ตอนที่ 716 ไอปฐพีชีพจรแร่ปะทุ

"ดื่มชา ตกปลา!"

เมื่อละสายตากลับมา เฉินสวินก็ตบตัววัวดำใหญ่เบา ๆ แล้วนั่งตกปลาอยู่ริมแม่น้ำต่อไปอย่างไม่ข้องแวะกับทางโลก

กาลก่อนเขาเป็นเพียงผู้บำเพ็ญธรรมดาสามัญ ร่อนเร่พเนจร หลบซ่อนหัวซุกหัวซุนไปตลอดทาง บัดนี้ในที่สุดก็ตรากตรำมาจนถึงขั้นข้ามภัยพิบัติ กลายเป็นเทียนจุนผู้เกรียงไกรแห่งแดนดิน ตราประทับห้าธาตุแต่ละสายจึงเปรียบประดุจเหยื่อล่อของเขา ที่ทอดหว่านไปทั่วแดนฟ้าหมานฮวางอันไพศาล

วัวดำใหญ่อยู่ข้างกายเฉินสวินอย่างเงียบเชียบ ในใจยังคงครุ่นคิดว่าตำแหน่งของเจ้ามังกรเจียวเฒ่าตัวนั้นอยู่ที่ใดกันแน่ มันรู้สึกว่ายามนี้ตนเองก็ต้องการผู้ช่วยที่เป็นสัตว์วิญญาณบ้างแล้ว

เฉินสวินและวัวดำใหญ่มีสีหน้าสงบราบเรียบยิ่ง ต่างฝ่ายต่างมีเรื่องในใจ นิ่งฟังเสียงคลื่นลมในลำน้ำ พลางใช้จิตสำนึกสำรวจความเคลื่อนไหวรอบทิศ

แม้ผู้บำเพ็ญแห่งพันธมิตรฟ้าทมิฬจะจากไปแล้ว ทว่าความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่ารอบสายแร่ศิลาเหยาเทียนฮั่ง ก็ได้สะเทือนถึงขุมกำลังมากมายในเทือกเขาไปนานแล้ว

จนทำให้การเข่นฆ่าสังหารในเทือกเขาว่านโซ่วที่ทอดยาวหลายล้านลี้ลดน้อยลงไปไม่น้อย ต่างรู้สึกว่ามีสิ่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งยวดวนเวียนอยู่เบื้องบน คล้ายกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่ทุกชั่วลมหายใจ

กระทั่งเหล่าสัตว์อสูรหมานฮวางในเทือกเขาว่านโซ่วก็ยังกระสับกระส่ายหวาดระแวง นึกสงสัยในใจว่าช่วงนี้มีสิ่งอัปมงคลอันใดบุกรุกเข้ามาในเทือกเขาว่านโซ่วหรือไม่...

ส่วนลึกของเทือกเขาว่านโซ่ว

ไอกลิ่นอายสะพรึงกลัวถึงขีดสุดระลอกแล้วระลอกเล่าม้วนกวาดนภากาศมาจากส่วนลึกของเทือกเขา พัดซัดไปทั่วสารทิศ ทำเอาสรรพสัตว์นกกาตัวสั่นงันงกด้วยความขลาดเขลา

เมื่อเทียบกับเทือกเขาว่านโซ่วที่ใหญ่โตมหึมาดั่งอสุรกายยักษ์แล้ว ขนาดของสายแร่ศิลาเหยาเทียนฮั่งกลับดูเตี้ยแคระอยู่บ้าง คล้ายเป็นเพียงยอดเขาธรรมดาลูกหนึ่งที่เล็กกระจ้อยร่อยจนแทบไร้ความสำคัญ

ทว่าแม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่สายแร่ศิลาเหยาเทียนฮั่งกลับมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน แผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความผันผ่านของกาลเวลาออกมาจาง ๆ

ด้วยเหตุแห่งแร่หิน ผิวหน้าของสายแร่ทั้งสายจึงปรากฏเป็นสีน้ำตาลแดง ประดุจถูกย้อมด้วยหยาดโลหิตแล้วตากแห้งผ่านกาลเวลามานับปีมิถ้วน หินผาแข็งแกร่งเกินเปรียบ บนนั้นไร้แม้เศษหญ้าสักต้น และมักแผ่ไอกลิ่นอายประหลาดพิกลออกมาเป็นระยะ

ที่แห่งนี้ นอกจากผู้บำเพ็ญประจำสายแร่และผู้บำเพ็ญที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ส่งมาประจำการแล้ว ก็น้อยนักที่จะมีสิ่งมีชีวิตใดกล้าย่างกรายเข้ามา

การปะทะกันระหว่างเฉินสวินกับพันธมิตรฟ้าทมิฬในครานี้ แม้จะอยู่ห่างจากสายแร่ออกไปกว่าแสนลี้ ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด ผู้บำเพ็ญในสายแร่ต่างยังคงรู้สึกหวาดผวาและไม่เป็นสุขในใจ

เหนือยอดเขาของสายแร่ มีศิลาใหญ่สีแดงชาดสองสามก้อนทอดตัวตระหง่านอยู่ ณ ที่นั้น

ศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีหลายคนยืนอยู่บนศิลาใหญ่ คิ้วขมวดมุ่น กวาดสายตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง สีหน้าเคร่งเครียดหนักอึ้ง

"ศิษย์พี่ ไม่รู้เพราะเหตุใด นับแต่สัตว์ร้ายบรรพกาลสองตัวนั้นบุกจู่โจมคราวก่อน ข้าก็มักใจคอไม่สงบ กระทั่งการบำเพ็ญก็ไม่อาจตั้งสมาธิได้เลย"

สายลมกระโชกแรงพัดผ่าน หอบเอาฝุ่นทรายฟุ้งตลบ เส้นผมข้างขมับของคนทั้งหลายปลิวไสว ชายเสื้อสะบัดพลิ้ว ทว่าก็ยังมิอาจปกปิดความหม่นหมองที่ปรากฏเต็มใบหน้า

ในบรรดาคนเหล่านั้น ผู้มีตบะสูงสุดคือยอดฝีมือขั้นเหอเต้า แววตาของเขาสั่นไหว ก่อนจะเอ่ยอย่างขมขื่นเช่นกันว่า "ศิษย์น้อง ข้าเองก็เป็นเช่นนั้น ด้วยพลังฝีมือและนิสัยดุร้ายเหี้ยมเกรียมของสัตว์ร้ายบรรพกาลเหล่านั้น เกรงว่าพวกมันคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ แน่"

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ อารมณ์ของทุกคนก็ยิ่งหนักอึ้ง ดั่งเมฆดำทมิฬที่มืดครึ้มจนแทบจะกลั่นหยาดน้ำฝนหยดลงมา

เพราะพวกเขาจำไท่อวี่ที่ยืนอยู่บนร่างของสัตว์ร้ายบรรพกาลได้

ได้ยินข่าววงในที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สืบมาว่า ในอดีตผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเคยเข่นฆ่าล้างหมู่บ้านอสูรที่ไท่อวี่อาศัยอยู่ จนผูกความแค้นต่อกัน

คนผู้นี้สัญจรไปมาในขุนเขามหึมาแห่งหมานฮวาง ร่องรอยลึกลับพิสดาร ทั้งยังมีสัตว์ร้ายบรรพกาลคอยพิทักษ์วิถี

ครั้นเติบใหญ่มีวิชา เขาก็เคยลอบจู่โจมสถานที่สำคัญหลายแห่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีหลายต่อหลายครั้ง สร้างความสูญเสียใหญ่หลวง ล้มตายบาดเจ็บนับไม่ถ้วน

บรรดายอดฝีมือแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์โกรธเกรี้ยว จึงส่งคนออกไล่ล่าสังหาร ทว่าน่าเสียดายที่อีกฝ่ายพลังแข็งแกร่งและเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก หลบหนีเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขาต่าง ๆ จนไร้ร่องรอยข่าวคราวมาโดยตลอด

ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายของสัตว์ร้ายบรรพกาลยังกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับแดนฟ้าหมานฮวาง จนมิอาจตามรอยได้ จึงช่วยให้เขารอดชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้ หากมิใช่เพราะความพิเศษของแดนฟ้าหมานฮวางแล้ว ไม่รู้ว่าไท่อวี่คงตายไปแล้วกี่ร้อยกี่พันตลบ

นึกไม่ถึงว่าเมื่อเวลาล่วงเลยไปหลายปีปานนี้ นอกจากเขาจะพาเอาสัตว์ร้ายบรรพกาลสองตัวปรากฏกายขึ้นมาอีกครา ตบะยังยิ่งกล้าแกร่งขึ้น ทุกครั้งที่พบล้วนทรงพลังขึ้นกว่าเดิมอย่างหาเหตุผลมิได้

คราวนี้อีกฝ่ายถึงกับใช้สายแร่เป็นเป้าหมายในการแก้แค้น ช่างเป็นเคราะห์กรรมที่พลอยฟ้าพลอยฝนโดยแท้

ครั้นนึกถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของไท่อวี่ กลุ่มผู้บำเพ็ญเหล่านี้ก็ราวกับถูกฝันร้ายตามหลอกหลอน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ไม่อาจหลุดพ้นจากเงามืดในจิตใจได้เลย ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายอาจหวนย้อนกลับมาล้างบางเข่นฆ่าพวกตนจนนองเลือดได้ทุกเมื่อ

"พวกเจ้าว่า เหตุใดตอนนั้นไท่อวี่ที่ลงมือไปแล้วแท้ๆ ทั่วทั้งสายแร่ล้วนถูกพลังแห่งกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุม ข้าถึงกับคิดว่าตนเองคงต้องตายแน่แล้ว ทว่าในยามคับขัน อีกฝ่ายกลับพลันหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเล่า"

ศิษย์อีกคนสูดลมหายใจเข้าลึก ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยถึงข้อข้องใจของตนออกมา

ครั้นกล่าวถึงตรงนี้ สายตาของทุกคนก็พลันชะงักงัน หันไปสบตากันไปมา

ทว่าศิษย์พี่ที่เป็นผู้นำกลับเอ่ยปากขึ้นอีกครา น้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง "หลังจากนั้นข้าเองก็กังขาไม่น้อย แต่คิดทบทวนไปมา ย่อมมีเพียงคำตอบเดียว..."

"นั่นคือมียอดฝีมือลงมืออย่างลับๆ สยบพวกมันลงได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน มิเช่นนั้นอย่าว่าแต่พวกเราเลย เกรงว่าผู้บำเพ็ญทั่วทั้งสายแร่คงกลายเป็นวิญญาณแค้นในปรโลกไปนานแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ภาพเหตุการณ์ในครานั้นก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของทุกคนอีกครา จนแผ่นหลังเย็นวาบอย่างอดมิได้

มีคนเอ่ยรำลึกด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านว่า "ต้องมีผู้อาวุโสท่านใดลงมือเป็นแน่!"

"ยามนั้นข้าอยู่ใกล้สมรภูมิที่สุด ชั่วพริบตาที่ไท่อวี่อันตรธานไป ข้ารู้สึกได้รางๆ ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าผู้อาวุโสในตระกูลที่ทิ้งตัวลงมาจากฟากฟ้า จากนั้นพลังเวทอันไพศาลสายหนึ่งก็เข้าโอบล้อม กวาดเอาไท่อวี่กับสัตว์ร้ายบรรพกาลไปจนสิ้น"

"ถูกต้อง ข้าเองก็สัมผัสได้เช่นกัน!"

"กลิ่นอายสายนั้นแม้จะวูบผ่านไปในพริบตา ทว่ากลับทำให้จิตใจของข้าสั่นสะท้าน ราวกับมีขุนเขาใหญ่กดทับหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก"

......

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ทุกคนก็พลันเงียบกริบลงอย่างน่าประหลาด อากาศคล้ายหยุดนิ่งชะงักงัน ภายในดวงตามีแต่ความหวาดระแวงและพรั่นพรึง

ขณะเดียวกัน ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ได้ ทุกคนจึงฉลาดพอที่จะหุบปากสนิท มิได้วิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้อีกต่อไป

ทว่าเหล่าศิษย์แห่งสายแร่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเหล่านี้ ภายในใจย่อมยากจะหักห้ามความอยากรู้อยากเห็นได้

หากเป็นยอดฝีมือของตระกูลพวกตน ย่อมต้องปรากฏกายออกมา มิมีความจำเป็นใดต้องปิดบังฐานะต่อหน้าพวกเขา

ดังนั้นพวกเขาจึงปักใจเชื่อว่า ผู้ที่ลงมือย่อมมิใช่ยอดฝีมือของดินแดนศักดิ์สิทธิ์พวกตน อีกฝ่ายมิได้คิดจะสังหารพวกเขา เกรงว่าคงเป็นคนรู้จักมักคุ้นกับเหล่าผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มิเช่นนั้นคงไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเป็นแน่

หลังครุ่นคิดอยู่นาน ทุกคนต่างส่ายหน้าทอดถอนใจ มิคิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป

ด้วยกำลังและการบำเพ็ญของพวกตน ย่อมมิอาจคาดเดาสิ่งเหล่านี้ได้เลย ยิ่งมิอาจตัดสินสิ่งใดได้ สิ่งที่พวกเขาทำได้ มีเพียงดูแลสายแร่แห่งนี้ให้ดี เพื่อรอคอยผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เดินทางมาถึงด้วยตนเอง

ในสายตาคนภายนอก พวกตนคือผู้บำเพ็ญแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีอันสูงส่ง ทว่าในใจพวกเขาย่อมรู้ดีว่า ต่อหน้ายอดฝีมือเช่นไท่อวี่ ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงอาหารโอชะเท่านั้น

เสียงทอดถอนใจดังขึ้นคราหนึ่ง บนเวหาก็บังเกิดลมพัดกระโชกขึ้นอีกระลอก ม้วนกวาดฝุ่นดินสีเหลืองฟุ้งกระจาย

คนทั้งหลายเหยียบย่างสายลมจากไป สะกดเรื่องของไท่อวี่ไว้ก้นบึ้งหัวใจ มิหนำซ้ำยังนึกขอบคุณผู้อาวุโสที่ลงมือท่านนั้นอยู่เงียบๆ ที่ช่วยให้พวกตนรอดพ้นจากหายนะมาได้

......

ตะวันยามเช้าค่อยๆ ทอแสงขึ้นสู่ขอบฟ้า ชักนำประกายรุ่งอรุณอันเลือนรางมาสู่เส้นขอบฟ้า

เพียงชั่วพริบตา จันทรากระจ่างก็ลอยเด่นกลางเวหา สาดส่องประกายแสงอันนวลตา ตะวันรุ่งจันทราคล้อย ชั่วดีดนิ้วผ่านพ้น ก็ล่วงเลยมาหลายวันแล้ว

ภายหลังผ่านพ้นเหตุการณ์สัตว์ร้ายบรรพกาล สายแร่ก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบดังวันวาน มิทราบว่าเป็นเพราะผลพวงจากการประลองเวทหรือไม่ ภายในเวลาไม่กี่วันนี้ อุโมงค์เหมืองจึงเกิดการพังทลายลงมาหลายครั้ง

ในยามที่พังถล่มนั้น มักจะมีไอธรณีอันพิลึกกึกกือแผ่กระจายออกมากลุ่มหนึ่งเสมอ

ไอธรณีนั้นคล้ายหมอกควันสีน้ำตาลแดง รวมตัวกันอยู่รอบด้าน ต้องใช้เวลานานยิ่งกว่าจะสลายไป

ไอธรณีเหล่านี้ก็เป็นเช่นที่ว่านเจ๋อเชียนในอุโมงค์เหมืองเคยกล่าวไว้แต่แรก มักจะมาพร้อมกับการล้มตายอย่างอนาถของผู้บำเพ็ญในสายแร่จำนวนมาก

ทว่าผู้บำเพ็ญแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีกลับคล้ายเคยชินเสียแล้ว ทุกคราที่เกิดเรื่องเช่นนี้ พวกเขาจะใช้ค่ายกลปิดล้อมสถานที่ในทันที พร้อมทั้งจัดการเก็บกวาดซากศพ

ผู้บำเพ็ญที่เหลือต่างนิ่งเงียบมิเอื้อนเอ่ยวาจา บางคนก้มหน้าก้มตาขุดแร่ทำงานต่อไป บางคนหลบอยู่ตามมุมด้วยความรู้สึกเวทนาสังเวชใจดั่งจิ้งจอกอาลัยกระต่าย และยังมีผู้บำเพ็ญที่เพิ่งมาใหม่อีกจำนวนหนึ่งซึ่งแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว

ในช่วงเวลานั้น บรรยากาศทั่วทั้งอุโมงค์เหมืองจึงอึดอัดกดดันเป็นพิเศษเสมอ

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็ยังคงไม่มีผู้ใดจากไป ภายนอกนั้นอันตรายเกินไป อย่างน้อยอยู่ที่นี่ก็ยังมีหนทางรอดชีวิต

ทว่าในวันนี้ ทั่วทั้งอุโมงค์เหมืองกลับยิ่งทวีความไม่มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ

ผนังหินสีน้ำตาลแดงปรากฏรอยแตกร้าวลุกลามราวกับใยแมงมุม พาดผ่านทะลุไปทั่วทั้งสายแร่

อุโมงค์เหมืองหลักหลายแห่งพังทลายเป็นบริเวณกว้าง ไอธรณีอันพิลึกกึกกือนั้นประหนึ่งภูเขาไฟปะทุ พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดินอย่างบ้าคลั่ง เข้าปกคลุมพื้นที่เกินกว่าครึ่งของสายแร่อย่างหนาแน่นมิดชิด

นอกจากเหล่าคนงานเหมืองแล้ว ยังมีผู้บำเพ็ญแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีจำนวนหนึ่งต้องจบชีวิตลงอยู่ภายในนั้นเช่นกัน

ทั่วทั้งสายแร่ประหนึ่งขุมนรกอสูร ลมหยินพัดหวีดหวิวจากทุกทิศ กลิ่นอายมรณะตลบอบอวล ชวนให้ผู้คนขนพองสยองเกล้า