ตอนที่ 717 ตั้งหลุมศพเดี๋ยวนั้น เป่าซัวน่า จัดวางเครื่องเซ่นต้นเฮ่อหลิง

"เร็ว... รีบถอยเร็ว!"

"ทุกคนถอยออกไปนอกสายแร่พันลี้!"

"ข้ารายงานเรื่องนี้ไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว ผู้อาวุโสกำลังเร่งเดินทางมา!"

ห่างออกไปร้อยลี้ เหล่าผู้บำเพ็ญที่เหลือรอดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีต่างมองไปยังเบื้องไกลด้วยความหวาดผวา พลางคอยควบคุมความสงบ

คนงานเหมืองที่หนีรอดออกมาพร้อมพวกเขาราวกับเพิ่งเดินผ่านขุมนรกมาหนึ่งรอบ ขวัญหนีดีฝ่อยังไม่คลายหวาดกลัว

เบื้องหน้าของทุกคน สายแร่ที่เคยตั้งตระหง่านอยู่ ณ ที่เดิมมานานนับปีได้อันตรธานหายไปสิ้น

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือม่านหมอกควันสีน้ำตาลแดงเข้มข้นที่แผ่กำจายออกมา

โดยมีสายแร่เป็นศูนย์กลาง ในรัศมีหลายสิบลี้ล้วนกลายเป็นม่านหมอกขาวโพลนเวิ้งว้างประหนึ่งถูกพายุทรายพัดถล่ม อีกทั้งยังคล้ายหมอกไอที่ม้วนตัวซัดสาด แฝงไว้ด้วยความพิศวงชวนขนลุก

สรรพชีวิตใดที่ถูกไอหมอกสัมผัสโดน ล้วนตายตกอย่างอนาถ สภาพศพน่าสะพรึงกลัวจนชวนให้หนังศีรษะชาด้าน ขวัญผวาถึงขีดสุด

ชั่วพริบตาเดียว ที่แห่งนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นนรกจิ่วโยวอันไร้ผู้ใดกล้าเข้าใกล้

ความเคลื่อนไหวใหญ่โตปานนี้ของสายแร่ ย่อมไม่อาจหลุดรอดสายตาของเฉินสวินกับวัวดำใหญ่ รวมถึงขุมกำลังอื่น ๆ ในเงามืดไปได้

จิตสำนึกอันทรงพลังไม่น้อยแหวกผ่านอากาศมา หมายจะทะลุผ่านม่านหมอกเพื่อสืบดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ในส่วนลึกของสายแร่

จิตสำนึกเหล่านี้มีทั้งแข็งแกร่งและอ่อนด้อย ทว่าตบะส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในขั้นเหอเต้า มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นตัวตนขั้นมหายาน ทั้งหมดล้วนเป็นสายสืบที่ขุมกำลังต่าง ๆ ทิ้งไว้ในบริเวณใกล้เคียง

พวกเขาต้องการล่วงรู้สถานการณ์ในทันที เพื่อส่งข่าวสารกลับไป

ทว่าเรื่องที่คาดไม่ถึงกลับบังเกิดขึ้น

ม่านหมอกเหล่านี้กลับแฝงไว้ด้วยพลังอานุภาพอันประหลาดพิสดารบางอย่าง

นอกจากจะสามารถกลืนกินเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตแล้ว ยังสามารถสกัดกั้นจิตสำนึกได้ ทั้งยังคล้ายหมอกกรดที่สร้างความเสียหายแก่จิตสำนึก หากสัมผัสถูกจะถูกกัดกร่อนทันที

ทำเอาเหล่าผู้บำเพ็ญตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ต่างพากันรั้งจิตสำนึกกลับคืน เหงื่อกาฬผุดพรายทั่วร่าง มิกล้าผลีผลามทำการใดอีก

เฉินสวินและวัวดำใหญ่ย่อมสังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน นัยน์ตาทอประกายประหลาด สีหน้าเปี่ยมชีวิตชีวา พลางพึมพำเสียงเบา "เหล่าหนิว น่าสนใจทีเดียว สายแร่นี้ไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอกจริง ๆ ด้วย"

"มอ!"

วัวดำใหญ่เบิกตากว้าง รู้สึกอัศจรรย์ใจอยู่ลึก ๆ

เฉินสวินตบตัววัวดำใหญ่เบา ๆ หัวเราะร่า "อาศัยจังหวะที่ยอดฝีมือของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจียังมาไม่ถึง พวกเราสองคนเข้าไปดูก่อนดีกว่า อย่างไรเสียเทือกเขาว่านโซ่วก็ไร้เจ้าของ ในแดนฟ้าหมานฮวางนี้ สิ่งใดควรคว้ามาก็อย่าได้ปล่อยให้หลุดมือแม้แต่อย่างเดียว บำเพ็ญเพียรให้ดี"

"มอ มอ~"

วัวดำใหญ่ส่งเสียงร้องทุ้มต่ำ พยักหน้าหงึกหงัก มันเหลือบมองเฉินสวินแวบหนึ่งอย่างรู้ใจ เข้าใจแล้ว จะบรรลุเป็นเซียนได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาการบำเพ็ญเซียนในแดนฟ้าหมานฮวางของพวกเขานี่แหละ!

ทว่าเนื่องจากม่านหมอกนี้พิลึกพิลั่นเกินไป ร่างจริงของเฉินสวินและวัวดำใหญ่จึงมิได้รุดหน้าไปเอง แต่ละฝ่ายต่างควบแน่นพลังกฎแห่งธาตุทั้งห้าสร้างร่างแยกขึ้นมาสายหนึ่ง ก่อนจะกลืนหายไปในความว่างเปล่า อันตรธานไปจากที่เดิม

เพียงชั่วพริบตา ร่างแยกแห่งกฎของพวกเขาก็ดิ่งลึกเข้าไปในม่านหมอก ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ส่วนลึก

ทว่าทันทีที่พวกเขาสัมผัสถูกม่านหมอก

ม่านหมอกกลับประหนึ่งมีชีวิตขึ้นมา ม้วนตัวปั่นป่วนไม่หยุด ซัดคลื่นหมอกไร้ที่สิ้นสุดโถมเข้าใส่หนึ่งคนหนึ่งวัว หมายจะกลืนกินทั้งสองให้สิ้นซาก

"เหอะ แค่นี้รึ!"

เฉินสวินแค่นเสียงเย็น สายตายิ่งมายิ่งเย็นเยียบ เพียงความคิดแล่นผ่าน ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็พลันปรากฏสายอัสนีสีม่วงแผ่ซ่าน โลดแล่นทะยานออกไปรอบทิศทาง

สายอัสนีเหล่านี้แฝงไว้ด้วยพลังแห่งกฎ กลายสภาพเป็นม่านพลังปราการสีม่วง ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบแผ่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง หมายจะฟาดฟันม่านหมอกสีน้ำตาลแดงให้แหลกสลาย

ทว่าเรื่องที่คาดไม่ถึงคือ ในชั่วขณะที่พลังสายฟ้าปะทะเข้ากับม่านหมอก กลับบังเกิดความเปลี่ยนแปลงกะทันหัน!

ม่านหมอกที่ดูเปราะบางกลับมิได้พ่ายแพ้แตกพ่าย ในทางกลับกัน สายอัสนีสีม่วงอันเกรียงไกรปานนั้นกลับถูกฟาดฟันจนแตกกระจายสลายไป ม่านพลังสีม่วงปริแตกในพริบตา ไร้ซึ่งพลังต้านทานโดยสิ้นเชิง

กฎแห่งสายฟ้าที่แฝงอยู่ในประกายอัสนีราวกับกลายเป็นสารอาหาร ถูกหลอมสกัดกลืนไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากหลอมสกัดกฎแห่งสายฟ้าแล้ว สีของหมอกไอโดยรอบดูคล้ายจะทึบเข้มขึ้นอีกระดับ ยิ่งทวีความบ้าคลั่งยิ่งขึ้น

พวกมันโถมเข้าใส่เฉินสวินและวัวดำใหญ่ หมายจะกลืนกินร่างแยกทั้งสองร่างให้หมดสิ้น

เฉินสวินมิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับยิ่งเกิดความสนใจ "หืม? ถึงกับหลอมสกัดกฎแห่งสายฟ้าของข้าได้เชียวรึ? น่าสนใจดีนี่"

ประกายกล้าในดวงตาเขายิ่งเข้มข้น บังเกิดความสนอกสนใจต่อม่านหมอกเหล่านี้มากยิ่งขึ้น

ต้องรู้ก่อนว่า ตนเองนั้นมีตบะบารมีถึงขั้นข้ามภัยพิบัติ แม้จะเป็นเพียงร่างแยกตรงหน้านี้ ก็เพียงพอจะสะกดข่มยอดฝีมือขั้นมหายานได้แล้ว

อีกทั้งพลังกฎแห่งสายฟ้าของเขายังเทียบเคียงทัณฑ์สวรรค์ สิ่งมีชีวิตทั่วไปหรือสัตว์พิสดาร อย่าว่าแต่จะกลืนกินหลอมสกัดเลย เกรงว่าเพียงสัมผัสโดนก็คงแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

นึกไม่ถึงว่าม่านหมอกนี้จะไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ซ้ำยังสะกดข่มมันลงได้ ทั้งยังหลอมสกัดมันไปเสียอีก

เช่นนี้ ยิ่งบ่งบอกถึงความไม่ธรรมดาของม่านหมอก ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของเฉินสวินให้แน่ชัดขึ้น ว่าเบื้องล่างต้องมีความลับอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

"มอ? มอ!"

วัวดำใหญ่เองก็ถึงกับตะลึงงัน ร้องออกมาสองเสียงด้วยความตึงเครียด พลางเพิ่มความระแวดระวังขึ้น

ความแข็งแกร่งของเฉินสวินมันย่อมรู้ซึ้งที่สุด ทว่าแม้แต่พลังสายฟ้ายังถูกสิ่งพิลึกพิลั่นเหล่านี้กลืนกินไป ย่อมแสดงว่าไม่ธรรมดา

มันคำรามต่ำในลำคอ แสงเทพเบญจธาตุสายหนึ่งพวยพุ่งออกจากร่าง แปรเปลี่ยนเป็นค่ายกลคุ้มกายปกป้องรอบทิศ หมายจะต้านทานม่านหมอกมิให้เข้าใกล้

วัวดำใหญ่สะบัดกีบเบา ๆ ก็ตัดแยกมิติในบริเวณที่พวกตนอยู่ออกมา ม่านหมอกโถมเข้าชนค่ายกลอย่างบ้าคลั่ง ทว่าไม่อาจทะลวงเข้ามาได้ในเวลาอันสั้น

พวกมันพยายามจะกลืนกิน ทว่าก็ไม่อาจหลอมสกัดได้โดยง่ายเช่นกัน

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินสวินจึงไม่คิดใช้พลังสายฟ้าอีกต่อไป หากแต่ยื่นฝ่ามือออกไป ควบแน่นพลังกฎแห่งเบญจธาตุไว้ในฝ่ามือ แปลงเป็นกรงขังขนาดเล็ก ทะลวงผ่านค่ายกลออกไปกักขังม่านหมอกไว้สายหนึ่ง แล้วเริ่มพินิจศึกษาอย่างละเอียด

เฉินสวินต้องการจะหลอมสกัดแยกส่วนมัน เพื่อหาคำตอบให้กระจ่างชัดว่าสิ่งเหล่านี้แท้จริงแล้วคือสิ่งใดกันแน่

ครั้นผ่านไปชั่วครู่ใหญ่ หลังจากเฉินสวินทุ่มเทพลังไปไม่น้อยจนหลอมสกัดหมอกควันสายนั้นในฝ่ามือได้สำเร็จ สีหน้าของเขาก็เผยความประหลาดใจออกมา

"กลับกลายร่างมาจากพลังชี่เบญจธาตุงั้นรึ?!"

เขาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เอ่ยด้วยความตระหนกและสงสัย "เป็นพลังเบญจธาตุ ทว่ากลับมิใช่พลังเบญจธาตุทั่วไป พิลึก แปลกประหลาดยิ่งนัก! ข้ายังไม่เคยพบเห็นสิ่งเช่นนี้มาก่อนเลย..."

เมื่อได้ยินเฉินสวินกล่าวเช่นนั้น วัวดำใหญ่ก็เกิดความกระตือรือร้นขึ้นมา พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกจากจมูก ทั้งยังเอาหัวดุนเขาเบา ๆ

หรือนี่จะเป็นสมบัติเบญจธาตุในตำนานอันใดกัน พวกเขาเคยได้ยินเรื่องของประมูลทำนองนี้มาไม่น้อย

ทว่างานประมูลหมื่นเผ่าพันธุ์ล้วนมีแต่พวกมหาเศรษฐีตัวเอ้ ทรัพย์สินของพวกเขามิได้มั่งคั่งอันใด จึงไม่เคยไปเข้าร่วมงานชุมนุมประมูลใด ๆ ในมหาพิภพเลย

สิ่งใดฉกฉวยมาเปล่า ๆ ได้ก็ย่อมทำ พวกเขาเพิ่งก้าวเข้าสู่มหาพิภพมาได้ไม่ถึงหมื่นปี เอาหัวไปชนอย่างไรก็เทียบรากฐานสั่งสมนับแสนปีของผู้อื่นไม่ติด ย่อมไม่หาเรื่องใส่ตัวให้ลำบาก ไว้ค่อยว่ากันภายหลัง

ยามนี้วัวดำใหญ่ก็เรียกใช้พลังกฎแห่งเบญจธาตุเช่นกัน มันยื่นกีบวัวออกไป กักขังไอหมอกมาหลอมสกัด แล้วเผยสีหน้าตื่นตะลึงออกมาเช่นเดียวกัน

"มอ! มอ~"

วัวดำใหญ่ส่งเสียงร้องอย่างลังเล บ่งบอกว่ามันก็ไม่เคยเห็นสิ่งนี้เช่นกัน

ทว่าในเมื่อหมอกไอเหล่านี้สามารถถูกพลังกฎแห่งเบญจธาตุหลอมสกัดได้ เช่นนั้นก็ย่อมไม่เป็นอันตรายอันใดต่อเฉินสวินและวัวดำใหญ่

เฉินสวินหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย เอ่ยอย่างเรียบเฉย "ช่างมันไปก่อน พวกเราเข้าไปดูข้างในกัน ในเมื่อสิ่งเหล่านี้พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้สายแร่ ย่อมแสดงว่าต้นตอต้องอยู่ภายในเหมืองแร่!"

"ข้าอยากจะรู้นักว่าสิ่งใดเป็นตัวก่อกำเนิดมันขึ้นมา ถึงกล้าไม่ไว้หน้าเต๋าจู่ผู้นี้?!"

"มอ!"

วัวดำใหญ่พยักหน้า ก้าวเท้าตามเฉินสวิน ก่อนจะหายลับเข้าไปในม่านหมอก

พวกเขาค้นหาอุโมงค์เหมืองสายหนึ่งที่ยังไม่ถล่ม แล้วมุ่งลึกเข้าไป ประดุจดังกำลังเดินเล่น ท่องไปโดยไร้ซึ่งความตึงเครียดหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย

ภายในอุโมงค์เหมือง ซากศพเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนแห่ง ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนงานเหมืองที่ถูกไอหมอกกลืนกิน เลือดเนื้อถูกสูบจนเหือดแห้ง เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก สภาพการตายเวทนานัก

ทว่าต่อภาพเหล่านี้ เฉินสวินและวัวดำใหญ่กลับมิได้หยุดฝีเท้าลง

ทว่าเมื่อลึกเข้าไปในอุโมงค์เหมืองได้พันเมตร หนึ่งคนหนึ่งวัวกลับพลันหยุดฝีเท้าลงข้างซากศพร่างหนึ่ง

"เป็นเขานี่เอง!" เฉินสวินพินิจมองซากศพแห้งกรังนั้นอย่างถี่ถ้วน พลางพึมพำเสียงแผ่ว สีหน้าแฝงความซับซ้อนอยู่บ้าง

วัวดำใหญ่จับกลิ่นอายได้ ก็จำฐานะของคนผู้นี้ได้เช่นกัน

ซากศพนี้มิใช่ใครอื่น แท้จริงแล้วคือบุรุษขั้นหลอมความว่างเปล่าที่พวกเขาพบเจอเมื่อแรกเข้ามายังสายแร่... ว่านเจ๋อเชียน

พวกเขาจำได้อย่างชัดเจนว่ายามพบกันครานั้น คนผู้นี้ยังเอ่ยถึงความพิลึกพิลั่นสารพัดของที่แห่งนี้ ทั้งยังคิดจะหลบหนีไปให้พ้น

นึกไม่ถึงว่าผ่านไปเพียงไม่นาน อีกฝ่ายกลับตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้ กลายเป็นศพไปเสียแล้ว...

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ส่ายหน้าทอดถอนใจเบา ๆ เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมไม่มีเวลาให้มามัวทอดถอนใจอาลัยอาวรณ์

อาศัยช่วงที่ศพยังไม่ทันเย็นเฉียบ เป่าซัวน่าส่งวิญญาณสักยก ก่อเนินดินตั้งสุสาน แล้ววางของเซ่นไหว้ที่ทำจากต้นเฮ่อหลิงสักหน่อยเถิด

ถึงอย่างไรก็เคยมีวาสนาพบหน้ากันคราหนึ่ง พิธีกรรมบางอย่างในโลกบำเพ็ญเซียนยังคงละเลยไม่ได้ ถือเป็นค่าตอบแทนก็แล้วกัน ข้าวของตกทอดเหล่านั้นพวกเขาก็ขอรับไว้แทนเสีย ช่างสมเกียรติยิ่งนัก