ตอนที่ 719 วัวดำพุ่งชน วัวดำกดทับ วัวดำแบกโลง!

เฉินสวินจับจ้องยอดเขาพลางคำรามต่ำ แหวนเก็บของในมือสั่นสะท้านเบาๆ เขาตบวัวดำใหญ่ฉาดใหญ่ "ของสิ่งนี้เริ่มต้นที่หินวิญญาณระดับสูง พวกเรายากจนกันมาเนิ่นนาน ขุมทรัพย์ก้อนแรกกำลังจะกลับมาแล้ว"

"มอ~"

วัวดำใหญ่ดีอกดีใจจนเนื้อเต้น ลมหายใจที่พ่นออกจากจมูกร้อนผ่าวยิ่ง แดนฟ้าหมานฮวางช่างดีนัก พวกมันยังคงโปรดปรานสภาพแวดล้อมแห่งการบำเพ็ญเซียนเช่นนี้มากกว่า!

เฉินสวินหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้ากลับคืนสู่ความสุขุมดังเดิม หินวิญญาณระดับสูงเพียงเท่านี้ หาใช่ว่าไม่เคยพบเจอ ทว่ากลับสามารถนำไปแลกเปลี่ยนสมบัติล้ำค่าได้ไม่น้อยในเมืองโบราณเจินหลิง

เขาลอบสังเกต ดูท่าภูผาใหญ่สีน้ำตาลแดงลูกนี้ ย่อมเป็นต้นกำเนิดของหมอกควันทั้งหมด

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ตลอดทางที่เดินมา พวกเขายืนยันได้แล้วว่าพลังงานหมอกควันเหล่านี้เป็นประโยชน์ต่อตบะบำเพ็ญ สามารถกระตุ้นให้กฎแห่งเบญจธาตุยกระดับขึ้นไปอีกขั้น...

อีกทั้งศิลาเหยาเทียนฮั่งยังเป็นหนึ่งในวัตถุดิบที่เฉินสวินเตรียมไว้ใช้หลอมหุ่นเชิดเซียน

ยามนี้หากได้แร่ชั้นยอด ย่อมสามารถยกระดับคุณภาพและอานุภาพของหุ่นเชิดเซียนได้

"เหล่าหนิว กวาดมาให้หมด"

"เขาว่านโซ่วเป็นแดนไร้เจ้า เบื้องลึกของสายแร่นี้ยังเป็นต้นเหตุแห่งเภทภัย สวรรค์เปี่ยมด้วยเมตตาการุณย์ จะปล่อยมันทิ้งไว้ได้อย่างไร!"

"แม้แต่เศษฝุ่นก็อย่าให้เหลือ ขนกลับไปให้หมด พวกเราค่อยๆ สกัดหลอม ยามนี้ไม่มีสิ่งใดมาก มีก็แต่แหวนเก็บของนี่แหละ ขน!"

"มอ มอ มอ!"

ในสายตาของเฉินสวินและวัวดำใหญ่ ผืนดินทุกคืบ หินผาทุกก้อน ล้วนเป็นใบเบิกทางในวันข้างหน้า หินวิญญาณระดับสูงคือเงินตราหลักอันมั่นคงแห่งมหาพิภพอย่างแท้จริง

แม้การบำเพ็ญของพวกเขาจะมิได้จำเป็นต้องใช้ ทว่าสิ่งที่จะทำในกาลข้างหน้า ยิ่งไม่อาจขาดแคลนสิ่งนี้ได้ มันคือศิลาฤกษ์แห่งวิถีเซียนอย่างแท้จริง

ที่สำคัญที่สุดคือ แร่เหล่านี้แทบจะได้มาเปล่าๆ หากเสี่ยวชื่อได้เห็น มิรู้ว่าจะดีใจเพียงใด ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวเฉินสวิน คิ้วพลันขมวดลงเล็กน้อย

ทว่าสีหน้าเช่นนี้ถูกเฉินสวินซ่อนไว้ในพริบตา แม้แต่วัวดำใหญ่ก็มิได้สังเกตเห็น

"มอ มอ~!"

เมื่อได้ยินเฉินสวินออกคำสั่ง วัวดำใหญ่ก็เริ่มลงมือทันที

ผ่านประสบการณ์มาเนิ่นนานหลายปี เรื่องการขุดค้นหาสมบัติเช่นนี้ มันย่อมช่ำชองคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่ยามนี้เสี่ยวชื่อมิได้อยู่ด้วย มันจึงรู้สึกไม่คุ้นชินขึ้นมาแวบหนึ่ง

เจ้าสิงโตน้อยที่ชอบเอะอะโวยวายไม่อยู่ ตอนนี้จึงเงียบสงบลงมาก...

มันมิได้คิดฟุ้งซ่านอีก ยกกีบเท้าขึ้นมา พลังแห่งกฎเบญจธาตุสายใหญ่พลันพวยพุ่งทะยานสู่เวหา ครอบคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณในชั่วพริบตา

ลวดลายอาคมวิถีค่ายกลสลักแน่นขนัด แสงประกายเทพเจิดจรัส พลังแห่งกฎเกณฑ์มหาศาลควบแน่นเป็นค่ายกลหนึ่งสาย ร่วงหล่นลงมาจากความว่างเปล่า ผสานรวมเข้ากับดินและหินทุกอณู

ห้วงมิติว่างเปล่าก่อกำเนิดเป็นวังวน

สรรพสิ่งในห้วงมิติลอยละลิ่วขึ้นจากพื้นดิน ถูกวังวนกลืนกินเข้าไป

ขณะที่วัวดำใหญ่มีสีหน้าผ่อนคลาย คิดว่าทุกอย่างดำเนินไปตามแผนอย่างราบรื่น ยอดเขาหมื่นจั้ง ณ ใจกลางแดนลับกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ยอดเขาหมื่นจั้งพลันระเบิดแสงสีแดงชาดอันวิจิตรตระการตา แปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งกฎเกณฑ์ที่ดูคล้ายพลังเบญจธาตุทว่ามิใช่เบญจธาตุ พุ่งทะยานขึ้นสู่นภา ฉีกกระชากท้องฟ้าจนขาดสะบั้น

กลุ่มพลังแห่งกฎสีแดงชาดนี้ประหนึ่งดวงสุริยัน สว่างไสวเจิดจ้าถึงขีดสุด

ตูม! เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นคราหนึ่ง

มิทันที่เฉินสวินจะได้ตั้งตัว วังวนที่วัวดำใหญ่รังสรรค์ขึ้นก็ถูกทำลายจนแหลกสลาย

แดนลับสั่นสะเทือน ฟ้าดินประหนึ่งจะพังทลายลงมา พลังงานคลั่งเดือดพล่านไปทั่วทุกหนแห่ง

"ตัวบัดซบอันใดกัน?!"

หนึ่งคนหนึ่งวัวถึงกับตะลึงงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง

ความร้ายกาจของวัวดำใหญ่นั้นเฉินสวินย่อมรู้ดี ด้วยพลังของมัน กระบวนท่าที่สำแดงออกมาเมื่อครู่ ต่อให้เป็นผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานมาเยือน ก็ยังต้องถูกสยบสังหารคาที่!

นับประสาอะไรกับการถูกทำลายจนแตกกระจุยในพริบตาเดียว!

หมอกควัน ณ ที่นี้ล้วนก่อตัวขึ้นจากพลังเบญจธาตุ ทว่าดูจากตอนนี้แล้ว พวกเขาดูเหมือนจะคาดเดาบางสิ่งผิดไป

นอกจากพลังเบญจธาตุแล้ว ย่อมต้องแฝงเร้นสิ่งอื่นใดไว้อีกแน่แท้ จึงสามารถสะกดข่มค่ายกลใหญ่เบญจธาตุของวัวดำใหญ่ได้เช่นนี้

"มอ มอ~~!"

เมื่อเห็นค่ายกลถูกทำลาย วัวดำใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ความดื้อรั้นในใจพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครา ขาดก็เพียงประเคนวัวดำพุ่งชน ซ้ำด้วยวัวดำกดทับ แล้วปิดท้ายด้วยวัวดำแบกโลงให้มัน

ตูม—

โลงดำใหญ่หลังหนึ่งถูกวัวดำใหญ่แบกขึ้น ก่อนจะทุ่มกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง ไอความตายเข้มข้นแผ่ซ่านตลบอบอวล ปลดปล่อยกลิ่นอายอันเงียบสงัดชวนสะพรึงอย่างยิ่งออกมา

มันสะบัดกีบเท้าเบาๆ โลงดำใหญ่พลันกลายเป็นลำแสงทมิฬสายหนึ่งพุ่งทะยานซัดสาดไปยังยอดเขา ไอความตายที่หลุดรอดออกมาแปรเปลี่ยนเป็นกฎเกณฑ์ไอความตายอันเชี่ยวกรากประดุจทะเลดำทมิฬ

ทะเลดำแห่งไอความตายเข้าครอบคลุมทั่วทั้งห้วงมิติ ระลอกคลื่นไอความตายที่แผ่ขยายออกไป หากเทียบกับยอดเขาสูงหมื่นจั้งแล้ว มีแต่จะกว้างใหญ่กว่า ยามที่มันซัดสาดไปมา ทั้งแดนลับส่งเสียงกระหึ่มกึกก้อง ดั่งคลื่นสมุทรคำราม

เฉินสวินหรี่ตาลง มองดูการต่อสู้เงียบๆ โดยไม่รู้ว่ากำลังขบคิดสิ่งใด

ตูม! บังเกิดเสียงกึกก้องกัมปนาท

โลงดำใหญ่ทิ้งตัวดิ่งลงมาจากฟากฟ้าอย่างฉับพลัน ฟ้าดินสั่นสะท้าน ห้วงมิติสั่นไหว หากมิใช่เพราะวัวดำใหญ่ควบคุมไว้ เกรงว่าแดนลับแห่งนี้คงพังทลายลงไปโดยตรงแล้ว

ทว่าในยามที่ทะเลดำแห่งไอความตายกระแทกเข้าใส่ยอดเขาสูงหมื่นจั้งอย่างเกรี้ยวกราด เรื่องไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้นอีกครา!

ยอดเขาเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า ประหนึ่งขุนเขาเทพ ปลดปล่อยพลังกฎเกณฑ์อันเปี่ยมล้นเกริกไกรยิ่งกว่าเดิมออกมาแผ่คลุมทั่วทั้งผืนภูเขา

ภายใต้การโจมตีอันทรงพลังของวัวดำใหญ่ สภาวะฟ้าดินของทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด แผ่ประกายแสงเจิดจรัส บาดแยกผืนฟ้าและแผ่นดินออกเป็นสองสีสัน

เมื่อแสงสว่างจางหายไป ยอดเขากลับมิได้สะเทือนไหวแม้แต่น้อย กระทั่งหินผาสักก้อนก็มิได้แตกหัก ตรงกันข้าม ทะเลดำที่ควบแน่นจากกฎเกณฑ์ไอความตายกลับแตกสลายลงในพริบตา

ทุกสิ่งดูประหนึ่งสูสีทัดเทียม ทว่าเฉินสวินย่อมรู้ดี ร่างแปลงของพวกเขานี้ยังคงขาดสิ่งใดไปบ้าง มิได้แข็งแกร่งเกรียงไกรดั่งหยวนเสินเบญจธาตุที่จะสามารถรองรับพลังฝีมือที่แท้จริงของพวกเขาได้อย่างหมดจด

สิ่งนี้ทำให้กีบเท้าของวัวดำใหญ่อดไม่ได้ที่จะตะกุยลงบนพื้น ดูท่าทางแล้ว มันคิดจะใช้ร่างตนเองพุ่งชนเข้าไปตรงๆ

มันมีกฎเกณฑ์พลังแห่งฟ้าดินสถิตกาย ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องชนขุนเขานี้ให้แหลกละเอียดจงได้!

"เหล่าหนิว ดูท่าเจ้ายังคงด้อยกว่าเปิ่นเต้าจู่อยู่สามส่วนนะ"

เมื่อเห็นวัวดำใหญ่เสียท่า มุมปากของเฉินสวินก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือคว้าไปในห้วงมิติ ขวานยักษ์เล่มหนึ่งคล้ายแหวกกาลเวลามา ปรากฏขึ้นในมือของเฉินสวินทันที

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาประกายแสงเทพเบญจธาตุอันไพศาลหมุนวน กำลังคิดจะลงมือ ทว่าใครเล่าจะคาด วัวดำใหญ่กลับร้องมอ มอ ออกมาคำหนึ่ง พุ่งทะยานออกไปข้างหน้า กระแทกเข้าใส่ยอดเขาสูงตระหง่านอย่างดุดัน!

วัวดำใหญ่เบื้องหน้านี้แม้จะเป็นเพียงร่างแปลง ทว่าพลังฝีมือกลับมิใช่เรื่องเล่นๆ เลย

การพุ่งชนครานี้ของมัน ดูเผินๆ ธรรมดาสามัญ ทว่าแท้จริงแล้วกลับหลอมรวมพลังแห่งกฎเกณฑ์ทั้งหมดภายในร่างเข้าด้วยกัน มาบรรจบรวมไว้ที่เขาของมัน

ทว่าเมื่อเขาวัวปะทะเข้ากับตัวภูเขา พลังกฎเกณฑ์สีชาดอันบริสุทธิ์สายนั้นก็พวยพุ่งออกมาอีกครา ก่อตัวเป็นม่านคุ้มกัน ขวางกั้นวัวดำใหญ่เอาไว้ด้านนอก

ทว่าครานี้ ยอดเขาสั่นสะท้านน้อยๆ แสงสว่างวูบวาบไม่มั่นคง มีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาบ้างแล้ว

"มอ~"

เมื่อเห็นเช่นนี้ วัวดำใหญ่พลันตื่นตัว แหงนหน้าคำรามก้องฟ้า ประดุจเครื่องตอกเสาเข็มอันไร้ปรานี รวบรวมพลังจนถึงขีดสุด แล้วกระหน่ำพุ่งชนต่อไปอย่างบ้าคลั่ง

ตูม ตูม ตูม—

ตูม ตูม ตูม!

......

เพียงชั่วพริบตาเดียว วัวดำใหญ่ดูประหนึ่งพุ่งชนเพียงครั้งเดียว ทว่าแท้จริงแล้วกลับกระแทกไปนับหมื่นครา

ทุกๆ ครั้งล้วนแฝงพลังแห่งกฎเกณฑ์ที่หลงเหลือของร่างแปลง ความเคลื่อนไหวในแดนลับฟ้าดินรุนแรงยิ่งนัก ทุกหนแห่งมีแต่เสียงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

ภายใต้การพุ่งชนอย่างไม่ละลดของวัวดำใหญ่ ยอดเขาสั่นสะท้านรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

พลังกฎเกณฑ์อันประหลาดพิกลสายนั้นก็เริ่มหม่นแสงลงเช่นกัน

วัวดำใหญ่กระหน่ำชนอยู่เต็มหนึ่งวันหนึ่งคืน บังเกิดเสียงแกร๊กดังขึ้น คล้ายดั่งแก้วแตกกระจาย พลังกฎเกณฑ์ของยอดเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

"พอแล้วเหล่าหนิว หยุดมือเถอะ!"

ในจังหวะที่วัวดำใหญ่เตรียมจะบดขยี้ยอดเขานี้ให้แหลกคามือ เมื่อมองดูภาพอันพินาศย่อยยับนี้ มุมปากของเฉินสวินก็กระตุก เอ่ยปากร้องห้ามมันไว้ คล้ายได้สังเกตเห็นบางสิ่งแล้ว

ร่างของวัวดำใหญ่ชะงักหยุดลงในทันใด

"มอ?!"