ตอนที่ 720 ผู้บำเพ็ญเบญจธาตุแห่งแดนฟ้าหมานฮวาง

"มอ?!"

วัวดำใหญ่หันศีรษะมา จ้องมองเฉินสวินด้วยความฉงน

เฉินสวินยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า "ภายในยอดเขานี้มีสิ่งผิดแผก ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปดูกัน"

"มอ!" วัวดำใหญ่พยักหน้าเบาๆ ก้าวตามอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของเฉินสวิน

ณ ส่วนลึกของยอดเขา พวกเขากลับพบว่าภายในนั้นมีถ้ำพำนักอยู่แห่งหนึ่ง ด้านนอกแผ่กลิ่นอายค่ายกลอันผุพังทรุดโทรมออกมา

เสาหินสึกกร่อนตรงปากถ้ำและพื้นหินเขียวด่างพร้อยบ่งบอกถึงความผันผ่านเนิ่นนาน เผยให้เห็นความรกร้างไร้ผู้คนเหลียวแลมาหลายปีดีดัก

ถ้ำพำนักแห่งนี้เรียบง่ายยิ่งนัก นอกจากโต๊ะหินเก้าอี้หินที่จัดวางไว้ไม่กี่ตัวแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

ทว่าบนพื้นใจกลางถ้ำ กลับมีร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น ประหนึ่งรูปสลักมิไหวติง แม้กาลเวลาจะล่วงเลยไปนับปีไม่ถ้วน ก็ยังคงแผ่แรงกดดันจางๆ ออกมาสายหนึ่ง

หนึ่งคนหนึ่งวัวพลันระแวดระวังขึ้นมา ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้

ผู้นี้มีรูปโฉมเป็นบุรุษวัยกลางคน สวมชุดพรตลายเมฆาสีม่วง บนศีรษะสวมกวนหยก หน้าตาหล่อเหลา สง่างามเปี่ยมบารมี

เขานั่งหลับตาแน่นอยู่กับที่ ดั่งผล็อยหลับไป เงียบงันไร้สุ้มเสียง และสิ้นไร้ซึ่งประกายชีวิตแล้ว

ทว่าคิ้วของบุรุษผู้นี้กลับขมวดมุ่น ทั้งยังมีคราบน้ำตาสองสายที่ไม่ว่าอย่างไรก็มิอาจเลือนหายไป เด่นชัดเป็นอย่างยิ่ง

คาดว่าผู้นี้คงเป็นเจ้าของถ้ำพำนัก เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ ผลสุดท้ายมิอาจทะลวงคอขวดจนต้องดับสลายไป ทว่ายามนี้ไม่อาจดูออกแล้วว่าเป็นผู้บำเพ็ญในระดับขั้นใด

กายเนื้ออันแข็งแกร่งของผู้บำเพ็ญ นับหมื่นปียังคงมิเน่าเปื่อยย่อมเป็นเรื่องปกติ หากมิได้ตระเตรียมสุสานใหญ่ไว้แล้วดับขันธ์ลงกลางแดนร้าง ร่างกลายสภาพหรือถูกผู้บำเพ็ญฝ่ายมารนำไปใช้ประโยชน์ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น

ศพของผู้แข็งแกร่งยิ่งจำเป็นต้องใช้สุสานเซียนสะกดไว้ เพื่อให้ชนรุ่นหลังได้กราบไหว้บูชา ด้วยว่ายอดฝีมือที่ต้องพึ่งพาสุสานเซียนส่วนใหญ่มักเป็นบรรพชนของสำนัก ยังต้องอาศัยวาสนาชะตาของเขาปกปักรักษาคนรุ่นหลัง ย่อมมิอาจจุดไฟเผาทิ้งไปเป็นธรรมดา

ทว่าบุรุษผู้นี้ยังคงรักษารูปลักษณ์ก่อนตายไว้ได้โดยไม่มีสิ่งใดแปรเปลี่ยน ดูท่าคงถูกยอดเขาประหลาดแห่งนี้สะกดเอาไว้ นับเป็นสถานที่ฝังศพอันยอดเยี่ยมแห่งหนึ่ง

สายตาของเฉินสวินไหววูบ เขายิ้มพลางประสานมือกล่าว "สหายเต๋า พานพบย่อมนับเป็นวาสนา ข้าขอรบกวนแล้ว"

"มอ มอ~" วัวดำใหญ่ส่งเสียงขานรับอยู่ด้านข้าง แอบชำเลืองมองไปที่นิ้วมือของคนผู้นั้น ซึ่งมีแหวนมิติอยู่

แดนฟ้าหมานฮวางมิอาจใช้จิตวิญญาณดั้งเดิมเชื่อมต่อกับซิงซู ตราวิญญาณพันกลจึงไม่อาจใช้งานได้ ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดจึงต้องเก็บไว้ในแหวนมิติทั้งสิ้น

ทว่าคนผู้นี้เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่คงพานพบกับเหตุพลิกผันบางประการ ภายในนั้นจึงมิได้มีทรัพยากรบำเพ็ญเซียนอันใด ทว่าพื้นที่ของแหวนมิตินั้นกลับกว้างขวางไม่น้อย

ซุ่มดักอยู่หลายปี อุตส่าห์ได้ออกมาหาลาภลอยสักครา ย่อมมิอาจปล่อยให้สูญเปล่า อย่างไรเสียยุงตัวเล็กเพียงใดก็ยังมีเนื้อ

เฉินสวินยกนิ้วขึ้นเบาๆ แหวนมิติของศพพลันลอยละลิ่วเข้าสู่มือ เขามีรอยยิ้มสงบนิ่งประดับใบหน้า พลางประสานมือคารวะอีกครา

"มอ!" วัวดำใหญ่เอาหัวดุนเฉินสวินเบาๆ แล้วจ้องมองเขาอย่างเงียบเชียบ

มุมปากของเฉินสวินผุดรอยยิ้มบางๆ แล้วเริ่มตรวจสอบในทันที

ภายในแหวนมิติมีม้วนหยกอยู่หลายม้วนกับป้ายคำสั่งหยกอีกหนึ่งชิ้น ม้วนหยกเหล่านี้เป็นสีทองอร่ามประหนึ่งหล่อขึ้นจากทองคำ ดูไม่ธรรมดายิ่ง ทว่าม่านอาคมเบื้องบนกลับถูกกาลเวลาลบเลือนจนมลายสิ้น มองปราดเดียวก็เห็นเนื้อหาภายในได้ทั้งหมด

ยามที่ทั้งสองเปิดออก ม่านแสงสายหนึ่งพลันกางออกทันใด ประหนึ่งกำลังชมศิลาถ่ายทอดเต๋า ถึงกับดึงรั้งกายและใจของพวกเขาเข้าไปในนั้น

ที่แท้คนผู้นี้มีนามว่าจิ่งอวี้ซิง ทั้งยังเป็นยอดฝีมือขั้นมหายานท่านหนึ่งก่อนที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีจะหลอมรวมกัน วิชาหลักที่บำเพ็ญเพียร ถึงกับเป็นธาตุทั้งห้าเช่นกัน!

แววตาของเฉินสวินกับวัวดำใหญ่ทอประกายขึ้นเล็กน้อย ฟ้าดินที่เคยสัมผัสในกาลก่อนยังคับแคบเกินไป จึงมิเคยพานพบผู้บำเพ็ญเซียนที่ฝึกฝนวิถีธาตุทั้งห้ามาก่อนเลย

สามพันมหาพิภพกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต วิถีเซียนไร้ที่สิ้นสุด การที่มีผู้บำเพ็ญเพียรฝึกฝนวิถีนี้ย่อมมิได้ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใจอันใด แต่เดิมผู้บำเพ็ญในแดนดินเล็กๆ ก็สามารถอาศัยไอพลังแห่งธาตุทั้งห้ามาวางค่ายกลได้แล้ว

พวกเขาดูต่อไปอีก คนผู้นี้เป็นบุตรของมหาผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียน

หลังเขาลืมตาดูโลก ผลการทดสอบกลับเป็นรากวิญญาณคละห้าธาตุ มิใช่รากวิญญาณสุดยอดห้าธาตุ จึงไม่เป็นที่จับตามองและไม่ค่อยได้รับความสำคัญเท่าใดนัก ทว่าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เส้นทางเซียนของเขาก็ยังนับว่าราบรื่นอยู่บ้าง

พรสวรรค์เช่นนี้ อาศัยสายสัมพันธ์ของผู้อาวุโสก็ยังพอฝึกฝนไปจนถึงขั้นหลอมสูญได้ ทว่าชั่วชีวิตกลับทำได้เพียงแหงนมองเหล่าชนรุ่นเดียวกันเท่านั้น

กระทั่งบิดาแท้ๆ ของเขาก็ยังแทบไม่เคยชายตามอง ซ้ำร้ายเวลาที่สละให้แก่เขายังมิอาจเทียบเท่าเวลาที่มอบให้เหล่าศิษย์เสียด้วยซ้ำ

แม้เขาจะได้รับความเคารพยำเกรงมาแต่วัยเยาว์ ทว่าเสียงหัวเราะเยาะถากถางลับหลังก็หาได้น้อยไม่ ในการประลองใหญ่ของแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่เคยติดทำเนียบ มีเพียงรอยแผลเต็มร่าง

แววตาที่บิดามองตนล้วนเปี่ยมด้วยความผิดหวัง จำได้ว่าในวัยเด็กมักเห็นบิดาทอดถอนใจ โยนขวดยาเซียนไว้สองสามขวดแล้วจากไป ทั้งไม่เคยชี้แนะวิถีเซียน ยิ่งไม่เคยได้ยินเรื่องราวของโลกภายนอกแม้แต่น้อย

ในใจเขาค่อยๆ กระจ่างแจ้ง การเป็นบุตรชายคนเดียวของมหาผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ ทว่ามีพรสวรรค์สวะ จะต่างอันใดกับสัตว์อสูรวิญญาณที่แดนศักดิ์สิทธิ์เลี้ยงไว้ หรืออาจเทียบไม่ติดเสียด้วยซ้ำ ตนเองเป็นเพียงคนไร้ค่าโดยสมบูรณ์

ตัวเขาไม่เคยมีมิตรสหาย ผู้บำเพ็ญรุ่นเดียวกันล้วนมีขอบเขตพลังเหนือกว่าเขาไปไกลลิบ แม้แต่คนรุ่นหลังก็เช่นกัน เขายังจำได้ว่าเคยเอ่ยคำพูดกับบิดาเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น

ต่อมาเมื่อเขากล่าวคำอำลาสำนัก บิดาก็หาได้กำชับสิ่งใด หรือมอบอาวุธเวทคุ้มกายให้ไม่ เพียงเอ่ยว่าเส้นทางสายวิถีเซียนพึงเดินด้วยตนเอง หวังว่าเจ้าจะไม่ตายเร็วเกินไปนัก

ถึงครานี้ ในใจของจิ่งอวี้ซิงพลันบังเกิดความเคียดแค้นสายหนึ่ง เขาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนที่เติบโตมาตั้งแต่เด็กไปโดยไม่คิดอาลัย ร่อนเร่ท่องไปในแดนฟ้าหมานฮวางเพียงลำพัง

ทว่าโลกภายนอกกลับทำให้เขารู้ซึ้งว่าสิ่งใดคือความหวาดกลัว เขาเฉียดตายหนีรอดมานับครั้งไม่ถ้วน ร่อนเร่หลบหนีอยู่ตลอดเวลา

ยามราตรีมาเยือน ความเดียวดายแผ่ซ่านทั่วก้นบึ้งหัวใจ จิ่งอวี้ซิงอยากกลับสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนในทันที ทว่าในเวลานั้น มักมีสุรเสียงเย็นชาดังสะท้อนก้องในหัวเสมอว่า หวังว่าเจ้าจะไม่ตายเร็วเกินไปนัก

ทุกคราที่เป็นเช่นนี้ เขาจะกัดฟันอดทนยืนหยัด ไม่ยอมหวนคืนสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนเป็นอันขาด กระทั่งเคยตกเป็นทาสเซียน สุดท้ายก็ยังหลบหนีออกมาได้ ด้วยเพราะยามอยู่ในแดนศักดิ์สิทธิ์มักถูกทุบตี วิชาเวทเอาชีวิตรอดที่ฝึกฝนไว้จึงนับว่ามีอยู่ไม่น้อย

เขาเดินทางไปหลายหนแห่ง ทั้งยังเคยไปถึงทะเลดาราหมานฮวางในตำนาน หยดน้ำหยดหนึ่ง ณ ที่แห่งนั้นคือแดนเซียนฟ้าดินผืนหนึ่ง มลายสิ้นและกำเนิดใหม่ไม่รู้จบ

เผ่าเซียนไท่กู่แห่งมหาพิภพอู๋เจียงขนานนามทะเลดาราหมานฮวางว่าเป็นจุดกำเนิดหงเหมิง หุนตุ้นแรกเบิก กำลังวิวัฒน์กลายเป็นพิภพแห่งหนึ่ง

แม้ทะเลดารายังคงอยู่ระหว่างการวิวัฒน์ ทว่าพวกเขากลับคิดชื่อหลังการวิวัฒน์เอาไว้แล้ว นั่นคือ—จักรวาล!

ทว่าชื่อนี้เหล่าผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่าพันธุ์ล้วนไม่เข้าใจว่าหมายถึงสิ่งใด การวิวัฒน์เป็นพิภพแห่งหนึ่งหมายความว่าอย่างไร หากแต่มันทำให้พวกเขานึกเชื่อมโยงไปถึงห้วงดาราเวิ้งว้างในซิงซู

"จักรวาล..." เฉินสวินมองตัวอักษรในหยกจารึก จิตใจพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แม้แต่นิ้วมือยังสั่นเทา ถึงขั้นนึกย้อนไปถึงยามที่ตนเพิ่งพบเห็นซิงซูเป็นคราแรก ภาพความตื่นตะลึงต่อธารดาราอันไพศาลในครานั้น

ความหมายของสองคำนี้เขาย่อมเข้าใจ และกระจ่างแจ้งเป็นอย่างยิ่ง เฉินสวินสูดลมหายใจเข้าลึก นิ้วที่กุมหยกจารึกพลันสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แท้จริงแล้วตนข้ามผ่านมิติมา...

หรือข้ามผ่านธารกาลเวลามากันแน่?! ระบบอายุวัฒนะมีที่มาจากสิ่งใดกันแน่?! แล้วแท้จริงเขาคือใครกันแน่?!

เฉินสวินรู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ ในอดีตยังคิดว่ามีชีวิตอยู่ได้เกินร้อยปีก็คุ้มค่าแล้ว ทว่ายามนี้ฟ้าดินที่ได้พบเห็นกว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่จิตใจเสาะแสวงหาก็ยิ่งทวีมากขึ้นทุกที

เขากลับมิได้มีสภาพจิตใจเหมือนดังวันวาน อดมิได้ที่จะอยากเสาะแสวงหาต้นตอดั้งเดิมบางประการ

"มอ มอ?" วัวดำใหญ่ชะงักงัน เอาหัวดุนเฉินสวิน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ปัจจุบันนี้น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นเฉินสวินตกตะลึงถึงเพียงนี้ หรือว่าเขาจะเข้าใจว่าจักรวาลนี้คือสิ่งใดกัน

ทว่ามันจำได้ว่า เฉินสวินยามดูสิ่งเหล่านี้มักมองเป็นเพียงเรื่องเล่า แค่อ่านผ่านตาไปเท่านั้น ไม่เคยปักใจเชื่อเลยสักครา

"ไม่เป็นไร เหล่าหนิว"

เฉินสวินมองดูวัวดำใหญ่ พลันได้สติกลับมา ถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว พลางพึมพำเสียงแผ่ว "พวกเรามีชีวิตอยู่เกินร้อยปีก็คุ้มค่าแล้ว ไม่ต้องคิดมากไปหรอก"

"มอ มอ!" วัวดำใหญ่ฉีกยิ้มกว้าง ถูกต้องแล้ว

จากนั้นมันก็ก้มหน้าดูต่อไป ไม่ได้คิดสิ่งใดมากความอีก มองเป็นเพียงหนังสือนิทานเล่มหนึ่ง

ภายหลังจิ่งอวี้ซิงตื่นรู้เต๋า ณ ทะเลดาราหมานฮวาง อาศัยรากวิญญาณคละห้าสายรู้แจ้งเบญจธาตุแห่งฟ้าดิน ถึงขั้นสามารถยืมพลังเบญจธาตุมาสลายวิชาเวทของผู้อื่นได้โดยตรง!

เขาใช้รากวิญญาณคละห้าสายผงาดขึ้นอย่างฝืนลิขิตฟ้า ทะลวงผ่านสู่ขั้นก่อกำเนิด ขั้นขัดเกลาสุญตา ขั้นผสานเต๋าได้สำเร็จ รุกคืบกู่ก้องไปข้างหน้าตลอดเส้นทาง พลังยุทธ์ในการประลองเวทกล้าแกร่งไร้เทียมทาน มีเพียงกายเนื้อเท่านั้นที่อ่อนแอ

เหล่าผู้บำเพ็ญที่เคยปะทะกับเขาล้วนเข้าใจว่านี่คือวิชาเต๋าเบญจธาตุแห่งฟ้าดิน วิชาเวททั่วไปมิอาจเข้าใกล้กายได้เลย ล้วนถูกแยกสลายและหลอมสกัดจนสิ้น มีเพียงวิชาเต๋าในระดับเดียวกันเท่านั้นจึงจะพอทัดเทียมได้

ทว่าน่าเสียดายที่เหล่าผู้บำเพ็ญทุกคนล้วนคิดผิด จิ่งอวี้ซิงมิได้มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเบญจธาตุ เพียงบำเพ็ญวิชาเวทเบญจธาตุจนแทบคลั่งเสียสติ กระทั่งไม่เคยหวนคืนสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อจิ่งอวี้ซิงบำเพ็ญถึงขั้นผสานเต๋าระดับสูงสุดก็พบคอขวด กินโอสถไปมากมาย บำเพ็ญวิชาลับไปนับไม่ถ้วน ทว่ายังคงมิอาจทะลวงผ่านได้ แม้กระทั่งสารเรียกตัวกลับจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ไม่นำพาเลยแม้แต่น้อย

บิดาของเขานำคนออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ด้วยตนเองเพื่อตามหา ทว่าก็มิอาจสืบหาร่องรอยของเขาได้แม้เพียงนิด ทำได้เพียงทิ้งจดหมายทางสายเลือดไว้ตามสถานที่ต่างๆ มากมาย

ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า แท้จริงแล้วจิ่งอวี้ซิงได้นำสายแร่ลึกลับแห่งหนึ่งออกมาจากทะเลดาราหมานฮวาง

ยามนี้เขาเก็บตัวบำเพ็ญอยู่ในนั้นอย่างต่อเนื่อง เพียงเพื่อจะทะลวงสู่ขั้นมหายาน เพียงเพื่อจะพิสูจน์ให้บิดาได้เห็นว่า รากวิญญาณมิใช่สิ่งที่เป็นตัวแทนของทุกสิ่งในวิถีเซียน และเขาไม่มีวันตายอยู่ข้างนอกเด็ดขาด!

วันที่เขา จิ่งอวี้ซิง ก้าวขึ้นสู่ขั้นมหายาน ย่อมเป็นเวลาที่เขาจะหวนคืนสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียน!