ตอนที่ 731 อายุวัฒนะช่างเดียวดายดั่งหิมะโปรย

นั่นคือสัตว์ร้ายขั้นสร้างฐานที่มีร่างมหึมา สองตาแดงก่ำ เขี้ยวแหลมคมโผล่พ้นปาก มันส่งเสียงคำรามกึกก้อง รวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ โถมเข้าใส่กลางหลังของเฉินป้าเทียนตรงๆ!

เฉินป้าเทียนคล้ายจะตอบสนองไม่ทัน ร่างไหววูบเล็กน้อย สัตว์ร้ายตัวนี้พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ดูประหนึ่งจะฉีกกระชากเขาเป็นชิ้นๆ ได้ในพริบตา

วึ่ง—

เสียงกระบี่ก้องกังวานแผ่วเบาคราหนึ่ง ประกายอสนีบาตพลันเกาะกุมตัวกระบี่ ประกายกระบี่สว่างโร่ขึ้นฉับพลัน ทะยานทะลวงขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ดั่งแสงสีขาวสายหนึ่งฉีกกระชากราตรีกาลให้ขาดสะบั้น

มิทันรอให้สัตว์ร้ายตัวนั้นได้ตอบสนอง ศีรษะของมันก็ถูกฟันปลิวกระเด็นขึ้นกลางเวหาเสียแล้ว ม่านตาของมันหดเกร็งอย่างรุนแรง ทว่าในลำคอกลับมิอาจเปล่งเสียงใดออกมาได้เลย

ในห้วงเวลาสุดท้ายแห่งชีวิต มันจึงได้แลเห็นประกายกระบี่ที่ยังหลงเหลือวาบผ่านกลางเวหา ดุจดั่งความงดงามชั่วพริบตาอันเจิดจ้าตระการตา ราวกับเป็นเสียงสะท้อนสุดท้ายบนเส้นทางเซียนของมัน

ตึก...

เฉินป้าเทียนก้าวไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว จรดปอยผมข้างหูไหวสะบัดแผ่วเบา สายตาของเขาคมกริบไร้เปรียบ ท่วงท่ายังคงรักษารูปแบบชักกระบี่ออกจากฝัก คล้ายกับมิเคยได้ชักมันออกมาเลยแม้แต่น้อย

"เยี่ยนซู"

"ว่ามา"

"ไปกันเถิด อากาศที่นี่ค่อนข้างหนาวอยู่บ้าง พวกเราไปกันเถอะ"

"ตกลง"

……

ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ มีเพียงตลอดเส้นทางที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายล้มตายเกลื่อนกลาด ศีรษะและลำตัวขาดสะบั้น โลหิตนองรินไหลทั่วพื้น ทุกตัวล้วนถูกสังหารตายในกระบวนเดียวอย่างหมดจดเฉียบขาด ไร้ซึ่งบาดแผลอื่นใด

หนึ่งเดือนให้หลัง ทั่วทั้งถ้ำสวรรค์วิถีสังหารพลันเกิดลมหนาวพัดกระหน่ำ หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า ดุจดั่งดาวมฤตยูที่แท้จริงได้จุติลงมา สัตว์ร้ายขั้นจินตันล้มตายลงตัวแล้วตัวเล่า แม้กระทั่งรังเก่าของพวกมันยังถูกกระบี่เดียวฟันราบเป็นหน้ากลอง..!

เหล่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานจากทุกสารทิศต่างเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว จำชื่อเสียงเรียงนามของบุรุษเผ่ามนุษย์นามเฉินป้าเทียนได้อย่างฝังลึก ผู้บำเพ็ญวิถีการสังหารอันยิ่งใหญ่... กระบี่!

กระทั่งจินเป่าตลอดหนึ่งเดือนมานี้ คนที่ได้ยินชื่อบ่อยที่สุดก็คือผู้นี้เช่นกัน เขาขมวดคิ้วอย่างเงียบงัน มิเคยได้ยินชื่อคนผู้นี้มาก่อนเลย ย่อมมิใช่ลูกหลานตระกูลใหญ่โตอะไรแน่ ตัวประหลาดนี่โผล่มาจากไหนกัน...

"พี่จิน!"

"อย่าเพิ่งร้อนใจ มีเรื่องอันใดหรือ"

จินเป่าดึงสติกลับมา มองไปยังเบื้องหน้า พลางสูดหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ "เจ้าถูกปราณกระบี่อสนีบาตทำร้ายมาหรือ?!"

คนผู้นั้นมีสีหน้าเวทนายิ่งนัก ทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยคราบโลหิต วิ่งกะเผลกเข้ามาท่ามกลางหิมะโปรยปราย ร้องตะโกนอย่างแหบแห้ง "พี่จิน พวกเรารีบไปเร็ว เฉินป้าเทียนมาแล้ว!!"

"ข้ารอเขามานานแล้ว"

จินเป่าสะท้านไปทั้งร่าง สายตาจับจ้องไปยังพายุหิมะเบื้องหน้า เงาร่างเลือนรางสองสายกำลังย่างกรายเข้ามาอย่างช้าๆ แรงกดดันมหาศาลขุมหนึ่งพลันถาโถมเข้าใส่ทางนี้ทันที!

คนทั้งหลายด้านหลังเขาสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย บางคนควบคุมอาวุธเวททะยานขึ้นสู่ฟ้า บางคนเริ่มวางค่ายกล ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

ในแววตาของจินเป่าทอประกายตื่นเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง มียอดฝีมือขั้นสร้างฐานสองคนยอมสยบแทบเท้าเขาแล้ว ทว่าเฉินป้าเทียนผู้นี้คือคนที่เขาอยากสยบให้ได้มากที่สุดอย่างแท้จริง

"เฉินป้าเทียน!!" จินเป่าตะโกนก้อง พลังวิญญาณกวาดม้วนลมพายุหิมะออกไป "เจ้ากับข้ามาดวลกันเดี่ยวๆ!"

"ได้"

สุรเสียงราบเรียบพลันดังขึ้น ราวกับดังขึ้นข้างหูของทุกคนในบัดดล

ม่านตาของทุกคนหดเกร็งอย่างรุนแรง ในดวงตาปรากฏเงาสะท้อนของประกายกระบี่อสนีบาตสะเทือนฟ้าดินสายหนึ่ง ปะปนมากับลมพายุหิมะ พุ่งจู่โจมเข้ามาในกระบวนเดียว!

วึ่ง—

ยังคงเป็นเสียงกระบี่ก้องกังวานแผ่วเบาเช่นเดิม จินเป่าค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว มองไปยังที่ไกลตาอย่างไร้แวว มือสั่นเทาขณะลูบคลำหน้าท้องของตน...

ยามนี้รอยแผลกระบี่ปะปนไอหิมะแทงทะลุร่าง ทำให้เขาหนาวสะท้านไปทั้งตัว เกล็ดหิมะแต่ละเม็ดร่วงหล่นลงบนใบหน้า เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าการกะพริบตาครั้งหนึ่งจะรวดเร็วถึงเพียงนั้น และยังเชื่องช้าถึงเพียงนี้

ในแววตาของเขายังคงสะท้อนประกายกระบี่ที่รวดเร็วถึงขีดสุดนั้น มันเร็วยิ่งกว่าจิตสำนึกของเขาเสียอีก กระทั่งยังมิอาจใช้วิธีการใดๆ ของตนออกมาได้ทันเลยด้วยซ้ำ

จินเป่ามีสีหน้าเจ็บปวดขึ้นเล็กน้อย มองไปข้างหน้าพลางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "สหายเต๋าป้าเทียน... กระบี่เร็วเยี่ยงนัก"

ยามนี้เงาร่างเย็นชาสายหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อใดมิอาจรู้ เฉินป้าเทียนค่อยๆ เก็บกระบี่ลงฝัก เอ่ยอย่างสงบเรียบ "การบำเพ็ญของท่านยังตื้นเขินนัก เกรงว่าคงต้องกลับไปฝึกฝนอีกมาก"

สิ้นเสียงพูด ซู่!

โลหิตจากหน้าท้องของจินเป่าสาดกระเซ็นออกสู่พายุหิมะจนกลายเป็นน้ำแข็ง เขาเร่งกลืนกินโอสถวิเศษช่วยชีวิตจากแหวนมิติลงไป สายตาแฝงความขอบคุณไว้ลึกๆ เฉินป้าเทียนมิได้หมายเอาชีวิตของเขา

และเมื่อเขาหันศีรษะกลับไป เฉินป้าเทียนก็อันตรธานหายไปในพายุหิมะนานแล้ว มาไร้เงาไปไร้ร่องรอย...

เหลือทิ้งไว้เพียงเหล่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานที่เดิมทีเตรียมรับมือศัตรูตัวฉกาจ หากแต่บัดนี้สีหน้าของพวกเขาต่างหลากหลายเหลือล้น นิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วครู่ใหญ่

โลกภายนอก

จี้เต้าซิวควบคุมค่ายกลใหญ่แห่งถ้ำสวรรค์วิถีสังหาร ภาพเหตุการณ์ภายในนั้นปรากฏสู่สายตาจนหมดสิ้น สายตาของเขาจับจ้องไปยังผู้บำเพ็ญที่ชื่อเฉินป้าเทียนผู้นั้นเขม็ง แววตาแฝงความตื่นตะลึงไว้สายหนึ่ง

"ถึงกับมีผู้คนเช่นนี้ปรากฏขึ้น... ประหลาดแท้ นับเป็นวาสนายิ่ง..."

จี้เต้าซิวลูบเครา ประกายตาคมปลาบวาบผ่าน "คนผู้นี้หากเข้าสู่สายวิถีสังหารแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีของพวกเรา ย่อมมีอนาคตไกลอย่างยิ่ง ไม่อาจปล่อยให้พรสวรรค์ของเขาต้องสูญเปล่าเด็ดขาด เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นรากวิญญาณชนิดใด และมีอายุวิญญาณเท่าใดกันแน่"

"ศิษย์อาหรู!"

"ศิษย์อาหรู!"

……

ขณะที่จี้เต้าซิวทอดถอนใจอยู่นั้น ด้านนอกพลันมีเงาร่างสายหนึ่งเดินเข้ามา เป็นหรูถัง นางอยากมาดูว่าพรสวรรค์ของเฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซูเป็นเช่นไร หากมีอันตราย จะได้ยื่นมือเข้าช่วยไว้ทันที

"ไม่ต้องมากพิธี" หรูถังแย้มยิ้ม ยังคงเป็นกันเองและเข้าถึงง่ายเช่นเคย

จี้เต้าซิวลุกขึ้นยืนด้วยความสำรวม แววตาแฝงความประหลาดใจ การรับสมัครศิษย์ธรรมดาเหตุใดจึงดึงดูดศิษย์อาขั้นเหอเต้ามาได้

"ผู้ดูแลจี้ ในถ้ำสวรรค์มีผู้บำเพ็ญสองคนที่ชื่อเฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซูหรือไม่"

"มีขอรับ!"

"ผลงานเป็นเช่นไร พอจะเข้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีได้หรือไม่"

"เฉินป้าเทียนมีพลังรบไม่ธรรมดา เป็นต้นกล้าชั้นดีอย่างยิ่ง ในถ้ำสวรรค์วิถีสังหารถึงขั้นสังหารสัตว์ร้ายขั้นจินตานไปแล้ว มีแววแห่งยอดอัจฉริยะแดนฟ้าหมานฮวาง ทว่าเฉินเยี่ยนซูผู้นั้น ชั่วคราวยังมองไม่ออก..."

จี้เต้าซิวตอบตามจริง ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย ยามกล่าววาจานี้แววตายังคงแฝงความตื่นตะลึงไว้ "ศิษย์ควบคุมถ้ำสวรรค์มาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบเจอขอรับ"

"เช่นนั้นดูท่าเจ้าคงจะยังพบเห็นมาน้อยเกินไป"

หรูถังดูไม่ประหลาดใจนัก กล่าวเสียงเรียบ "เช่นนั้นก็รับพวกเขาทั้งคู่ไว้เถิด ทั้งสองคนนี้เป็นทายาทของสหายเต๋าคนหนึ่งของข้า อุปนิสัยเที่ยงธรรม ซ้ำยังมีพรสวรรค์ในการหลอมอาวุธ"

"หา?" จี้เต้าซิวอุทานออกมาโดยสัญชาตญาณ แววตาเต็มไปด้วยความฉงน นี่พวกเรากำลังพูดถึงคนคนเดียวกันอยู่หรือไร?!

"หากพบอันตราย ก็ช่วยดูแลเสียหน่อย ข้าคงไม่อยู่ที่นี่นานแล้ว"

หรูถังกวาดสายตามองทุกคนเป็นสัญญาณ ก่อนสะบัดแขนเสื้อจากไป มิได้ใส่ใจมากนัก หรือแม้แต่จะตรวจดูด้วยตนเองจริง ๆ ก็มิได้ทำ

ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานอยู่ห่างไกลจากนางเกินไปแล้ว ต่อให้สามารถสังหารสัตว์ร้ายขั้นจินตานได้ แต่จากโลกทัศน์ของนางในยามนี้ ในแดนฟ้าหมานฮวางดูเหมือนจะมีผู้บำเพ็ญเช่นนี้อยู่มากมาย

ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาจี้เต้าซิวสับสนงุนงงไปหมด สองคนนี้ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนพวกมีเส้นสายเสียหน่อย?

เฉินป้าเทียนต่อให้เผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายขั้นจินตานก็ยังฟันสังหารในดาบเดียว พลังฝีมือและรากฐานแข็งแกร่งปานนี้ ศิษย์อาหรูถังกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย... ดูท่าโลกของเจินจวินขั้นเหอเต้าคงมิใช่สิ่งที่ขั้นเลี่ยนซวีเช่นเขาจะจินตนาการได้

เขาส่ายศีรษะเบา ๆ พลางหันกลับไปให้ความสนใจกับถ้ำสวรรค์วิถีสังหารต่อ สายตาส่วนใหญ่ล้วนจับจ้องไปที่เฉินป้าเทียนแล้ว

……

ตลาดค้าขายใต้ขุนเขาโบราณแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ร้านหลอมอาวุธ

วันนี้โลกภายนอกก็เหมือนกับในถ้ำสวรรค์วิถีสังหาร หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า ช่างเปล่าเปลี่ยวนัก

ภายในเรือนหลัง

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่นั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะ วางชามไว้สี่ใบ ทั้งยังซื้อหมาป่าอัสนีชาดของแดนฟ้าหมานฮวางมาบางส่วน ทว่าบัดนี้กลับกินอย่างไรก็มิอาจสัมผัสได้ถึงรสชาติในอดีต

หลังจากเฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซูจากไป ร้านหลอมอาวุธก็เงียบเหงาลงถนัดตา ไม่มีเสียงเอะอะโวยวายของเฉินป้าเทียนอีก และไม่มีบทบาทแพะรับบาปประจำตัวของเฉินสวินอีกต่อไป

"เหล่าหนิว" สายตาของเฉินสวินดูลึกล้ำอยู่บ้าง ทว่ามือยังมิได้หยุดขยับตะเกียบ ข้าวปลาอาหารยังมีเกล็ดหิมะตกลงมาเปรอะเปื้อนอยู่บ้าง

"มอ..." วัวดำใหญ่เองก็มีเรื่องในใจเช่นกัน มองดูชามสองใบที่ว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเหตุใดในใจจึงรู้สึกโหวงเหวง ทั้งที่แต่ก่อนพวกมันไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้แท้ ๆ

"รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง"

"มอ?"

"เจ้าเนื้อที่เรียกว่าหมาป่าอัสนีชาดนี่น่ะ ฮ่า ฮ่าๆ" เฉินสวินหัวเราะติดขัดอยู่บ้าง ก่อนจะคีบอาหารอีกคำ "เจ้าเด็กสองคนนั้นคงจะอยู่สบายดี ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

วัวดำใหญ่เลียริมฝีปาก พ่นลมหายใจออกทางจมูกฟู่หนึ่ง ในแดนฟ้าหมานฮวางไม่มีหมาป่าอัสนีชาดเสียหน่อย เป็นเฉินสวินที่ยัดเยียดศิลาวิญญาณเพิ่มให้คนขายยืนยันว่านี่คือหมาป่าอัสนีชาดต่างหาก

"ไม่ได้สั่งสอนคนรุ่นหลังเสียนาน พานทำให้นึกถึงพวกจีเจา หลิ่วหาน สืออู๋จวิน เป็นบรรพชนนี่ดีจริงเชียว ฮ่าๆ..."

"มอ มอ~~"

พวกเขากล่าวไปพลางก็หัวเราะไปพลาง เพียงแต่อาหารที่ปะปนเกล็ดหิมะเริ่มจะเย็นชืด พอกินไปเรื่อย ๆ กลับรู้สึกหนาวเหน็บในใจขึ้นมา

สุ้มเสียงค่อย ๆ แผ่วเบาลง มีเพียงเสียงลมพายุหิมะที่หวีดหวิวคอยกลบเสียงหัวเราะที่ดูฝืนใจนั้นไว้

เฉินสวินทอดถอนใจแผ่วเบา อาหารที่กินพลอยจืดชืดไร้รสชาติ เขาค่อย ๆ วางชามและตะเกียบลง ทอดสายตามองหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้า พลันเกิดความสะท้อนใจเอ่ยรำพันออกมา

"ชีวิตอันยืนยาวช่างเดียวดายดั่งหิมะแท้ ๆ..."