ตอนที่ 729 การทดสอบศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

ปิ่นหยกสีฟ้าธารน้ำแข็งเปล่งประกายแสงจาง ๆ ชิ้นหนึ่ง ลอยนิ่งสงบอยู่ด้านใน

ปิ่นหยกใสกระจ่างไร้ราคี สลักเสลาเป็นรูปหงส์ฟ้าดุจมีชีวิต ภายในแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายพลังอสนีบาตสายแล้วสายเล่า คาดว่าคงหลอมรวมขนนกหงส์อัสนีเข้าไปเป็นแน่

นอกจากนี้ หรูถังยังสัมผัสได้ถึงพลังแห่งมรรคาที่แฝงอยู่ในวัตถุดิบอื่น ๆ ทั้งยังมิได้สูญสลายหรือถูกสะกดข่มจากการหลอมรวมเลยแม้แต่น้อย

สิ่งนี้อาศัยค่ายกลลึกล้ำพิสดาร หลอมรวมอานุภาพวิชาอันแตกต่างหลากหลายเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยังคงสภาวะสมดุลไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์

ยามใดที่กระตุ้นพลังของปิ่นหยก ขุมพลังเหล่านั้นจะระเบิดออกในพริบตา ส่งผลให้อานุภาพของสมบัติเวทเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล

หรูถังยกแขนขึ้นประสานมือคารวะเบา ๆ นางมีสีหน้าจริงจัง กล่าวด้วยความเลื่อมใสจากใจจริงว่า "ขอบคุณสหายเต๋า! สมบัติเวทชิ้นนี้เหนือกว่าที่ข้าคาดหวังไว้มากนัก ครั้งนี้ถือว่าหรูถังติดค้างน้ำใจท่านแล้ว"

"เช่นนั้นวัตถุดิบที่เหลือข้าขอรับไว้แล้วกัน ของพรรค์นี้จะทิ้งขว้างให้เสียเปล่าไม่ได้ หึ ๆ"

"ย่อมได้ นี่เป็นข้อตกลงของเราอยู่แล้ว"

หรูถังพยักหน้าอย่างจริงจังโดยไม่ลังเลใจอันใด ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน "สหายเต๋าตงฟาง ในร้านหลอมอาวุธมีรุ่นเยาว์อยู่สองคนใช่หรือไม่"

เมื่อเห็นว่าสบโอกาส หรูถังจึงคิดจะตอบแทนน้ำใจไปในคราวเดียวกัน จึงเอ่ยสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา

"ถูกต้อง เฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซู" เฉินสวินขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ทว่ายังคงพยักหน้ารับ

แววตาของหรูถังพลันแน่วแน่ขึ้น เอ่ยถามว่า "ยามนี้ใกล้ถึงเวลาที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะเปิดรับศิษย์แล้ว พอดีข้ามีโควตาแนะนำอยู่ ไม่ทราบว่าสหายเต๋าสนใจจะ... ให้ศิษย์ทั้งสองคนเป็นศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หรือไม่"

"โอ้? ไฉนสหายเต๋าจึงกล่าวเช่นนี้เล่า" เฉินสวินเอ่ยถามเสียงขรึม

เห็นเช่นนั้น หรูถังจึงมิได้ปิดบังอันใด เอ่ยความในใจออกมาตรง ๆ

เพราะหนทางแห่งการบำเพ็ญเซียน นอกจากพรสวรรค์แล้ว ยังต้องอาศัยทรัพยากรและวาสนาอันมหาศาล

แม้เฉินสวินจะมีความสำเร็จด้านการหลอมอาวุธ ทว่าในแง่ของทรัพยากรการบำเพ็ญเพียร ย่อมมิอาจเทียบเคียงกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้เลย

ในสายตาของหรูถัง รุ่นเยาว์สองคนชั้นล่างในเมื่อเข้าตาเฉินสวินได้ พรสวรรค์ย่อมมิได้ด้อยเป็นแน่!

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองยังน่าจะได้สืบทอดวิชาหลอมอาวุธที่แท้จริง หากได้เข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด ไม่แน่อาจก้าวหน้าไปได้ไกลยิ่งกว่านี้ และในภายภาคหน้านางเองก็จะมีกำลังสนับสนุนชั้นยอดเพิ่มขึ้นในสำนักอีกด้วย

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น นางต้องการตอบแทนบุญคุณเรื่องการหลอมสมบัติเวทชิ้นนี้

บรรยากาศพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ เฉินสวินมีสีหน้าเรียบนิ่ง มิได้เอ่ยคำใดอยู่เป็นเวลานาน

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเขากับวัวดำใหญ่วางแผนกันมาเนิ่นนาน ทว่ายังคงหาโอกาสอันเหมาะสมมิได้

ยามนี้หรูถังเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาเอง ตรงกับความต้องการในใจพอดี หลังจากแสร้งทำเป็นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบตกลงไป

หรูถังดีใจยิ่ง รีบกล่าวว่า "สหายเต๋าวางใจได้ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด! ทว่าตามกฎของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แม้ข้าจะเป็นผู้แนะนำ แต่พวกเขาก็ยังต้องผ่านการทดสอบอยู่ดี!"

"จุดประสงค์ของการทดสอบ ก็เพียงเพื่อป้องกันมิให้ผู้ไม่หวังดีแฝงตัวเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น"

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ทำตามกฎระเบียบทุกประการก็พอแล้ว สหายเต๋าอุตส่าห์ยื่นมือเข้าช่วย ผู้น้อยซาบซึ้งใจยิ่งนัก"

เฉินสวินประสานมือขอบคุณด้วยความปลอดโปร่งใจ เรื่องการทดสอบนี้เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

"มอ มอ~~" วัวดำใหญ่ส่งเสียงร้องทักทายหรูถังมาจากลานด้านหลัง นางจึงพยักหน้าตอบรับวัวดำใหญ่ ทราบดีว่านี่คือสัตว์วิญญาณสืบทอดประจำตระกูลของร้านหลอมอาวุธแห่งนี้

เฉินเยี่ยนซูกับเฉินป้าเทียนสบตากันช้า ๆ แววตาแฝงความนัยอันลึกซึ้ง เพียงก้มหน้าประสานมือคารวะหรูถังที่อยู่ตรงประตู

หลายวันต่อมา ภายใต้การจัดการของหรูถัง เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูก็ได้เข้ารับการทดสอบเข้าสำนักโดยไร้ซึ่งอุปสรรคใด ๆ

……

เขตศิษย์สายในแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

ณ ลานกว้างขนาดหลายสิบลี้แห่งหนึ่ง

ทั่วทั้งลานปูลาดด้วยศิลาแฝงไอหินวิญญาณ รอบด้านตระหง่านด้วยเสาหินสลักลายบุปผาพิสดารและสัตว์อสูร ตรงใจกลางเป็นแท่นสูงที่ตั้งกระถางกำยานโบราณขนาดมหึมา

ภายในกระถางมีธูปวิญญาณจุดเผาไหม้ ควันเขียวลอยอวล ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจาง ๆ ชวนให้จิตใจปลอดโปร่งผ่อนคลาย

บัดนี้ บนลานกว้างเนืองแน่นไปด้วยหนุ่มสาวรุ่นเยาว์นับไม่ถ้วน

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นผู้ที่เดินทางมารับการทดสอบของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีในครานี้

คนเหล่านี้ส่วนใหญ่มาจากตระกูลขุมกำลังน้อยใหญ่โดยรอบ และยังมีบางส่วนที่ดั้นด้นเดินทางมาจากดินแดนอื่นโดยเฉพาะ

กิริยาท่าทางของพวกเขามีหลากหลายแปลกตา บางคนสีหน้าเย่อหยิ่งเย็นชา ดั่งธารน้ำแข็งที่ผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างออกไปพันลี้ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความเฉยชาอย่างยิ่ง

ทว่าบางคนกลับร่าเริงกระตือรือร้น เข้าไปทักทายพูดคุยกับศิษย์คนอื่นอย่างเป็นกันเอง เสียงหัวเราะดังขึ้นไม่ขาดสาย

ทั้งยังมีผู้ที่ขลาดกลัวรักสงบ ท่าทีเหนียมอายเกรงอกเกรงใจ ยืนอยู่ตรงมุมลับตาด้วยความกระสับกระส่าย ประหม่าจนตัวสั่นเทา

……

ท่ามกลางฝูงชน เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง รอคอยอย่างใจเย็น

ยามที่มีศิษย์ช่างเจรจาเดินเข้ามาทักทาย ทั้งคู่ก็ร่วมสนทนาด้วยมารยาทอันดี สีหน้าท่วงท่ามิได้ผิดแผกไปจากคนทั่วไปแม้แต่น้อย ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเลยสักคน

ตรงกันข้าม ด้วยรูปโฉมหล่อเหลาและกลิ่นอายอันโดดเด่น กลับดึงดูดสายตาหวานซึ้งของเหล่าดรุณีแรกรุ่น ให้ลอบชำเลืองมองมาทางพวกเขาอยู่เป็นระยะ

เพียงแต่เพราะซ่อนเร้นระดับการบำเพ็ญไว้ ในสายตาของผู้อื่น ระดับพลังของพวกเขาจึงอยู่เพียงขั้นสร้างฐานเท่านั้น

ก่อนจะมาถึงที่นี่ เพื่อป้องกันเรื่องยุ่งยากอันไม่จำเป็น หรูถังได้บอกเล่าสถานการณ์ภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ให้เฉินสวินฟังอย่างละเอียดอีกครา

ทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีมีขุนเขาเซียนเป็นศูนย์กลาง ราวกับเก้ามังกรนอบน้อมร่วมกัน ทอดกำเนิดชีพจรวิญญาณขั้นหนึ่งยาวราวหนึ่งแสนลี้ออกมาสองสาย

และรอบชีพจรวิญญาณขั้นหนึ่งยังหล่อเลี้ยงชีพจรวิญญาณขั้นสองขึ้นมาอีกห้าสาย!

นอกจากนี้ ยังมีชีพจรวิญญาณขั้นสาม ขั้นสี่... ไปจนถึงขั้นเก้าอีกนับไม่ถ้วน

ย่อมจินตนาการได้ว่ารากฐานอันลึกล้ำของที่นี่จะมหาศาลเพียงใด

เมื่อเฉินสวินได้ยินเรื่องเหล่านี้ก็ประหลาดใจอยู่บ้าง คาดไม่ถึงว่าความเป็นมาของยอดเขาโบราณเซียนแห่งนี้จะยิ่งใหญ่เกินกว่าที่คิดไว้

หลังจากล่วงรู้ถึงจำนวนของชีพจรวิญญาณนานาชนิดภายในนั้น ประกายตาของเฉินสวินก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ

สิ่งแรกที่เขานึกถึงก็คือ ชีพจรวิญญาณของที่แห่งนี้กลับแฝงไว้ด้วยหยินหยางและเบญจธาตุ

อันว่าหนึ่งก่อกำเนิดสอง สองก่อกำเนิดสาม สามก่อกำเนิดสรรพสิ่ง

"หนึ่ง" หมายถึงหุนตุ้น นั่นก็คือขุนเขาเซียนของที่แห่งนี้

"สอง" หมายถึงหยินหยาง นั่นก็คือชีพจรวิญญาณขั้นหนึ่งสองสายภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์

"สาม" หมายถึงเบญจธาตุ นั่นก็คือชีพจรวิญญาณขั้นสองห้าสายด้านหลัง

"สรรพสิ่ง" ก็คือบรรดาชีพจรวิญญาณและสรรพชีวิตที่เหลืออยู่ทั่วทั้งแดนเร้นลับ

อีกทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังแบ่งเขตแดนเต๋าตามระดับการบำเพ็ญ

ขุนเขาเซียนเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรของผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานและเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ประจำสำนัก อาศัยต้นกำเนิดแห่งพิภพอันน้อยนิดที่แฝงเร้นอยู่ในขุนเขา ช่วยให้ยอดฝีมือรุ่นบรรพชนเหล่านั้นสามารถตระหนักรู้และควบแน่นกฎเกณฑ์ได้ดียิ่งขึ้น

นอกจากโอรสศักดิ์สิทธิ์และตัวตนพิเศษเพียงหยิบมือแล้ว คนอื่นหากมิได้รับอนุญาต ย่อมมิอาจย่างกรายเข้าไปได้แม้แต่ก้าวเดียว

ชีพจรวิญญาณขั้นหนึ่งเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรของยอดฝีมือขั้นเหอเต้าประจำสำนัก แน่นอนว่ายังมีอัจฉริยะของสำนักอีกไม่น้อยอยู่ภายในนั้นด้วย

แม้จะด้อยกว่าขุนเขาเซียนอยู่บ้าง ทว่าหากเทียบกับขุมกำลังใดในโลกภายนอก ก็นับเป็นวาสนาที่ยากจะพานพบ การได้พำนักอยู่ที่นี่ในระยะยาวถือว่าหรูหรายิ่งนักแล้ว

เพราะขุมกำลังที่ครอบครองชีพจรวิญญาณขั้นหนึ่งได้นั้น มีอยู่ไม่กี่แห่งเท่านั้น

ส่วนชีพจรวิญญาณขั้นสองทั้งห้าสายนั้น ย่อมเป็นเขตแดนเต๋าของเหล่ายอดฝีมือขั้นหลอมสุญญะ

ชีพจรวิญญาณระดับต่ำที่เหลืออยู่ คือสถานที่บำเพ็ญเพียรของศิษย์สายในระดับขั้นแปลงเทพขึ้นไป

นอกจากนี้ยังมีสะพานรุ้งอันพิลึกพิลั่น จากข้อมูลที่หรูถังล่วงรู้ สะพานรุ้งแห่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่บรรพชนเทียนเสวียนหลอมสร้างขึ้นมา

เนิ่นนานนับปีมิถ้วน มันมิเคยสำแดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ผู้บำเพ็ญอย่างพวกนางจึงมิรู้ถึงประโยชน์ใช้สอยของมันเช่นกัน

สิ่งเดียวที่รู้คือ หากต้องการขึ้นสู่ขุนเขาเซียน ไม่ว่าจะเป็นผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานหรือเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์ ล้วนต้องก้าวผ่านสะพานรุ้งแห่งนี้ทั้งสิ้น

……

"เห็นหรือไม่เจ้าวัว!"

"ตรงนั้นคือขุนเขาเซียน แล้วสายรุ้งบนฟ้านั่น ก็คือสะพานรุ้งประหลาดที่ข้าพูดถึง"

ภายในร้านตีเหล็ก เฉินสวินและวัวดำใหญ่กำลังลอบสังเกตการณ์รอบด้านอีกคราผ่านมุมมองของหุ่นเชิดเซียนทั้งสองตัว

เมื่อแลเห็นชีพจรวิญญาณอันโอ่อ่าตระการตาทีละสาย ขุนเขาเซียนอันลึกลับเจิดจรัส ตลอดจนค่ายกลที่อบอวลไปด้วยไอสังหารทุกหนแห่ง วัวดำใหญ่เองก็ประหลาดใจอยู่บ้างเช่นกัน

เฉินสวินจิบชาไปคำหนึ่ง ลูบหัววัวพลางเอ่ยขึ้นว่า "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีแห่งนี้มีรากฐานลึกล้ำ เกรงว่าคงซ่อนความลับไว้ไม่น้อย ประมาทไม่ได้เด็ดขาด"

"ตอนนี้หุ่นเชิดเซียนทั้งสองแฝงตัวเข้าไปได้แล้ว ให้เป็นสายลับไปก่อน รอจนสืบรู้ตื้นลึกหนาบางจนกระจ่าง"

"พอสบโอกาสเหมาะ พวกเราค่อยลงมือด้วยตัวเอง กวาดล้างให้สิ้นซาก... ไม่สิ ต้องรวบเอามาเป็นของตนให้หมด"

"มอ!" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูก เชื่อมั่นในคำพูดของเฉินสวินอย่างไม่คลางแคลงใจ

ในขณะที่พวกเขากำลังเฝ้าสังเกตการณ์อยู่นั้น ผู้บำเพ็ญหลายคนซึ่งแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวพลันหอบเอาพายุลมกรรโชกหวีดหวิว ร่อนลงมาจากฟากฟ้า สู่ใจกลางลานกว้าง

และด้วยการมาถึงของคนเหล่านั้น การทดสอบคัดเลือกศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!