ตอนที่ 723 ถึงเวลาไปเปิดหูเปิดตาในแดนฟ้าหมานฮวางเสียที

ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ เหมืองแร่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

เสียงสั่นสะเทือนกึกก้องที่นี่ดังขึ้นไม่ขาดสาย เหมืองแร่ทั้งสายกำลังทรุดตัวลง ไอดินประหลาดที่เคยพวยพุ่งสลายหายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และมีผู้บำเพ็ญประจำเหมืองแร่หนีรอดออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ

กระทั่งยังมีผู้บำเพ็ญประจำเหมืองแร่อีกมากที่ถูกแรงบีบอัดอันไร้ที่มาซัดทะลักออกมา รอบทิศทางเต็มไปด้วยเสียงเอะอะโวยวายและเสียงหวีดร้องตื่นตระหนก แม้แต่ศิษย์ผู้พิทักษ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีก็ไม่อาจควบคุมสถานการณ์นี้ไว้ได้

พวกเขายืนอยู่ไกลออกไป ในใจร้อนรนยิ่งนัก ได้แต่มองดูเหมืองแร่ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพียรบริหารจัดการมาเนิ่นนานค่อย ๆ จมหายไปต่อหน้าต่อตา!

"เหตุใดผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราจึงยังมาไม่ถึงอีก?!"

"หลังสัตว์ร้ายบรรพกาลปรากฏตัว พวกเราก็ส่งสารแจ้งไปแล้ว บอกว่าได้ส่งผู้อาวุโสเสิ่นซื่อมา..."

"จบสิ้นแล้ว... ยามนี้เกรงว่าจะสายเกินไป สายแร่ศิลาเหยาเทียนฮั่งคงต้องจมดิ่งไปพร้อมกับขุนเขาและธารน้ำแถบนี้เสียแล้ว"

"เฮ้อ ด้วยตบะของพวกเรา ย่อมมิอาจทำสิ่งใดได้"

……

เหล่าศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีต่างสนทนากันคนละประโยคสองประโยค ล้วนทอดถอนใจอย่างลึกซึ้ง ในใจยังคงคิดว่าเรื่องนี้เป็นผลกระทบที่ตามมาจากการกระทำของไท่อวี่

หึ่ง—

ทันใดนั้น ท้องฟ้าเบื้องไกลพลันระเบิดลำแสงสีรุ้งอันทรงอานุภาพ กลิ่นอายอันแข็งแกร่งระดับผู้ทรงเกียรติแผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศ เสิ่นซื่อบุกบั่นข้ามผ่านขุนเขานับพันสายนทีนับหมื่น ผ่านพ้นหมื่นพันเคราะห์ภัย ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!!

นัยน์ตาของเสิ่นซื่อเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ยามมองเห็นเหมืองแร่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์อยู่เบื้องหน้า ก้นบึ้งของดวงตากลับเผยความรู้สึกตื่นเต้นตื้นตันที่ห่างหายไปนานออกมาจาง ๆ

เขาถึงกับอยากจะกู่ร้องคำรามออกมา การบำเพ็ญจิตขัดเกลากิเลสหลายปีมานี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาต้องเผชิญกับสิ่งใดมาบ้าง!

และยิ่งไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า อัสนีบาตสวรรค์อันยิ่งใหญ่ที่ผ่าลงมาอย่างกะทันหันเหล่านั้น จะสร้างบาดแผลให้แก่จิตเต๋าของผู้บำเพ็ญขั้นมหายานผู้หนึ่งได้ถึงเพียงใด

ยามนี้เขาเพียงรู้สึกว่า การเดินทางมาถึงเหมืองแร่เพียงแห่งเดียวในบรรดาเหมืองนับหมื่นพันของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ยังน่ายินดีปรีดายิ่งกว่าตอนที่ตนทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นมหายานในอดีตเสียอีก

ขณะนั้น เหล่าศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในเหมืองแร่ต่างยินดียิ่ง กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากพลังเวทนั้นเป็นวิชาของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีไม่ผิดแน่!

ขณะที่พวกเขากำลังจะประสานมือคารวะต้อนรับ ครั้นเงาร่างบนเวหาเบื้องไกลร่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายกลับชะงักงันไปในทันใด สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาดใจยิ่ง นี่มันนักพรตบ้ามาจากที่ใดกัน?!

เห็นเพียงเสิ่นซื่อบนนภากลางเวหา ยามนี้สภาพดูไม่ได้จนจำเค้าเดิมแทบมิได้ ร่างกายดำเกรียมไปทั้งร่าง ผมขาวปลิวสยายยุ่งเหยิง ใบหน้ากร้านกรำไปด้วยฝุ่นลม ทั่วร่างโชยกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งรุนแรง ราวกับใช้พลังเวทลบล้างอย่างไรก็ไม่ยอมหาย

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ สีหน้าเหี้ยมเกรียมแผ่กลิ่นอายสังหาร ช่างไม่เหมือนท่วงท่าสง่างามดั่งเซียนผู้ปล่อยวางยามเพิ่งก้าวเข้าสู่เทือกเขาว่านโซ่วเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเสื้อผ้าอาภรณ์นั้น ไม่มีส่วนใดที่ยังสมบูรณ์ดีอยู่เลย

"..ผู้อาวุโสเป็นใครกัน?!" ใครคนหนึ่งเผลอร้องถามด้วยความหวาดผวา แม้กระทั่งท่วงท่าประสานมือก็แข็งค้างไปในชั่วพริบตา

"เปิ่นจุนคือเสิ่นซื่อแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี พวกเจ้ารุ่นเยาว์อย่าบอกนะว่าไม่เคยได้ยินนามของเปิ่นจุน?!"

ยามนี้ดูเหมือนกระทั่งการพูดจาตามปกติเสิ่นซื่อก็ยังทำไม่ได้ เสียงของเขาแหบแห้งและแปร่งหูเป็นอย่างยิ่ง เขาแค่นเสียงเย็นชา "ระหว่างทางบังเอิญพบสัตว์ร้ายโบราณแห่งแดนหมานฮวาง จึงได้ประมือกันอย่างดุเดือดกระบวนหนึ่ง หากมิใช่เพราะคิดจะรีบเดินทางมาช่วยชีวิตพวกเจ้า เปิ่นจุนไฉนเลยจะต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!"

"คารวะผู้อาวุโสเสิ่น!"

"คารวะผู้อาวุโสเสิ่น!"

ทุกคนพลันกระจ่างแจ้ง แววตาเปี่ยมล้นด้วยความเคารพยำเกรง สมแล้วที่เป็นผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกตน ช่างมีท่วงท่าสง่างามดั่งเซียนแท้จริง เรื่องภาพลักษณ์ภายนอกเพียงแค่นี้ พวกเขาย่อมไม่ตื้นเขินและหยาบกระด้างถึงเพียงนั้น

เสิ่นซื่อพยักหน้าเล็กน้อย จ้องมองลงไปยังเหมืองแร่เบื้องล่าง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามทันที "สถานการณ์ยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง? มีผู้บาดเจ็บล้มตายเท่าใด?"

"เรียนผู้อาวุโสเสิ่น ขุนเขาและธารน้ำรอบทิศจมดิ่ง เหมืองแร่ก็ทรุดตัวตามไปด้วย ทว่าไอดินประหลาดมิได้พวยพุ่งขึ้นมาอีกแล้ว ผู้บาดเจ็บล้มตายจึงมิได้สาหัสขอรับ"

มีศิษย์คนหนึ่งก้มหน้าตอบเสียงทุ้มต่ำ อารมณ์มิได้เบิกบานนัก "ท่านมิได้มาสาย เพียงแต่เหมืองแร่นี้ทรุดตัวลงอย่างกะทันหันเกินไป พวกเราจึงไม่อาจรับมือได้ทันขอรับ"

"รู้แล้ว"

เสิ่นซื่อทอดถอนใจ คราแรกเพียงบอกว่าไท่อวี่กับสัตว์ร้ายบรรพกาลหายตัวไปอย่างเป็นปริศนา เกรงว่าจะมีสหายเก่าแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ลงมือ มิได้คาดคิดว่าสถานการณ์จะกลายเป็นเช่นนี้ เขาจึงเอ่ยขึ้นอีกว่า

"ชีพจรพสุธาขาดสะบั้นแล้ว ไอดินที่พวยพุ่งก็สลายไป ไม่อาจสืบหาต้นตอได้ จงช่วยผู้บำเพ็ญประจำเหมืองแร่เหล่านี้ไว้ แล้วพาพวกเขาออกไปจากเทือกเขาว่านโซ่วเสีย สภาพการณ์ที่นี่ ข้าจะกลับไปรายงานที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เอง"

"ขอรับ"

เหล่าศิษย์ต่างประสานมือ ในใจบังเกิดความเคลือบแคลงอยู่บ้าง ผู้บำเพ็ญและทาสเซียนประจำเหมืองแร่เหล่านี้มีสิ่งใดให้ต้องช่วยเหลือรักษา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มิเคยแยแสพวกเขาอยู่แล้ว ผู้อาวุโสเสิ่นซื่อทำเช่นนี้มีความหมายอันใดแอบแฝงกันแน่

ทว่าพวกเขาย่อมเป็นคนฉลาด จึงมิกล้าซักไซ้ไล่เลียง ความคิดจิตใจของผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานมิใช่สิ่งที่พวกเขาจะคาดเดาได้

ยามนั้น หญิงสาวรุ่นเยาว์นางหนึ่งก้าวเข้ามาเบื้องหน้าเสิ่นซื่ออย่างนอบน้อม สองมือประคองชุดนักพรตไว้ชุดหนึ่ง พลางแย้มยิ้มอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน "ผู้อาวุโสเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ทั้งเพิ่งผ่านศึกหนักมา อาภรณ์ที่สวมใส่อยู่อาจมิสู้สะดวกสบาย หากผู้อาวุโสมิรังเกียจ เชิญลองสวมชุดนี้ดูชั่วคราวก่อนเจ้าค่ะ"

วาจาของนางนอบน้อมแต่มิได้ดูต่ำต้อย ทั้งยังอ่อนโยนและใส่ใจ มิได้ดูขัดตาแม้แต่น้อย ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกอบอุ่นดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความจริงใจและกระตือรือร้น

แม้เสิ่นซื่อจะมีสีหน้าอิดโรย ทว่ามิได้รู้สึกว่าถูกล่วงเกิน เขาปรายตามองนางเพิ่มอีกแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม "เจ้ามีนามว่ากระไร ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีสืบทอดวิชาจากผู้ใด"

"ผู้น้อยนามหรูถังเจ้าค่ะ" หญิงสาวผงกศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงใสกระจ่างน่าฟัง "มิได้กราบผู้ใดเป็นอาจารย์ เพียงคอยสดับรับฟังเสียงเต๋าตามสถานที่ต่างๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น"

"ตัดโซ่ตรวนแห่งมหาเต๋าของตนได้ถึงหนึ่งพันเส้น แม้จะเป็นเพียงขั้นเหอเต้าระยะต้น แต่พรสวรรค์และฝีมือนับว่าไม่เลว เจ้าจงมายังสถานฝึกเต๋าของข้า ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์สายนอก"

เสิ่นซื่อหยั่งสำรวจหรูถังเล็กน้อย ก่อนจะหยิบชุดนักพรตขึ้นมาอย่างสุขุมเงียบเชียบ แล้วหยิบตำราวิชาเล่มหนึ่งออกมา กล่าวเรียบๆ ว่า "นี่คือ 'เคล็ดวิชาหมิงเซียว' ถือเสียว่าเป็นของขวัญแรกพบ"

"ขอบพระคุณผู้อาวุโสเจ้าค่ะ!" แววตาของหรูถังทอประกายยินดี นางรับมาอย่างนอบน้อม จากนั้นก็มิกล้ารบกวนอีก ถอยออกไปยืนด้านข้าง

ภาพเหตุการณ์นี้ตกอยู่ในสายตาของเหล่าศิษย์ ทุกคนต่างรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาในใจ

เมื่อครู่พวกเขาถูกไอพลังบารมีของผู้อาวุโสสะกดข่มไว้ ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงนี้ คิดไม่ถึงเรื่องนี้เลยจริงๆ!

เมื่อเสิ่นซื่อสวมชุดนักพรต กลิ่นอายก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นไปอีก มิได้มีสภาพประหนึ่งนักพรตวิปลาสอีกต่อไป ไอพลังอันเลือนรางสายหนึ่งวนเวียนอยู่รอบกายราวมีราวไร้

หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ทั่วทั้งร่างพลันเกร็งแน่น ตัวเขามิใช่ไม่มีอาภรณ์ แต่เป็นเพราะถูกอัสนีสวรรค์เหล่านั้นฟาดทำลายจนแหลกละเอียดต่างหาก เปลี่ยนชุดใหม่ชุดใดก็แหลกสลายไปชุดนั้น!

เสิ่นซื่อเงยหน้าขึ้นทอดสายตามองเบื้องบนอยู่นาน นิ้วมือสั่นระริกอย่างรุนแรง

ยามนี้มีเหล่าศิษย์ยืนอยู่ข้างกายมากมาย อย่าได้ผ่าลงมาอีกเชียว... ผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีผู้สง่างาม ย่อมยังต้องรักษาหน้าตาเอาไว้

หรูถังมีจิตใจละเอียดอ่อนยิ่ง สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันแผ่วเบาของผู้อาวุโส จึงอดไม่ได้ที่จะช้อนสายตาขึ้นมองไปยังผืนนภา ทว่ากลับมิพบสิ่งผิดปกติอันใด

เสิ่นซื่อลอบถอนหายใจโล่งอก ดูท่าคงไม่มีอีกแล้ว เขากระแอมเบาๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงขรึม "ไปเถอะ อย่าได้ชักช้าอีก"

"รับทราบ!" เหล่าศิษย์ขานรับ จิตใจพลันฮึกเหิมขึ้นมา บัดนี้ในที่สุดก็มีเสาหลักให้พึ่งพิงแล้ว

ทว่าสิ่งที่เสิ่นซื่อไม่ล่วงรู้ก็คือ อัสนีสวรรค์ที่ผ่าลงมาอย่างไร้สาเหตุเหล่านั้น แท้จริงแล้วมีมือมืดคอยบงการอยู่เบื้องหลัง ทั้งยังฝังผนึกประทับเอาไว้ในร่างของเขาอีกด้วย

ตราบใดที่ฟ้าดินแห่งนี้ยังคงอยู่ ตราบใดที่เบญจธาตุแห่งฟ้าดินยังคงมี ประทับนี้ย่อมไม่มีวันสลายไป และยิ่งไม่มีทางถูกตรวจพบ

มันมิคล้ายวิชาอาคม หากแต่เป็นกฎเกณฑ์แห่งมหาเต๋าที่ดำรงอยู่ทุกหนแห่ง ดุจดั่งพลังปราณที่ไหลเวียนในฟ้าดิน ซึ่งผู้บำเพ็ญเซียนไม่มีทางจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติใดๆ เลย

ห้าวันต่อมา

เสิ่นซื่อนำพาผู้คนออกจากเทือกเขาว่านโซ่ว รวมทั้งพาเหล่าผู้บำเพ็ญประจำเหมืองแร่ไปด้วย ขบวนคนมืดฟ้ามัวดิน ถึงขั้นต้องใช้สมบัติวิเศษของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีมาคอยคุ้มกันพวกเขา

เตรียมจะเสาะหาเหมืองแร่อีกแห่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเพื่อจัดสรรที่อยู่ใหม่ให้แก่ผู้บำเพ็ญประจำเหมืองแร่เหล่านี้ มิปล่อยให้พวกเขาต้องเอาชีวิตรอดตามยถากรรมในเทือกเขาว่านโซ่วอีกต่อไป

ทว่ายามนี้ ณ ดินแดนสงบเร้นดุจสรวงสวรรค์ส่วนลึกของเทือกเขา

ชายตกปลาในชุดผ้าป่านผู้หนึ่งยกคันเบ็ดขึ้นเบาๆ ป้ายหยกชิ้นหนึ่งลอยเคว้งอยู่เหนือน้ำ มุมปากที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกสานผุดรอยยิ้มเปี่ยมความหมายลึกซึ้ง

"เหล่าหนิว ในที่สุดก็รู้เสียทีว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีนี้อยู่ที่ใด ถึงเวลาต้องไปเปิดหูเปิดตาในแดนฟ้าหมานฮวางนี้บ้างแล้ว"