ตอนที่ 730 สิ่งมีชีวิตบำเพ็ญเซียนระดับสุดยอด

"เงียบ!"

บนแท่นสูงของลานกว้าง สุ้มเสียงหนึ่งดุจสายฟ้าฟาดระรัว กึกก้องกลางความว่างเปล่า เปี่ยมล้นด้วยความน่าเกรงขาม

ชั่วพริบตานั้น จิตใจของทุกคนพลันสะท้านสะเทือน พลันเงียบกริบลงทันใด มิกล้าเอะอะโวยวายอีกต่อไป พลางรวมสายตาทั้งหมดไปยังเบื้องหน้า

ชายชรารูปลักษณ์สงบนิ่งดั่งเซียนผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นดุจขุนเขาสูงชัน สายตาดุจกระบี่กวาดมองผู้คน

ทุกที่ที่สายตาทอดผ่าน ผู้คนต่างพากันก้มหน้า ไม่กล้าสบตาด้วย

ชายชราผู้นี้อยู่ขั้นหลอมสุญญะ เป็นผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบการทดสอบศิษย์ในครั้งนี้ ทุกวาจาและการเคลื่อนไหวล้วนขับเคลื่อนไอวิสุทธิ์ฟ้าดิน น่าเกรงขามไพศาล สยบไปทั่วทั้งสี่ทิศ

ข้างกายชายชรามีคนสามคน แบ่งเป็นสตรีขั้นแปลงเทพหนึ่งนาง และชายหนุ่มขั้นหยวนอิงสองคน

นอกจากศิษย์จากตระกูลใหญ่บางส่วนแล้ว ผู้คนไม่น้อยใต้แท่นต่างมองยอดฝีมือทั้งหลายด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความยำเกรง

"เปิ่นจั้วมีนามว่าจี้เต้าซิว วันนี้ข้าเป็นผู้ดำเนินพิธีทดสอบเข้าสำนัก การกระทำจะเป็นไปตามกฎของแดนฟ้าหมานฮวาง ผู้บำเพ็ญระดับต่ำที่รอดชีวิตจนถึงท้ายที่สุดจะได้เข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี ที่นี่คือ... ถ้ำสวรรค์วิถีสังหาร"

แววตาของชายชราเย็นเยียบ กวาดมองผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานหลายพันคนเบื้องล่างพลางกล่าวทีละคำ "ตอนนี้จะถอนตัวยังทัน แดนฟ้าหมานฮวางมิเคยเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเซียนอันใด กล้าเหยียบย่างเข้าสู่เสวียนจี เส้นทางข้างหน้าย่อมมีแต่มหันตภัย!"

กลิ่นอายพลังของจี้เต้าซิวบีบคั้นจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก ให้ความรู้สึกประหนึ่งอยู่ท่ามกลางแดนหิมะน้ำแข็ง อากาศรอบกายคล้ายจับตัวเป็นก้อน ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัววนเวียนอยู่ระหว่างฟ้าดินคอยกระแทกกระทั้นจิตใจของพวกเขาไม่หยุดหย่อน

เมื่อวาจานี้หลุดออกมา สีหน้าของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานหลายพันคนต่างแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว ตั้งแต่วินาทีที่ตัดสินใจเลือกแต่แรกก็เตรียมใจไว้แล้ว ย่อมไม่มีทางถอยหนีในยามนี้เด็ดขาด

ณ บริเวณริมขอบแห่งหนึ่ง

เสียงกระบี่ก้องกังวานแผ่วเบา เฉินป้าเทียนหยิบกระบี่ยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ สะท้อนประกายแสงอันมืดสลัวใต้แสงตะวัน

บนตัวกระบี่ปรากฏประกายอัสนีสีม่วงสายเรียวบางราง ๆ คล้ายมีสายฟ้าถูกสยบไว้ภายใน ด้ามกระบี่สลักลวดลายเรียบง่าย ทว่าแฝงความลึกซึ้งกว้างใหญ่แห่งเต๋าฟ้าดิน

"ป้าเทียน ต้องใช้กระบี่เล่มนี้ด้วยหรือ" สุ้มเสียงอันนุ่มนวลของเฉินเยี่ยนซูดังขึ้น เขาเหลือบมองเล็กน้อย "ของสิ่งนี้วัวบรรพชนหลอมขึ้นมาด้วยตนเอง เป็นของสังหารล้างผลาญ เกรงว่าจะมิเหมาะกระมัง"

"เยี่ยนซู ข้าอยากลอง 'โยวอ้าน' ดูสักหน่อย" เฉินป้าเทียนยิ้มกว้าง พลางสะพายกระบี่ยาวไว้ด้านหลัง "ไม่เอาชีวิตพวกเขาหรอก การไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีครั้งนี้ เหล่าสวินให้ข้ามาฝึกกระบี่"

"ตกลง เช่นนั้นข้าก็จะไม่ลงมือ" เฉินเยี่ยนซูยิ้มบาง ๆ หางตาเหลือบมองจี้เต้าซิว "มิต้องปิดบังสิ่งใด สร้างชื่อที่เสวียนจี ให้ชื่อของเฉินป้าเทียนกึกก้องไปทั่วแดนฟ้าหมานฮวางเถอะ"

"ฮ่าๆๆ..."

แววตาของเฉินป้าเทียนทอประกายตื่นเต้น ภายในใจฮึกเหิมขึ้นมาบ้างแล้ว "อยากจะประลองฝีมือกับเหล่าอัจฉริยะจากทุกสารทิศในแดนฟ้านี้ให้เร็วขึ้นจริง ๆ โดยเฉพาะตระกูลอายุวัฒนะเหล่านั้น"

"อย่าลืมคำที่เหล่าสวินกับวัวบรรพชนกล่าวกับพวกเราไว้ก็พอ คนตระกูลเฉินยังจะทยอยออกสู่โลกภายนอก ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"

เฉินเยี่ยนซูกล่าวเรียบ ๆ ในมือถือสมุดเล่มเล็กสีขาวเล่มหนึ่ง นี่ก็คืออาวุธเวทของเขา จากนั้นมิได้สนทนาต่ออีก แต่ทอดสายตามองไปยังที่แห่งหนึ่งในแดนไกล

ที่ตรงนั้นมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเผ่ามนุษย์ร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่ง เรียกได้ว่าติดอาวุธป้องกันตั้งแต่หัวจรดเท้า

ทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยอาวุธเวท คลื่นพลังวิญญาณมิธรรมดา เกรงว่าระดับขั้นคงนับได้ว่าเป็นขีดสุดของอาวุธเวทที่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานจะควบคุมได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น นิ้วทั้งสิบของคนผู้นี้ยังสวมแหวนมิติไว้จนครบ กลิ่นอายมิธรรมดา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นทายาทตระกูลใหญ่ผู้มั่งคั่งมหาศาลแห่งการบำเพ็ญเซียนในละแวกนี้ รังสีความร่ำรวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า

รอบกายเขาเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานที่รุมล้อม ทว่ามิใช่เพื่อประจบสอพลอ กล้าก้าวสู่วิถีเซียน ย่อมมีทิฐิมานะกันทุกคน ไฉนเลยจะยอมสยบต่อหินวิญญาณได้

"คารวะพี่จิน!"

"หืม? สหายเต๋าผู้นี้ถึงกับอยู่ขั้นสร้างฐานตอนปลาย ในเมื่อให้เกียรติจินเป่าผู้นี้ เรียกข้าว่าพี่จิน เช่นนั้นหินวิญญาณระดับกลางหนึ่งร้อยก้อนนี้เจ้ารับไปเถิด!"

สายตาของจินเป่าจับจ้อง สุ้มเสียงเปี่ยมพลัง โยนหินวิญญาณระดับกลางหนึ่งร้อยก้อนออกไปตรง ๆ พลางกล่าวเสียงดัง "มิต้องปฏิเสธ ถือเสียว่าผูกมิตรกันไว้ เอาไปซื้อโอสถบำเพ็ญเพียรเถิด"

"พี่จินช่างเปี่ยมคุณธรรมยิ่งนัก!"

"ในถ้ำสวรรค์วิถีสังหาร ข้าอยากรู้นักว่าผู้ใดจะกล้าลงมือต่อพี่จิน?!"

"ถูกต้อง พี่จินคือแบบอย่างของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานพวกเรา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีย่อมต้องมีที่ทางให้พี่จินอย่างแน่นอน"

......

ผู้คนรอบด้านประสานมือกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง เต็มเปี่ยมด้วยความจริงใจ หาได้มีกลิ่นอายของการประจบสอพลอแม้แต่น้อย

"ทุกท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้" จินเป่าส่ายหน้าโบกมือ วางท่าทางแก่แดดดั่งผู้ผ่านโลกมามาก "ถึงพวกเจ้าจะลงมือกับข้า ข้าก็ไม่ตำหนิพวกเจ้าหรอก ข้าไม่ชอบเล่นแง่หลอกลวงแบบนั้น"

"ฮะๆ..." ฝูงชนพากันหัวเราะร่วน บรรยากาศชื่นมื่นกลมกลืน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานหลั่งไหลเข้ามาคารวะทักทายมากขึ้นเรื่อยๆ จนบดบังรัศมีของยอดฝีมือขั้นหลอมสุญญะผู้นั้นไปจนสิ้น

ณ ที่ห่างไกลออกไป

ถึงยามนี้ เฉินป้าเทียนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เขาก็สังเกตเห็นจินเป่าผู้นั้นเช่นกัน แค่เรียกพี่จินคำเดียวก็ได้ศิลาวิญญาณระดับกลางถึงหนึ่งร้อยก้อนเชียวรึ?!

หลายปีมานี้ แม้แต่เหล่าสวินก็ยังไม่เคยให้ศิลาวิญญาณแก่เขามากมายถึงเพียงนี้ไว้ใช้สอยเลยสักครั้ง!

เช่นนั้นหากเรียกพี่ใหญ่จิน มิใช่ว่าจะได้ศิลาวิญญาณระดับกลางถึงหนึ่งพันก้อนหรอกรึ... แล้วถ้าเรียกว่าท่านปู่จินเล่า เช่นนั้น...

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบงัน สองเท้าก้าวเดินออกไปโดยไม่รู้ตัว มีเรื่องดีปานนี้อยู่จริงหรือ ทว่ากลับถูกเฉินเยี่ยนซูขวางไว้เสียก่อน

เฉินป้าเทียนชะงักไป คำรามเสียงต่ำ "เยี่ยนซู ศิลาวิญญาณนี้พวกเราจะไม่เอาจริงหรือ ได้มาเปล่าๆ ปลี้ๆ เชียวนะ!"

"อย่าได้ติดค้างน้ำใจผู้ใดโดยง่าย"

วาจาของเฉินเยี่ยนซูราบเรียบเฉยชา ในดวงตาทอประกายลึกล้ำ "หากเจ้าอยากได้ เข้าไปในต้งเทียนแล้ว สังหารคนผู้นี้ทำลายศพไร้ร่องรอยเสียก็สิ้นเรื่อง ย่อมได้มากกว่านี้เสียอีก"

"...เจ้า"

"เป็นอย่างไรเล่า"

"ช่างเถอะ"

เฉินป้าเทียนถอนหายใจ สายตายังคงจับจ้องไปยังจินเป่าตรงนั้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ "บรรพชนวัวเคยกล่าวไว้ ไม่กอบโกยก็เท่ากับขาดทุนย่อยยับ... เยี่ยนซู เหล่าสวินมิเคยสั่งสอนเจ้าหรอกรึ!"

"เหล่าสวินสอนข้าเพียงแค่อย่ามองแต่ผลประโยชน์ตรงหน้า ก้าวเดินหนึ่งก้าวต้องมองการณ์ไกลร้อยก้าว หากเจ้ารับศิลาวิญญาณมา นั่นย่อมเป็นจุดเริ่มต้นของความผิดพลาด"

"......"

ริมฝีปากของเฉินป้าเทียนขยับพึมพำอยู่สองครา ท้ายที่สุดก็มิได้เอ่ยสิ่งใด

เขามองท่าทีเคร่งครัดไร้ช่องโหว่ของเฉินเยี่ยนซูแล้ว ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่านี่คือผู้ที่เหล่าสวินสั่งสอนออกมา เขาเคยคิดมาตลอดว่านิสัยของเหล่าสวินจะเหมือนกับบรรพชนวัวเสียอีก

พวกเขาไม่ได้คุยเรื่องนี้ต่ออีก เปลี่ยนไปสนทนาเรื่องอื่น โดยเริ่มวิเคราะห์สภาพแวดล้อมรอบข้างและความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนระหว่างฟ้าดิน

นี่คือพรสวรรค์แต่กำเนิดของเฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซู ทั้งความเฉียบคมที่เหนือล้ำกว่าสิ่งมีชีวิตทั่วไป และสติปัญญาเหตุผลอันเด็ดเดี่ยวในส่วนลึกของจิตใจ ช่างเป็นยอดชีวิตแห่งการบำเพ็ญเซียนที่แท้จริง!

หวิง—

ในขณะที่แต่ละฝ่ายกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสนั้น จี้เต้าซิวพลันแค่นยิ้มเย็นเยียบ มองดูพวกเขาด้วยสายตาราวกับมองคนตาย

เขาหยิบลูกหินกลมที่ดูธรรมดาสามัญออกมาลูกหนึ่ง นิ้วทั้งสองประสานมุทรา ลูกหินพุ่งทะยานขึ้นสู่เวหาเบื้องบน พลันเปล่งประกายแสงวิญญาณเจ็ดสีเจิดจรัสเข้าครอบคลุมผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั้งหมดไว้!

สิ้นเสียงร้องอุทานระงม ทุกคนคล้ายกับเคลื่อนย้ายพริบตามายังอีกโลกหนึ่งที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง—

ที่แห่งนี้ท้องฟ้ามืดสลัว สี่ทิศรอบด้านมีแมกไม้โบราณสูงเสียดฟ้า พงไพรหนาทึบบดบังฟ้าสุริยัน

ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นพืชพรรณที่เหี่ยวเฉาเน่าเปื่อย แว่วเสียงคำรามต่ำของอสูรยักษ์นิรนามหลากชนิด เสียงนั้นก้องกังวานห่างไกล แฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัวอยู่รำไร

บางแห่งมีหมอกทมิฬปกคลุม ลมหยินพัดกรรโชกเป็นระลอก ในราวป่ามีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นเป็นระยะ ประหนึ่งมีสิ่งใดกำลังแอบจับจ้องมองผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานกลุ่มนี้อยู่

ใต้ต้นไม้โบราณแห่งหนึ่ง

เฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซูมารวมตัวกัน สีหน้าสงบนิ่งเป็นที่สุด ในแววตาไร้ซึ่งความกังวลหรือหวาดกลัวแม้เพียงนิด

"รังของสัตว์ร้ายขั้นจินตาน มีสิบเจ็ดแห่ง ดินแดนต้งเทียนฟู่ตี้ ภายนอกมีคนแอบสอดแนม"

สุ้มเสียงของเฉินป้าเทียนเย็นเยียบ หงายมือจับด้ามกระบี่ด้านหลัง เขามองไปยังอีกด้าน พลางเอ่ยปากช้าๆ "จำต้องซ่อนเร้นฝีมือหรือไม่... เยี่ยนซู"

"ไม่จำเป็น คนขวางฆ่าคน อสูรขวางฆ่าอสูร"

ในดวงตาของเฉินเยี่ยนซูทอประกายเย็นเยียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำยิ่ง "มิต้องปิดบังสิ่งใด เบื้องหลังพวกเรามีสองยอดบุคคลสะเทือนหล้าค้ำจุนอยู่ ไฉนต้องอดกลั้น"

"เข้าใจแล้ว" เฉินป้าเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก สิ้นเสียงคำพูด พลันมีเงาดำสายหนึ่งโถมจู่โจมเข้ามาจากด้านหลังของเขา!