ตอนที่ 722 นี่ข้าไปละเมิดกฎสวรรค์มาหรืออย่างไรกัน!!

ภายในแดนดอกท้อ

ยังคงสงบเงียบและเปี่ยมด้วยความสงบร่มเย็นเช่นวันวาน

ที่แห่งนี้คล้ายดั่งวสันตฤดูตลอดทั้งสี่ฤดู ต้นท้อริมแม่น้ำมิเคยร่วงโรยแม้แต่น้อย

สายลมอ่อนพัดโชยมา กิ่งไม้สั่นไหวเบาๆ กลีบดอกไม้สีชมพูร่วงหล่นโปรยปรายตามแรงลม เกลื่อนกลาดไปทั่วทั้งริมฝั่งและในผืนน้ำ

ทั่วทั้งโลกใบนี้ราวกับแปรเปลี่ยนเป็นทะเลดอกท้อ แม้กระทั่งมัจฉาในแม่น้ำยังกระโดดแหวกว่ายขึ้นมาเล่นน้ำเป็นระลอก

ยามนี้ร่างหลักของเฉินสวินนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ จิบชาบำรุงสุขภาพ พลางถือคันเบ็ดตกปลา มุมปากผุดรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ราวกับกำลังมองเห็นเรื่องราวอันน่ารื่นรมย์อื่นใดอยู่

เพราะในยามที่ร่างแยกของพวกเขาเข้าไปสำรวจแดนเร้นลับสายแร่นั้น ผู้อาวุโสขั้นมหายานท่านหนึ่งแห่งเทือกเขาว่านโซ่วก็กำลังรุดหน้ามายังที่นี่อย่างรีบร้อน โดยมิได้พาเหล่าศิษย์หรือผู้ใดติดตามมาด้วย ดูท่าทางเก็บเนื้อเก็บตัวเป็นอย่างยิ่ง

ย้อนเวลากลับไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน

ลึกเข้าไปในเทือกเขาว่านโซ่ว ชายชรารูปร่างสง่างามเปี่ยมด้วยกลิ่นอายเซียนผู้หนึ่งกำลังเหยียบย่างเวหาอย่างเร่งรีบ เขาคือหนึ่งในผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี นามว่าเสิ่นซื่อ

สีหน้าของเขาดูร้อนรนอยู่บ้าง คอยโคจรพลังเวทในร่างอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังต้องคอยระแวดระวังเหล่าสัตว์ร้ายโบราณแห่งแดนเถื่อนที่ซ่อนตัวอยู่ในเทือกเขาอยู่เป็นนิจ ทำให้ในใจรู้สึกขุ่นเคืองยิ่งนัก

เรื่องราวของสายแร่แห่งนี้เกี่ยวพันกับความลับอันยิ่งใหญ่เมื่อหลายปีก่อนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี ซึ่งเขาเองก็รู้เรื่องไม่มากนัก

ก่อนมาที่นี่ประมุขศักดิ์สิทธิ์ได้มีคำสั่ง กำชับให้เขาปกป้องสถานที่แห่งนี้ไว้ให้ได้โดยไม่สนว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด ส่วนสายตาจับจ้องที่เหลือ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะเป็นผู้เบี่ยงเบนให้เอง จะเห็นได้ว่าสายแร่แห่งนี้สำคัญเพียงใด

ตัวเขาในฐานะผู้อาวุโสคนใหม่ที่เพิ่งเลื่อนขั้นขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ทว่าเมื่อเกิดเรื่องกลับส่งเขามา จึงทำให้ในใจเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา หรือว่าจะมีผู้ใดคิดวางแผนเล่นงานข้าเฒ่าผู้นี้อยู่?!

มิเช่นนั้นไฉนจึงเสนอชื่อให้เขามา ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้เรื่องสายแร่แห่งเทือกเขาว่านโซ่วน้อยที่สุด คนที่ไม่สมควรมาที่สุดก็คือเขา

แววตาของเสิ่นซื่อพลันวาบประกายเย็นเยียบ ลอบรำพึงในใจ "เจ้าไท่อวี่นี่อีกแล้ว ถึงขั้นมีสัตว์ร้ายบรรพกาลคอยพิทักษ์เต๋า อีกทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็มิเคยส่งเทียนจุนมาสังหารคนผู้นี้เลย หรือว่าฐานะของมันจะมีสิ่งใดไม่ชอบมาพากล..."

ในแดนฟ้าหมานฮวางมิเคยมีเรื่องประเภทปล่อยให้เติบโตท่ามกลางความแค้น ยิ่งมิต้องพูดถึงว่าไท่อวี่ผู้นี้ถึงขั้นมาเต้นแร้งเต้นกาอยู่เบื้องหน้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งไม่มีทางเก็บชีวิตมันเอาไว้ได้!

การย่างกรายในแดนฟ้าหมานฮวาง ขุมกำลังที่นี่มาจากทุกสารทิศในมหาพิภพไท่อี่ ทั้งยังมีขุมกำลังจากมหาพิภพอื่นอยู่อีกด้วย เรียกได้ว่าผู้คนปะปนคละเคล้า หากประมาทเพียงนิดหรือคาดเดาผิดพลาดแม้แต่ก้าวเดียว เส้นทางเซียนย่อมต้องสิ้นสุดลง

ขณะที่เสิ่นซื่อกำลังจดจ่อครุ่นคิดอยู่นั้น บนท้องฟ้าพลันระเบิดเสาสายฟ้ามหึมาลงมาอย่างสนั่นหวั่นไหว พุ่งจู่โจมลงมาโดยตรง!

"หา?!" เสิ่นซื่อหน้าถอดสีด้วยความตกใจอย่างยิ่ง ตั้งตัวไม่ทัน และมิอาจโคจรพลังเวทขึ้นมาต้านทานทัณฑ์สวรรค์ที่อุบัติขึ้นอย่างกะทันหันนี้ได้ทันท่วงที

เพียงชั่วพริบตา เสาสายฟ้าขนาดยักษ์นั้นก็พุ่งเข้ามาประชิดตรงหน้า ส่งเสียงคำรามกึกก้องจนแก้วหูแทบแตกดับ

เขายังมิทันได้ตอบสนอง ร่างทั้งร่างก็ราวกับถูกค้อนยักษ์กระหน่ำทุบ ร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

ตูมใหญ่ดังสนั่น เสิ่นซื่อร่วงกระแทกลงบนพื้นหินแข็งแกร่งของหุบเขาอย่างรุนแรง ทั้งยังกระแทกจนเกิดหลุมยักษ์ลึกสุดหยั่งขึ้นมาหลุมหนึ่ง

เขาสำลักกระอักโลหิตคำโตออกมา ร่างสั่นกระตุกขณะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากก้นหลุม ใบหน้าขาวซีดเผือด จิตใจตื่นตระหนกหวาดผวา

การร่วงกระแทกครานี้ทำเอาศีรษะของเสิ่นซื่อส่งเสียงอื้ออึง หูอื้อตาลาย ย่างก้าวซวนเซ

เสิ่นซื่อตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลเหลือทน เส้นผมกระเซอะกระเซิง เสื้อคลุมเวทขาดวิ่น ฝุ่นผงเปรอะเปื้อนเต็มกาย แลดูทั้งสกปรกทั้งน่าเวทนายิ่งนัก

"สหายเต๋าท่านใดบังอาจลอบโจมตีเปิ่นจุน?!"

ภายในใจเขาตระหนกปนเดือดดาล ทว่าในแววตายังคงเปี่ยมด้วยสติสัมปชัญญะ พลังแห่งกฎฟ้าดินหลายร้อยสายแผ่คุ้มกาย ก่อเกิดปรากฏการณ์วิปริตแห่งฟ้าดินในบัดดล ลมพัดเมฆคลั่ง ทั่วทั้งสี่ทิศพลันสงัดเงียบลงในชั่วพริบตา

เสิ่นซื่อเรียกสมบัติเวทประจำกายออกมา ใช้จิตสำนึกกวาดมองไปทั่วทั้งสี่ทิศด้วยความหวาดระแวงสงสัย หมายจะค้นหาที่มาของอัสนีสวรรค์สายนี้ ชั่วขณะที่ถูกฟาดใส่ เขาหารู้สึกได้ถึงพลังเวทใดๆ แฝงอยู่ในสายฟ้านี้แม้แต่น้อย...

ราวกับจู่ๆ ก็เกิดปรากฏการณ์วิปริตแห่งฟ้าดินฟาดลงมาใส่เขาอย่างแปลกประหลาดยิ่ง

ทว่า ทิวเขาและพฤกษาโดยรอบกลับเป็นปกติดั่งเดิม มิหลงเหลือร่องรอยของการถูกสายฟ้ากระหน่ำฟาดเมื่อครู่แม้แต่น้อย

เสิ่นซื่อสีหน้าย่ำแย่ยิ่ง เขาไม่เชื่อว่าเมื่อครู่จะเป็นภาพลวงตา แต่ไม่ว่าจะตรวจสอบอย่างไร ทัณฑ์สายฟ้านี้กลับประหนึ่งผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่าแล้วเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไร้ซึ่งเบาะแสใดๆ ทั้งยังดูไม่เหมือนจงใจพุ่งเป้ามาที่เขาโดยเฉพาะอีกด้วย

"ดูท่าการเดินทางในวันนี้คงมีลางร้าย...ถึงกับถูกปรากฏการณ์วิปริตแห่งแดนฟ้าหมานฮวางผ่าใส่เข้าให้"

สีหน้าของเสิ่นซื่อแปรเปลี่ยนไปมาไม่แน่นอน เขาก้าวออกจากหลุมแร่อย่างระแวดระวัง ลองหยั่งเชิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางแหงนมองท้องนภาแล้วพึมพำเสียงแผ่ว "ดูท่าคงเป็นแค่อุบัติเหตุ"

เขาเก็บอาวุธเวทอย่างดูไม่ใส่ใจนัก จัดแจงเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเริ่มก้าวเหยียบเวหาออกเดินทางอีกครั้ง เขายังมีธุระสำคัญต้องจัดการ

ทว่าครานี้เห็นได้ชัดว่าเขารอบคอบขึ้นมาก พลังแห่งกฎแฝงเร้นอยู่ใต้ผิวเพื่อเตรียมระเบิดออกได้ทุกชั่วพริบตา ที่นี่คือแดนฟ้าหมานฮวาง ความวิปริตพิสดารในเงามืดนี้ย่อมต้องบ่งบอกถึงลางบางอย่างเป็นแน่

ผ่านไปได้ไม่นาน

เสิ่นซื่อเพิ่งเหาะขึ้นสู่กลางเวหา ท้องฟ้าพลันบังเกิดเสียง "ตูม!" ดังกึกก้อง สายฟ้าฟาดขนาดมหึมาผ่าลงมาอย่างแม่นยำไร้คลาดเคลื่อน ซัดเข้าแสกหน้าผากของเขาเต็มเปา!

"อ๊าก!! ไฉนจึงเป็นเช่นนี้ ไฉนถึงต้องทำกันถึงเพียงนี้ด้วยเล่า?!!"

เสิ่นซื่อกรีดร้องอย่างโหยหวน แม้จะเตรียมการไว้สารพัด แต่ก็ยังคงตอบสนองไม่ทันอยู่ดี

ร่างของเขาหมุนคว้างกลางอากาศหลายตลบราวกับลูกข่างที่ถูกหวดอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะกระแทกเข้ากับหน้าผาหินอันไกลโพ้นเสียงดังสนั่นจนจมหายเข้าไปเป็นหลุมรูปคน สีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความรันทดคั่งแค้น

เสิ่นซื่อรู้สึกเพียงว่าอวัยวะภายในแทบจะละลาย เส้นชีพจรคล้ายจะฉีกขาด สีหน้าย่ำแย่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกปานกินสิ่งปฏิกูล

หากมิใช่เพราะกายเนื้อขั้นมหายานแข็งแกร่งเป็นเลิศ อัสนีบาตสวรรค์อันพิลึกพิลั่นนี้คงฟาดเขาจนมอดม้วยมรณาไปทั้งเป็นแล้ว ภายในใจเขาตระหนกหวาดผวา ริมฝีปากสั่นระริก

นี่มันทัณฑ์สวรรค์เบื้องบนชัดๆ จงใจพุ่งเป้ามาที่เขาโดยแท้!!

"การใช้ชีวิตของผู้บำเพ็ญเซียนมาสะกดปราณปฐพีของชีพจรแร่มันชักนำความอัปมงคลมาจริงๆ สินะ แต่ตัวข้ามิเคยมีส่วนร่วมในเรื่องนี้เลยสักนิด!"

เสิ่นซื่อแหงนหน้ากู่ร้องต่อฟากฟ้าอย่างงุนงงสับสน เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมขาวเผ้ากระเซิงยุ่งเหยิง ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ยิ่งรู้มากเท่าใด ความยำเกรงก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น

ยามนี้เขาเวียนหัวตาลาย ไม่กล้าผลีผลามขยับตัวอีกต่อไป ความพรั่นพรึงในใจยิ่งมายิ่งทวีขึ้น แค่มาเยือนเทือกเขาว่านโซ่ว ถึงกับละเมิดกฎสวรรค์อันใดเข้าจริงหรืออย่างไร?!

บัดนี้ทั่วทั้งร่างของเขาเหลือเพียงเศษผ้าขาดวิ่นติดตัวอยู่ผืนเดียว ร่างยังคงฝังติดอยู่ในผาหิน ทำได้เพียงปล่อยจิตสำนึกออกไปสำรวจแปดทิศอย่างหยั่งเชิง ระมัดระวังยิ่งขึ้นทุกขณะ

เสิ่นซื่อมั่นใจอีกครั้งว่านี่มิใช่วิชาคาถาของผู้บำเพ็ญเซียนอย่างแน่นอน แต่เป็นปรากฏการณ์วิปริตแห่งฟ้าดินของแท้!

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ทีละหยดละหยาด ยามนี้ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอกหมื่นลี้ มีเพียงเงาร่างมหึมาของสัตว์ร้ายโบราณพาดผ่านขอบฟ้า สงบเงียบยิ่งนัก

เสิ่นซื่อกลืนโอสถลงไป ยกมือคารวะฟ้าดินด้วยความเคารพนอบน้อม ครั้นแน่ใจว่าบนเวหาไร้ร่องรอยของอัสนีบาตแล้ว จึงก้าวเหยียบเวหามุ่งหน้าต่อไป

เขายังต้องมุ่งหน้าไปยังชีพจรแร่ต่อ... ย่อมแน่นอนว่าเพื่อไปช่วยชีวิตเหล่าผู้บำเพ็ญในเหมืองแร่เหล่านั้น!

ครานี้เขาไม่หลงเหลือมาดเซียนอันสง่างามยามมาเยือนเทือกเขาว่านโซ่วในคราแรกอีกเลย หากแต่ลอบมองท้องฟ้าไม่หยุดหย่อนราวกับหัวขโมยที่ระแวงความผิด คนอื่นมองตรงไปข้างหน้าเพื่อเร่งรุดเดินทาง ทว่าเขาแหงนหน้ามองฟ้าเดินทาง

เสิ่นซื่อไม่คิดจะซ่อนเร้นกระบวนท่าใดเพื่อระแวงผู้บำเพ็ญลอบโจมตีอีกต่อไป หากแต่ปลดปล่อยสมบัติวิเศษคุ้มกายทั้งหมดออกมาในคราวเดียว อาวุธเวททอประกายแสงหลากสีห่อหุ้มร่างเขาไว้มิดชิด ด้วยหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะถูกอัสนีบาตสวรรค์อันไร้วี่แววนั่นฟาดใส่อีก

ทว่าสรรพสิ่งมักไม่เป็นไปดั่งใจหวัง บนเส้นทางมุ่งสู่ชีพจรแร่นั้น

ขุนเขาธาราสั่นสะเทือน นกกาสำรอกสัตว์ร้ายกู่ร้อง เสิ่นซื่อเบิกตากว้างจนแทบปริแตก มองดูสายฟ้าอันเกรียงไกรที่พาดผ่านนภาแล้วฟาดซัดลงมาใส่เขาอย่างฉับพลัน ชั่วพริบตานั้นเขาแผดเสียงร้องโหยหวนสะเทือนสะท้านฟ้าดิน "ละเว้นข้าเถอะ!!!"

ใบไม้ร่วงปลิวว่อนเต็มพื้น เสิ่นซื่อนอนแผ่หลาอยู่บนพสุธา แขนขากระตุกเกร็ง อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เหม่อมองผืนฟ้ากว้างด้วยสายตาหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

เขาไม่เกรี้ยวกราดอีก ไม่หวาดกลัวอีกต่อไป หากแต่เผยรอยยิ้มปลงตกอันจนปัญญาออกมา... ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโหระคนสมเพชตัวเอง...