ตอนที่ 727 เฉินป้าเทียน เฉินเยี่ยนซู

ในชั่วพริบตา พลังแห่งกฎเกณฑ์ก็ควบแน่นเป็นเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่ง เริ่มลุกไหม้แผดเผา

ผลึกไขกระดูกมารหลอมละลายกลายเป็นของเหลว เปล่งประกายแสงเจิดจ้า ไอปราณคลุ้มคลั่งพิลึกพิลั่นสายแล้วสายเล่าดิ้นรนหมายจะหลบหนี ทว่ากลับถูกเฉินสวินสะกดข่มไว้ทั้งหมด หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับของเหลวผลึกศิลา

สิ่งเจือปนภายในค่อยๆ ถูกชำระล้างจนหมดจด เฉินสวินใช้พลังแห่งกฎแปรเปลี่ยนเป็นลวดลายอาคมกลิ่นอายเต๋าอันลึกล้ำสายแล้วสายเล่า สลักประทับลงไปอย่างต่อเนื่อง

ครั้นเห็นว่าได้ที่แล้ว กระดูกสัตว์อสูรที่วัวดำใหญ่ใช้ค่ายกลหลอมกลั่นไว้ก็ลอยขึ้นมาในทันใด

เสียง "แกร๊ก" ดังขึ้น เฉินสวินบดขยี้มันจนแตกละเอียด แล้วซัดเข้าไปในผลึกไขกระดูกมาร

จากนั้น ดอกปราณแก่นแท้ดอกหนึ่งกลางความว่างเปล่าก็โปรยปรายไอปราณแก่นแท้ฟ้าดินอันไพศาลลงมา กระทั่งยังมีไอปราณเทียนหยวนสายหนึ่งซัดสาดมาจากร่างหลักของเฉินสวินผ่านดอกปราณแก่นแท้ ศิลาเทียนฮั่งก็ถูกใส่ตามลงไปอย่างต่อเนื่อง

เฉินสวินควบแน่นเพลิงแท้ด้วยธาตุไฟแห่งฟ้าดินไม่หยุดหย่อน หลอมรวมวัตถุดิบเหล่านี้ทั้งหมดเข้าเป็นเนื้อเดียวกัน

อานุภาพธรรมที่แตกต่างกันหลายชนิดซึ่งแฝงอยู่ในวัตถุดิบเปล่งประกายแสงหลากสีสัน เมื่อหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ แสงเหล่านั้นก็แปรสภาพเป็นไอกรุ่นหมอกควันสายแล้วสายเล่า ส่งเสียงฟ้าร้องคำรามแผ่วเบา

เมื่อวัตถุดิบเหล่านี้ถูกหลอมกลั่นจนถึงขีดสุด เฉินสวินก็ส่งเสียงขานเบาๆ "เหล่าหนิว!"

วัวดำใหญ่ส่งเสียง "มอ" แผ่วเบา ยกกีบเท้าขึ้นแล้วตบลงบนความว่างเปล่า พลังแห่งกฎสายแล้วสายเล่าในร่างอวตารเริ่มสลักค่ายกล

ของเหลวกลุ่มนั้นราวกับแม่น้ำและทะเลที่ย่อส่วนลงมานับเท่าไม่ถ้วน พลิกซัดสาดระลอกคลื่นไม่หยุดหย่อน

ค่ายกลและของเหลววิญญาณจากวัตถุดิบค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์

ของเหลววิญญาณจากวัตถุดิบควบแน่นเป็นรูปร่างมนุษย์ กลายเป็นรูปลักษณ์ของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ดูไม่ต่างจากคนทั่วไปแม้แต่น้อย กลิ่นอายพลังทั่วร่างก็พุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด

หลอมรวมลมปราณ สร้างฐาน จินตัน... ฮว่าเสิน...

จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ขั้นเหอเต้า

"สำเร็จแล้ว!"

"มอ มอ!"

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ดีอกดีใจ พินิจดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะเผยสีหน้าพึงพอใจออกมา

พวกเขาหลอมสร้างหุ่นเชิดเซียนขั้นเหอเต้าขึ้นมาได้สำเร็จหนึ่งตน

เพียงแต่สิ่งนี้ไร้ซึ่งต้นกำเนิดวิถีเซียน แววตาจึงเย็นเยียบว่างเปล่า ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ของสิ่งมีชีวิต

เฉินสวินมิได้เอ่ยคำใด ควบแน่นตราประทับห้าธาตุขึ้นมาสายหนึ่ง แล้วผสานเข้าไปในห้วงความคิดของหุ่นเชิดเซียน เพื่อทดแทนต้นกำเนิดวิถีเซียนชั่วคราว

ในชั่วพริบตา แววตาของหุ่นเชิดเซียนก็เปี่ยมประกายชีวิตชีวาขึ้นมาหนึ่งส่วน ทั่วทั้งร่างดูไม่ต่างอันใดกับผู้บำเพ็ญทั่วไป

"คารวะท่านประมุข!" หุ่นเชิดเซียนคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ทำความเคารพต่อเฉินสวินและวัวดำใหญ่ด้วยสีหน้านอบน้อม

"ลุกขึ้นเถอะ!"

เฉินสวินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วพินิจพิจารณาดูอีกครั้ง

พวกเขาพบว่า ภายใต้การหลอมสร้างจากวัตถุดิบมากมาย หุ่นเชิดเซียนของพวกเขาดูเหมือนจะต่างจากหุ่นทั่วไปอยู่บ้าง แววตาแลดูมีชีวิตชีวามากกว่า ทั้งกลิ่นอายยังราวกับผู้บำเพ็ญอย่างแท้จริง

อีกทั้งหุ่นเชิดเซียนตนนี้ยังสามารถจำลองรากวิญญาณชนิดต่างๆ ได้ ทว่าจำกัดอยู่เพียงกลุ่มรากวิญญาณห้าธาตุเท่านั้น โดยมีรากวิญญาณสวรรค์เป็นขีดจำกัดสูงสุด

ส่วนเรื่องจะจำลองรากวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ รากวิญญาณเต๋า หรือกระทั่งรากวิญญาณเซียนเหล่านั้น อย่าได้คิดฝันเลย ลำพังตัวเฉินสวินเองก็ยังมิเคยพบเห็นสักกี่มากน้อย

แต่ยังนับว่าดีที่หุ่นเชิดเซียนตนนี้สามารถอาศัยค่ายกลภายในร่าง ดูดซับพลังวิญญาณในความว่างเปล่าหรืออานุภาพธรรมจากศิลาวิญญาณ เพื่อฟื้นฟูส่วนที่สูญเสียไปได้ด้วยตนเอง ซึ่งในสายตาคนนอก นั่นก็คือท่วงท่าการบำเพ็ญเพียรนั่นเอง

อาจกล่าวได้ว่านอกจากไร้ความคิดเป็นของตนเองแล้ว เขาก็คือหุ่นเชิดสิ่งมีชีวิตที่มีรากวิญญาณและสามารถบำเพ็ญเซียนได้อย่างแท้จริง!

"ฮะๆ ดูเข้าท่าไม่เลวนี่"

เฉินสวินเดาะลิ้นชื่นชม ทั้งยังอดมิได้ที่จะยื่นมือไปลูบคลำ "หากเอาหุ่นเชิดเซียนตนนี้ไปขุดแร่ ย่อมเป็นมือดีอย่างแน่นอน! เหล่าหนิว เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า ให้ปฏิกิริยาหน่อยสิ"

"มอ มอ!!" วัวดำใหญ่รีบส่งเสียงตอบ สีหน้าออกจะตื่นเต้น แสดงความเห็นพ้องกับคำพูดของเฉินสวินอย่างยิ่ง!

แม้จะเอ่ยเช่นนี้ต่อหน้าหุ่นเชิดเซียน ทว่ามันกลับไร้การตอบสนองใดๆ โดยเนื้อแท้แล้วก็ยังคงเป็นหุ่นเชิดตัวหนึ่ง เรื่องประเภทจะก่อกำเนิดจิตสำนึกเป็นของตนเอง หรือย้อนกลับมาสังหารผู้บำเพ็ญที่สร้างมันขึ้นมา ย่อมเป็นไปมิได้โดยสิ้นเชิง

วิชาหลอมสร้างหุ่นเชิดเซียนนี้ถูกเหล่าผู้บำเพ็ญหมื่นเผ่าพันธุ์ปรับปรุงแก้ไขมากี่ชั่วรุ่นแล้วก็สุดรู้ ปัญหาที่เจ้าคิดได้ พวกเขาก็ล้วนคิดไว้เนิ่นนานแล้ว

เฉินสวินหรี่ตาลงเล็กน้อยมองดูหุ่นเชิดเซียนตนนี้ ในมือลูบคลำป้ายหยกแผ่นหนึ่ง พลางเอ่ยเสียงเบา "เหล่าหนิว ตนนี้ยังนับเป็นเพียงของมีตำหนิ หลอมสร้างกันต่อไปเถอะ รอคอยโอกาสอันเหมาะสม"

"มอ!" วัวดำใหญ่พยักหน้าอย่างหนักแน่น เข้าใจความหมายของเฉินสวินได้ในพริบตา อดมิได้ที่จะแสยะยิ้มมุมปาก

ดูท่าเฉินสวินคงอยากให้หุ่นเชิดเซียนเหล่านี้เข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีไปเป็นศิษย์ ไม่สิ ควรจะบอกว่าไปเป็นพี่ใหญ่ต่างหาก... พี่ใหญ่ทุกคนล้วนเป็นหุ่นเชิดเซียนของเฉินสวิน

"ฮ่าๆ เหล่าหนิว คิดอะไรอยู่รึ" เฉินสวินหัวเราะร่า ทั้งยังเตะหุ่นเชิดเซียนตนนั้นไปทีหนึ่ง หลังได้รับการถ่ายเทดอกปราณวิสุทธิ์และไอพลังเทียนหยวน ร่างกายเนื้อของมันก็นับว่าแกร่งกล้ายิ่งนัก ยืนหยัดนิ่งสนิทไม่ไหวติง

วัวดำใหญ่เบิกตากว้างเล็กน้อยอยู่ด้านข้าง หุ่นเชิดเซียนตนนี้ถึงกับต้านทานการเตะของร่างอวตารเฉินสวินได้ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

หุ่นเชิดเซียนมองดูเฉินสวินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในแววตายังคงเปี่ยมด้วยความเคารพ ท่าทางเช่นนั้นคล้ายกำลังบอกว่า ข้ามิเป็นไร ขอท่านเตะต่อได้ตามสบาย

เฉินสวินหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้มิออก หุ่นเชิดเซียนตนนี้ก้มหน้าก้มตาทำงานไม่ปริปากบ่น จะทุบตีหรือด่าว่าอย่างไรก็ยอม ตัวเลือกอันดับหนึ่งของแรงงานเหมืองในโลกผู้บำเพ็ญเซียนโดยแท้

ในใจคิดว่าวันหน้าจะต้องหาตำแหน่งหัวหน้าหน่วยเล็กๆ ให้เสี่ยวชื่อทำเสียหน่อย ไม่จำต้องมองพวกมันเป็นคนหรอก ล้วนเป็นร่างรวมของวัตถุดิบบำเพ็ญเซียนทั้งสิ้น

"เหล่าหนิว ข้าจะค้นคว้าเคล็ดวิชาหลอมสร้างที่แลกมาจากวังค่ายกลนี่ดูอีกสักหน่อย"

เฉินสวินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา หาซอกมุมหนึ่งนั่งลงแล้วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา "เจ้าจัดแจงวัตถุดิบไปก่อน ร่างของหุ่นเชิดเซียนตนนี้น่าจะยังสลักลวดลายอาคมให้ลึกขึ้นได้อีก เจ้าก็ลองงัดแงะปรับแต่งดูหน่อยแล้วกัน"

วัวดำใหญ่ยืนอยู่กับที่ ดมฟุดฟิดที่หุ่นเชิดเซียนอยู่หลายที ก่อนจะหันมองเฉินสวินแล้วสะบัดหัววัวคราหนึ่ง "มอ!"

หอหลอมอาวุธทั้งหลังค่อยๆ เงียบสงบลง มีเพียงหุ่นเชิดเซียนที่ยังคงมองไปรอบทิศด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงกระผีกริ้น ยืนตระหง่านอยู่ ณ ลานหลังบ้านราวกับเสาไม้ต้นหนึ่ง

กาลเวลาสิบปีผ่านพ้นไปโดยไม่รู้ตัว

ร้านหลอมอาวุธในตลาดการค้าใต้ขุนเขาโบราณแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้รับการบอกเล่าปากต่อปากจากเหล่าผู้บำเพ็ญ จนเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง กิจการค้าขายจึงคึกคักเฟื่องฟู รายการสั่งทำถูกจองคิวยาวไปถึงสองปีครึ่งหลังจากนี้

ร้านตีเหล็กของเฉินสวินแห่งนี้ยังปรากฏร่างคนเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน คนหนึ่งผิวกายคล้ำแดด ใบหน้าแลดูอ่อนเยาว์ รูปร่างล่ำสันกำยำ ถอดแบบชาวนาในโลกมนุษย์มาไม่มีผิดเพี้ยน

เขากำลังช่วยงานอยู่ในร้านหลอมอาวุธ ปากก็ร้องเรียกผู้เฒ่าสวินกับบรรพชนวัวไม่ขาดคำ รอยยิ้มกระจ่างใสซื่อบริสุทธิ์ เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเต็มปาก ดูไร้เล่ห์เหลี่ยมอย่างสิ้นเชิง

ส่วนอีกคนหนึ่งผิวพรรณค่อนข้างขาว ผึ่งผายสุภาพนุ่มนวล มีกลิ่นอายของบุตรผู้ดี กำลังยืนค้อมกายต้อนรับเหล่าผู้บำเพ็ญที่เดินทางมาจากสารทิศอยู่หน้าร้าน รอยยิ้มละมุนดั่งสายลมวสันต์ ชวนให้ผู้คนบังเกิดความประทับใจ

เหล่าผู้บำเพ็ญที่แวะเวียนมาเป็นประจำต่างก็สังเกตเห็นผู้บำเพ็ญรุ่นเยาว์สองคนนี้ ทว่ามิได้รับรู้เรื่องราวมากนัก รู้เพียงแค่ชื่อของพวกเขาเท่านั้น

คนหนึ่งมีนามว่าเฉินป้าเทียน อีกคนนามว่าเฉินเยี่ยนซู ดูท่าคงเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ทว่าอุปนิสัยกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"บรรพชนวัว ข้าจัดการเอง!"

เฉินป้าเทียนกระตือรือร้นยิ่งนัก คอยปรนนิบัติติดตามอยู่ข้างกายวัวดำใหญ่ วิ่งวุ่นหัวหมุนไปทั่ว พลางแย้มยิ้มเอ่ยขึ้น "พรุ่งนี้ข้าจะไปรับของกลับมาอีก ตำหนักเซียนทางทิศประจิมแห่งนั้นราคาถูกกว่ามาก โขกราคาให้ร้านหลอมอาวุธของเราในระดับต่ำที่สุดเลย"

"มอ มอ~~~" วัวดำใหญ่ยิ้มจนตาหยี นั่งอยู่กลางค่ายกลหลอมอาวุธพลางโบกกวนกีบเท้า ขอเพียงขาดเหลือวัตถุดิบใด เฉินป้าเทียนก็จะใช้พลังเวทส่งมาให้ในทันที

ฉับพลันนั้น เสียงตะโกนของเฉินเยี่ยนซูก็ดังแว่วมาจากหน้าร้าน

"ผู้เฒ่าสวิน!"

"มีอะไรเรอะ! ไม่อยู่ ยุ่งมาก! ไว้วันหลังค่อยคุย!"

"ผู้เฒ่าสวิน มีแขกสูงศักดิ์จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีมาเยือน เป็นแม่นางท่านหนึ่ง! อ้างว่าเป็นผู้ดูแลฝ่ายนอกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์นอกทำเนียบของผู้อาวุโสเสิ่น หวังว่าท่านผู้เฒ่าจะยอมพบสักครา"

"เมื่อครู่ป้าเทียนพล่ามเหลวไหล เถ้าแก่ร้านมาแล้ว"

ภายในร้านตีเหล็กพลันบังเกิดสายลมอ่อนพัดวูบ สุ้มเสียงทุ้มลึกก้องกังวานไปทั่วร้าน

ยามนี้กลีบดอกท้อโปรยปรายพลิ้วไหว ชายหนุ่มผู้มีกลิ่นอายลึกล้ำเหนือโลก เปลือยกายท่อนบนอวดกล้ามท้องสิบหกมัด ด้านหลังสะพายขวานเบิกบรรพตที่บิดเบี้ยวโย้เย้ ในมือถือถ้วยชาบำรุงสุขภาพใบหนึ่ง ปรากฏกายขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

เฉินป้าเทียนอ้าปากค้างตาค้าง ของที่ใช้หลอมสร้างในมือร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่รู้ตัว ในแววตาถึงกับมีความกังขา เมื่อครู่นี้ข้าพูดอะไรออกไปจริงๆ รึ!

ณ หน้าร้าน

หรูถังและเหล่าศิษย์ที่นางพามาด้วยต่างพากันเปลี่ยนสีหน้าไปโดยสิ้นเชิง แทบจะสบถด่าออกมา นี่มันการเปิดตัวประหลาดอันใดกัน ท่วงท่าสง่างามของผู้บำเพ็ญเซียนเป็นเช่นนี้รึ

มุมปากของหรูถังกระตุกเบาๆ ถึงขั้นเริ่มสงสัยในคำพูดที่โจวสิงเคยบอกกับนางเมื่อไม่กี่ปีก่อน ที่อีกฝ่ายบอกว่ามีปรมาจารย์ด้านการหลอมอาวุธเร้นกายอยู่ที่นี่

ทว่าภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่องอาจที่เคยจินตนาการไว้... กลับพังทลายลงในพริบตา ณ เพลาวันนี้เอง...

"ผู้น้อยตงฟางสวิน ฮ่าๆๆ... ที่แท้ก็เป็นแขกผู้มีเกียรติแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีมาเยือน เชิญเข้ามาเร็วเข้า!" เฉินสวินหัวเราะร่า น้ำเสียงดังกังวานและเปิดเผยห้าวหาญยิ่ง คล้ายคลึงกับอุปนิสัยของผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่ในแดนฟ้าหมานฮวางแห่งนี้

"ผู้น้อย... หรูถัง"

หรูถังสูดลมหายใจเข้าเบาๆ รีบปรับอารมณ์ความรู้สึกให้เข้าที่ มองไปยังเฉินสวินพลางประสานมือคารวะด้วยรอยยิ้ม "คารวะสหายเต๋าตงฟาง"

"เชิญ!"