ตอนที่ 713 เวทีใหญ่แห่งแดนฟ้าหมานฮวาง มีชีวิตรอดค่อยมา

เขามองดูไท่อวี่ที่อยู่บนพื้นพลางกล่าวอย่างสงบนิ่ง "น้องชาย เมืองโบราณเจินหลิงมีผู้ใดคอยปกครองดูแลหรือไม่"

"ไม่มีขอรับ... ที่นั่นได้รับผลกระทบจากกฎแห่งฟ้าดินของเจินหลิง จึงปลอดภัยยิ่ง หากฝืนประลองยุทธ์ถึงระดับหนึ่งจะถูกกฎขับไล่ออกไป"

ยามนี้ไท่อวี่วางตัวต่ำต้อยลงอย่างยิ่ง ไร้ซึ่งท่าทีหยิ่งยโสโอหังอีกต่อไป "ผู้น้อยเคยไปเยือนมาครั้งหนึ่ง เมืองโบราณเจินหลิงถูกควบคุมโดยหกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ใช้สำหรับจัดงานประมูลขอรับ"

ในแดนฟ้าหมานฮวางมีสมบัติล้ำค่ามากมาย การซื้อขายตามป่าเขานั้นอันตรายเกินไป มีเรื่องฆ่าชิงสมบัติเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ส่วนใหญ่จึงเลือกแลกเปลี่ยนทรัพยากรบำเพ็ญเซียนกันในเมืองโบราณเจินหลิง

"น้องชาย ตัวข้ายังมีอีกเรื่องให้ช่วย" เฉินสวินยิ้มอย่างอ่อนโยน "หากช่วยข้าได้ ย่อมมอบวาสนาให้อีกคราหนึ่ง"

"เทียนจุนโปรดกล่าวมาเถิดขอรับ"

สีหน้าของไท่อวี่ดูย่ำแย่ลงเล็กน้อย ยามนี้เขาเพียงอยากรีบไปจากที่นี่ให้พ้น และไม่ขอกลับมาตลอดชีวิต 'ผู้เฒ่าดับพิภพ' นามนี้เพียงพอที่จะทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนทั่วทั้งมหาภพต้องคลุ้มคลั่ง

"ช่วยข้าตามหาสหายเก่าสองสามคน หากพบพวกเขาแล้วก็บดขยี้ประทับห้าธาตุได้ทันที ถึงเวลานั้นตัวข้าจะไปพบด้วยตนเอง"

เฉินสวินยกมือขึ้น ภาพวาดหลาย... สิบแผ่นก็ร่วงหล่นลงในมือของไท่อวี่ ฝ่ายหลังมุมปากกระตุกแทบจะสบถด่าออกมา นี่น่ะหรือที่เรียกว่าสองสามคน?!

ทว่าภาพเหตุการณ์ที่ถูกสยบเมื่อไม่กี่วันก่อนยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ เขาจึงไม่อาจมีโทสะใดๆ ได้ จำต้องรับมาด้วยความเคารพ

ทว่าเมื่อไท่อวี่เห็นภาพวาดเหล่านี้ แววตาก็พลันชะงัก... ภาพวาดเลือนรางยิ่งนัก มองไม่ออกเลยว่าหน้าตาเป็นอย่างไร แม้แต่คนหรือผียังแยกไม่ออก...

หากแต่ในใจเขากลับมีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่ง หากคนในภาพวาดเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้น ภาพนี้จะต้องฟื้นคืนกลับมาเป็นแน่!

"เทียนจุน ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ หากพบพวกเขา จะรีบบดขยี้ประทับห้าธาตุในทันที"

ไท่อวี่เก็บพวกมันเข้าแหวนมิติอย่างระมัดระวัง พลางรีบประสานมือ ท่าทางดูสุขุมทว่าในใจกลับอยากเผ่นหนีไปทันที

สัตว์ร้ายบรรพกาลทั้งสองตัวเมื่อครู่เพียงแค่เหลือบมองแวบหนึ่ง ดูไม่รู้เรื่อง รู้สึกเพียงว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ล้วนหน้าตาเหมือนกันไปหมด ไม่มีจุดเด่นอันใด มีเพียงไท่อวี่ที่หน้าตาไม่เหมือนพวกนั้น

"ไปเถอะ ที่แห่งนี้เป็นที่บำเพ็ญเพียรอย่างสงบของข้า ได้ศิลาวิญญาณระดับสูงมาแล้วค่อยนำกลับมา อย่าได้เข่นฆ่าโดยไร้เหตุผลอีก จิตใจแห่งผู้บำเพ็ญเซียน อย่าได้ละทิ้งไปเสียล่ะ"

"...ขอรับ เทียนจุน"

ไท่อวี่คารวะอย่างหนักแน่น มองบุรุษเผ่ามนุษย์ผู้นั้นลึกซึ้งคราหนึ่ง ก่อนจะพาสัตว์ร้ายบรรพกาลทั้งสองเหาะเหินกลายเป็นลำแสงพุ่งจากไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่จะรักษาอาการบาดเจ็บก็ยังไม่ยอมทำที่นี่

ตูม! ตูม!

ชั่วพริบตาที่พวกเขาทะยานขึ้นสู่เวหา บนพื้นดินก็พลันมีเสียงกัมปนาททึบหนักดังขึ้นระลอกหนึ่ง

บนพื้นทิ้งกระดูกท่อนยาวขนาดยักษ์เปื้อนโลหิตไว้สองท่อน กระดูกยาวนี้เต็มไปด้วยความโค้งมนและเหลี่ยมมุมอันทรงพลัง สีสันล้ำลึก แผ่ซ่านไอกลิ่นโบราณ

บนผิวของมันปกคลุมด้วยลวดลายลึกล้ำ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาโบราณลี้ลับ ราวกับได้บันทึกประวัติศาสตร์อันเนิ่นนาน บรรจุความตกผลึกของยุคสมัยหนึ่งเอาไว้

"มอ!"

วัวดำใหญ่โผล่พรวดขึ้นมาจากแม่น้ำ วิ่งตรงเข้าไปข้างกระดูกของสัตว์ร้ายบรรพกาลเพื่อสำรวจดู กระดูกยักษ์เยี่ยงนี้แหวนมิติไม่อาจบรรจุได้ มีเพียงต้องค่อยๆ หลอมกลั่นอย่างละเอียดเท่านั้น

มันหันหัวไปมองเฉินสวิน แสยะยิ้มกว้าง "มอ มอ~"

"ฮ่าๆ... เจ้าวัว!"

เฉินสวินหัวเราะร่า ไม่เก๊กท่าเป็นยอดฝีมืออีกต่อไป พลางกล่าวเสียงกังวาน "สมกับเป็นแดนฟ้าหมานฮวาง ดินแดนนำโชคของยอดคนแท้ๆ น้องชายแบบนี้พวกเราต้องเสาะหาดูไว้ให้มากหน่อยแล้ว"

"มอ มอ~~"

วัวดำใหญ่ส่งเสียงร้องยาว แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น คัดเลือกต้นกล้ายอดฝีมือในอนาคตเหล่านี้ แล้วไปสูบฟ้าผ่าสาปของพวกเขา กลับถูกเฉินสวินคิดคำพูดขึ้นมาได้ว่าเป็นการคุ้มกันมรรคา...

หลอกจนไท่อวี่กับพวกพี่น้องหลงเชื่อหัวปักหัวปำ ความจริงแล้วมันแอบกลั้นขำอยู่ในแม่น้ำมาตลอด ท่าทางของเฉินสวินหากคนไม่รู้คงนึกว่าเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน

บนสายน้ำ แพไม้ไผ่ค่อยๆ ลอยไกลออกไป

เฉินสวินเริ่มลงมือวาดภาพอีกครา อดมิได้ที่จะคิดถึงตาบอดเฒ่าในแดนมนุษย์ผู้นั้นขึ้นมา เขาทอดมองทิวเขาสายน้ำรอบกาย ยิ้มบางๆ พลางเอ่ย "ท่านผู้เฒ่า ฟ้าดินแห่งวิถีเซียน ให้เฉินสวินผู้นี้ไปดูแทนท่านเถิด"

ภาพวาดเก่าแก่เหลืองกรอบแผ่นหนึ่งถูกคลี่ออก ยังคงดูธรรมดาสามัญเช่นนั้น อวลไปด้วยกลิ่นอายควันไฟแห่งแดนมนุษย์ เฉินสวินจ้องมองอยู่นาน รอยยิ้มบนมุมปากอ่อนโยนยิ่งนัก ทะนุถนอมประหนึ่งสมบัติล้ำค่า

บนฝั่ง วัวดำใหญ่กำลังง่วนอยู่กับกระดูกยักษ์ของสัตว์ร้ายบรรพกาล มันวิ่งวุ่นไปทั่ว ดูยุ่งยิ่งนัก

รุ่งขึ้น ตะวันฉายแสงแรก

บนพื้นดินสร้างกระท่อมหญ้าคาขึ้นมาหนึ่งหลัง เฉินสวินถอดชุดขาวนั้นออก เปลี่ยนมาสวมชุดผ้าป่านและหมวกฟางที่มิได้สวมมานาน เขายกข้องปลาขึ้นมาแล้วเริ่มตกปลาอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ

ฟ้าดินแถบนี้ถูกค่ายกลของวัวดำใหญ่ครอบคลุมไว้ เงียบสงบยิ่ง มีเพียงสัตว์วิญญาณและนกวิญญาณบางตัววิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางขุนเขาสูง เป็นสถานที่ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยแท้

ทว่าที่นี่ยังคงเป็นแดนฟ้าหมานฮวาง และยังคงอยู่ในเทือกเขาว่านโซ่ว

วัวดำใหญ่นั่งยองๆ อยู่ข้างกายเฉินสวิน ส่งเสียงร้อง "มอ" แผ่วเบา หลายปีมานี้ พวกมันมิได้เสพสุขกับชีวิตเช่นนี้มานานมากแล้ว ราวกับต้องวิ่งวุ่นรอนแรมไปทั่วอยู่ตลอดเวลา

แม้แต่การไปยังแดนมนุษย์แห่งมหาพิภพ ก็เพียงเพื่อให้น้องสามได้ฝึกฝนในโลกีย์เท่านั้น

ดูเหมือนว่านับแต่เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่กะทันหันคราวนั้น พวกเขาก็มิเคยได้ใช้ชีวิตเพื่อตนเองอีกเลย แม้ยามนี้จะก้าวเข้าสู่ขั้นข้ามทัณฑ์แล้ว เพื่อหลบเลี่ยงการสอดแนมของเหล่ายอดฝีมือ ก็ยังต้องหนีเตลิดเข้ามายังแดนฟ้าหมานฮวาง

"เหล่าหนิว" สายตาของเฉินสวินล้ำลึก ทอดมองไปไกล มิได้มองเบ็ดตกปลาของตน

"มอ?"

วัวดำใหญ่เอาหัวดุนเฉินสวิน บ่งบอกว่ามันอยู่เคียงข้างเขาเสมอ มิเคยจากไปไหน

"ในเทือกเขาว่านโซ่วไม่มีกลิ่นอายของเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้สักพัก ตกปลาสักหน่อย แล้วค่อยหว่านเหยื่อออกไป"

เฉินสวินยิ้มบางๆ พลางตบวัวดำใหญ่ "มังกรเจียวเฒ่าตัวนั้นน่าจะยังมีชีวิตอยู่ บัดนี้พวกเรามาถึงแดนฟ้าหมานฮวางแล้ว สิ่งที่ติดค้างผู้อื่นก็สมควรต้องชดใช้คืน"

"มอ มอ!" แววตาของวัวดำใหญ่เย็นเยียบ ไม่ว่าเฉินสวินจะพูดด้วยเหตุผลใด เจ้ามังกรเจียวตัวนี้มันจะต้องทำให้พิการลงให้ได้ ไม่ตายก็ต้องถลกหนังออกมาสักชั้น มันมิเคยสนใจถูกผิดอยู่แล้ว

ในใจมันรู้เพียงว่า ผู้ใดกล้าลงมือกับเฉินสวิน มันจะลงมือกับผู้นั้น ผู้ใดบังอาจคิดสังหารเขา มันก็จะสังหารผู้นั้นเสีย!

"เหล่าหนิว เรื่องบาดหมางเล็กน้อยทั้งนั้น ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ"

ใบหน้าของเฉินสวินเปี่ยมด้วยความสงบนิ่ง เขายิ้มอย่างอ่อนโยน "ได้ยินว่าไอ้เฒ่าบัดซบที่รังแกเหยาเยวี่ยก็อยู่ในแดนฟ้าหมานฮวางเช่นกัน ซ้ำยังเป็นสำนักใหญ่ของเผ่าเยวี่ยหวง เรื่องชักจะน่าสนุกขึ้นมาบ้างแล้วสิ"

"มอ..." วัวดำใหญ่พยักหน้า เรื่องของเหยาเยวี่ยมันมิได้สนใจนัก ไม่ค่อยเข้าใจทั้งยังไม่สนิทสนมกับนาง ความแค้นในใจมันมีเพียงมังกรเจียวเฒ่าตัวนั้น มิฉะนั้นมันคงระบายโทสะในอกนี้ไม่ลง

"มิได้พาพวกเจ้าไปร่วมงานชุมนุมวิถีภาพวาดแห่งอาณาจักรเซียน นับว่าน่าเสียดายอยู่บ้าง"

เฉินสวินถอนหายใจเบาๆ ประกายในดวงตาหม่นแสงลงไปหลายส่วน "เหล่าหนิว ครานี้พี่ใหญ่ของเจ้าผิดสัญญาเสียแล้ว มิอาจทำตามคำมั่นที่พวกเรามีต่อกันได้"

"มอ?! มอ มอ!!" วัวดำใหญ่รีบดุนเฉินสวิน ส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง เรื่องแค่นี้จะนับเป็นอันใด อาณาจักรเซียนก็มิได้ล่มสลายเสียหน่อย งานชุมนุมเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะจัดเพียงคราเดียว!

วันหน้าค่อยไปก็ยังทัน จะเรียกว่าผิดสัญญาได้อย่างไร มันยิ่งร้องก็ยิ่งร้อนรน เกือบจะอ้าปากงับเฉินสวินเข้าให้

"เหล่าหนิว! มารดามันเถอะ อย่ามากัดข้า ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง!"

เฉินสวินเดือดดาลขึ้นมาทันควัน ยื่นมือข้างหนึ่งไปล็อกคอวัวดำใหญ่ไว้แน่น ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว สมองของเจ้าวัวเฒ่าตัวนี้ก็ยังดื้อด้านทื่อมะลื่อ ปัญญาและสภาวะจิตมิใช่ด้อยกว่ามันสามส่วนแล้ว ด้อยกว่าถึงห้าส่วนต่างหาก!

"มอ..." วัวดำใหญ่ยอมสงบลงอย่างว่าง่าย ทั้งยังตบไหล่เฉินสวินเป็นการปลอบโยน บอกเขาไม่หยุดว่ารอให้มหาพิภพนี้กลายเป็นแดนเซียนแท้แล้วค่อยไปก็ยังไม่สาย ไม่ต้องรีบร้อน

เฉินสวินส่ายหัวยิ้มๆ ขบขันกับการกระทำของวัวดำใหญ่ แล้วจึงนั่งตกปลาต่อไป

ทว่าในยามนี้ บรรยากาศพลันเงียบสงัดลง

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ต่างหุบปากเงียบกริบพร้อมกัน จิตสำนึกของพวกเขากระจายออกไปไกลโพ้น เห็นผู้บำเพ็ญในชุดคลุมสีดำกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางของสายแร่แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

ดูกระบวนท่าแล้วช่างดุดันยิ่งนัก ห่างออกไปกว่าแสนลี้มีการติดตั้งอาวุธเวทสงครามขนาดมหึมาเรียงราย จำนวนมากถึงหลายร้อยหลัง ยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าวิญญาณร้ายนอกพิภพเสียอีก!

เฉินสวินเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลังชี่ในเทือกเขาว่านโซ่วกำลังถูกสูบกลืนออกไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทว่าเนื่องจากพลังการคืนสู่ฟ้าดินอันกล้าแกร่ง จึงมิได้ก่อให้เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตใดๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนนี่จะเป็นเพียงป้อมปราการปืนใหญ่แห่งหนึ่งของอาวุธเวทสงครามเท่านั้น ยังมีความเคลื่อนไหวอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้น ถึงขั้นทำให้พลังแห่งมรรคาที่ล่องลอยอยู่ในเทือกเขาว่านโซ่วสั่นสะท้านขึ้นมาหนึ่งส่วน

เจ้าพวกนี้ ช่างเปิดหูเปิดตาโดยแท้!

เฉินสวินและวัวดำใหญ่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ช่างเป็นเวทีใหญ่แห่งแดนฟ้าหมานฮวางโดยแท้ หากมีชีวิตรอดค่อยเสนอหน้ามาเถอะ!

ทว่าท่ามกลางเสียงแว่วอันเลือนราง คล้ายได้ยินพวกเขากำลังสนทนาถึงพันธมิตรอะไรบางอย่าง ฟ้าทมิฬ เก้าสวรรค์...

สายตาของเฉินสวินพลันดำดิ่งมืดมนลงอย่างยิ่งในชั่วพริบตา กลิ่นอายสังหารสายหนึ่งเล็ดลอดออกมา พันธมิตรฟ้าทมิฬ ขุมกำลังใต้สังกัดของพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์อย่างนั้นหรือ...