ตอนที่ 725 เปิดร้านตีเหล็ก หวนคืนยังคงเดิม

"สหายเต๋าทั้งหลายโปรดดู นี่คือหญ้าเก้าวิญญาณ เก็บเกี่ยวจากน้ำพุเซียนเก้าวิญญาณ อายุห้าพันปี คุ้มกันหมื่นลี้เพียงเพื่อส่งมอบถึงมือทุกท่านอย่างปลอดภัย แม้มีราคา แต่น้ำใจบนวิถีเซียนไร้ราคา!"

"ฮะ ๆ เท่าใดหรือ แปดพันศิลาวิญญาณระดับกลาง!"

……

"สหายเต๋าท่านนี้ สนใจดูอาวุธอสูรหรือไม่ เก็บกักอานุภาพวิชาเวทก่อนตายของสัตว์ร้ายหมานฮวางไว้ เพียงใช้ออกชิ้นหนึ่ง ดั่งหมื่นอสูรคำราม ไอเหี้ยมเกรียงไกร!"

……

"เพิ่งได้ศิลาเร้นสวรรค์มาชุดหนึ่งจากสายแร่ คุณภาพยอดเยี่ยม มีโอกาสผ่าได้สมบัติสูงยิ่ง สหายเต๋าทั้งหลาย อย่าได้พลาดเชียว ฮะ ๆ"

……

ไปตามถนนใหญ่ เสียงอันจอแจแว่วเข้าสู่หูของเฉินสวิน เขาเดินทอดน่องอย่างไร้จุดหมาย

ยามได้ยินว่ามีคนขายศิลาเร้นสวรรค์ เขากลับหยุดฝีเท้าลง หวนนึกถึงคราวนั้นที่ไปหอทงเทียนกับวัวดำใหญ่ แล้วเคยผ่าศิลาเร้นสวรรค์ที่แผงลอยแห่งหนึ่งไปสองสามก้อน

ศิลาวิญญาณชั้นเลวระดับต่ำก้อนนั้น บัดนี้ยังคงห้อยอยู่ในแขนเสื้อของเขา คิดถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็อดผุดรอยยิ้มขึ้นมามิได้

ทว่าพอได้ยินราคาของศิลาเร้นสวรรค์ รอยยิ้มของเฉินสวินก็พลันแข็งค้าง กำปั้นกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เหตุใดราคาที่นี่ถึงถูกกว่าตอนนั้นเกินกว่าครึ่ง...

แววตาของเขาฉายแววปวดใจวูบหนึ่ง ส่ายหน้าแล้วเดินผ่านไป เพียงแต่ปากยังพึมพำแผ่วเบาว่า "ดูท่าการรับของมายังคงต้องไปเอาจากแหล่งกำเนิด ประหยัดไปได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง"

เฉินสวินพูดพลางหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจดบันทึกไว้ นี่สิจึงเป็นประสบการณ์บำเพ็ญเซียนอันล้ำค่า เรียกได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าไร้ราคาของคนรุ่นหลัง

ทว่าภายภาคหน้าสามารถหาสายแร่ศิลาเร้นสวรรค์สักสายมาลองดู ให้ตนเองได้ผ่าจนหนำใจ

จากนั้นเขาก็ก้าวเดินต่อไป นอกจากร้านรวงริมทางแล้ว ยังมีผู้บำเพ็ญอิสระบางส่วนตั้งแผงลอยร้องเร่ขายของ

ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นสิ่งของสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นต่ำ เขาเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก็เลิกสนใจ

สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจอยู่บ้างก็คือ ข้างกายของผู้บำเพ็ญบางคนบนท้องถนน กลับมีสัตว์ประหลาดรูปร่างแปลกตาติดตามมาด้วย

สัตว์ประหลาดเหล่านี้มิใช่สัตว์วิญญาณ ทั้งมิใช่สัตว์อสูร กลิ่นอายคลั่งดุดันและประหลาด แฝงไว้ด้วยพลังสายเลือดโบราณบางอย่าง

แม้จะถูกสะกดข่มไว้โดยตั้งใจภายในตลาดค้าขาย ทว่าพลังโลหิตปราณก็ยังคงพลุ่งพล่านมหาศาล แข็งแกร่งกว่าสัตว์วิญญาณและสัตว์อสูรในระดับเดียวกันที่เฉินสวินเคยพบพานมามากนัก

"สัตว์โบราณหมานฮวาง..." ชั่วพริบตานั้น ในสมองของเฉินสวินพลันนึกถึงเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์ชนิดนี้ขึ้นมา

ตามบันทึกระบุว่า ในหมานฮวางมีสัตว์ประหลาดพิเศษชนิดหนึ่ง นามว่าสัตว์โบราณหมานฮวาง

สัตว์โบราณหมานฮวางกับสัตว์ร้ายไท่กู่มีความเกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง

เพราะสัตว์โบราณหมานฮวางส่วนใหญ่ ในกายล้วนไหลเวียนด้วยสายเลือดของสัตว์ร้ายไท่กู่ เป็นทายาทที่เกิดจากสัตว์ร้ายไท่กู่กับสิ่งมีชีวิตอื่น

ทว่าเนื่องจากสายเลือดเจือปน สุดท้ายจึงถูกสายเลือดสัตว์ร้ายไท่กู่ทอดทิ้ง จากนั้นจึงก่อกำเนิดเป็นอีกสายหนึ่งบนผืนแผ่นดินหมานฮวาง ถูกขนานนามว่าสัตว์โบราณหมานฮวาง

ทว่าพรสวรรค์ในการบำเพ็ญของสัตว์โบราณหมานฮวางมิอาจเทียบเคียงกับสายเลือดสัตว์ร้ายไท่กู่ได้ แต่ก็แข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรและสัตว์วิญญาณทั่วไปมากนัก

มีสัตว์โบราณหมานฮวางไม่น้อยที่เมื่อบำเพ็ญถึงระดับหนึ่ง หากโชคดีก็สามารถผลัดเปลี่ยนสายเลือด ได้รับวิชาอภิญญาสืบทอดของสัตว์ร้ายไท่กู่ ย่อมสามารถก้าวขึ้นเป็นตัวตนระดับมหายาน หรือกระทั่งเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ได้เช่นกัน

อีกทั้งในแดนฟ้าหมานฮวาง สัตว์ร้ายไท่กู่แข็งแกร่งและหาได้ยากยิ่ง แทบจะไม่มีผู้ใดสยบลงได้

ดังนั้นผู้บำเพ็ญและขุมกำลังส่วนใหญ่จึงนิยมเลี้ยงดูสัตว์โบราณหมานฮวาง เพื่อช่วยให้สายเลือดของมันวิวัฒนาการ กลายเป็นสัตว์โบราณพิทักษ์ตระกูลหรือขุมกำลังของตน

คิดถึงเรื่องเหล่านี้ เฉินสวินก็พินิจมองอย่างละเอียดอยู่หลายครา จากนั้นจึงไม่สนใจอีก แล้วหยุดฝีเท้าลงหน้าหอสูงแห่งหนึ่งซึ่งมีรูปลักษณ์เรียบง่ายโบราณทว่าโอ่อ่าสง่างามยิ่ง

"หอเสวียนหลิง..." เฉินสวินเอ่ยแผ่วเบา ก่อนจะเดินเข้าไปด้วยท่าทีราบเรียบไร้ระลอกคลื่น

เด็กรับใช้ในร้านล้วนเป็นศิษย์ฝ่ายนอกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี หอนี้น่าจะเป็นกิจการของบุคคลสำคัญผู้หนึ่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

เมื่อก้าวเข้าสู่หอสูง เฉินสวินก็แลเห็นชั้นหนึ่งจัดวางอาวุธเวทไว้ไม่น้อย ละลานตา ครบครันทุกประเภท ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสิ่งของบำเพ็ญเซียนสำหรับขั้นจินตัน

เฉินสวินปรายตามองอย่างเฉยเมยแล้วดึงสายตากลับ สีหน้าไร้ความรู้สึก

ยามนี้ ผู้ดูแลขั้นหลอมความว่างผู้นั้นก็สังเกตเห็นเฉินสวินในทันที สายตาพลันหรี่ลงเล็กน้อย

คนตรงหน้าดูเหมือนจะซ่อนเร้นกลิ่นอาย ไร้ความโดดเด่นอย่างยิ่ง ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใดกลับให้ความรู้สึกยากแท้หยั่งถึงแก่เขา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสีหน้าและท่วงท่าวาสนาอันสุขุมเยือกเย็น ไม่ยินดียินร้ายต่อลาภยศระหว่างคิ้วคู่นั้น ย่อมมิใช่ผู้บำเพ็ญธรรมดาสามัญเป็นแน่

กลิ่นอายเช่นนี้ เขาเคยพานพบเพียงจากซือฟู่ขั้นเหอเต้าของตน และเหล่าผู้อาวุโสขั้นมหายานในสำนักเท่านั้น

ฉีหย่งปินที่เดิมทีมีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งราวกับตัดขาดผู้คน พลันเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาระบายยิ้มเต็มดวงหน้าแล้วสาวเท้าเข้ามาต้อนรับทันที

"สหายเต๋า ผู้น้อยฉีหย่งปิน เป็นหลงจู๊แห่งหอเสวียนหลิง ไม่ทราบว่าท่านต้องการสิ่งใดหรือ หากต้องการความช่วยเหลืออันใดโปรดเอ่ยปาก ผู้น้อยย่อมทุ่มเทสุดกำลังเพื่อตอบสนองความต้องการของท่านอย่างแน่นอน"

เขายกสองแขนขึ้นประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม น้ำเสียงมิได้ถ่อมตนจนเกินงาม ทั้งมิได้โอหังอวดดี

สายตาของเฉินสวินสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ดุจดั่งผืนน้ำในบึงใสอันเงียบสงบโดยตลอด เขากล่าวเจือรอยยิ้ม "ข้ามาที่นี่ด้วยประสงค์จะขายสมุนไพรวิญญาณจำนวนหนึ่ง ไม่ทราบว่าหอของท่านรับซื้อสมุนไพรวิญญาณหรือไม่"

"สมุนไพรวิญญาณหรือขอรับ" แววตาของฉีหย่งปินทอประกาย รอยยิ้มยิ่งผลิบานขึ้นอีกส่วน เขากล่าวอย่างนอบน้อม "ผู้อาวุโส เชิญด้านในขอรับ พวกเราขึ้นไปสนทนากันที่ชั้นสองเถิด"

กล่าวจบ ฉีหย่งปินก็นำทางอยู่เบื้องหน้า ทั้งสองเดินมาถึงห้องลับห้องหนึ่งบนชั้นสอง

เฉินสวินนำสมุนไพรวิญญาณที่พกติดตัวออกมาส่วนหนึ่ง เพื่อมิให้เป็นที่สงสัย ส่วนใหญ่จึงมีอายุราวห้าพันถึงแปดพันปี เป็นวัตถุดิบหลอมโอสถสำหรับขั้นเหอเต้า

แม้นจะหาได้ยาก ทว่าก็มิได้นับว่าล้ำค่าอันใด ย่อมแลกเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณได้จำนวนหนึ่ง พอให้เขาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในตลาดการค้าใต้ขุนเขาเซียนไปได้ระยะหนึ่ง

เฉินสวินกล่าวเสริมอยู่ด้านข้าง "ที่ข้าต้องการขายก็คือสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ ทว่าต้องแลกเปลี่ยนด้วยศิลาวิญญาณระดับกลาง"

ฉีหย่งปินทอดมองสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ ม่านตาพลันหดเล็กลง ช่างมือเติบยิ่งนัก!

ในฐานะหลงจู๊แห่งหอเสวียนหลิง ย่อมมีโลกทัศน์กว้างขวางเป็นธรรมดา ทว่าที่นี่คือชายขอบของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี ผู้บำเพ็ญที่หอของพวกเขาต้อนรับส่วนใหญ่ล้วนอยู่ต่ำกว่าขั้นหลอมความว่าง ข้าวของส่วนมากจึงมีระดับขั้นไม่สูงนัก

สมุนไพรวิญญาณมากอายุขัยที่เฉินสวินหยิบออกมาตามอำเภอใจเช่นนี้ โดยพื้นฐานแล้วถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่จำเป็นต่อขั้นหลอมความว่างและขั้นเหอเต้า

สิ่งนี้ทำให้ฉีหย่งปินยิ่งปักใจเชื่อมั่นว่า บุคคลตรงหน้านี้... ย่อมเป็นผู้อาวุโสขั้นเหอเต้ามิผิดแน่!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ท่าทีของฉีหย่งปินที่มีต่อเฉินสวินจึงยิ่งนอบน้อมขึ้นไปอีก

ฉีหย่งปินจับจ้องเฉินสวินอย่างระแวดระวัง เอ่ยถามหยั่งเชิง "ผู้อาวุโส สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้หอเสวียนหลิงของเรารับซื้อไว้ทั้งหมดขอรับ ส่วนเรื่องราคานั้น ท่านเห็นว่าหนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณระดับกลางพอจะได้หรือไม่ขอรับ"

"หนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณระดับกลางรึ" เฉินสวินคล้ายดั่งรูปสลักไร้ความรู้สึก สีหน้ามิแปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย จนผู้คนยากจะหยั่งถึงตื้นลึกหนาบาง

หลังจากเอ่ยพึมพำแผ่วเบาหนึ่งประโยค เฉินสวินก็นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มิได้แสดงท่าทีอันใดต่อราคานั้นเลยแม้แต่น้อย

บรรยากาศทั่วทั้งห้องพลันอึดอัดกดดันขึ้นมา

ฉีหย่งปินสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกได้ถึงแรงกดดันสายหนึ่งที่คล้ายมีคล้ายไร้ลอยตลบอบอวลอยู่ในห้อง ราวกับมีบางสิ่งกดทับอยู่บนทรวงอกกระทั่งหายใจติดขัดไปบ้าง

"ผู้... ผู้อาวุโส" ฉีหย่งปินยิ้มเจื่อนในใจไม่หยุด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเฒ่าประหลาดชัด ๆ

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกัดฟันกล่าว "หนึ่งหมื่นหนึ่งพันก้อนศิลาวิญญาณขอรับ! นี่คือราคาสูงสุดที่ผู้น้อยสามารถให้ได้แล้ว!"

"รับซื้อด้วยราคานี้ โดยพื้นฐานแล้วพวกเราแทบมิได้กำไรศิลาวิญญาณอันใดเลย ทว่าผู้น้อยเห็นผู้อาวุโสเพิ่งมาเป็นครั้งแรก จึงใคร่ขอผูกมิตรไว้ หวังว่าวันหน้าพวกเราจะมีโอกาสได้ร่วมทำการค้ากันต่อไปขอรับ"

"ดี เห็นแก่ที่เจ้ามีความจริงใจถึงเพียงนี้ ก็เอาตามราคาที่เจ้าว่าเถอะ!"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้ เฉินสวินผู้นิ่งเงียบไม่เอ่ยคำพลันคล้ายดั่งภูเขาน้ำแข็งหมื่นปีละลาย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขาทอดสายตามองฉีหย่งปินอย่างเป็นมิตร พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เมื่อเห็นว่าตกลงราคากันได้แล้ว ฉีหย่งปินก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด บนสีหน้ามีแววยินดีเพิ่มขึ้นหลายส่วน "หากเป็นเช่นนั้น ผู้อาวุโสโปรดรอสักครู่ ผู้น้อยจะไปนำศิลาวิญญาณระดับกลางมาให้ขอรับ"

สิ้นเสียง ฉีหย่งปินก็ประสานมือคารวะ แล้วหมุนกายเดินจากไป

เพียงชั่วครู่ เขาก็กลับมาแล้วนำศิลาวิญญาณระดับกลางกองหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บมิติ ดูท่าเมื่อครู่คงไปใช้อำนาจสิทธิ์การเบิกจ่ายอันใดมาเป็นแน่

"ผู้อาวุโส โปรดตรวจนับขอรับ!"

"อืม"

เฉินสวินพยักหน้า มิได้ปรายตามองแม้แต่น้อย ก็เก็บศิลาวิญญาณทั้งหมดไปทันที

ฉีหย่งปินจึงค่อยกล้าบรรจุสมุนไพรวิญญาณลงในกล่องหยกอย่างระมัดระวัง ใช้เคล็ดวิชาพิเศษผนึกไว้แล้วจึงเก็บเข้าแหวนเก็บมิติ

"สหายรุ่นเยาว์ ในเมื่อการค้าเสร็จสิ้นแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวลาไปก่อน"

เฉินสวินลุกขึ้นยืน กล่าวคำตามมารยาทประโยคหนึ่ง แล้วเตรียมตัวจะจากไป

ฉีหย่งปินรีบตามไป แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกับเฉินสวิน แล้วกล่าวอย่างเคารพนอบน้อม "ผู้อาวุโส ข้าไปส่งท่านขอรับ! หวังว่าวันหน้าหากท่านยังจะขายสมุนไพรวิญญาณอันใดอีก จะเมตตาดูแลผู้น้อยบ้าง"

"แน่นอน!" เฉินสวินหัวเราะเบาๆ เดินลงมาจากชั้นสอง ไม่นานก็เลือนหายไปในหมู่มวลผู้คนอันกว้างใหญ่

หลังออกจากหอเสวียนหลิง เฉินสวินก็เดินทอดน่องในเมืองต่อไป

ณ ถนนเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เขาซื้อหน้าร้านไว้ห้องหนึ่ง แล้วเริ่มทำการค้าตามอาชีพเดิมของตน

ผ่านการดัดแปลงอยู่พักหนึ่ง ร้านรวงก็ดูราวกับโรงตีเหล็กในโลกมนุษย์ หน้าร้านเรียบง่ายทรุดโทรม ผนังสีเทามอมแมม ไร้สิ่งประดับตกแต่งใดๆ ทุกสิ่งล้วนแฝงไว้ด้วยความเรียบง่ายโบราณ

และหน้าประตูก็มิได้ผิดไปจากความคาดหมาย มีการย้ายต้นเฮ่อหลิงสองต้นมาปลูกไว้

หากมิใช่เพราะบนผนังมีอาวุธเวทที่แผ่ไอปราณวิญญาณแขวนอยู่บ้าง คนที่ไม่รู้คงคิดว่านี่เป็นเพียงโรงตีเหล็กของปุถุชนทั่วไป

ยามพลบค่ำ เฉินสวินก้าวเท้าช้าๆ อยู่ในร้าน แสงตะวันรอนที่สาดเฉียงเข้ามาทาบทาลงบนใบหน้าของเขาเป็นแสงอบอุ่นผืนหนึ่ง

เขาอดหรี่ตาลงมิได้ สายตามองตามแสงเรื่อเรืองนั้น ในใจผุดความคิดคำนึงขึ้นมาสายหนึ่ง

มุมปากของเฉินสวินปรากฏรอยยิ้มจางๆ เขาหยิบเก้าอี้ไม้เก่าคร่ำคร่าตัวหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บมิติอีกครั้ง เก้าอี้ไม้ตัวนี้ด่างพร้อยไปนานแล้ว ส่วนโค้งของพนักพิงยังคงหลงเหลือร่องรอยของเจ้าของจากปีแล้วเล่า

เขายกมันไปวางหน้าประตูอย่างเงียบงันแล้วทรุดกายนั่งลง ปิดเปลือกตาลงเบาๆ

สายลมพัดโชยมาโดยไม่รู้ตัว

แสงอัสดงสาดส่องลงบนใบหน้าอันผ่านโลกมาเนิ่นนาน เงาไม้ไหวเอนช้าๆ บนร่างของเขา

เนิ่นนาน เฉินสวินจึงพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด เรื่องราวในอดีตมากมายต่างผุดพรายขึ้นในใจ ณ ชั่วขณะนี้ ที่นี่คล้ายดั่งจุดเริ่มต้นในวันวานของเขา และบัดนี้ เขากลับมาแล้ว ยังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปร...