ตอนที่ 726 สบโอกาสเหมาะ เตรียมการลงมือ

ภายในเถาฮวาหยวน

เฉินสวินนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ พลันหันมองวัวดำใหญ่แล้วเอ่ยปากว่า "วัวเฒ่า ข้าซื้อร้านค้าไว้ในเมืองร้านหนึ่งแล้ว เจ้าก็ไปด้วยเถอะ"

"มอ~"

วัวดำใหญ่พยักหน้าเบาๆ พ่นลมหายใจออกทางจมูกฟู่หนึ่ง พลังแห่งกฎเกณฑ์สายหนึ่งในร่างมันปรากฏออกมา ควบแน่นกลายเป็นร่างอวตารสายหนึ่ง ก้าวเท้าเข้าสู่ความว่างเปล่าแล้วเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ยามปรากฏกายขึ้นอีกครา ก็มาถึงภายในร้านแล้ว

เมื่อมองดูภาพบรรยากาศในร้านที่คุ้นเคยทว่าแปลกตา ก็ทำให้มันอดหวนนึกถึงทุกสิ่งในอดีตมิได้

ในใจวัวดำใหญ่เปี่ยมด้วยความยินดี มันวิ่งวุ่นไปทั่ว แววตามีแต่ความรำลึกถึง สิ่งที่มันชมชอบมาตั้งแต่ต้นจนจบยังคงเป็นความรู้สึกเช่นในวันวาน

"ทำงาน!"

"มอ!" วัวดำใหญ่ส่งเสียงร้องยาว หางวัวสะบัดไปมา เปี่ยมล้นด้วยชีวิตชีวา

ทั่วทั้งร้านเหลือเพียงเงาร่างของหนึ่งคนหนึ่งวัวที่กำลังง่วนอยู่กับการงาน

ด้วยเหตุนี้ หอหลอมอาวุธที่ดูแปลกประหลาดในสายตาของผู้บำเพ็ญเพียรจึงเปิดทำการอย่างเป็นทางการ

ภายใต้การเสริมค่ายกลของวัวดำใหญ่ มันได้ปรับเปลี่ยนโครงสร้างภายในของเตาหลอมที่ดูเหมือนเตาตีเหล็กในแดนมนุษย์เสียก่อน โดยใช้พลังห้าธาตุวางค่ายกลรวมเพลิงไว้ขุมหนึ่ง

ภายนอกเตาหลอมยังคงดูธรรมดาสามัญ ทว่าภายในเมื่อได้รับการเสริมจากค่ายกล ปราณวิญญาณก็ถูกจุดติดจนก่อกำเนิดเป็นเพลิงวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัว อุณหภูมิร้อนแรงยิ่งยวด สามารถหลอมละลายวัตถุดิบหลอมอาวุธส่วนใหญ่ได้

วัตถุดิบของพวกเขามีจำกัด อาวุธเวทที่หลอมขึ้นจึงมีระดับชั้นไม่สูงนัก แขวนเอาไว้ในร้านอย่างไม่ใส่ใจ

ทว่าเฉินสวินพาวัวดำใหญ่ท่องไปในโลกบำเพ็ญเซียนมาหลายปี ย่อมพอรู้เรื่องราวทุกสิ่งอยู่บ้าง การหลอมอาวุธเวทขั้นต่ำเหล่านี้จึงง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ นับเป็นของชั้นเลิศในบรรดาของระดับเดียวกัน ทั้งราคายังย่อมเยายิ่ง

ค่อยๆ เป็นไปทีละน้อย ชื่อเสียงของร้านหลอมอาวุธเริ่มขจรขจายออกไป ผู้บำเพ็ญเพียรบางส่วนต่างเดินทางมาตามคำร่ำลือ

ใครมาเฉินสวินมิเคยปฏิเสธ ขอเพียงเป็นข้อเรียกร้องที่อีกฝ่ายเอ่ยมา เขาย่อมพยายามทำให้ดีที่สุด ผู้บำเพ็ญเพียรหมื่นเผ่าพันธุ์ทุกคนที่มายังร้านหลอมอาวุธล้วนได้รับความพึงพอใจกลับไปอย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังเปี่ยมล้นด้วยความซาบซึ้งและเคารพต่อเฉินสวินและวัวดำใหญ่

พวกเขาก็วางตัวอย่างสงบเสงี่ยม ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องอื่นใด วันเวลาแห่งการหลอมอาวุธจึงล่วงเลยผ่านไปวันแล้ววันเล่า

หนึ่งปีให้หลัง ในยามบ่ายอันอบอุ่นด้วยแสงแดดสดใสวันหนึ่ง

"สหายเต๋าตงฟาง!"

เสียงอันแจ่มใสดังก้องมาจากนอกร้านตีเหล็ก

ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นหลอมความว่างผู้หนึ่งดูสนิทสนมคุ้นเคยกับเฉินสวินเป็นอย่างยิ่ง เขาก้าวยาวๆ เข้ามาในร้าน พร้อมกับเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูความคึกคักโดยรอบ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณหรือขั้นสร้างฐานบางคนต่างรู้ความล่าถอยไปด้านหลังเพื่อหลีกทางให้อย่างรู้มารยาท

ยังมีศิษย์ที่สวมชุดนักพรตแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีอีกหลายคนประสานมือคารวะด้วยสีหน้าเคารพ "ผู้ดูแลโจว!"

"คารวะผู้ดูแลโจว!"

"คารวะท่านผู้ดูแลโจว!"

...

ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมความว่างเพียงผงกศีรษะรับน้อยๆ ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เฉินสวินตลอดเวลา

คนผู้นี้ก็คือโจวสิง ผู้ดูแลฝ่ายนอกแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี มีตบะขั้นหลอมความว่างระดับกลาง หน้าที่ประจำวันคือการจัดซื้ออาวุธเวทให้แก่เหล่าศิษย์ฝ่ายนอกของสำนัก

ก่อนจะรู้จักกับเฉินสวิน อาวุธเวทเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนจัดซื้อมาจากหอหลอมอาวุธแห่งอื่น

อย่างไรเสียสำหรับดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว การที่สามารถเข้ามาเป็นศิษย์ของพวกเขาได้ พรสวรรค์ย่อมมิได้ด้อย สมควรทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ไปกับการบำเพ็ญเพียร

เมื่อร้านตีเหล็กของเฉินสวินเริ่มมีชื่อเสียง โจวสิงก็สังเกตเห็นที่นี่ และพบว่าอาวุธเวทที่ร้านนี้หลอมขึ้นมีคุณภาพยอดเยี่ยมทั้งยังราคาไม่แพง จึงค่อยๆ ย้ายใบสั่งซื้อมายังที่แห่งนี้

ภายหลังเฉินสวินยังช่วยเขาหลอมสมบัติเวทระดับสูงขั้นหลอมความว่างขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ทั้งสองจึงกลายมาเป็นสหายสนิท

ทุกคราที่โจวสิงลงจากเขา ไม่ว่าจะต้องจัดซื้ออาวุธเวทหรือไม่ ก็มักจะแวะเวียนมาพูดคุยสนทนากับเฉินสวินที่นี่เสมอ

และสำหรับตัวโจวสิงผู้นี้ เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ก็ชมชอบไม่น้อยเช่นกัน

แม้อีกฝ่ายจะมีตบะไม่สูงล้ำ ทว่านิสัยใจคอเปิดเผยตรงไปตรงมาและเปี่ยมคุณธรรม รักแค้นชัดเจน แม้กิริยาจะออกห้าวหาญหยาบกระด้างไปบ้าง แต่พวกเขากลับชอบคบหากับคนเช่นนี้เป็นที่สุด

ครั้นได้ยินสุรเสียงอันกึกก้องผึ่งผายของโจวสิง

เฉินสวินก็หันกลับมา แย้มยิ้มพลางเอ่ยตอบว่า "สหายเต๋าโจว"

วัวดำใหญ่เองก็ส่งเสียงร้อง "มอ" ออกมาคำหนึ่ง แกว่งไกวหางไปมา ถือเป็นการทักทายเช่นกัน

"สหายเต๋าตงฟาง ที่ข้ามาครานี้ หวังว่าเจ้าจะช่วยหลอมสมบัติเวทขั้นหลอมความว่างให้ข้าสักชิ้น"

"วัตถุดิบและข้อกำหนดทั้งหมดล้วนอยู่ในแหวนเก็บของแล้ว ตัวข้าโจวสิงเคยประจักษ์ในฝีมือการหลอมอาวุธของสหายเต๋าตงฟางมาแล้ว เชื่อว่าสหายเต๋าจะมิทำให้ข้าต้องผิดหวังอย่างแน่นอน!"

โจวสิงประสานมือพลางหัวเราะร่วน วัตถุดิบเหล่านี้ได้มามิใช่ง่ายดาย ล้วนเป็นสิ่งที่เหลือไว้หลังตนเองสังหารสัตว์ร้ายด้วยตนเอง

เฉินสวินยิ้มบางๆ มิได้เอ่ยอันใดมากความ เขารับแหวนเก็บของมาแล้วตรวจดูอย่างละเอียด

โจวสิงถามอย่างร้อนใจว่า "มิทราบว่าสหายเต๋าตงฟางต้องใช้เวลาหลอมนานเท่าใด"

"อีกสามเดือนค่อยมารับเถิด"

"สามเดือนรึ!"

เมื่อได้ยินคำนี้ ร่างของโจวสิงพลันสะท้าน สองตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

นี่เป็นถึงสมบัติเวทขั้นหลอมความว่าง อย่าเพิ่งพูดถึงคุณภาพเลย หากเขาหลอมด้วยตนเองและทุกอย่างราบรื่น ก็ยังต้องใช้เวลานับสิบปี...

ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ดูมิเหมือนล้อเล่น โจวสิงจึงสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยถามด้วยความจริงจังว่า "สหายเต๋าตงฟาง เจ้าแน่ใจหรือว่าใช้เวลาเพียงสามเดือน"

"แน่ใจ"

"ดี ดี ดี! เช่นนั้นต้องขอบน้ำใจสหายเต๋าตงฟางแล้ว"

เมื่อได้รับคำตอบยืนยันอีกครั้ง โจวสิงก็หัวเราะร่า อารมณ์เบิกบานยิ่งนัก กล่าวคำเกรงใจอีกสองสามประโยคแล้วหมุนตัวจากไป

......

มวลบุปผาแย้มบานและร่วงโรย วสันต์ผันผ่านสารทเยือน ตะวันจันทราสับเปลี่ยน

กาลเวลาประหนึ่งสายฝนพรำโปรยปรายทั่วฟ้า ไร้สุ้มเสียงสำเนียงใด

เวลาสามเดือนผ่านพ้นไปในพริบตา

โจวสิงมาตามนัดหมายอย่างตรงเวลา ยามที่ได้รับสมบัติซึ่งเฉินสวินช่วยหลอมให้ ในใจก็บังเกิดความสะท้านขวัญ อานุภาพของสมบัติชิ้นนี้เหนือกว่าสมบัติระดับเดียวกันถึงสามส่วน

"ขอบน้ำใจสหายเต๋า!" โจวสิงสูดหายใจเข้าลึก ประสานมือคารวะเฉินสวินด้วยความซาบซึ้งใจเปี่ยมล้น ก่อนจะหายลับไปในธารผู้คนอันเวิ้งว้าง

กาลเวลาผันผ่านไปอย่างเงียบเชียบ แมกไม้อันเขียวชอุ่มนอกร้านตีเหล็ก บัดนี้ใบไม้สีเหลืองทองเริ่มปลิดปลิวร่วงโรย กระทั่งสายลมอ่อนยังแฝงไอเย็นจางๆ มีเพียงต้นเฮ่อหลิงสองต้นนั้นที่ยังคงเขียวสดชอุ่มตลอดกาล

นับแต่วันที่โจวสิงจากไปในครานั้น ก็มิได้หวนกลับมาอีกเลย จะเป็นหรือตาย ย่อมมิมีผู้ใดล่วงรู้

เหมันตฤดูค่อยๆ ย่างกรายเข้ามา

หิมะโปรยปรายทั่วท้องนภา

ฤดูหนาวของแดนฟ้าหมานฮวางเหน็บหนาวกว่ามหาพิภพไท่อี่อยู่บ้าง

ทว่ามิว่าฤดูกาลทั้งสี่จะผันเปลี่ยนไปเช่นไร หนึ่งคนหนึ่งวัวภายในร้านหลอมอาวุธก็มิเคยได้หยุดพัก

พวกเขาทุ่มเททั้งวันทั้งคืน มิเคยหยุดหย่อน เพียรพยายามหลอมอาวุธอย่างขะมักเขม้น

ยามนี้ ล่วงเข้าสู่ดึกสงัดแล้ว

ท้องฟ้ายามราตรีลึกล้ำ มืดมิดดุจน้ำหมึก พร่างพราวด้วยดวงดาราระยิบระยับ ทางช้างเผือกทอดพาดผ่าน ส่องประกายสะท้อนทั่วทั้งพิภพ

ร้านรวงในตลาดแห่งอื่นมิได้แบ่งแยกกลางวันกลางคืน การค้าขายดำเนินไปมิหยุดหย่อน

ทว่าแตกต่างจากร้านอื่น เฉินสวินยึดตามวิถีแห่งปุถุชน ทุกคราที่ราตรีมาเยือน ประตูใหญ่จะปิดลงอย่างตรงเวลา

ผู้บำเพ็ญบางส่วนที่ดั้นด้นมาตามชื่อเสียงทำได้เพียงผิดหวังกลับไป ทว่ายังมีผู้บำเพ็ญส่วนน้อยที่ไม่ยินยอมจากไป นั่งขัดสมาธิรอคอยอยู่ริมถนน

เพียงเพื่อที่จะได้เป็นคนแรกที่ซื้อหาอาวุธเวทอันเหมาะมือได้ทันทียามที่ร้านเปิดประตูในวันรุ่งขึ้น

สำหรับสิ่งเหล่านี้ เฉินสวินมิได้ใส่ใจ เขาเปิดร้านตีเหล็กมิใช่เพื่อหาศิลาวิญญาณ อีกทั้งภายในร้านยังถูกวัวดำใหญ่วางค่ายกลไว้จนทั่ว ผู้บำเพ็ญด้านนอกที่มิยอมจากไปเหล่านั้น ย่อมมิอาจสอดแนมสิ่งใดได้

"เจ้าวัว เตรียมพร้อมหรือยัง"

"มอ!"

ภายในร้าน กองวัตถุดิบมากมายถูกวางไว้ตรงหน้า วัวดำใหญ่ยืนอยู่เคียงข้างเฉินสวิน พ่นลมหายใจออกทางจมูก แววตามีเพียงความหมายเดียว นั่นคือ พร้อมสรรพ!

วัตถุดิบเหล่านี้คือผลึกไขกระดูกมาร บุปผาปราณแท้ กระดูกสัตว์ร้ายไท่กู่ ศิลาเหยาเทียนฮั่ง และอื่นๆ

ถูกแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบสำหรับหลอมหุ่นเชิดเซียน สำหรับหุ่นเชิดเซียนนั้น พวกเขาปรารถนามาเนิ่นนานแล้ว

ยามนี้เร้นกายอยู่ในร้านตีเหล็กมากว่าสิบปี กลางวันหลอมอาวุธเพื่ออุ่นมือ ทุกคราที่ค่ำคืนมาถึงก็จะปิดประตูร้าน ร่วมกันศึกษาวิจัยวิถีหุ่นเชิดเซียน

และก็คือในวันนี้ ที่พวกเขารู้สึกว่าโอกาสสุกงอมแล้ว จึงเตรียมพร้อมลงมือ

เฉินสวินสูดหายใจเข้าลึก ยกมือขึ้นกวักเบาๆ กองผลึกไขกระดูกมารพลันลอยเคว้งกลางความว่างเปล่า ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยพลังแห่งกฎห้าธาตุ