ตอนที่ 721 ข้ามพ้นความเป็นตาย พานพบข้ามกาลเวลา

สายแร่ลึกลับแห่งนี้แฝงไว้ด้วยพลังเบญจธาตุย้อนกลับ เปี่ยมล้นด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์พิเศษที่แม้แต่ในแดนฟ้าหมานฮวางก็ยังไม่มี ในเมื่อปราณเบญจธาตุไม่อาจใช้บำเพ็ญได้ เขาก็จะขอลองใช้ปราณเบญจธาตุย้อนกลับที่ฟ้าดินมิเคยมีดูสักครา!

หากเขาสามารถใช้พลังเบญจธาตุหลอมสสารนี้เพื่อบำเพ็ญได้ ย่อมมีพลังพอจะประมือกับเหล่าอัจฉริยะแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ และคนเหล่านั้นต่างหากที่เป็นคนรุ่นเดียวกับเขาในกาลก่อน!

ถึงเวลานั้นเขาก็จะสามารถเดินเหินในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนได้อย่างสง่าผ่าเผย บิดาของเขาจะได้มองดูเขาอย่างเต็มภาคภูมิ มิใช่คอยแต่ทอดถอนหายใจอีกต่อไป...

การบำเพ็ญไร้กาลเวลา จิ่งอวี้ซิงฝืนกลืนกินปราณเบญจธาตุย้อนกลับจนสติสัมปชัญญะเริ่มเลอะเลือน

ทว่าสิ่งที่น่ายินดียิ่งคือเขากลับทะลวงสู่ขั้นมหายานได้สำเร็จ หากแต่ไอปราณของเขากลับเชื่อมโยงกับสายแร่ที่นำออกมาจากทะเลดาราหมานฮวางอย่างน่าประหลาด จนถึงกับ...ถูกสายแร่แห่งนี้หลอมกลืนเสียเอง!

เขากลายเป็นจิตวิญญาณแห่งสายแร่ เขาทะลวงขั้นได้สมปรารถนา ทว่าก็เสียสติไปแล้วเช่นกัน เขาไม่อาจหลบหนีไปจากที่นี่ คล้ายถูกสายแร่นี้ควบคุมไว้โดยสิ้นเชิง

กาลเวลาล่วงเลยไปอีกหลายพันหลายหมื่นปี ในที่สุดเขาก็สามารถส่งเสี้ยววิญญาณแยกหลบหนีออกมาได้สายหนึ่ง โลกภายนอกแปรเปลี่ยนไปจนแทบจำเค้าเดิมมิได้ ท้องฟ้านภากาศทิศเหนือใต้ล้วนผันแปร

เสี้ยววิญญาณแยกของจิ่งอวี้ซิงล่องลอยสะเปะสะปะอยู่ในแดนฟ้าหมานฮวางอย่างเลื่อนลอย ทว่าระหว่างทางกลับสัมผัสได้ถึงจดหมายสายโลหิตเหล่านั้น... นั่นคือลายมือของบิดาเขา...

เนื้อแท้ของวัตถุชิ้นนี้เขาจำได้ดี เป็นสมบัติที่บิดาหวงแหนที่สุดในกาลก่อน เคยบอกว่านำออกมาจากเมืองโบราณเจินหลิงเพื่อจะนำไปหลอมสมบัติวิเศษสูงสุดให้แก่ศิษย์สายตรงของตน

ความทรงจำพรั่งพรูประหนึ่งเขื่อนแตกทะลัก จิ่งอวี้ซิงพลันคลายจากความเลื่อนลอย สายตาค่อยๆ กลับมากระจ่างใส

เขาค่อยๆ เปิดจดหมายออกอย่างทะนุถนอม ทว่าเนื้อความกลับทำให้หัวใจของเขาราวกับมีขุนเขาสายน้ำพังทลายลงตรงหน้า

"อวี้ซิงบุตรข้า นับว่าเนิ่นนานนักที่มิได้ข่าวคราวของเจ้า พ่อรู้ว่าในใจเจ้าคงเคียดแค้นพ่อ ทว่าพ่อในฐานะมหาผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ เป็นแบบอย่างของผู้บำเพ็ญแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ จึงทำได้เพียงเฝ้ามองดูการเติบโตของเจ้าอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆ เท่านั้น"

"หลายปีมานี้ ทุกย่างก้าวของเจ้าล้วนอยู่ในสายตาของพ่อ เจ้าเด็ดเดี่ยวเข้มแข็งพอที่จะคู่ควรกับคำว่าผู้บำเพ็ญเซียน พ่อรู้สึกยินดียิ่งนัก และมิเคยใส่ใจเรื่องรากวิญญาณของเจ้าเลยแม้แต่น้อย"

"ทว่าทันทีที่เจ้าไปยังทะเลดาราหมานฮวาง พ่อก็ไม่อาจเฝ้ามองเส้นทางเซียนของเจ้าได้อีก ทว่าในญาณสัมผัสแห่งสายโลหิตอันลี้ลับ พ่อย่อมรู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ บุตรของข้าจิ่งเซี่ยงหง ต่อให้กำเนิดมาไร้รากวิญญาณ ก็ย่อมมิใช่คนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน"

"ของแทนใจชิ้นนี้เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้ให้เจ้าใช้หลอมสมบัติเวทประจำกาย ทว่ายามนี้มาคิดดูแล้วคงมิสำคัญอีกต่อไป ไม่รู้ว่าปีใดเดือนใดเจ้าจึงจะหวนกลับมา ทำได้เพียงฝากสิ่งนี้ไว้ให้เจ้าผ่านวิธีพิเศษเช่นนี้"

"ถ้ำพำนักหลังน้อยของเจ้าที่เขาด้านหลัง พ่อยังคงดูแลรักษาไว้อย่างดี ฮ่าๆ ปลาเกล็ดทองไม่กี่ตัวที่เจ้าเคยเลี้ยงไว้ในตอนนั้น พ่อก็ได้ซื้อดวงจิตวิญญาณระดับต่ำมาจากแดนไร้ขอบเขตเพื่อสะกดผนึกเก็บรักษาไว้ให้เจ้าแล้ว"

"หวังว่าเมื่อบุตรข้าได้เห็นจดหมายสายโลหิตนี้แล้ว จะส่งข่าวคราวกลับมาให้พ่อบ้าง เจ้ามีเส้นทางเซียนของตนเอง พ่อย่อมไม่คิดรบกวนขัดขวาง แต่หากเหนื่อยล้าแล้ว ก็จงกลับมาเยือนแดนศักดิ์สิทธิ์เถิด"

"หากหนทางเบื้องหน้ามิราบรื่น ผ่านเรื่องราวมามากมายถึงเพียงนี้ จิตเต๋าของบุตรข้าคงหนักแน่นดั่งศิลาผา ไม่ถูกคำคนไร้สาระรบกวนอีก แล้วไยต้องหวาดกลัวการหวนคืน พ่อเป็นถึงผู้ทรงเกียรติแห่งแดนสวรรค์อันยิ่งใหญ่ มีหรือจะบันดาลให้บุตรชายของตนใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข ณ ภูเขาด้านหลังของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนมิได้!"

เนื้อความในจดหมายของบิดาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ แสงตะวันด่างพร้อยลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ในผืนป่า ทอดลงบนกระดาษจดหมาย ราวกับร่องรอยแห่งกาลเวลาที่ล่วงเลยได้ประทับลงบนจดหมายฉบับนี้อย่างเงียบงัน

เสี้ยววิญญาณแยกของจิ่งอวี้ซิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาอ่านอย่างละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่มุมขอบก็มิยอมปล่อยผ่าน ด้วยหวาดกลัวว่าจะพลาดรอยหมึกไปแม้เพียงหยดเดียว

ทว่าวัตถุแห่งวิถีเซียนอันล้ำค่าถึงเพียงนี้ ตรงมุมกลับแตกร้าวเป็นรอยปริแยกสายเล็กๆ ประหนึ่งร่องรอยแห่งความคิดถึงนี้ ก็ค่อยๆ ฉีกขาดไปตามสายธารแห่งกาลเวลา คล้ายเนิ่นนานจนผ่านพ้นไปเนิ่นนานเหลือเกินแล้ว...

หยาดหมึกในจดหมายฉบับนี้เลือนรางไปบ้างแล้ว เหลือเพียงร่องรอยปลายพู่กันจางๆ ทว่ากลับคล้ายเผยให้เห็นถึงความรู้สึกรักใคร่อันเปี่ยมล้นของบิดายามตวัดพู่กันในวันวาน

บนซองจดหมายอันทรุดโทรม พอมองเห็นคำว่า "อวี้ซิง" สองคำอยู่รำไร ลายเส้นบิดเบี้ยว หยาดหมึกซึมกระจาย ประหนึ่งความห่วงหาอาทรของบิดาที่มีต่อบุตรชายซึ่งยืนยาวมาจนถึงบัดนี้ ทว่ายามนี้กลับแฝงไว้ด้วยความสะเทือนอารมณ์และโศกเศร้าอาดูร

จิ่งอวี้ซิงพุ่งพรวดออกจากสายแร่อย่างบ้าคลั่ง หาได้สนใจไอชีวิตที่กำลังเหือดแห้งในกายไม่ ออกตามหาสถานฝึกเต๋าของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนไปทั่ว ทว่าความเป็นจริงกลับฟาดลงกลางกระหม่อมประหนึ่งอสนีบาตกลางวันแสกๆ

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนจีได้หลอมรวมกันไปตั้งแต่หลายหมื่นปีก่อนแล้ว ทั้งยังเปลี่ยนชื่อเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี!

เขาถือป้ายหยกประจำแดนศักดิ์สิทธิ์ในอดีตเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี ผู้อาวุโสจากทุกฝ่ายต่างลงมือด้วยตนเอง พลางมองดูจิ่งอวี้ซิงด้วยความตระหนกขวัญ ทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันพิลึกพิลั่น

กระทั่งผู้อาวุโสสูงสุดแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ยังถึงกับออกจากด่านกักตนด้วยตนเอง สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อยามมองจิ่งอวี้ซิงที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันผู้นี้ ถึงขั้นรุดไปเปิดตรวจดูม้วนคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของแดนศักดิ์สิทธิ์ด้วยตนเอง

ในอดีตเคยมีบุคคลเช่นนี้อยู่จริงแท้แน่นอน!

จิ่งอวี้ซิงก้าวย่างซวนเซมาถึงสุสานของแดนศักดิ์สิทธิ์ ทว่ากลับไม่พบป้ายสุสานของบิดา คล้ายดั่งเขาได้สูญสิ้นดวงจิตไปแล้ว เดินอย่างไร้สติไปตามความทรงจำอันยาวนานจนพบเนินเขาเล็กๆ ไร้นามแห่งหนึ่ง

ณ ที่แห่งนั้นมีเรือนถ้ำซอมซ่อหลังเล็กซึ่งถูกปิดผนึกไว้แห่งหนึ่ง และข้างๆ กันนั้นก็มีสุสานเซียนตั้งอยู่ จิ่ง... เซี่ยงหง...!

จิ่งอวี้ซิงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำตาหลั่งรินประหนึ่งสายฝน ทว่ากลับไร้สุ้มเสียงเล็ดลอดออกมา ที่แท้ยามที่ตนจากแดนศักดิ์สิทธิ์ไป และรอดพ้นความตายมาได้นับครั้งไม่ถ้วนในแดนฟ้าหมานฮวาง ล้วนเป็นบิดาที่คอยยื่นมือช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

ในใจเขามีถ้อยคำนับพันหมื่นคำ ทว่าลำคอกลับแห้งผากแหบแห้ง ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้แม้แต่คำเดียว กระทั่งเกศาดำขลับเบื้องหลังยังค่อยๆ เปลี่ยนเป็นขาวโพลนด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ครานั้นยามเอ่ยลา ณ ภูเขาด้านหลังแดนศักดิ์สิทธิ์ นึกไม่ถึงว่ากาลเวลาจะล่วงเลยมาหลายหมื่นปีแล้ว หันมองย้อนกลับไปสรรพสิ่งล้วนแปรเปลี่ยน จิ่งอวี้ซิงทอดสายตามองฟ้าดินอันเวิ้งว้าง ใจดับมอดดุจเถ้าถ่าน ไอชีวิตยิ่งเหือดแห้งรวดเร็วขึ้นทุกขณะ

เขาค่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้น หยาดน้ำตาเอ่อล้นเบ้าอีกครา เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า "ท่านพ่อ... ลูกกลับมาแล้ว"

สุสานเซียนตระหง่านนิ่งเงียบอยู่ข้างเรือนถ้ำหลังนั้น ประหนึ่งกำลังจับจ้องเงาร่างนั้นอยู่ และยังคงเฝ้ามองเขาอย่างเงียบเชียบเช่นเดิม

ยามนี้ บังเกิดสายลมพัดผ่านภูเขาด้านหลัง

เสียงพงไพรพลิ้วไหวระลอกแล้วระลอกเล่าขจรขจายไปทั่วสารทิศ ใบไม้ร่วงปลิดปลิวร่อนลงทั่วฟ้าดิน คล้ายดั่งความรู้สึกยินดีและโล่งใจของผู้ล่วงลับในสุสานเซียน ในที่สุดลูกของตนก็กลับมาเสียที...

ในที่สุด เขาก็รอคอยจนได้พบ

เงาร่างของจิ่งอวี้ซิงค่อยๆ พร่าเลือนลงเช่นกัน มีเพียงหยดน้ำตาที่ยังคงร่วงเผาะลงสู่ผืนดินอย่างต่อเนื่อง สายตาจ้องเขม็งไปยังสุสานเซียนแห่งนั้น ไม่ยินยอมจะจากไปแต่อย่างใด

เพียงแต่หลังจากที่เขาจากไปกะทันหัน ยอดฝีมือแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีย่อมคาดเดาบางสิ่งได้ จึงเริ่มอาศัยร่องรอยเงื่อนงำคำนวณทิศทางการเคลื่อนไหวของจิ่งอวี้ซิง

เรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันกับความลับอันยิ่งใหญ่สะเทือนฟ้าดินอย่างแน่นอน!

……

ส่วนลึกของสายแร่

ม่านแสงจากป้ายหยกหลายแผ่นค่อยๆ สลัวรางลง ภาพเบื้องในก็หยุดนิ่งลง ณ ฉากสุดท้ายนี้อย่างสมบูรณ์

"...ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้" เฉินสวินสายตาลึกล้ำ ถอนหายใจแผ่วเบาคราหนึ่ง เพียงหวังว่าความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ของพวกตนจะไม่เป็นเช่นนี้ เรื่องบางเรื่องเมื่อพลาดพลั้งไปแล้วก็ไม่อาจแก้ไขชดเชยได้อีก

วัวดำใหญ่แววตาสั่นไหว พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาติดๆ กันหลายครา คล้ายดั่งมันกำลังหวนนึกถึงเรื่องราวบางอย่างของตนเอง...

หึ่ง—

ป้ายหยกพลันแปรเปลี่ยนเป็นแสงเทพห้าธาตุพร่างพรายเต็มท้องฟ้า เงาร่างมายาสายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น ซึ่งก็คือจิ่งอวี้ซิงนั่นเอง

"ดูท่าคงมีสหายเต๋ามาถึงที่นี่แล้วสินะ"

"สหายเต๋อจิ่ง"

เฉินสวินเปี่ยมด้วยกลิ่นอายสูงส่งล่องลอย แย้มยิ้มพยักหน้า ไร้สิ้นอารมณ์ละโมบคิดกวาดล้างแดนสมบัติอีกต่อไป กลับคืนสู่ท่าทีสงบนิ่งปล่อยวางตามเดิม

จิ่งอวี้ซิงคล้ายจะมองไม่เห็นพวกเขา ได้แต่เอ่ยปากไปตามลำพัง "ที่แห่งนี้หามีการสืบทอดมรดกใดไม่ มีเพียงเรื่องเล่าบางเรื่องของจิ่งผู้นี้ ขอมอบให้แก่สหายเต๋าผู้มาเยือน ประสบการณ์บนวิถีเซียนบางคราอาจล้ำค่ายิ่งกว่าทรัพยากรแห่งวิถีเซียนมากมายนัก"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" เฉินสวินยิ้มละมุน "ขอบคุณสหายเต๋าที่มอบสมบัติล้ำค่าให้ บำเพ็ญเซียนมาหลายปี พวกเรากลับตกอยู่ในกรอบโลกีย์อันต่ำต้อยไปเสียได้"

"รอยเท้าบนวิถีเซียนต่างกัน ความรู้แจ้งย่อมต่างกัน หวังเพียงเหล่าสหายเต๋าผู้มาถึงจะมีวิถีเซียนที่ราบรื่นเปิดกว้าง อย่าได้หลงผิดทำร้ายตนเองเฉกเช่นจิ่งผู้นี้ ทิวทัศน์อันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งการบำเพ็ญเซียน หาเคยผูกมัดอยู่กับขอบเขตพลังและรากวิญญาณเลยไม่"

"หึๆ"

เฉินสวินประสานมือขึ้นในยามนี้ เอ่ยพลางแย้มยิ้มอย่างทอดถอนใจ "ดูท่าสหายเต๋าจะเข้าสู่วิถีเต๋าที่แท้จริงแล้ว ควรค่าแก่การยินดียิ่ง การที่พวกเราย่างกรายเข้ามายังแดนสมบัติแห่งนี้ถือว่าล่วงเกินแล้ว"

สายตาอันไร้แววของจิ่งอวี้ซิงพลันตวัดมองมาทางเฉินสวิน คล้ายกับจู่ๆ ก็บังเกิดสติรู้คิด ข้ามพ้นความเป็นความตาย ข้ามพ้นสายธารแห่งกาลเวลาอันยาวนาน มาพานพบกับเฉินสวิน ณ เรือนถ้ำอันแสนธรรมดาสามัญแห่งนี้

เขาไม่เอ่ยปากอันใดอีก หากแต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอันปล่อยวางโล่งอก พลางประสานมือคารวะตอบเฉินสวิน

ชั่วครู่ต่อมา ร่างเงาอันเลือนรางของจิ่งอวี้ซิงก็พุ่งทะยานขึ้นสู่เวหา สลายหายไปในสายแร่ประหลาดพิกลแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง หามีความสะเทือนเลื่อนลั่นใดๆ และไร้ซึ่งปรากฏการณ์อัศจรรย์ใดๆ ทั้งสิ้น

กระทั่งร่างไร้วิญญาณอันสงบเงียบซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ก็ค่อยๆ ปลิวสลายไปตามสายลม ช่างสง่างาม ช่างปลอดโปร่งโล่งใจยิ่งนัก...

เฉินสวินวางแหวนกักเก็บของจิ่งอวี้ซิงคืนลงบนโต๊ะ ตบตัววัวดำใหญ่ที่ยังคงยืนเหม่อเบาๆ "ของพวกนี้คืนไว้ที่เดิมเถอะ ศิลาเหยาเหล่านั้นก็ไม่จำเป็นต้องเอาไปแล้ว"

"มอ?!"

"ที่นี่เป็นสุสานของสหายเต๋าจิ่ง อย่าได้รบกวนเขาอีกเลย"

เฉินสวินไพล่มือเดินทอดน่องออกไปข้างนอก สีหน้าผ่อนคลายอย่างยิ่ง "อีกทั้งที่มาของสายแร่นี้ก็กระจ่างชัดแล้วมิใช่หรือ ไยต้องละโมบ ปล่อยให้มันหลับใหลไปชั่วกาลพร้อมกับสหายเต๋าจิ่งเถิด"

"มอ มอ~" วัวดำใหญ่พยักหน้า รีบวิ่งตามไปข้างหน้า มิได้รู้สึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์ นิสัยของมันอย่างไรเสียก็ไม่เหมือนกับเสี่ยวชื่อ

ทว่าตอนที่เฉินสวินจากไป เขายังคงเก็บของสิ่งหนึ่งไว้กับตนเอง นั่นคือป้ายหยกดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียน

ระหว่างทาง

"เหล่าหนิว"

"มอ?"

"อยากกินอะไร วันนี้บรรพจารย์เต๋าผู้นี้อารมณ์ดีนัก ยินดีลงครัวปรุงอาหารให้จักรพรรดิค่ายกลแห่งเผ่าวัวเช่นเจ้าด้วยตนเองสักมื้อ!"

"มอ มอ?!"

"ฮ่าๆ จริงแท้แน่นอน"

"มอ~~~"

......

เฉินสวินกอดคอวัวดำใหญ่เดินเคียงคู่กันไปตลอดทาง เสียงหัวเราะดังแว่วมาไม่ขาดสาย ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดมิด โดยมิได้นำศิลาเหยาเทียนฮั่งชั้นเลิศติดมือออกมาแม้แต่ก้อนเดียว

ครั้นพวกเขาจากไป ดินแดนลี้ลับแห่งนี้พลันถูกมหาค่ายกลสะท้านพิภพเข้าครอบคลุม จมลึกลงไปอย่างต่อเนื่องด้วยเสียงดังกึกก้อง ไม่ปรากฏให้โลกภายนอกได้เห็นอีกเลย