ตอนที่ 728 สุสานเซียนแดนรกร้างปรากฏ

ระหว่างสนทนา ทั้งสองก็ได้มาถึงห้องลับห้องหนึ่งบนชั้นสองของร้าน

สำหรับหรูถังแล้ว เฉินสวินยังพอมีความทรงจำอยู่บ้าง ดูเหมือนนางจะเป็นศิษย์ฝ่ายนอกของผู้อาวุโสดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เสื้อผ้าถูกผ่าจนขาดวิ่นผู้นั้น

ยามนั้นหรูถังอยู่เพียงขั้นเหอเต้าช่วงต้น พานพบกันอีกครากลับขึ้นสู่ขั้นเหอเต้าช่วงกลางแล้ว ดูท่าคงได้รับทรัพยากรบำเพ็ญเซียนจากผู้อาวุโสท่านนั้นไปไม่น้อย หนทางจึงก้าวหน้าราบรื่นดั่งทะยานสู่เวหา

เฉินสวินคิดถึงตรงนี้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น เอ่ยถามเสียงเบา "มิทราบว่าสหายเต๋ามาเยือนในวันนี้ด้วยเรื่องอันใดหรือ"

หรูถังเหลือบมองกล้ามท้องสิบหกลูกนั่น แววตาเผยประกายประหลาดใจ แย้มยิ้มพลางกล่าว "ข้าได้ยินสหายเต๋าโจวสิงแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์กล่าวยกย่องวิชาหลอมอาวุธของสหายเต๋าตงฟางมิขาดปาก วันนี้บังเอิญผ่านมาทางนี้ จึงแวะมาทำความรู้จักผูกมิตร หาได้มีเจตนาอื่นใดไม่"

นางกล่าวจบก็เพ่งมองเฉินสวินอย่างละเอียดสองสามครา อดขมวดคิ้วเล็กน้อยมิได้ จากนั้นจึงกวาดสายตามองสำรวจร้านหลอมอาวุธแห่งนี้อีกหลายรอบ

คืนสู่สามัญ ดินแดนแห่งนี้เปี่ยมด้วยกลิ่นอายควันไฟแห่งโลกีย์วิถี มิได้แลดูน่าเกรงขามดั่งหอหลอมอาวุธแห่งอื่น

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ในใจของหรูถังก็ยิ่งมิกล้าดูแคลน นางท่องไปในแดนฟ้าหมานฮวางมานานหลายปี ยอดฝีมือที่เคยพบพานมีมิน้อย ความเคยชินอันแปลกประหลาดของแต่ละคนล้วนถูกนางจดจำไว้ในใจ

ดั่งเช่นผู้นี้ เกรงว่าคงก้าวออกมาจากโลกมนุษย์สู่โลกบำเพ็ญเซียนอันไพศาล แล้วเร้นกายตรัสรู้เต๋าอยู่ ณ ที่แห่งนี้

แม้นางจะมองมิออกว่าสหายเต๋าตงฟางผู้นี้อยู่ในขอบเขตใดกันแน่ ทว่าเกรงว่าคงสูงกว่านางอยู่บ้าง โจวสิงมิได้กล่าวเกินจริงเลย

"โจวสิงหรือ..." เฉินสวินพลันเข้าใจ รอยยิ้มลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย เขามีความประทับใจต่อคนผู้นี้ค่อนข้างดี "มิทราบว่าหลายปีมานี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง มิได้มาเสียนานทีเดียว"

"โจวสิง... ได้ยินว่าเขาเข้าไปในแดนรกร้างเพื่อคัดสรรศิลาเร้นสวรรค์กลุ่มหนึ่ง ทว่าที่นั่นกว้างใหญ่หลายสิบล้านลี้ ไพศาลไร้ขอบเขต บัดนี้ยังมิได้กลับมา"

หรูถังสีหน้าเป็นปกติ น้ำเสียงเจือความทอดถอนใจอยู่บ้าง "ภายหลังได้ยินว่าที่นั่นมีสุสานเซียนปรากฏขึ้น ยอดฝีมือจากทุกสารทิศต่างมาชุมนุมกัน ข่าวคราวของเขาจึงขาดหายไป ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ส่งผู้อาวุโสรุดหน้าไปแล้ว"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้" แววตาของเฉินสวินหรี่ลงเล็กน้อย แดนรกร้างอยู่ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล ได้ยินว่ามีเผ่าพันธุ์โบราณมากมายอาศัยอยู่ทางฝั่งนั้น

ขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่นั้น เฉินเยี่ยนซูก็ยกน้ำชาเข้ามา เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "ผู้อาวุโสหรู ผู้เฒ่าสวิน เชิญดื่มน้ำชาขอรับ"

"ขอบใจ"

หรูถังพยักหน้า พลอยปรายตามองเฉินเยี่ยนซูเพิ่มอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองเฉินสวิน มิได้หยุดอยู่ที่หัวข้อของโจวสิงนานเกินไป "สหายเต๋าตงฟาง ข้าเห็นสหายตัวน้อยผู้นี้หว่างคิ้วเปี่ยมด้วยไอปราณล้ำลึก นับเป็นต้นกล้าชั้นดีทีเดียว"

"ฮ่าๆ..."

เฉินสวินหัวเราะเสียงใส ดื่มชาบำรุงสุขภาพไปพลางกล่าว "เขาชื่อเฉินเยี่ยนซู ข้าเก็บเขามาจากริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง ในเมื่อเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ย่อมต้องเชื่อในวาสนา"

"หึๆ ดียิ่ง" หรูถังแย้มยิ้ม ยื่นนิ้วเรียวไปยกถ้วยชา "ยามนี้เขาเพิ่งอยู่เพียงขั้นสร้างฐาน สามารถไปลองเสี่ยงวาสนาที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีได้ จะมีวาสนาเซียนหรือไม่คงต้องดูชะตาลิขิตของเขาเอง"

เฉินเยี่ยนซูยืนอยู่ด้านข้าง แววตาพลันเป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะเก็บซ่อนไว้อย่างเงียบเชียบ หางตามองไปยังเฉินสวินแวบหนึ่งอย่างมิให้เป็นที่สังเกต มิกล้าช้อนสายตาขึ้นสบตรงๆ

ทว่าฉากนี้กลับตกอยู่ในสายตาของหรูถัง นางมิได้ใส่ใจอันใด นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ นางเพียงกล่าวไปเรื่อยเปื่อย สหายเต๋าตงฟางต่างหากที่เป็นผู้ใหญ่ของเขา

"จะลองพิจารณาดู" เฉินสวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจียอดฝีมือดั่งป่าไม้ หากคิดจะก้าวสู่มรรคาเซียน ย่อมดีกว่าติดตามข้าเป็นแน่"

"สหายเต๋าตงฟางมิต้องคิดมาก ข้ากับท่านเพียงสนทนากันสัพเพเหระเท่านั้น"

หรูถังมองออกถึงความลังเลใจของเฉินสวิน จึงแย้มยิ้มพลางกล่าว "เรื่องของคนรุ่นหลัง มิจำเป็นต้องให้พวกเราเหน็ดเหนื่อยใจมากเกินไปนักหรอก"

"หึๆ" เฉินสวินหัวเราะเบาๆ หันไปมองเฉินเยี่ยนซู "เจ้าลงไปทำงานก่อนเถอะ ป้าเทียนปรนนิบัติต้อนรับแขกไม่เป็นหรอก"

"ขอรับ ผู้เฒ่าสวิน"

เฉินเยี่ยนซูประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม จากนั้นจึงประสานมือคารวะหรูถัง "ผู้อาวุโสหรู ผู้น้อยขอตัวขอรับ"

"ไปเถอะ" หรูถังพยักหน้าแผ่วเบา เปี่ยมด้วยความเป็นกันเอง

ครั้นเฉินเยี่ยนซูจากไปแล้ว นางจึงแย้มยิ้มกล่าว "คนรุ่นหลังผู้นี้รู้จักกาลเทศะดีทีเดียว หาได้มีกลิ่นอายหยาบกระด้างอย่างผู้บำเพ็ญแถบหมานฮวางเหล่านั้นไม่ ดูท่าคงได้รับการอบรมสั่งสอนจากสหายเต๋าตงฟางมาเป็นอย่างดี"

"หึๆ" เฉินสวินยิ้มรับส่งเดช มิได้ผูกใจไว้ที่เรื่องของเฉินเยี่ยนซู หากแต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ข้าสังเกตเห็นสหายเต๋าหรูมาเยือน ดูเหมือนในแววตาจะมีความร้อนรนอยู่บ้างกระมัง"

"มีหรือ"

"มีอยู่บ้าง"

"ดูท่าคงไม่อาจปิดบังสิ่งใดจากสหายเต๋าตงฟางได้เลย ช่างทำให้สหายเต๋าต้องขบขันแล้ว"

หรูถังถอนหายใจเบาๆ พลางแย้มยิ้ม นางสะบัดแขนเสื้อ นำถุงเก็บสัมภาระใบหนึ่งออกมา "สหายเต๋าตงฟาง ในนี้คือวัตถุดิบและข้อกำหนดของสมบัติวิเศษที่ข้าต้องการรบกวนให้ท่านช่วยหลอมสร้าง ไม่ทราบว่าท่านจะสามารถหลอมสร้างได้หรือไม่"

เฉินสวินรับถุงเก็บสัมภาระมา ตรวจสอบดูอย่างละเอียด พลางพึมพำเสียงแผ่ว "ขนวิเศษของหงส์อัสนี กะโหลกศีรษะของหมาป่าโบราณสามหัว ศิลาโลหิตทองคำ..."

ครั้นเห็นวัตถุดิบภายในแล้ว จึงเงยหน้ามองหรูถัง "สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นชิ้นส่วนจากสัตว์โบราณหมานฮวางระดับขั้นเหอเต้า ทั้งยังมีแร่หินมูลค่าสูงลิบอีกไม่น้อย สหายเต๋าประสงค์จะให้ข้าช่วยหลอมสร้างสมบัติวิเศษสายโจมตีระดับขั้นเหอเต้าชิ้นหนึ่งหรือ"

"ถูกต้องแล้ว!"

ประกายคมปลาบวาบขึ้นในดวงตางามของหรูถัง นางตอบรับอย่างเปิดเผย

แม้ยามนี้นางจะได้รับการยอมรับให้เป็นศิษย์สายนอกของเสิ่นซื่อแล้ว ทว่าหากคิดจะเป็นศิษย์สายตรง ความแข็งแกร่งยังนับว่าขาดไปบ้าง ดังนั้นจึงจำต้องหลอมสร้างสมบัติวิเศษที่เหมาะมือขึ้นมาสักชิ้น

เฉินสวินวางถุงเก็บสัมภาระลงบนโต๊ะ ยกชาบำรุงสุขภาพขึ้นจิบคำหนึ่ง "วัตถุดิบเหล่านี้ล้ำค่ายิ่งนัก สหายเต๋าเชื่อใจข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ อย่างไรเสียพวกเราก็เพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรก"

"สหายเต๋าวางใจหลอมสร้างได้เลย ในเมื่อยินดีมา ย่อมไม่สงสัย หากเกิดความเสียหายขึ้น ก็คิดเสียว่าหรูถังรับผิดชอบเอง จะไม่ตอแยรบกวนท่านเป็นอันขาด"

สายตาของหรูถังจริงใจและกระจ่างแจ้ง กล่าวจบยังประสานมือคารวะเฉินสวิน แท้จริงแล้วนางเคยตรวจสอบอาวุธเวทที่ผู้อื่นให้เฉินสวินหลอมสร้างมาก่อน ฝีมือช่างลึกล้ำยิ่งนัก!

หาไม่แล้วนางคงไม่นำวัตถุดิบที่บุกบั่นฟันฝ่าความยากลำบากนานัปการกว่าจะได้มาเหล่านี้มาให้ผู้อื่นหลอมสร้าง สิ่งของเหล่านี้แทบจะนับเป็นทรัพย์สินครึ่งหนึ่งในชีวิตของนางแล้ว

ได้ยินเช่นนั้น เฉินสวินยิ้มโดยไม่เอ่ยคำใด คล้ายกำลังใคร่ครวญบางสิ่ง

เงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อมองสบสายตาอันกระจ่างใสของหรูถัง เขาก็คว่ำถ้วยชาบำรุงสุขภาพลงแล้วหัวเราะอย่างเปิดเผย "ในเมื่อสหายเต๋าให้ความไว้วางใจต่อข้าถึงเพียงนี้ เช่นนั้นคำสั่งทำชิ้นนี้ข้ารับไว้แล้ว"

"ขอบคุณสหายเต๋าตงฟางยิ่งนัก!" หรูถังลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมสำรวม "วัตถุดิบส่วนที่เหลือถือเป็นค่าตอบแทนของสหายเต๋าตงฟาง เช่นนั้นหรูถังจะรอฟังข่าวดีจากสหายเต๋า"

นางกล่าวจบก็นำหยกจารึกแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ ภายในมีข้อกำหนดในการหลอมสร้างอาวุธระบุไว้

เฉินสวินยกมือรับหยกจารึกบนโต๊ะ สีหน้าสงบนิ่งเป็นที่สุด "ตกลง เช่นนั้นสหายเต๋าหรูค่อยมารับของในอีกหนึ่งปีให้หลังเถิด"

ได้ยินคำนั้น ในใจหรูถังสั่นสะท้าน สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา ยิ่งให้ความสำคัญกับเฉินสวินมากขึ้น ประสานมือกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง "ไม่รีบร้อน ภายในร้อยปี หรูถังล้วนรอได้ทั้งสิ้น"

เฉินสวินยิ้มบางๆ พยักหน้าเบาๆ หรูถังผู้นี้เข้าใจความและรู้จักวางตัวได้ดีทีเดียว

ทั้งสองสนทนากันอย่างออกรสอีกครู่หนึ่ง หรูถังจึงได้ขอตัวลาจากไป

...

กลุ่มดาวเคลื่อนคล้อย วันเวลาประหนึ่งธุลีปลิวไปตามสายลม ทุกสรรพสิ่งเงียบสงบไร้สุ้มเสียง

นับจากรับคำสั่งทำของหรูถังมา กาลเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหนึ่งปีโดยไม่รู้ตัว

การหลอมสร้างสมบัติวิเศษของอีกฝ่าย ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือนก็เสร็จสิ้น ทว่าเพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากโดยไม่จำเป็น มันจึงนอนสงบนิ่งอยู่ในแหวนเก็บสัมภาระของเฉินสวินมาโดยตลอด จนกระทั่งวันนี้จึงได้แจ้งให้หรูถังมารับของวิเศษ

เมื่อได้รับข่าว หรูถังก็มาถึงตามนัดหมาย นางเดินมาหยุดอยู่หน้าเรือนหลอมสร้างอาวุธ กวาดสายตามองรอบทิศแล้วประสานมือคารวะ "สหายเต๋าตงฟาง!"

เฉินสวินยิ้มร่าเดินออกมาจากเรือนหลัง นำแหวนเก็บสัมภาระส่งให้อีกฝ่าย "สหายเต๋าหรู ในนี้คือสมบัติวิเศษที่เจ้าต้องการให้หลอมสร้าง ลองดูว่าพอใจหรือไม่"

"อืม" หรูถังพยักหน้าเบาๆ เริ่มตรวจสอบดู ในใจทั้งประหม่าและเปี่ยมด้วยความคาดหวังอยู่บ้าง

ครั้นแผ่จิตสำนึกออกไป เห็นสมบัติวิเศษของตนแล้ว หรูถังก็เบิกตากว้างเล็กน้อย คล้ายกับได้พบเห็นเรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อบางประการ