ตอนที่ 732 เสี้ยววิญญาณของเฉินสวินกับวัวดำใหญ่

ท่ามกลางเสียงทอดถอนหายใจแผ่วเบา สายลมหนาวเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้าปะทะใบหน้า พัดพาเกล็ดหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้าให้ปลิวคว้าง

พวกมันเริงระบำล้อสายลมอยู่ระหว่างฟ้าดิน ประหนึ่งลมฝนแห่งกาลเวลาที่มาเยือนอย่างเงียบงัน

"เหล่าวัว เก็บกวาดเสียหน่อย แล้วมาง่วนทำหุ่นเชิดเซียนต่อเถอะ" รอยยิ้มของเฉินสวินแฝงแววเปล่าเปลี่ยว ปลุกวัวดำใหญ่ให้ตื่นจากภวังค์แห่งความหลัง

เมื่อเอ่ยถึงหุ่นเชิดเซียน แววตาของเฉินสวินก็ลึกล้ำขึ้นหลายส่วน อันที่จริงป้าเทียนกับเยี่ยนซูก็คือสุดยอดสิ่งมีชีวิตแห่งการบำเพ็ญเซียนที่เขาและวัวดำใหญ่ช่วยกันหลอมสร้างขึ้นมา มิใช่เก็บมาจากริมแม่น้ำอันใดเลย

ภายในร่างหลอมรวมไว้ด้วยเสี้ยววิญญาณของตนกับวัวดำใหญ่ มิใช่เพียงตราประทับห้าธาตุอีกต่อไป

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทางฝั่งพวกเขานั้นตนล้วนรับรู้ได้ ทั้งยังส่งอิทธิพลต่อความคิดของพวกเขาอย่างแนบเนียนทีละน้อย

อาจเพราะหลายปีมานี้การจากไปของน้องสามและเสี่ยวชื่อทำให้ในใจของพวกเขารู้สึกว่างเปล่าอยู่บ้าง จึงให้ทั้งสองคอยอยู่เคียงข้างประหนึ่งสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ ปฏิบัติต่อพวกเขาในฐานะรุ่นเยาว์สองคนคอยสั่งสอนอบรม

อันที่จริงพวกเขาไม่จำเป็นต้องได้รับการสั่งสอนเลยแม้แต่น้อย จิตสำนึกและความรู้ความเข้าใจล้วนเป็นสิ่งที่ตนกับเหล่าวัวมอบให้ หากมิได้หลอมรวมเสี้ยววิญญาณสายนั้นเข้าไป เกรงว่าก็คงไม่ต่างจากหุ่นเชิดเซียนทั่วไปเท่าใดนัก

พวกเขายังสามารถเข้าควบคุมร่างของป้าเทียนกับเยี่ยนซูได้ทุกเมื่อ เพียงแต่ด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวในยามนี้ จึงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

พวกเขายังจะหลอมสร้างหุ่นเชิดเซียนเข้าสู่ทางโลกอีกมาก เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูเป็นเพียงภาพจำลองย่อส่วนสองร่างแรกของพวกเขาเท่านั้น

ขอเพียงควบคุมดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเพื่อแผ่ขยายอิทธิพลไปทั่วสารทิศได้ ผังสถานการณ์ของแดนฟ้าหมานฮวางทั้งมวลก็จะเปิดกว้างขึ้นนับแต่นี้ ไม่ต้องงมทางประหนึ่งแมลงวันไร้หัวอีกต่อไป

ร่างแยกเข้าสู่ทางโลก ร่างจริงนั่งคุมเถาฮวาหยวนในเทือกเขาว่านโซ่วเร้นกายไม่ย่างกรายออกไป รอบคอบไร้ช่องโหว่ ย่อมไม่มีทางประสบเคราะห์กรรมเช่นครานั้นซ้ำสองเป็นอันขาด

ยามนี้เขาทำการสิ่งใดรอบคอบรัดกุมยิ่งกว่าเมื่อก่อน ไม่มีผู้ใดสามารถระบุตำแหน่งร่างจริงของพวกเขาได้ ขอเพียงหยวนเสินเบญจธาตุฟื้นฟูสมบูรณ์ ก็จะเริ่มมุ่งหน้าสู่เส้นทางแห่งการบรรลุเซียนเพื่อก้มมองสามพันมหาพิภพ!

เฉินสวินขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาอดมิได้ที่จะทอประกายลึกล้ำขึ้น หลายปีมานี้ในใจของเขาอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวที่ยังสะสางไม่เสร็จสิ้นมากมายเหลือเกิน

"มอ~"

วัวดำใหญ่เอาหัวดุนเฉินสวินทีหนึ่ง ราวกับมองออกถึงสิ่งที่อยู่ในใจเขา แล้วเริ่มช่วยลงมือทำงานอย่างรู้ใจ

แม้วันเวลาในเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บจะเข้าครอบคลุม ความผันผ่านแห่งกาลเวลาก็มิอาจบั่นทอนความรักที่มีต่อชีวิตอันเรียบง่ายในส่วนลึกของจิตใจพวกเขาลงได้

ความเข้าใจอันรู้ใจและความแน่วแน่มั่นคงระหว่างพวกเขา ดั่งประกายแสงเจิดจรัสที่ทะลวงผ่านผืนทรายแห่งกาลเวลา กุมชีพจรแห่งมิติเวลาเอาไว้ ความผูกพันระหว่างกันยิ่งทวีความลึกซึ้งท่ามกลางกระแสน้ำเชี่ยวแห่งกาลเวลา

......

ภายในถ้ำสวรรค์วิถีสังหารของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี กลุ่มศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบยังคงอาบเลือดต่อสู้อย่างสุดกำลัง เปิดฉากห้ำหั่นชี้ชะตากับเหล่าสัตว์ร้ายอย่างเอาเป็นเอาตาย

ภายในนั้นพลังปราณอันรุนแรงพวยพุ่งตัดสลับ เวทคาถาส่องประกายวูบวาบ สภาพอันน่าเวทนาภายในถ้ำสวรรค์ชวนให้ผู้คนหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

ทว่านี่เป็นเพียงเรื่องที่พบเห็นจนชินตาในแดนฟ้าหมานฮวาง หากคิดจะเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี การรอดตายอย่างหวุดหวิดในขั้นสร้างฐานเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เส้นทางเซียน ณ ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยการเข่นฆ่าและคาวเลือด

แม้กระทั่งจี้เต้าซิวผู้บำเพ็ญขั้นหลอมความว่าง ก็ผงาดขึ้นมาจากการเข่นฆ่าและคลานออกมาจากภูเขาซากศพทะเลโลหิตเช่นกัน หามีผู้ใดเป็นผู้อ่อนแอไม่

หลังจากหรูถังจากไป เวลาล่วงเลยไปครึ่งวัน ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานร่วงโรยดับสูญอยู่ในนั้นมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งโอกาสจะส่งตัวตนเองออกไปยังไม่มี

ทว่ามีเพียงผู้เดียว เขากุมกระบี่โยวอ้านไว้ในมือ ราวกับกลายร่างเป็นผู้ฝึกกระบี่ไร้เทียมทานในถ้ำสวรรค์วิถีสังหาร!

ทุกการโจมตีของเขาไร้ซึ่งความปรานี สัตว์ร้ายกรีดร้องโหยหวนล้มลง เลือดสดและซากศพเกลื่อนกลาดทั่วสารทิศ ทุกหนแห่งที่เขาย่างกรายผ่านล้วนอบอวลไปด้วยไอสังหารแห่งนรกานต์ ภาพเบื้องหน้าน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

รังของสัตว์ร้ายขั้นจินตันหลายแห่ง ล้วนมลายสิ้นภายใต้การจู่โจมอันดุดันโหดเหี้ยมของเขา

เหล่าผู้บำเพ็ญที่เข้ารับการทดสอบต่างตื่นตระหนกขวัญผวา ไม่มีผู้ใดกล้าจินตนาการถึงผลลัพธ์อันน่าหวาดหวั่นหากต้องเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง ด้วยเกรงว่าจะไปยั่วโทสะดาวมฤตยูอันดุร้ายผู้นี้ จึงได้แต่พากันหลบลี้หนีหน้าไปให้ไกล

......

อีกด้านหนึ่ง เฉินเยี่ยนซูกำสมุดเล่มเล็กที่ไม่สะดุดตาเล่มหนึ่งไว้ในมือ ขณะก้าวย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่ในป่าโบราณ

สมุดเล่มเล็กนี้ดูเผิน ๆ ธรรมดายิ่ง ทว่าแท้จริงแล้วคือสมบัติเวทอันพิสดารชิ้นหนึ่ง ซึ่งหลอมสร้างขึ้นจากวัตถุดิบล้ำค่ามากมาย

ภายในไม่เพียงมีห้วงมิติเก็บของอันกว้างใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้นในกระดาษทุก ๆ หน้า ยังถูกวัวดำใหญ่ประทับค่ายกลอันหลากหลายแตกต่างกันเอาไว้

ยามประลองเวทต่อสู้ ก็สามารถใช้ออกด้วยค่ายกลเพื่อรับมือศัตรู เปี่ยมด้วยอานุภาพเร้นลับสุดหยั่งคาด ทว่าจวบจนบัดนี้ เฉินเยี่ยนซูกลับแทบมิได้หยิบยกมันขึ้นมาใช้เลย

ตลอดทางเขาก็สังหารสัตว์ร้ายไปไม่น้อย ทว่ากลับไม่มีขั้นหลอมธาตุเลยแม้แต่ตัวเดียว ในสายตาของเหล่าผู้อาวุโสด้านนอก ผลงานนี้นับว่าธรรมดายิ่ง ไร้ความโดดเด่นใด ๆ

"เด็กคนนี้มีสิ่งใดโดดเด่นเหนือคนกันแน่ ถึงกับดึงดูดความสนใจจากศิษย์อาหรูถังได้?"

ณ ลานกว้างภายนอก จี้เต้าซิวขมวดคิ้วแน่น ในใจเต็มไปด้วยความกังขา รู้สึกว่าพลังฝีมือของเขายากแท้หยั่งถึง

เมื่อการทดสอบดำเนินต่อไป สัตว์ร้ายขั้นหลอมธาตุภายในถ้ำสวรรค์วิถีสังหารก็เริ่มออกจากรังจนหมดสิ้น พวกมันได้กลิ่นคาวเลือดและเนื้อสด!

เมื่อคำนวณดูเวลาแล้ว เฉินเยี่ยนซูก็ยิ้มบาง ๆ "เกือบได้เวลาแล้ว" เขาราวกับบัณฑิตบอบบางผู้มิอาจต้านทานลม ระหว่างพูดคุยหัวเราะก็ก้าวเดินไปยังรังแห่งหนึ่งในละแวกใกล้เคียงอย่างใจเย็น

"สหายเต๋าทุกท่าน อย่าได้ออมมืออีก สัตว์ร้ายสามารถจับไอพลังของพวกเราได้!"

"มีเพียงต้องสังหารพวกมันเท่านั้น!"

ยามนี้ รอบรังดุเดือดเลือดพล่าน ผู้บำเพ็ญสิบกว่าคนกำลังรุมล้อมโจมตีสัตว์ร้ายขั้นหลอมธาตุตัวหนึ่ง

สัตว์ร้ายตัวนี้ทั่วร่างอบอวลด้วยเปลวเพลิง ลำตัวมหึมาราวกับพยัคฆ์ร้ายแห่งแดนเถื่อน ขนเรียบลื่นดุจแพรพรรณ มีอักขระเวทสอดประสานอยู่ภายใน เปลวไฟร้อนระอุพวยพุ่งออกมาจากร่างสายแล้วสายเล่า ประหนึ่งจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง

มันพ่นเพลิงกัลป์ระลอกใหญ่ออกมา กลายเป็นทะเลเพลิงผืนหนึ่งซัดกระหน่ำเข้าใส่เหล่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานโดยรอบ

ศิษย์เหล่านี้โลหิตเดือดพล่าน เจตนาฆ่าฟันพุ่งเสียดฟ้า ต่างคอยหลบหลีกหรือซัดอาวุธเวทออกมาต้านทาน พร้อมทั้งเปิดฉากโจมตีใส่พยัคฆ์ร้ายอย่างท่วมท้นฟ้าดิน

แสงปราณเปล่งประกายเจิดจ้า พฤกษาบุปผาโดยรอบพังพินาศ หินผาแตกละเอียด ย่อยยับไปทั่วบริเวณ

ยามที่ร่างของพยัคฆ์ร้ายชุ่มโชกไปด้วยโลหิตและเรี่ยวแรงถูกบั่นทอนไปจนเกือบหมด เฉินเยี่ยนซูก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าทุกคนอย่างกะทันหัน

เขาถือสมุดเล่มเล็กพลางกวาดสายตามองทุกคน แล้วแย้มยิ้มกล่าวว่า "สหายเต๋าทุกท่าน สัตว์ร้ายตัวนี้ให้ข้าช่วยพวกท่านจัดการเถิด"

ชั่วพริบตานั้น ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของเฉินเยี่ยนซู พลังปราณหลั่งไหลเข้าสู่สมุดเล่มเล็ก

สมุดเล่มเล็กเปล่งแสงปราณเจิดจ้า หน้ากระดาษหน้าหนึ่งพุ่งลำแสงสายหนึ่งออกมา ก่อตัวเป็นค่ายกลเวทอันโอฬารกลางความว่างเปล่า เข้าครอบคลุมอาณาบริเวณโดยรอบ

ค่ายกลเวทเริ่มทำงาน ม่านหมอกน้ำขนาดมหึมาควบแน่นเป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่เชี่ยวกราก ดั่งสายธารสวรรค์เก้าชั้นฟ้าไหลบ่าลงมา สายน้ำซัดโหมกระหน่ำไม่ขาดสายเพื่อสะกดข่มสัตว์ร้าย

ห้วงมิติสั่นสะเทือน ภายใต้การซัดสาดของสายน้ำ เปลวเพลิงที่ลุกท่วมฟ้าพลันมอดดับลงอย่างรวดเร็ว

สัตว์ร้ายขั้นหลอมธาตุยังมิทันได้ส่งเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาแม้แต่ครึ่งคำ ก็ถูกค่ายกลเวทเข้าครอบคลุมในชั่วพริบตา ไอพลังดับสูญ ล้มลงแน่นิ่งกับพื้น สิ้นใจตายในทันที!

บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านไป

อานุภาพร้ายกาจของสัตว์ร้ายขั้นหลอมธาตุถูกกลวิธีของเฉินเยี่ยนซูกดข่มจนหมดสิ้น ทั้งหมดนี้เปี่ยมด้วยความพิศวงและสะเทือนขวัญ ทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานรอบข้างต่างหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายหยดลงมาช้า ๆ

"ทุกท่าน ไว้พบกันใหม่!"

เฉินเยี่ยนซูหัวเราะฮ่า ๆ เก็บซากสัตว์ร้ายโบราณ แล้วจากไปอย่างผึ่งผายโดยไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวางแม้แต่คนเดียว

หลังจากได้ประจักษ์ถึงกลวิธีอันเฉียบขาดปานสายฟ้าฟาดของเขา ทุกคนต่างพากันเงียบงัน ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง

หลังจากนั้น เฉินเยี่ยนซูก็ตระเวนไปตามรังต่าง ๆ ของสัตว์ร้ายขั้นหลอมธาตุ ทุกคราที่พบว่ามีศิษย์กำลังรุมล้อมโจมตีสัตว์ร้าย เขาก็จะสบโอกาสที่เหมาะเจาะแล้วลงมืออย่างเด็ดขาด

ด้วยการบำเพ็ญอันแข็งแกร่งและค่ายกลพิสดารในสมุดเล่มเล็ก เฉินเยี่ยนซูจึงมิเคยพลาดเป้าแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่รู้ตัวเลยว่า จำนวนสัตว์ร้ายขั้นหลอมธาตุที่ตายด้วยน้ำมือของเฉินเยี่ยนซู กลับมากกว่าเฉินป้าเทียนไปหนึ่งตัวแล้ว...