ตอนที่ 718 ดินแดนแห่งนี้มีวาสนากับข้า

"มอ!"

เมื่อมองดูศพของว่านเจ๋อเชียน แววตาของวัวดำใหญ่ก็เปี่ยมไปด้วยความสะท้อนใจ

เมื่อเทียบกับคนแปลกหน้าทั่วไปแล้ว พวกมันเคยพูดคุยกับว่านเจ๋อเชียนในอุโมงค์เหมืองอยู่บ้าง นับได้ว่าเป็นผู้บำเพ็ญคนแรกที่พอจะมีปฏิสัมพันธ์ด้วยนับแต่มาถึงแดนฟ้าหมานฮวาง

แม้ยามนี้มันจะเป็นถึงยอดฝีมือขั้นข้ามภัยพิบัติ แต่วัวดำใหญ่กลับรู้สึกว่าการได้พานพบและพูดคุยกันไม่กี่ประโยค อย่างไรก็นับเป็นวาสนาต่อกันอย่างหนึ่ง!

ทุกคนล้วนมีหนทางที่ตนต้องก้าวเดิน

แม้มันกับเฉินสวินจะไม่อยากก้าวก่ายวิถีชีวิตของผู้บำเพ็ญธรรมดาเหล่านี้มากเกินไป

แต่ก็มิได้อยากให้อีกฝ่ายต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้

เฉินสวินย่อมสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของวัวดำใหญ่ จึงทอดถอนใจแผ่วเบา "การได้พานพบย่อมคือวาสนา สำหรับพวกเราในยามนี้ แม้เขาจะเป็นเพียงผู้บำเพ็ญตัวน้อยขั้นเลี่ยนซวี ทว่าในอดีตพวกเราก็เคยก้าวผ่านขั้นเลี่ยนซวีมาเช่นกัน"

"ที่ว่าวาสนาก่อเกิดและดับสลาย ในวาระสุดท้ายนี้ก็ส่งเขาเป็นครั้งสุดท้ายเถิด"

"มอ~"

วัวดำใหญ่พยักหน้าเงียบงัน มันเรียกกระถางธูปแถวหนึ่งออกมา ควันธูปสีครามสายแล้วสายเล่าพลันลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว

มันกับเฉินสวินนำปี่ซัวน่าออกมาแล้วเริ่มเป่าบรรเลง

เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของปี่ซัวน่าดังก้องกังวานอยู่ภายในอุโมงค์เหมือง ฟังดูวังเวงและโศกเศร้าจับใจเป็นพิเศษ

กระดาษเงินกระดาษทองสีเหลืองที่ทำจากไม้ต้นเฮ่อหลิงแผ่นแล้วแผ่นเล่า ถูกโปรยปรายไปรอบทิศทางอย่างตามใจ แล้วร่วงหล่นสู่พื้น

ท่ามกลางอุโมงค์เหมืองอันแปลกประหลาดแห่งนี้ พิธีศพที่มีสองยอดฝีมือขั้นข้ามภัยพิบัติเป็นผู้ประกอบพิธีด้วยตนเอง จึงได้เริ่มต้นขึ้นเช่นนี้

ด้วยการตัดขาดของหมอกควัน เรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ภายนอกจึงมิอาจล่วงรู้ได้เลยแม้แต่น้อย

ครั้นพิธีศพเสร็จสิ้น วัวดำใหญ่จึงขุดหลุมขนาดใหญ่บนพื้น แล้วฝังร่างว่านเจ๋อเชียนลงสู่ผืนดินเพื่อให้หลับใหลอย่างสงบ

อีกทั้งยังใช้เนื้อไม้ต้นเฮ่อหลิงทำเป็นป้ายสุสาน จารึกอักษร 'สุสานของว่านเจ๋อเชียน'

เพื่อป้องกันมิให้สุสานถูกหมอกควันหรือผู้บำเพ็ญคนอื่นทำลาย วัวดำใหญ่จึงโคจรพลังเวท วางค่ายกลขึ้นหลังหนึ่งรอบป้ายสุสาน

ชั่วพริบตา สุสานที่ดูธรรมดาสามัญพลันปรากฏลวดลายอาคมสว่างเจิดจ้า แสงเทพห้าธาตุเปล่งประกายพร่างพราย กฎแห่งฟ้าดินอันน่าสะพรึงกลัวสายแล้วสายเล่ากดข่มสะกดทุกสรรพสิ่ง ทำให้หมอกควันมิอาจเข้าใกล้ และยิ่งมิอาจกัดกร่อนได้

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ก็ออกเดินทางต่อไป หลุมศพโดดเดี่ยวหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอย่างเงียบสงบอยู่เบื้องหลัง เฝ้ามองพวกเขาเดินไกลออกไปเรื่อย ๆ

ยิ่งลึกเข้าไป ม่านหมอกยิ่งหนาทึบจนมองไม่เห็นสิ่งใดอย่างสิ้นเชิง

แม้แต่จิตสำนึกของเฉินสวินและวัวดำใหญ่ก็ยังถูกสะกดข่มไว้ มิอาจแผ่ออกไปเกินสิบเมตร

กระทั่งพลังแห่งกฎรอบกายพวกเขาก็ยังถูกบีบอัด จนกางม่านคุ้มกายได้เพียงในระยะหนึ่งเมตรภายนอกร่างเท่านั้น

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ หมอกควันในส่วนลึกคล้ายแฝงน้ำหนักพันชั่ง หนักอึ้งอย่างยิ่ง จนทำให้ร่างแยกของเฉินสวินและวัวดำใหญ่รู้สึกราวกับถูกสามพันมรรคาค้ำทับ ก้าวเดินแต่ละก้าวล้วนยากลำบากแสนเข็ญ

สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้จิตใจของพวกเขาสั่นสะท้านขึ้นมา

นับแต่ก้าวสู่ขั้นข้ามภัยพิบัติมา นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันลี้ลับเช่นนี้

"เจ้าวัวเฒ่า ดูท่าข้างในคงมีของดีจริง ๆ ถึงกับทำให้พวกเรารู้สึกถึงแรงกดดันได้เช่นนี้"

แววตาของเฉินสวินมิได้เปล่งประกายระยับอีกต่อไป ทว่าดวงตาคู่นั้นค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยียบเย็น

ภายในร่างของเขาพลันโคจรพลังแห่งกฎต่าง ๆ ขึ้นอย่างกึกก้อง ผืนใต้พิภพถึงกับสั่นสะเทือนตาม หมายจะหยั่งคำนวณสิ่งใดบางอย่าง

วัวดำใหญ่เองก็เป็นเช่นกัน นับแต่กลายเป็นยอดฝีมือขั้นข้ามภัยพิบัติ นี่เป็นครั้งแรกที่มันเผยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างไม่เคยมีมาก่อน พลางเร่งเร้าพลังเวทและค่ายกลในร่าง หมายจะหยั่งคำนวณที่มาที่ไปของหมอกควันเหล่านี้เช่นกัน

ทว่าในความคลุมเครือไร้รูป กลับมีพลังลึกล้ำพิศวงขัดขวางทุกสิ่งอยู่เสมอ ทำให้พวกเขามองไม่ทะลุและคำนวณไม่ออก

เฉินสวินบันดาลโทสะแล้ว!

"มารดามันเถอะ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะหาต้นตอของหมอกควันพวกนี้ไม่เจอ!"

"ในเมื่อคำนวณไม่ออก เช่นนั้นก็จงถูกข้าหลอมกลั่นให้หมดสิ้นไปเสีย!"

"พวกเราพุ่งตรงลงไปก้นสายแร่กันเลย!"

"วันนี้หากไม่กระจ่างแจ้งในทุกสิ่ง บรรพจารย์เต๋าอย่างข้าก็จะไม่ขอก้าวออกไปจริง ๆ!"

"มอ มอ~"

รูจมูกของวัวดำใหญ่พ่นไอน้ำสีขาวออกมาสายหนึ่ง ทั่วร่างระเบิดกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว เห็นได้ชัดว่ามันเองก็ถูกโทสะครอบงำเช่นกัน!

มันกับเฉินสวินส่องประกายสว่างวาบไปทั่วร่าง ขับเคลื่อนกฎห้าธาตุ แสงทิพย์หลากสีสันสายแล้วสายเล่ากระจายฟุ้ง ส่องสว่างทั่วทั้งอุโมงค์เหมือง

ทันใดนั้น กฎห้าธาตุก็หลอมรวมเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นวังวนหลากสีขึ้นเหนือศีรษะของทั้งสอง

วังวนนั้นก่อให้เกิดพลังดูดกลืนอันน่าสะพรึงกลัว กลืนกินและหลอมกลั่นหมอกควันประหลาดรอบกายอย่างบ้าคลั่ง หลอมกลั่นจนสิ้น

หมอกควันสีชาดสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก ราวกับเผชิญหน้ากับเทพแห่งโรคระบาด มันจึงล่าถอยอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหมายจะหลีกหนีให้พ้นจากเจ้าตัวประหลาดสองตัวนี้

ทว่าสายไปเสียแล้ว!

เฉินสวินและวัวดำใหญ่เปรียบประดุจวาฬกลืนวารี ไม่ยอมปล่อยให้พลังงานใดรอบกายหลุดรอดไปแม้แต่น้อย

หมอกควันทั่วทั้งอุโมงค์เหมืองเบาบางลงไปมากในชั่วพริบตา ทว่ายังคงมีหมอกควันระลอกใหม่จำนวนมหาศาลพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งใต้พิภพ ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

แต่หลังจากกลืนกินหมอกควันเข้าไปเป็นจำนวนมาก เฉินสวินและวัวดำใหญ่กลับพบด้วยความประหลาดใจว่า การบำเพ็ญของพวกตนกำลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างช้า ๆ

พลังแห่งกฎห้าธาตุยิ่งมายิ่งกระจ่างแจ้ง เริ่มยกระดับขึ้นอีกครา

"นึกไม่ถึงเลยว่าหมอกควันเหล่านี้จะมีประโยชน์ต่อกฎห้าธาตุของพวกเราด้วย!"

เฉินสวินยินดียิ่ง เร่งเร้าการกลืนกินอย่างเอาจริงเอาจังยิ่งขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้รอดไปแม้แต่สายเดียว

"มอ!"

วัวดำใหญ่เองก็รวบรวมกำลังจนเต็มเปี่ยม โคจรค่ายกลกฎจนถึงขีดสุด

หลังจากบำเพ็ญอยู่ในส่วนลึกของอุโมงค์เหมืองไปได้ครู่หนึ่งโดยที่หมอกควันไม่มีทีท่าว่าจะหมดไป สายตาของเฉินสวินก็วาบประกาย พลางกล่าวขึ้นว่า "ไปกันเถอะวัวเฒ่า อย่าเพิ่งสูบหมอกควันที่นี่จนหมด มิฉะนั้นพวกข้างนอกคงสบโอกาสบุกเข้ามา เช่นนั้นมิเท่ากับช่วยพวกมันหรอกหรือ?"

"ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เป็นเพียงผิวดิน หมอกควันพวกนั้นพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้พิภพ ด้านล่างต้องเป็นต้นกำเนิดและมีหมอกควันที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่านี้แน่นอน"

"พวกเราบุกตรงลงไป คว้าแก่นแท้มันมาแล้วนำกลับไปค่อย ๆ ขัดเกลา ไม่โลภมากไปกว่านั้นเด็ดขาด"

"มอ!"

วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูก แสดงความเห็นพ้อง

มิเช่นนั้น หากรอยอดฝีมือแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีหรือยอดฝีมือของขุมกำลังอื่นมาถึง คงมิแคล้วต้องเปิดศึกใหญ่ขึ้นอีกครา

สำหรับคนพวกนี้ เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ย่อมมิได้เกรงกลัว ทว่าบัดนี้อุตส่าห์หลบมาอยู่ในที่ลับได้แล้ว จึงไม่อยากเปิดเผยตัวตนโดยง่าย

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ตอนที่เพิ่งมาถึงแดนฟ้าหมานฮวาง พวกเขาก็เคยมาที่สายแร่แห่งนี้แล้วรอบหนึ่ง

ยามนั้นดูภายนอกคล้ายยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่จึงอยากสืบข่าวคราว ทว่าแท้จริงแล้วก็เพื่อหยั่งเชิง

ทว่าที่นี่อย่างไรเสียก็เป็นถิ่นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เฉินสวินกังวลว่าอาจมียอดฝีมือซ่อนตัวอยู่ ดังนั้นหลังจากสนทนากับว่านเจ๋อเชียนสั้น ๆ จึงจากไป

กระทั่งการปรากฏตัวของไท่อวี่และสัตว์ร้ายบรรพกาล ก็กลายมาเป็นหินลองทองของเฉินสวินได้พอดิบพอดี

พวกมันลงมือโจมตีสายแร่อย่างดุเดือดรุนแรงถึงเพียงนั้น แต่กลับไม่มียอดฝีมืออื่นใดยื่นมือเข้าช่วย ย่อมแสดงว่าที่แห่งนี้มิได้รับความสนใจเป็นพิเศษจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

ดังนั้นเมื่อหมอกควันปะทุขึ้นในครานี้ เฉินสวินจึงกล้าฉวยโอกาสที่ยอดฝีมือกลุ่มอื่นยังมาไม่ถึง ลอบเข้ามาสำรวจเป็นกลุ่มแรก

อย่างไรก็ตาม พวกเขาเองก็รั้งอยู่ในอุโมงค์เหมืองมาพักหนึ่งแล้ว

คำนวณเวลาดูแล้ว ยอดฝีมือของขุมกำลังต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีก็อาจจะใกล้มาถึงแล้วเช่นกัน

ทั้งสองไม่เสียเวลาอีกต่อไป ใช้กฎห้าธาตุเบิกทางทันที

ผนังหินอันแข็งแกร่งแตกสลายลงราวกับเต้าหู้ถูกเฉือน

ร่างของทั้งคู่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงห้าสี มุ่งลงสู่ก้นบึ้งใต้สายแร่ และได้พบเห็นภาพที่ชวนให้เหลือเชื่อ

"นึกไม่ถึงว่าจะมีแดนลับซ่อนอยู่..."

เฉินสวินและวัวดำใหญ่ค่อย ๆ สบตากัน แววตาแฝงความสนใจขึ้นมารำไร

เทียบกับการต้องไปสำรวจดินแดนสมบัติยามที่มีระดับพลังต่ำต้อยแล้ว พวกเขายังคงชมชอบการใช้ขอบเขตขั้นสูงมาสำรวจแดนลับเช่นนี้มากกว่า เพียงแต่ผู้บำเพ็ญที่เข้ามาสำรวจแดนลับเหล่านั้นคงต้องพบกับคราวเคราะห์แล้ว

สถานการณ์เช่นนี้ก็เหมือนกับแดนลับเขาหนานโต่วในคราวนั้น ที่มีแต่เหล่าศิษย์ขั้นกลั่นลมปราณแย่งชิงกัน ทว่าจู่ ๆ กลับมีบรรพชนขั้นหยวนอิงโผล่พรวดออกมา... ซ้ำยังเอ่ยขึ้นอีกประโยคหนึ่งว่า ที่แห่งนี้มีวาสนากับข้า

เฉินสวินพาวัวดำใหญ่ทะลวงผ่านชั้นหินของสายแร่ ดำดิ่งลงสู่ใต้พิภพนับหมื่นลี้ ฝันก็ยังนึกไม่ถึงว่าสายแร่บนผืนดินที่ดูรกร้างว่างเปล่า ใต้พิภพกลับซุกซ่อนแดนลับเอาไว้แห่งหนึ่ง

ส่วนหมอกควันด้านบนนั้นก็แผ่กระจายขึ้นมาจากแดนลับแห่งนี้นี่เอง เช่นนี้จึงสมเหตุสมผลแล้ว

แดนลับแห่งนี้มิได้กว้างใหญ่นัก กวาดสายตามองไปก็มีอาณาเขตเพียงราวหลายหมื่นลี้โดยรอบเท่านั้น

ภายในแดนลับ ท้องนภาและผืนปฐพีล้วนเป็นสีน้ำตาลแดง ดูเรียบง่ายซ้ำซาก ทั้งดิน หิน และสิ่งต่าง ๆ บนพื้น ล้วนมีเนื้อสารเช่นเดียวกับสายแร่ภายนอก คือประกอบขึ้นจากศิลาเหยาเทียนฮั่ง

ที่ต่างออกไปคือ ศิลาเหยาเทียนฮั่งที่นี่มีคุณภาพสูงล้ำกว่า ส่วนใหญ่ล้วนเป็นระดับชั้นยอด

ณ กึ่งกลางของห้วงมิตินี้ มียอดเขาสูงตระหง่านหมื่นจั้งผุดขึ้นจากพื้นพสุธา ดูยิ่งใหญ่อลังการ ตั้งตระหง่านค้ำฟ้าดิน

ตัวขุนเขาสาดประกายแสงสีชาด มีพลังแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดินหมุนเวียน อีกทั้งยังมีลวดลายอาคมหมุนวน แผ่กลิ่นอายอันเก่าแก่โบราณออกมา

ยอดเขาแห่งนี้คือขุนเขาเพียงหนึ่งเดียวในมิตินี้ ดุจดั่งเทพสงครามยุคบรรพกาลที่คอยพิทักษ์รักษาดินแดนแห่งนี้ไว้

"วัวเฒ่า! มารดามันเถอะ ภูเขาทั้งลูกล้วนเป็นศิลาเหยาเทียนฮั่งระดับชั้นยอดทั้งสิ้น!"