีพจะก่อกำเนิดกฎเกณฑ์ฟ้าดินชนิดหนึ่งขึ้นในอาณาบริเวณ มีทั้งเจินหลิงกลายสภาพเป็นเมือง เจินหลิงกลายสภาพเป็นภูผา เจินหลิงกลายสภาพเป็นสมุทร เมืองโบราณเจินหลิงจึงถือกำเนิดขึ้นมาจากเหตุนั่นเอง"

"เจินหลิงฟ้าดินงั้นหรือ..." แววตาของเฉินสวินฉายประกายครุ่นคิด สิ่งมีชีวิตชนิดนี้เขากับโคเฒ่าเคยได้ยินมาบ้างตอนอยู่ในสายแร่ ทว่าล้วนเป็นเพียงตำนานเล่าขาน มิเคยมีผู้ใดได้เห็นด้วยตาตนเอง

เจินหลิงฟ้าดินที่พวกเขากล่าวถึงนั้น หมายถึงสิ่งมีชีวิตหายากที่ครอบครองพลังต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินอันบริสุทธิ์ ซึ่งจะถือกำเนิดขึ้นได้เพียงในแดนสวรรค์พิเศษเช่นแดนฟ้าหมานฮวางเท่านั้น

พวกมันมีพรสวรรค์และคุณสมบัติพิเศษ สืบทอดโชควาสนาดั้งเดิมที่สุดตั้งแต่คราเบิกฟ้าผ่าปฐพีมาโดยตรง จึงพิสดารยิ่งกว่าอี้หลิงแห่งมหาภพเสียอีก

ด้วยเหตุที่อี้หลิงฟ้าดินในหน้าประวัติศาสตร์เซียนอันไพศาลในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนทั่วไปนั้นมีไม่น้อยเลย ทว่าส่วนใหญ่ล้วนก้าวเดินสู่ความตายอย่างเดียวดาย มิได้มีวิถีเซียนที่เจิดจรัสหลากสีสันเหมือนดั่งยอดคนแห่งวิถีเซียนเหล่านั้น

ทว่าเจินหลิงฟ้าดินกลับมิใช่เช่นนั้น สิ่งมีชีวิตจำพวกนี้หาได้ยากยิ่ง อาจปรากฏขึ้นเพียงหนึ่งครั้งในรอบหลายหมื่นปีหรือหลายแสนปี

พวกมันแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตทั่วไป มีสัมผัสต่อกฎเกณฑ์ฟ้าดินมาแต่กำเนิด ทั้งยังสามารถควบคุมพลังกฎเกณฑ์ฟ้าดินได้ชนิดหนึ่ง ดังนั้นพลังฝีมือจึงน่าสะพรึงกลัว ไม่มีผู้ใดอ่อนแอแม้แต่ตัวเดียว ทั้งยังมิอาจสังหารได้ สถานะจึงพิเศษยิ่งนัก

มีคำเล่าลือในมหาภพว่า เคยมีเซียนอู๋เจียงปรากฏกายขึ้นและสังหารเจินหลิงฟ้าดิน ทว่าภายหลังกลับถูกเคราะห์กรรมสะท้อนกลับไม่หยุดหย่อน จนต้องดับสูญระหว่างฟ้าดินโดยไม่ทราบสาเหตุการตายที่แน่ชัด

นับแต่นั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีผู้ใดกล้าคิดร้ายต่อเจินหลิงอีก ต่างพากันมองพวกมันเป็นดั่งมงคลแห่งฟ้าดิน เจินหลิงเองก็มิเคยเข่นฆ่าผู้บำเพ็ญเซียน พวกมันใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรีและรักการท่องเที่ยวท่องไป

ทว่าก็เพราะมีสิ่งมีชีวิตพิสดารเช่นนี้ถือกำเนิดขึ้นมาในฟ้าดินมากมาย จึงได้สรรค์สร้างมหาภพอัศจรรย์อันโอ่อ่าตระการตาเช่นนี้ขึ้นมาได้

แต่ก็ยังมีเรื่องเล่าชวนขันของเจินหลิงบางตัวแพร่งพรายออกมา ว่าพวกมันขายโลหิตประทังชีวิตอยู่ในแดนฟ้าหมานฮวาง

ทว่าหลังจากพวกมันตกตายหรือเข้าสู่นิพพานดับสังขาร ด้วยไอพลังต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินอันทรงอานุภาพที่แฝงอยู่ในร่าง จะส่งผลต่อผืนฟ้าดินแห่งนี้โดยตรงจนก่อเกิดเป็นทัศนียภาพพิสดารนานัปการ นี่จึงเป็นที่มาอันแท้จริงของเมืองโบราณเจินหลิง

ในใจของเฉินสวินกับวัวดำใหญ่รู้สึกถูกชะตากับเจินหลิงฟ้าดิน ทั้งยังรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง เจินหลิงฟ้าดินเช่นนี้ต่างหากเล่าถึงจะเรียกว่ากำลังบำเพ็ญเซียนอย่างแท้จริง... ต่อให้ต้องละสังขารก็มิเสียทีที่ได้เกิดมาแล้ว

ท่ามกลางสายธาร

วัวดำใหญ่ได้ยินเรื่องเจินหลิงก็ส่งเสียงมอ ๆ ร้องออกมา มันอยากพบพานเจินหลิงเหล่านี้เพื่อผูกมิตรด้วยสักครา อีกฝ่ายสิถึงจะเป็นผู้รอบรู้กว้างขวางและเข้าถึงแก่นแท้แห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างแท้จริง เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะไปพานพบพวกมันได้ที่ใด

มันยิ้มซื่อ พลางวาดฝันว่าระหว่างพวกตนคงมีเรื่องคุยถูกคอกันมากมาย และอาจกลายเป็นสหายเต๋ากันได้

เปี๊ยะ!

จู่ ๆ ก้อนน้ำลูกหนึ่งก็ซัดตูมเข้าใส่หน้าของมันอย่างจัง วัวดำใหญ่หงายท้องผลึ่ง ส่งเสียงร้องตกใจพลางหันไปมองเฉินสวิน "มอ ๆ?!"

หมายความว่าอย่างไรกัน!

เฉินสวินไม่ได้สนใจวัวดำใหญ่แม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะเอียงศีรษะมองมา นี่เป็นเพียงความสำราญใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ในส่วนลึกของเขาเท่านั้น