ตอนที่ 714 พันธมิตรฟ้าทมิฬทำการ ไร้ซึ่งรอยโหว่แม้เพียงเสี้ยว

"มอ..." วัวดำใหญ่กระทืบกีบลงกับพื้นจนแผ่นดินสะเทือน แววตาเริ่มฉายประกายดุร้ายออกมาเช่นกัน

พันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์...

เหนือลำน้ำบังเกิดคลื่นลมโหมซัด ส่งเสียงคำรามกึกก้องไหลเชี่ยวกราก ดุจดั่งกำลังสะกดกลั้นอย่างถึงที่สุด ทว่าก็คล้ายจะระเบิดออกในชั่วพริบตาถัดไป

"วัวเฒ่า ดูก่อน"

สีหน้าของเฉินสวินพลันเย็นเยียบอย่างยิ่ง แม้แต่ผิวน้ำก็ยังเริ่มแผ่ไอเย็นเยือกออกมา "ลูกไม้เช่นนี้ ช่างดูคล้ายคราวกวาดล้างเขตแดนย่อยยิ่งนัก ข้าไม่ชอบใจอาวุธเวทสงครามพวกนี้เอาเสียเลย"

"มอ!" วัวดำใหญ่ผงกศีรษะรับอย่างหนักแน่น จิตสำนึกอันไพศาลได้แผ่คลุมออกไปแล้ว

มันสะบัดกีบเบา ๆ ศิลาค่ายกลก้อนหนึ่งก็พุ่งวาบขึ้นสู่เวหา มุดหายเข้าไปในม่านเมฆ เพียงชั่วพริบตา ม่านแสงโปร่งใสก็พลันส่งเสียงกึกก้องสะท้านทั่วผืนฟ้าอันไร้ขอบเขต แผ่ขยายออกไปทั้งแปดทิศ

......

ภายในเทือกเขา

คนชุดดำกลุ่มหนึ่งมีสีหน้าเย็นชา พวกเขายืนอยู่เบื้องหลังอาวุธเวทสงครามขนาดมหึมา ในมือของแต่ละคนถือธงค่ายกลที่เปล่งแสงสีขาวเอาไว้ หินผารอบด้านพังครืนกลิ้งเกลื่อน ผืนดินสั่นสะเทือนไม่หยุด

มีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "หลินเสวียนโย่ว หลายปีมานี้พันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์มีความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ในแดนฟ้าหมานฮวาง ถึงขั้นมีเผ่าโบราณตกทอดตอบรับ นี่พุ่งเป้าไปที่เหล่าตระกูลชนชั้นอายุวัฒนะเหล่านั้นหรือ"

"เรื่องของพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์พวกเรามิต้องไปก้าวก่าย พันธมิตรฟ้าทมิฬของพวกเรายามนี้ยังไม่อาจเอื้อมไปแตะต้องขุมกำลังอันบดบังฟ้านภาลัยระดับนั้นได้"

หลินเสวียนโย่วกล่าวอย่างราบเรียบ สายตาลึกล้ำทอดมองไปยังที่ไกลตา ในมือยังมีไข่มุกดำประหลาดเม็ดหนึ่ง ซึ่งคอยจับจ้องสายแร่แห่งนั้นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีอยู่ตลอด

"ทว่าในแดนฟ้าหมานฮวาง มีคนของพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์เดินทางมายังทะเลอ้านโยวแล้ว ดูท่าพันธมิตรฟ้าทมิฬของพวกเราอาจมีความข้องเกี่ยวกับพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์อยู่บ้างกระมัง"

คนผู้นั้นกล่าวเสียงแผ่ว คล้ายแฝงความนัย "ในพันธมิตรฟ้าทมิฬมีสิ่งมีชีวิตจากเขตแดนย่อยอยู่ไม่น้อย พันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์ไม่เคยปรานีต่อผู้บำเพ็ญที่ละเมิดกฎแห่งมหาพิภพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตจากเขตแดนย่อย"

"เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว ตั้งใจทำงานเสีย" หลินเสวียนโย่วปรายสายตาดุ เอียงคอไปมองอีกฝ่าย "เจ้ากับข้าล้วนเป็นผู้บำเพ็ญขั้นเหอเต้า ก้าวเข้าสู่ขั้นมหายานให้ได้เสียก่อนค่อยคิดการใหญ่ในวันข้างหน้า อย่าฟุ้งซ่านให้มากความ"

คนชุดดำผู้นั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย พยักหน้าเบา ๆ ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก แล้วหันไปขับเคลื่อนอาวุธเวทสงครามต่อไป

ไอกลิ่นคาวเลือดแห่งการสังหารในฟ้าดินทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ทว่าสีหน้าของพวกเขากลับไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ช่ำชองคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง

สายแร่ศิลาเหยาเทียนฮั่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีถูกสัตว์ร้ายบรรพกาลทำลายย่อยยับ แทบจะล้มตายกันจนสิ้น ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใด ๆ เล็ดลอดออกมา

ทว่าพวกเขากลับมาถึงเร็วยิ่งกว่ายอดฝีมือของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี ย่อมเป็นเพราะเฝ้าซุ่มดูอยู่นานแล้ว

ถึงแม้ดูท่าทางจะไร้ความเสี่ยงแล้วก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังคงยึดมั่นในวิถีปฏิบัติตามแบบแผนเดิม ไม่ยอมเปิดเผยรอยโหว่ออกมาแม้เพียงเสี้ยว

ไม่สนว่าเจ้าจะตายหมดสิ้นแล้วหรือไม่ สาดซัดล้างผลาญด้วยอาวุธเวทสงครามก่อนรอบหนึ่ง ค่อยก้าวเข้าไปสำรวจตรวจตรา

พันธมิตรฟ้าทมิฬเรียกได้ว่ากระเป๋าหนักมั่งคั่งอย่างยิ่ง อาวุธเวทสงครามเหล่านี้สามารถงัดเอาพลังแห่งมรรคาของแดนฟ้าหมานฮวางออกมาใช้ได้ การเปิดใช้งานในแต่ละครั้งล้วนต้องเผาผลาญศิลาวิญญาณระดับสูงเป็นอย่างต่ำ

อีกทั้งนี่ยังเป็นเพียงหนึ่งในวัตถุดิบเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังมีแผนการอันรัดกุม ไม่ยอมให้คนของตนเองต้องตกอยู่ในแดนอันตรายเด็ดขาด มีเพียงการมีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้น จึงจะมีโอกาสกลายเป็นยอดฝีมือได้!

สายแร่แห่งนี้ซุกซ่อนสมบัติล้ำค่าเอาไว้จริง ๆ ถึงขั้นต้องใช้ชีวิตของผู้บำเพ็ญมาสังเวยเพื่อถมไอพสุธา ทว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเองก็ต้องการรักษาหน้าตา เพื่อมิให้ความพิเศษของที่นี่รั่วไหลออกไป จึงมิได้ส่งยอดฝีมือขั้นมหายานมาแม้แต่คนเดียว

ยอดฝีมือขั้นมหายานของแต่ละขุมกำลังล้วนถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด เพียงขยับตัวก้าวเดียว ขุมกำลังต่าง ๆ ก็สืบรู้ความเคลื่อนไหวได้แล้ว คิดจะแอบทำเรื่องใหญ่ลับหลังสหายเต๋าอย่างพวกเราโดยไม่บอกกล่าวกันรึ?!

ทว่าช่วยไม่ได้ การรวมตัวกันของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนและเทียนจีย่อมต้องเพาะพันธุ์ภัยเงียบเอาไว้เสมอ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีมีหนอนบ่อนไส้ของพันธมิตรฟ้าทมิฬแฝงตัวอยู่

แม้หนอนบ่อนไส้ผู้นั้นจะมีฐานะไม่สูงส่งนัก ทว่าก็สามารถเข้าถึงเรื่องราวของสายแร่ได้ ทำลายสถานที่แห่งนี้ ชิงสมบัติแล้วเผ่นหนี

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดสัตว์ร้ายบรรพกาลจึงจากไป ทว่าโอกาสมาถึงแล้ว ชั่วพริบตาก็อาจหลุดลอย

"ลงมือ" หลินเสวียนโย่วสายตาเย็นเยียบ พลันออกคำสั่ง "หากสถานการณ์ไม่สู้ดี ให้ใช้ยันต์ส่งตัวต้าเหยี่ยนหนีไปทันที อย่าได้ลังเลแม้แต่น้อย อาวุธเวทสงครามได้วางค่ายกลทำลายตนเองเอาไว้แล้ว"

"ขอรับ" ทุกคนพยักหน้ารับ ชุดคลุมสีดำสะบัดพลิ้วอย่างบ้าคลั่ง ลำแสงพลังเวทในร่างพลันพวยพุ่งซัดสาดออกไปทันที!

ตูมสนั่นครืน—

นภาลัยพลันบังเกิดพายุคลั่งโหมกระหน่ำ คลื่นใต้น้ำพลุ่งพล่าน ขุนเขาที่เคยตั้งตระหง่านตรงตระการตาพลันโอนเอนจวนเจียนจะถล่ม ควันหนาทึบพวยพุ่งทะลักออกมา ผืนแผ่นดินก็ทรุดตัวพังทลายลงอย่างต่อเนื่องมิหยุดยั้ง

อาวุธเวทสงครามหลายร้อยหลังอันน่าสะพรึงกลัวประดุจอสูรยักษ์ได้สะสมพลังเตรียมพร้อมลั่นไกแล้ว เจตนาฆ่าฟันอันเกรียงไกรไพศาลแผ่ซ่านทั่วฟ้าดิน ปลดปล่อยกลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบ คล้ายดังมาจากนรกอเวจีเก้าชั้นดิน!

"ยิง!" สีหน้าของหลินเสวียนโย่วไม่เย็นชาอีกต่อไป แววตาของเขาเผยความดุร้ายและตื่นเต้นออกมาจาง ๆ เขาโปรดปรานการได้ยลอานุภาพยามที่อาวุธเวทสงครามสำแดงเดชเป็นที่สุด

สิ่งนี้ตระการตากว่าการประลองเวทของยอดยุทธ์วิถีเซียนมากนัก กระทั่งเคยมีอัจฉริยะแห่งแดนฟ้าหมานฮวางต้องจบชีวิตลงใต้เงื้อมมือสิ่งนี้มาแล้ว นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่สำหรับผู้บำเพ็ญธรรมดา

ครืนสนั่น—

ความเคลื่อนไหวทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ทว่า... ปากกระบอกของอาวุธเวทสงครามกลับนิ่งสนิทไร้ความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ราวกับติดขัดอยู่ภายใน บรรยากาศอันดุดันเข่นฆ่าพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิกลพิลึกขึ้นมาทันที

"ลงมือสิ!" หลินเสวียนโย่วขมวดคิ้ว หมายความว่าอย่างไรกัน?!

"หืม?"

ทุกคนต่างก็ชะงักงันในแววตา พลางร่ายคาถาเวทอย่างต่อเนื่อง ทว่าอาวุธเวทสงครามเหล่านี้กลับไร้การตอบสนองโดยสิ้นเชิง...

"พลังปราณฟ้าดินกำลังสูญสลาย พลังแห่งมรรคาถูกสะกดข่ม!" ผู้สวมชุดคลุมดำคนหนึ่งพลันร้องตระหนก ม่านตาหดเล็กลงอย่างฉับพลัน

"แย่แล้ว!!"

หลินเสวียนโย่วได้สติกลับมาในพริบตา มียอดฝีมือลงมือแล้ว เขาจึงตะโกนลั่นโดยไม่ลังเล "สหายเต๋าทุกท่าน เร่งหนีเร็ว!"

กลุ่มคนชุดคลุมดำเหงื่อกาฬผุดซึม ต่างหยิบยันต์เคลื่อนย้ายมหายันออกมาแล้วกระตุ้นใช้งานทันที มิกล้ามีความอยากรู้อยากเห็นแม้แต่น้อย กลวิธีระดับนี้มิใช่สิ่งที่พวกตนจะสอดส่องหยั่งรู้ได้อีกต่อไป มีเพียงการหลบหนีเท่านั้น!

ฟิ้ว!

ฟิ้ว!

......

เสียงระเบิดแหลมสูงดังสะท้อนต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทว่ากลุ่มคนชุดคลุมดำกลับยังคงยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่ที่เดิม ในมือยังคงกำแผ่นยันต์ที่ไร้ผลเอาไว้ แม้แต่จะหนีก็ยังหนีไปมิได้แล้ว...

สีหน้าของหลินเสวียนโย่วดูย่ำแย่และกระอักกระอ่วนยิ่ง ผืนฟ้าดินโดยรอบกลับถูกค่ายกลใหญ่ปิดกั้นไว้เสียแล้ว พลังปราณมลายหายไปสิ้น ช่องว่างมิติใด ๆ ย่อมมิอาจเชื่อมต่อมาถึงที่นี่ได้ในชั่วพริบตา

หายนะแล้ว!

กลุ่มคนชุดคลุมดำต่างใจหายวาบ แผ่จิตสำนึกออกไปทั่วสารทิศ ความเงียบสงัดเข้าครอบงำราวกับความตาย มิมีผู้ใดเอื้อนเอ่ยวาจาแม้แต่คนเดียว

"ผู้อาวุโสท่านใดอยู่ที่นี่?!" หลินเสวียนโย่วประสานมือร้องตะโกนก้อง "พวกข้าคือผู้บำเพ็ญแห่งพันธมิตรฟ้าทมิฬ ซ้ำพันธมิตรของพวกเรายังมีข่าวลือว่าเกี่ยวข้องกับเก้าสวรรค์..."

หึ่ง—

ทันใดนั้น เขายังมิทันกล่าวจบ จิตสำนึกอันไพศาลสะเทือนฟ้าสะท้านดินขุมหนึ่งพลันเข้าปกคลุมเบื้องบน ประหนึ่งเจตจำนงแห่งสรวงสวรรค์ที่เสด็จลงมายังจุดที่กลุ่มคนชุดคลุมดำอยู่อาศัย!

ผู้บำเพ็ญทุกคนในที่นั้นต่างมีสีหน้าแตกตื่นตระหนก พลังเวทในร่างหยุดชะงักการไหลเวียน ราวกับถูกภูผาเซียนกดทับ จิตสำนึกถูกซัดกระหน่ำและสะกดข่มในพริบตา สติสัมปชัญญะเริ่มเลอะเลือนพร่ามัว มิรู้เลยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

หลินเสวียนโย่วแทบกระอักโลหิต ร่างกายสั่นเทิ้มประดุจจับไข้ พยายามเค้นวิชาอาคมจิตสำนึกต้านทานการกดข่มอันมหาศาลนี้อย่างสุดกำลัง

ภายในใจของเขาตื่นตระหนกราวกับฝูงอาชาหมื่นตัววิ่งควบตะบึง มิเคยพานพบจิตสำนึกที่น่าสะพรึงกลัวเพียงนี้มาก่อน นี่มันคือแรงกดดันของยอดฝีมือขั้นใดกันแน่?!

ตูม!

ยังมิทันที่ทุกคนจะได้ตั้งสติ อัสนีบาตสายหนึ่งพลันฟาดก้อง สายฟ้าไร้ที่สิ้นสุดรวมตัวกันบนฟากฟ้า

พลังแห่งกฎเกณฑ์สายแล้วสายเล่าปรากฏเด่นชัด ส่องประกายแสงทิพย์เจิดจ้าสว่างไสวทั่วผืนฟ้าดิน หลอมรวมเข้ากับสายฟ้า ก่อกำเนิดเป็นมังกรอัสนีนับพัน ๆ ตัว

มังกรอัสนีแต่ละตัวมีร่างมหึมา ขนาดใหญ่โตถึงพันจั้ง ดูมีชีวิตชีวาราวกับมีลมหายใจจริง ต่างคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นจนฟ้าดินสั่นสะท้าน

เหล่าผู้บำเพ็ญแห่งพันธมิตรฟ้าทมิฬแหงนมองท้องฟ้าด้วยความหวาดผวา ประหนึ่งมดปลวกตัวจ้อยที่พร้อมจะถูกมังกรอัสนีกลืนกินและทำลายล้างจนสิ้นซากได้ทุกเมื่อ

มีเพียงหลินเสวียนโย่วที่สีหน้าเคร่งเครียด ฝืนทะยานร่างขึ้นสู่เวหา เพลานี้ต้องทำสิ่งใดสักอย่าง หากเป็นยอดฝีมือแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี พวกตนคงตกตายไปนานแล้ว คงมิใช่เพียงแค่การแผ่แรงกดดันเช่นนี้