ตอนที่ 724 ตลาดการค้าใต้เชิงเขาเซียนเสวียนจี

ครึ่งเดือนต่อมา

อาศัยตราประทับห้าธาตุภายในร่างเสิ่นซื่อ เฉินสวินจึงล็อกเป้าหมายกลุ่มคนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีไว้ในเงามืด มองเห็นสรรพสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่ง กระทั่งค้นพบสถานที่ตั้งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีตั้งอยู่ท่ามกลางเทือกยอดเขาโบราณตระหง่านฟ้าที่ทอดยาวติดต่อกันนับหลายแสนลี้

บริเวณรอบนอกยอดเขาโบราณเป็นผืนป่าดึกดำบรรพ์อันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ ต้นไม้โบราณเรียงราย สัตว์วิเศษหายากมีคณานับ หญ้าทิพย์โอสถล้ำค่าเกลื่อนกลาดทั่วผืนดิน ไอวิญญาณเปี่ยมล้น พลังชีวิตพวยพุ่ง อบอวลไปด้วยบรรยากาศสงบสันติเยี่ยงสำนักเซียน

ขุมกำลังที่ผู้บำเพ็ญในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นมิใช่น้อยต่างปักหลักอยู่รอบนอก ก่อกำเนิดเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนขนาดเล็กใหญ่ลดหลั่นกันไป

เบื้องลึกของทิวเขามีม่านหมอกจางๆ รวมตัวกัน ดุจเมฆมงคลห้าสี ลึกลับโอ่อ่าตระการตา เปล่งประกายแสงสีรุ้งเจิดจ้า ล้อแสงกับดวงสุริยัน ส่อเค้าความเร้นลับยิ่งนัก

หมอกควันจางๆ ชั้นหนึ่งลอยพลิ้วอยู่ใจกลางทิวเขา พร่าเลือนสลัวราง กลั่นตัวเป็นกำแพงหมอกสีขาว คลี่กางเป็นม่านพลังกั้น ตัดขาดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ออกจากภายนอก

มีผู้บำเพ็ญผลุบเข้าโผล่ออกในม่านหมอก สัญจรผ่านไปมามิขาดสายเป็นระยะ

เสิ่นซื่อเหาะเหินทะยานฟ้า มิได้หยุดรั้งแม้แต่น้อย บินตรงเข้าหากำแพงหมอก

ชั่วพริบตานั้น พลังค่ายกลสายหนึ่งก็ไหลเวียน ไอหมอกม้วนตัวซัดสาดดั่งคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ แหวกเปิดเป็นเส้นทางหนึ่งสายโดยพลัน ทอดยาวลึกเข้าไปยังภายใน

เมื่อข้ามผ่านม่านพลังทะเลหมอกชั้นนอกสุดมาได้ เฉินสวินก็มองเห็นเขาเซียนอันลึกลับสุดหยั่งถึงลูกหนึ่ง สว่างไสวด้วยแสงเซียนระยิบระยับและหมอกอัสดงผ่านตราประทับห้าธาตุ

เมื่อเทียบกับทิวเขาเบื้องนอก ภายในม่านพลังกลับประดุจถ้ำพำนักเซียนที่แท้จริง สมควรแก่การขนานนามว่าแดนสุขาวดีถ้ำสวรรค์

มิติห้วงอากาศของเขาเซียนอันเป็นที่ตั้งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีทั้งหมดกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต กวาดสายตามองไปคล้ายดั่งพิภพย่อยขนาดย่อม กินอาณาบริเวณกว้างไกลอย่างน้อยนับหลายล้านลี้

ที่แห่งนี้มีตาน้ำทิพย์อยู่เกลื่อนกลาด หลายสายไหลมารวมกันเป็นลำธารน้อย รินไหลชโลมผืนปฐพี หล่อเลี้ยงทุกสรรพชีวิต

เมื่อเงยหน้ามองฟ้า สิ่งที่ชวนให้ตื่นตะลึงยิ่งกว่าคือน้ำตกสายหนึ่งอันทรงอานุภาพเกรียงไกร ทิ้งตัวดิ่งลงมาจากความว่างเปล่า ช่างตระการตายิ่งนัก

น้ำตกนั้นดุจดั่งธารดาราเก้าชั้นฟ้า มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

อีกทั้งไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าสายน้ำไหลมาจากหนใด ตกลงมาจากเวหาเบื้องสูงหมื่นจั้ง กระแสน้ำเชี่ยวกราก แฝงด้วยพลังกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึงกลัว ดั่งอาชาหมื่นตัวควบทะยาน เสียงกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นจนแก้วหูแทบดับ

รอบข้างน้ำตกมีสายรุ้งเจ็ดสีทอดพาดผ่านห้วงมิติ สะพานสายรุ้งดูคล้ายเลือนรางว่างเปล่า ทว่าแท้จริงแล้วกลับแฝงเร้นพลังกฎเกณฑ์อันไพศาล ถูกผู้มีอภิมหาอิทธิฤทธิ์หลอมกลั่นจนกลายเป็นของจริงที่มีตัวตนจับต้องได้

ครั้นเงยหน้าทอดสายตาไปไกล ย่อมมองเห็นเงาร่างคนบินร่อนอยู่ด้านบนประปราย ชวนให้ตระการตาและลึกลับยิ่ง

และสรรพสิ่งเหล่านี้ล้วนโอบล้อมเขาเซียนที่แผ่รังสีเซียนอันไร้สิ้นสุดลูกนั้นไว้

เขาเซียนมหึมายิ่งนัก สูงใหญ่อย่างน้อยสิบหมื่นจั้ง ไอเซียนหมุนวนอ้อยอิ่ง พลังกฎเกณฑ์แห่งแดนฟ้าหมานฮวางแผ่ซ่าน เสียบแทงทะลุหมู่เมฆสู่ฟากฟ้า หากยืนแหงนมองจากเชิงเขา ยอดเขากลับซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆขาว สลัวรางพร่ามัว

บนนั้นเพาะปลูกพฤกษานานาพรรณและไม้ดอกแปลกตา ทั้งยังมีโอสถล้ำค่าที่โลกภายนอกหาได้ยากยิ่ง กิ่งก้านใบทุกใบต่างส่องแสงระยิบระยับ อัดแน่นด้วยพลังชีวิตและไอวิญญาณอันไพศาล พิเศษเหนือธรรมดายิ่ง

นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ยังมีตำหนักโบราณอันโอ่อ่าตระการตาตั้งตระหง่านอยู่เป็นชั้นๆ ไอเซียนลอยละล่อง อีกทั้งยังแฝงกลิ่นอายความน่าเกรงขามที่มิอาจล่วงเกิน

ยิ่งตำหนักอยู่สูงขึ้นไปเพียงใด กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากภายในก็ยิ่งทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นเพียงนั้น

ที่ทำให้ผู้คนตื่นตะลึงที่สุดคือ ทุกตารางนิ้วบนผืนดิน ทุกก้อนหินผา กระทั่งต้นไม้ใบหญ้าทุกต้น และตำหนักทุกหลัง ล้วนประทับอักขระอาคมค่ายกลไว้อย่างแน่นขนัด หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับค่ายกลอันมหึมาน่าสะพรึง แผ่ระลอกคลื่นพลังอันชวนขวัญผวายิ่งนัก

แม้นเป็นยอดฝีมือขั้นมหายานหากบังอาจบุกรุกโดยพลการ ก็จักถูกค่ายกลสังหารสิ้นในชั่วพริบตา

ทันทีที่เสิ่นซื่อกลับมาจากทะเลหมอก ก็มีจิตสำนึกหลายสายกวาดตรวจตราผ่านไป ครั้นเห็นว่าเป็นผู้ใด จึงประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมในทันที

ทว่าในจังหวะที่เสิ่นซื่อเหาะทะยานขึ้นไปเหยียบย่างลงบนสะพานสายรุ้งนั้นเอง ภายในสะพานสายรุ้งคล้ายมีกฎเกณฑ์และเจตจำนงประหลาดสายหนึ่งจุติลงมา ครอบคลุมร่างเขาไว้

มันกำลังตรวจสอบว่าการกลับมาครานี้ อีกฝ่ายได้นำพาสิ่งแปดเปื้อนใดติดตัวกลับมาหรือไม่...

เสิ่นซื่อมีสีหน้าเรียบเฉยจนเคยชินแล้ว ก้าวย่างอย่างเนิบช้าอยู่บนสะพานสายรุ้ง

ยามนี้ เมื่อหวนนึกถึงอัสนีบาตประหลาดพิกลที่ตนพานพบระหว่างมุ่งหน้าไปยังสายแร่ ในใจเสิ่นซื่อก็ยังคงหนาวสะท้านอยู่บ้าง ด้วยเกรงว่าตนจะไปแปดเปื้อนสิ่งใดเข้า

ครั้นแสงรุ้งเจ็ดสีชำระล้างทั่วร่างเนื้อแล้วไม่พบสิ่งผิดปกติใด เขาจึงแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าในยามนี้ เฉินสวินได้ซ่อนเร้นกลิ่นอายของตราประทับห้าธาตุและยุติการสอดแนมลงแล้ว

"รากฐานของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีไม่ธรรมดาจริง ๆ"

ภายในเถาฮวาหยวน เฉินสวินพลันลืมตาทั้งสองข้างขึ้น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"มอ!" วัวดำใหญ่ส่งเสียงร้องเบา ๆ ครั้นเห็นสีหน้าเช่นนั้นของเฉินสวินก็อดสงสัยมิได้

เฉินสวินตบตัววัวดำใหญ่เบา ๆ พลางเอ่ยเล่าทุกสิ่งที่ตนสอดแนมผ่านตราประทับห้าธาตุออกมา

วัวดำใหญ่พยักหน้า แววตาค่อย ๆ ปรากฏประกายแห่งความปราดเปรื่อง พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกจากจมูก ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

รากฐานเช่นนี้ หากไม่นับเผ่าพันธุ์ใหญ่เพียงไม่กี่เผ่าในสามพันพิภพ ย่อมเหนือกว่าขุมกำลังส่วนใหญ่ที่พวกเขาเคยพานพบมาในมหาพิภพไท่อี่ มีแต่จะแข็งแกร่งกว่า มิได้ด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย

"เหล่าหนิว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีมิอาจดูแคลนได้เลย"

"เดิมทีข้ายังวางแผนจะอาศัยตราประทับในร่างของเสิ่นซื่อขึ้นสู่ขุนเขาเซียนเพื่อลอบเข้าไปสืบดูความจริงในส่วนแกนกลางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่นึกไม่ถึงว่าชั่วขณะที่ก้าวเหยียบลงบนสะพานสายรุ้ง จิตใจของข้ากลับเกิดความกระสับกระส่ายขึ้นมาวูบหนึ่ง"

"สะพานสายรุ้งนั่นดูท่าจะเป็นสมบัติเวทประหลาดพิกลชิ้นหนึ่ง ซึ่งมีอานุภาพตรวจสอบจิตวิญญาณและทั่วทั้งร่างเนื้อของผู้บำเพ็ญว่าถูกผู้อื่นแย่งชิงร่างไปหรือไม่ หรือตรวจดูว่าถูกประทับตราสะกดรอยไว้หรือไม่"

"ข้าเกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงถอนตัวกลับมาในพริบตา ทว่าจากการสัมผัสรับรู้ในท้ายที่สุด ตราประทับที่ข้าทิ้งไว้ในร่างของเสิ่นซื่อน่าจะหลบเลี่ยงการตรวจสอบไปได้"

นัยน์ตาของเฉินสวินทอประกายคมปลาบ เอ่ยเล่าทุกสิ่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ครั้นใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ เขาก็แยกร่างอวตารห้าธาตุออกมาอีกสายหนึ่ง มุดเร้นเข้าสู่ความว่างเปล่า รุดหน้าไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

ทว่าครานี้ เฉินสวินมิได้ให้วัวดำใหญ่ติดตามไปด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น วัวดำใหญ่ก็ร้องมอออกมาคำหนึ่ง เอาหัวถูไถชายเสื้อคลุมของเฉินสวิน ในดวงตายังแฝงความประหลาดใจอยู่บ้าง ไฉนจึงไม่พาข้าไปด้วยเล่า?!

"อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้าเพียงแต่ให้ร่างแยกไปกรุยทางดูลาดเลาก่อนเท่านั้น"

เฉินสวินลูบหัววัวพลางแย้มยิ้มบางเบา "อย่างไรเสีย ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีก็ยังมีสิ่งที่แม้แต่ข้าเองยังมองไม่ออก รอให้ข้าสืบรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง วางการทุกสิ่งจนรอบคอบ และสบโอกาสเหมาะเสียก่อน ถึงเวลานั้นย่อมให้เจ้าขึ้นสู่ขุนเขาเซียนเสวียนจีไปพร้อมกับข้าอย่างแน่นอน"

กล่าวถึงตรงนี้ เฉินสวินก็เงยหน้ามองฟ้า ความคิดคล้ายล่องลอยไปยังแดนไกลตามไปด้วย แววตายิ่งมายิ่งลึกล้ำ กลิ่นอายยิ่งมายิ่งยากหยั่งถึง

"มอ มอ!" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ผงกศีรษะอย่างหนักแน่น เชื่อมั่นในวาจานี้อย่างไม่คลางแคลงใจ

จากนั้น หนึ่งคนหนึ่งวัวก็ยังคงอยู่ในเถาฮวาหยวนต่อไปประหนึ่งมิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น นั่งรับลมแม่น้ำ ตกปลา ใช้ชีวิตอย่างแสนสำราญใจ ไร้ซึ่งคลื่นลมใด ๆ

ยามนี้

ณ เทือกเขารอบนอกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี บริเวณเชิงเขาโบราณอันตระหง่านเสียดฟ้า

ร่างอวตารของเฉินสวินแปลงกายเป็นผู้บำเพ็ญธรรมดาที่ไม่สะดุดตาผู้หนึ่ง มาถึงด้านนอกย่านการค้าแห่งหนึ่ง เขาเก็บงำกลิ่นอาย ปะปนไปในฝูงชน สีหน้าสงบนิ่ง ก้าวเดินเข้าไปด้านในอย่างเชื่องช้า

แม้จะกล่าวว่าเป็นย่านการค้า ทว่าแท้จริงแล้วกลับละม้ายคล้ายเมืองใหญ่เสียมากกว่า ด้วยมีอาณาเขตกว้างขวางใหญ่โต ครอบคลุมรัศมีโดยรอบหลายพันลี้

รายล้อมด้วยกำแพงเมืองอันโอ่อ่าตระการตา ภายในสร้างโอบล้อมทะเลสาบอันกว้างใหญ่ หอคอยและตำหนักน้อยใหญ่เรียงรายสลับซับซ้อน ตั้งตระหง่านอยู่ภายในตัวเมือง

กำแพงเมืองสูงราวสามสิบกว่าจั้ง ก่อขึ้นจากหินก้อนใหญ่สีดำขลับทั้งสิ้น ทั้งยังวางค่ายกลป้องกันเอาไว้ชั้นหนึ่ง ตลอดจนมีผู้บำเพ็ญแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีคอยเดินตรวจตราอยู่ไม่น้อย

ทว่าสิ่งที่ทำให้เฉินสวินต้องประหลาดใจก็คือ วัตถุดิบที่ใช้สร้างกำแพงเมืองนั้น ถึงกับเป็น "ศิลาเฮยเย่า"

ศิลาเฮยเย่าเป็นวัสดุที่นิยมใช้ในการหลอมสร้างอาวุธเวทระดับต่ำ แม้จะพบเห็นได้ทั่วไป ทว่าในมหาพิภพไท่อี่ก็แทบไม่มีขุมกำลังใดจะนำมันมาใช้สร้างกำแพงเมืองดั่งเช่นที่เห็นอยู่นี้

วัตถุดิบที่ใช้สร้างกำแพงเมืองของย่านการค้าแห่งนี้ เกรงว่าคงผลาญสายแร่ศิลาเฮยเย่าไปทั้งสายแร่ สำหรับขุมกำลังธรรมดาทั่วไปแล้วนับว่าฟุ่มเฟือยหรูหราอย่างยิ่ง ทว่าในสายตาของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คงมิมีค่าให้เอ่ยถึงด้วยซ้ำ

ร่างอวตารของเฉินสวินกวาดสายตามองกำแพงเมืองอย่างเรียบเฉย แล้วจึงถอนสายตากลับมา เดินเข้าสู่ย่านการค้า

"น่าสนใจ" เฉินสวินหัวเราะเบา ๆ ก้าวเดินลัดเลาะอยู่ท่ามกลางเหล่าผู้บำเพ็ญหลากเผ่าพันธุ์แห่งแดนฟ้าหมานฮวาง ซึมซับบรรยากาศอันจอแจครึกโครมของย่านการค้า

ผู้บำเพ็ญที่สัญจรผ่านไปมาล้วนมีกลิ่นอายดุดัน เผยอานุภาพอาวุธเวทออกมารอบกาย สายตาคมกริบ กลิ่นอายสังหารตลบอบอวล

ภาพเหตุการณ์เบื้องหน้านี้ ทำให้เฉินสวินอดนึกถึงผู้อาวุโสสือเจี้ยนไป๋ท่านนั้นขึ้นมามิได้

ผู้นี้นับว่าประทับรอยจำอันลึกซึ้งไว้ในใจเขา ยิ่งไปกว่านั้น ในยามที่ตนยังไร้อำนาจวาสนา อีกฝ่ายยังเคยช่วยเหลือเขาไว้ไม่น้อย

แม้จะเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน ทว่าในยามนั้น ฐานะและขอบเขตพลังระหว่างพวกเขาสองคนมิเคยทัดเทียมกันเลยแม้แต่น้อย

ในกาลก่อนคล้ายเคยได้ยินมาว่า สายเลือดเผ่าพันธุ์เบื้องหลังเขานั้นถูกสะกดผนึกไว้ ทำให้ภายในเผ่ามิอาจถือกำเนิดผู้มีพรสวรรค์ฟ้าประทาน บัดนี้ในเมื่อมาถึงแดนฟ้าหมานฮวางแล้ว หากสบโอกาส ย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือสักครา

เพียงแต่ไม่รู้ว่ายามนี้เผ่าพันธุ์ของพวกเขาอยู่ที่ใด ถึงเพลานั้นคงต้องสืบเสาะค้นหาในแดนฟ้าหมานฮวางอันไพศาลแห่งนี้ดูให้ดี ทว่าตนเองในยามนี้ยังคงโดดเดี่ยวตัวคนเดียว ชั่วคราวนี้ยังมิถึงเวลา

พลันนั้นเอง ข้างหูก็แว่วเสียงร้องเร่ขายของดังมาไม่น้อย เขามองตามเสียงนั้นไป