ตอนที่ 715 ตัวข้าคือเหตุผลและกฎเกณฑ์

เขาลอยเคว้งอยู่กลางเวหา ประหนึ่งแมลงเม่าที่สั่นไหวอยู่ท่ามกลางพายุฝน หมอบกราบลงทันใด "ผู้น้อยหลินเสวียนโย่วคารวะผู้อาวุโส ขอผู้อาวุโสโปรดปรากฏกายเพื่อสนทนากันสักคราขอรับ!"

"คนของพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์คู่ควรจะพบตัวข้าด้วยหรือ ยามที่ผู้เฒ่าเช่นข้าท่องไปทั่วมหาพิภพอู๋เจียง ยังไม่เคยได้ยินชื่อขุมกำลังนี้มาก่อน บุกรุกเข้ามาในสถานฝึกเต๋าว่านโซ่วของข้า ย่อมต้องทิ้งบางสิ่งไว้เป็นธรรมดา"

สิ้นเสียงแค่นหัวเราะเย็นชา พลังแห่งกฎเกณฑ์ในความว่างเปล่าก็ยิ่งทวีความบ้าคลั่ง อัสนีบาตอันน่าสะพรึงกลัวสายแล้วสายเล่าฟาดลงมาจากส่วนลึกของความว่างเปล่า ระเบิดออกในพริบตา

ฟ้าดินสั่นสะเทือน เลื่อนลั่นราวกับวันสิ้นพิภพกำลังมาเยือน

หลินเสวียนโย่วได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง ใบหน้าพลันซีดเผือด ร่างร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศอย่างแรง

"ครืนนน!!"

อัสนีบาตคำรามลั่น กึกก้องเกรียงไกร ถักทอประสานกันประหนึ่งทัณฑ์สวรรค์ แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตกสายฟ้าสีม่วงเทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า

ภายใต้แรงกดดันอันน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก มวลอัสนีสีม่วงเต็มท้องฟ้าเข้าห่อหุ้มศัสตราสงครามไว้ แสงสว่างเจิดจ้าบาดตายิ่งนัก พร้อมกับเสียงกึกก้องกัมปนาทราวขุนเขาถล่มปฐพีทลาย

เพียงชั่วพริบตา ลวดลายเวทบนพื้นผิวของศัสตราสงครามทั้งหมดแตกสลาย แหลกละเอียดเป็นผุยผง ครั้นฝุ่นควันจางหาย บนพื้นดินก็ปรากฏรอยแยกลึกมหึมาจนไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้ง

"ซี้ด..."

ทุกคนต่างขนหัวลุกชัน สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ หวาดผวาจนถึงขีดสุด

ขณะที่คนของพันธมิตรฟ้าทมิฬต่างจิตใจสั่นคลอน สับสนงุนงงท่ามกลางพายุสายฟ้า... อีกฝ่ายกลับมิได้สังหารพวกตน แต่ทำลายศัสตราสงครามทิ้งเนี่ยนะ?!

หลินเสวียนโย่วทรุดกองอยู่กับพื้น ใบหน้าไร้สีเลือด ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงกัดฟันแน่น พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เกรงว่าครานี้คงได้พบเจอยอดฝีมือระดับเทียนจุนในตำนานเข้าแล้ว

เขาเอ่ยปากอย่างยากเย็น "ผู้อาวุโส พวกเรามิใช่คนของพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์ขอรับ... ศัสตราสงครามที่ท่านทำลายไปนั้น แท้จริงแล้วเป็นของพันธมิตรฟ้าทมิฬ"

"แล้วอย่างไรเล่า" สุ้มเสียงอันกร้านโลกและเฉยเมยดังก้องทั่วท้องนภา "ถ้อยคำที่พวกเจ้าเอ่ย ข้าได้ยินครบถ้วนไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว ภายในแดนฟ้าหมานฮวางนี้ ตัวข้าคือเหตุผลและกฎเกณฑ์"

ถ้อยคำอันเผด็จการไร้เทียมทานดังก้องอยู่ในหูของทุกคน พวกเขาไม่กล้าคิดฟุ้งซ่าน ทำได้เพียงพยักหน้ารับคำ มิแน่ว่าอาจยังมีทางรอดอยู่สักสาย

หลินเสวียนโย่วประสานมือยิ้มเจื่อน "พวกเรามิได้มีเจตนาล่วงเกินสถานฝึกเต๋าของผู้อาวุโส ศัสตราสงครามนับร้อยชิ้นนี้ถือเสียว่ามอบให้ผู้อาวุโสระบายโทสะ โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิดขอรับ ต่อไปจะไม่เหยียบย่างเข้ามาในเทือกเขาว่านโซ่วอีกเด็ดขาด"

เสียงจากฟากฟ้าคล้ายเงียบงันไปชั่วครู่ เนิ่นนานผ่านไปจึงเอ่ยถามขึ้น "พันธมิตรฟ้าทมิฬเป็นขุมกำลังอันใด ดูเหมือนพวกเจ้าจะป้วนเปี้ยนอยู่ในแดนฟ้าหมานฮวางมานานแล้วกระมัง"

"...เรียนผู้อาวุโส ทะเลโยวอั้นแห่งแดนฟ้าหมานฮวางก็คือที่ตั้งของพันธมิตรฟ้าทมิฬ มิได้มีความเกี่ยวข้องใดกับพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์เลยขอรับ ระหว่างพวกเรานับเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน"

หลินเสวียนโย่วสูดหายใจลึก กลืนก้อนโลหิตในลำคอกลับลงไปอย่างยากเย็น "พวกเราอยู่ที่แดนฟ้าหมานฮวางมาหลายพันปีแล้ว ผู้อาวุโสต้องมีความเข้าใจผิดเป็นแน่ คำพูดของคนผู้นั้นเชื่อถือมิได้ เป็นเพียงเรื่องไร้มูลความจริงทั้งสิ้นขอรับ"

ดูจากถ้อยคำแล้ว ผู้อาวุโสท่านนี้ย่อมต้องมีความบาดหมางอันใดกับพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์เป็นแน่ หลินเสวียนโย่วจึงยังคงสงบจิตใจไว้ได้ ตลอดเส้นทางเซียนเขาผ่านมรสุมชีวิตมามิใช่น้อย

ทว่าขุมกำลังมหายักษ์ที่ปกครองเก้ามหาพิภพอย่างเปิดเผยย่อมมีศัตรูมากมีเหลือคณานับ ผู้ที่สามารถผูกแค้นกับพวกมันได้ย่อมมิใช่คนอ่อนแอ เขาจึงสุดรู้จริง ๆ ว่าผู้อาวุโสท่านนี้โผล่มาจากหนใด

ทว่าขอเพียงมิได้มุ่งเป้ามาที่พันธมิตรฟ้าทมิฬก็พอ มิเช่นนั้นพวกตนคงไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เอ่ยปากด้วยซ้ำ

สิ้นเสียงของเขา ชายชุดดำที่เพิ่งสนทนากับเขาเมื่อครู่แทบอยากจะยกมือขึ้นมาตบปากตนเองสักฉาด ในใจขมขื่นยิ่งนัก...

ก็แค่การคุยเรื่อยเปื่อยตามประสาเพื่อนร่วมทางแท้ ๆ ไฉนเลยจะคิดว่ามียอดฝีมือแอบดักฟังอยู่ นี่มันรสนิยมประหลาดพรรค์ใดกันเนี่ย?!

อาณาบริเวณหมื่นลี้โดยรอบพวกเขาก็สำรวจดูหมดแล้ว ไม่มีสถานฝึกเต๋าของยอดฝีมือผู้ใดแน่นอน ยอดฝีมือแห่งวิถีเซียนที่แผ่จิตสำนึกครอบคลุมเกินหมื่นลี้ได้ เขาจินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเป็นตัวตนระดับไหน

ณ กลางลำน้ำแห่งเถาฮวาหยวน

สีหน้าของเฉินสวินกระตุกเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความฉงน แม่มันเอ๊ย... แค่ลงมือเล่น ๆ กลับตีผิดคนงั้นหรือเนี่ย?!

ศัตรูของพันธมิตรเซียนเก้าสวรรค์ พันธมิตรฟ้าทมิฬ... ดูท่าเขาจะด่วนสรุปเร็วเกินไปหน่อย แต่ตราบใดที่ยังมิได้ฆ่าผิดคน เรื่องพวกนี้ย่อมค่อย ๆ คิดอ่านวางแผนกันใหม่ได้

วัวดำใหญ่มองดูเฉินสวิน หากเป็นเมื่อก่อนมีเรื่องเกี่ยวข้องกับเขตแดนย่อย เขาย่อมไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ชิงลงมือสยบสังหารสิ้นไปแล้ว ดูท่าว่าใต้เท้าฟ้ากระจ่างผู้นี้ย่อมเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวจริงแท้

จู่ ๆ เฉินสวินก็หยิบไข่อสูรขั้นสร้างฐานขึ้นมาคลึงเล่นในมือ สายตาทอแววครุ่นคิด

ดังคำที่ว่า ศัตรูของศัตรูย่อมคือมิตร ยามนี้เขากำลังต้องการขุมกำลังใหญ่สักกลุ่มมาทำงานให้ ทั้งรวบรวมข่าวสาร นำทาง และอื่น ๆ

ดูท่าพันธมิตรฟ้าทมิฬแห่งนี้จะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว มีแววพอจะปั้นแต่งได้

ส่วนอาวุธเวทสงครามพวกนั้นที่เขาทำลายทิ้งตามอำเภอใจ พังไปแล้วก็ช่างเถอะ หากไม่ทำลาย จิตใจคงมิอาจปลอดโปร่ง

เขานั่งอยู่บนแพไม้ไผ่ สะบัดมือผ่านความว่างเปล่า ตราประทับเบญจธาตุพลันพวยพุ่งขึ้นมาจากลำน้ำอีกครั้ง ทั้งยังมีเงาร่างแห่งธาตุน้ำสายหนึ่งลอยติดตามไปด้วย

ร่างอวตารธาตุน้ำนี้เป็นเพียงกลเม็ดเบญจธาตุเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ในหมู่คนพวกนี้ยังมองไม่เห็นผู้ใดมีแววแห่งขั้นข้ามทัณฑ์ มีแต่ต้องสานสัมพันธ์ผูกมิตรไปก่อน รอสบโอกาสอันควรค่อยติดต่อกับระดับสูงของพันธมิตรฟ้าทมิฬ

ภายในเทือกเขาอันไกลโพ้น

หลินเสวียนโย่วสูดหายใจเข้าลึก เห็นตราประทับแสงห้าสีร่วงหล่นลงมาจากสายอสนีบาต ทั้งยังมีร่างอวตารสายน้ำไหลเวียนร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

กลิ่นอายลึกล้ำไร้ขอบเขตนั้นทำให้เขาไม่อาจจำแนกได้เลยว่าเป็นยอดฝีมือขั้นใด มีเพียงความยำเกรงอันเปี่ยมล้นจากก้นบึ้งหัวใจ

"คารวะผู้อาวุโส!"

"คารวะผู้อาวุโส!"

......

เหล่าผู้บำเพ็ญแห่งพันธมิตรฟ้าทมิฬต่างประสานมือคารวะด้วยความตื่นตระหนกขวัญผวา หวั่นเกรงว่าหากช้าไปแม้เพียงเสี้ยวพริบตา อัสนีบาตเหนือศีรษะจะฟาดกระหน่ำลงมา

ร่างอวตารสายน้ำทั่วทั้งร่างเป็นสีเขียวอมขาว ริมฝีปากที่ไหลระลอกเปิดออกกล่าวว่า "ตราประทับนี้ สหายแซ่หลินรับไว้ก่อนเถิด ร่างอวตารธาตุน้ำนี้จะติดตามพวกเจ้าไปสักระยะ ข้าต้องการพบคนของพันธมิตรฟ้าทมิฬ มีธุระจะสนทนาด้วย"

"ผู้อาวุโส... ตราประทับนี้คือ?"

"ล้ำค่ายิ่งนัก หลอมรวมขึ้นจากแก่นแท้เบญจธาตุแห่งฟ้าดิน มิได้ด้อยไปกว่าสมบัติในสายแร่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ถือเสียว่าเป็นค่าชดเชยอาวุธเวทสงครามของพันธมิตรฟ้าทมิฬ มีอานุภาพสยบสังหารศัตรูแกร่ง ทั้งยังต้านทานพลังกฎเกณฑ์ของผู้บำเพ็ญขั้นมหายานได้"

"หากได้พบผู้บำเพ็ญระดับสูงของพันธมิตรฟ้าทมิฬ ย่อมมีวาสนาอื่นมอบให้พวกเจ้าเพิ่มเติม"

"ขอบพระคุณผู้อาวุโส!"

สีหน้าของทุกคนพลันเคร่งขรึมจริงจัง ยามนี้สายอสนีบาตสลายหายไปแล้ว ฟ้าดินกระจ่างใสประหนึ่งความฝันตื่นหนึ่ง ไร้ซึ่งแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวที่เคยแขวนอยู่เหนือศีรษะอีกต่อไป

"หึ ๆ ไปกันเถิด" ร่างอวตารสายน้ำกล่าวเรียบ ๆ ไร้ซึ่งใบหน้า ไร้ซึ่งเส้นผม ร่างกายมีเพียงสายน้ำที่ไหลเวียนไม่หยุดนิ่ง

หลินเสวียนโย่วมีแววตาลึกล้ำ เขามองดูตราประทับเบญจธาตุในมือ ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นให้เดินอีกแล้ว หากยังมัวคิดฟุ้งซ่านมากไปกว่านี้ ย่อมเท่ากับไม่รักชีวิตของตนเอง

ครั้นเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

เหล่าผู้บำเพ็ญชุดคลุมดำแห่งพันธมิตรฟ้าทมิฬสะสางทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงค่อย ๆ เลือนหายลับไปในเทือกเขาว่านโซ่วพร้อมกับร่างอวตารสายน้ำของเฉินสวิน ราวกับไม่เคยมีผู้ใดย่างกรายมา ณ ที่แห่งนี้

ภายในเถาฮวาหยวน

เฉินสวินเริ่มตกปลาในลำน้ำอีกครา กลีบดอกท้อปลิดปลิวแผ่วเบาไปทั่วสารทิศ ร่ายรำล้อไปกับสายลมแห่งขุนเขา

สายตาอันลึกล้ำของเขาทอดมองไปยังแดนไกลแสนไกลอันไร้ที่สิ้นสุด มุมปากค่อย ๆ เผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง