ตอนที่ 733 เข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีสำเร็จ

สัตว์ร้ายภายในถ้ำสวรรค์วิถีสังหารเกือบครึ่งค่อน ล้วนถูกสองพี่น้องคู่นี้สังหารจนสิ้น ศิษย์คนอื่นต่างทำหน้าบึ้งตึงอมทุกข์ ร้องโอดครวญในใจไม่หยุดหย่อน

"เฉินเยี่ยนซูผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ"

"แต่เมื่อเทียบกับเฉินป้าเทียน เจ้าหนูนี่นอกจากฝีมือแล้ว ความคิดอ่านยังสุขุมรอบคอบยิ่งกว่า"

"ทั้งที่มีพลังฝีมือเหนือชั้น ทว่าช่วงแรกกลับซ่อนคมไว้ รอจนสบโอกาสเหมาะจึงลงมืออย่างเด็ดขาด สังหารดับดิ้นในกระบวนเดียว ช่างน่าสะพรึงกลัวแท้จริง"

จี้เต้าซิวเบิกตากว้างเล็กน้อย เปี่ยมด้วยความทึ่ง ความประทับใจที่มีต่อเฉินเยี่ยนซูเปลี่ยนไปราวพลิกฝ่ามือ

แดนฟ้าหมานฮวางเต็มไปด้วยภยันตรายไร้สิ้นสุด จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง แม้จะมีพลังฝีมือแข็งแกร่ง ก็ยังมีโอกาสตกตายได้เช่นกัน

ต่อการกระทำอันรอบคอบของเฉินเยี่ยนซู จี้เต้าซิวจึงเห็นพ้องอย่างยิ่ง

เมื่อสัตว์ร้ายระดับจินตานสิบกว่าตัวในถ้ำสวรรค์สิ้นชีพลงทั้งหมด การทดสอบเข้าสำนักครั้งนี้ก็สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ

ทุกคนถูกส่งตัวกลับมายังลานกว้างอีกครั้ง บรรดาศิษย์ต่างพากันคิ้วขมวดหน้ามุ่ย สีหน้าหม่นหมอง โดยเฉพาะยามเห็นเงาร่างของสองพี่น้องเฉินเยี่ยนซูและเฉินป้าเทียน หลายคนถึงกับกัดฟันกรอด แววตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย

ทว่าแม้ภายนอกจะเป็นเช่นนั้น ในใจพวกเขากลับมีความโล่งอกอยู่ไม่น้อย ที่ตนมิได้ทอดร่างตายอยู่ที่นั่น เพียงแต่ในยามนี้ไม่อาจแสดงออกมาให้ผู้อื่นดูแคลนได้

ทว่าเมื่อเผชิญกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ ทั้งสองกลับทำราวกับมองไม่เห็น มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ยืนอยู่กับที่ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น

ขณะนี้ สายตาของพวกจี้เต้าซิวก็ทอดมองมาเช่นกัน แววตาเปี่ยมด้วยความพึงพอใจ นี่ต่างหากคือศิษย์ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีต้องการรับเข้าสำนัก ทั้งพลังฝีมือและอุปนิสัยใจคอจะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปมิได้

"เหล่ารุ่นเยาว์ การทดสอบสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว"

เสียงของจี้เต้าซิวก้องกังวานไปทั่วสารทิศ ดึงดูดความสนใจของศิษย์ทั้งหลายในที่นั้น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ลำดับต่อไป ทำการทดสอบรากวิญญาณ"

"ศิษย์ที่ถูกขานชื่อจงก้าวออกมาข้างหน้า เพียงวางมือลงบนศิลาทรงกลมก็พอ" ศิษย์สำนักคนหนึ่งก้าวขึ้นหน้า เริ่มขานชื่อทีละคน

"อวี้กงฉง รากวิญญาณไม้ระดับกลาง!"

"กู้ชิงซุน รากวิญญาณไฟระดับสูง"

"จินเป่า รากวิญญาณทองระดับกลาง"

......

เมื่อศิษย์แต่ละคนทยอยขึ้นสู่แท่น ทุกคนต่างเห็นว่ายามพวกเขาวางฝ่ามือลงบนศิลาทรงกลมเจ็ดสี พลันถูกคลุมด้วยพลังเวทอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่ง ประหนึ่งว่าทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขาถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น ไร้ซึ่งความลับใดให้ปกปิด

นอกเหนือจากการทดสอบพรสวรรค์แล้ว ก็ดั่งที่หรูถังกล่าวไว้ กฎเกณฑ์ข้อนี้ยังคัดกรองว่ามีขุมกำลังอื่นแฝงตัวเข้ามาปะปนหรือไม่

ในที่สุด ก็ถึงคราวที่เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูต้องขึ้นสู่แท่น

สีหน้าของทั้งคู่สงบนิ่งเป็นธรรมชาติ ก้าวขึ้นสู่แท่นเพื่อรับการทดสอบตามลำดับ

"เฉินป้าเทียน รากวิญญาณไฟระดับสุดยอด!"

"เฉินเยี่ยนซู รากวิญญาณน้ำระดับสุดยอด!"

ครั้นจี้เต้าซิวได้ยินผลการทดสอบ สีหน้าพลันสั่นไหว ประกายตาเจิดจ้า ท่าทีตระหนักแจ้งผุดขึ้นอย่างปิดไม่มิด "มิน่าเล่าเจ้าหนูสองคนนี้ถึงได้เก่งกาจปานนี้ ที่แท้ก็เป็นรากวิญญาณระดับสุดยอด..."

บรรดาศิษย์ใต้แท่นต่างมีสีหน้าหลากหลาย ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นความริษยาเลื่อมใส

จินเป่ายืนตะลึงอยู่กับที่ ตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ พลางพึมพำกับตนเองเสียงแผ่ว "ดูท่าครานี้ที่พ่ายแพ้แก่เงื้อมมือเฉินป้าเทียน ข้ามิได้แพ้อย่างอยุติธรรมเลย"

ทว่าหลังจากนั้น ดวงตาของเขากลับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ราวกับมิได้ติดใจเรื่องความพ่ายแพ้อีกต่อไป

จินเป่าลูบคลำแหวนเก็บของวงหนึ่งบนนิ้วมือ ตนยังติดค้างน้ำใจเฉินป้าเทียนผู้นั้นอยู่หนึ่งหน นับว่าเป็นมิตรภาพที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ย่อมไม่อาจปฏิบัติต่อเขาอย่างคับแคบได้

สายตาของเขาจึงทอดมองไปยังแท่นสูงอีกครา

"ขอแสดงความยินดีกับศิษย์ทุกท่านในที่นี้ ที่ผ่านการทดสอบ!"

จี้เต้าซิวขึ้นไปยืนบนแท่นสูงอีกครั้ง ประกาศขั้นตอนถัดไปอย่างเคร่งขรึม "ลำดับต่อไป พวกเจ้ายังต้องไปลงทะเบียนที่ตำหนักใหญ่เพื่อรับป้ายคำสั่ง กลายเป็นศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างเป็นทางการ"

"ส่วนเรื่องการกราบอาจารย์ ข้าจะนำผลการทดสอบไปรายงานต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ถึงเวลานั้นย่อมมีการตัดสินใจลงมาเอง" เขากำชับเสร็จสิ้น ก็ทะยานจากไปอย่างพลิ้วไหว แม้แต่เมฆหมอกยังถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า

จากนั้นกลุ่มศิษย์จึงถูกนำทางไปยังตำหนักใหญ่ของสำนัก ลงทะเบียนตัวตน จัดสรรถ้ำพำนัก และรับป้ายคำสั่ง

ครั้นทุกสิ่งเสร็จสิ้น เฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซูก็เดินเคียงข้างกัน เตรียมตัวกลับไปยังถ้ำพำนักของตน

ทว่า ณ เพลานี้เอง

"ศิษย์พี่ทั้งสองโปรดรอก่อน!"

เสียงร้อนรนสายหนึ่งพลันดังขึ้นจากด้านหลัง ปรากฏชายหนุ่มผู้สวมแหวนเก็บของเต็มสิบนิ้ว ทั่วทั้งร่างประดับประดาด้วยของวิเศษ วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามา

คนผู้นี้ก็คือจินเป่า!

เฉินป้าเทียนจำฐานะของอีกฝ่ายได้ในทันที สำหรับจินเป่าผู้นี้ เขาย่อมจำได้ฝังใจ

นอกจากเรื่องที่ทั้งสองปะทะกันในการทดสอบแล้ว ภาพเหตุการณ์ที่คนผู้นี้แจกจ่ายหินวิญญาณกลางลานกว้างอย่างมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยล้นฟ้านั้น จนถึงบัดนี้ก็ยังยากจะลืมเลือน

เฉินเยี่ยนซูสีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ลอบสังเกตการณ์ทุกสิ่งเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน

"ผู้น้อยจินเป่า คารวะศิษย์พี่ทั้งสอง!"

จินเป่าเดินมาหยุดตรงหน้าเฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซู ยังคงแผ่กลิ่นอายองอาจผึ่งผายออกมาแนะนำตนเอง ราวกับคุ้นชินกับการทำเช่นนี้เป็นนิจ

เฉินป้าเทียนผ่อนคลายความระแวดระวังลงเล็กน้อย มองไปยังจินเป่า ในใจสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายมิได้มีเจตนาร้าย

"ฮ่าๆ ที่แท้ก็ศิษย์น้องจินนี่เอง" เฉินป้าเทียนหัวเราะเสียงก้อง ในใจมิได้รู้สึกกระอักกระอ่วนหรือถือสาเรื่องที่เคยลงมือใส่เขาแม้แต่น้อย ท่าทางดูเปิดเผยตรงไปตรงมา

ดวงตาของจินเป่าทอประกายขึ้นเล็กน้อย ดูท่าคนผู้นี้จะมิได้เข้าถึงยากอย่างที่คิด ผิดกับคราแรกที่พบกันในถ้ำสวรรค์วิถีสังหารโดยสิ้นเชิง

เขาประสานมือหัวเราะเสียงก้องเช่นกัน "ศิษย์พี่ทั้งสอง พวกท่านแสดงฝีมือในการทดสอบได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ผู้น้อยเลื่อมใสจริงๆ"

กล่าวจบ จินเป่าก็เผยสีหน้าชื่นชม มุมปากประดับรอยยิ้ม ท่าทางดูสุขุมแก่แดดประหนึ่งผู้อาวุโสกำลังเอ่ยชมคนรุ่นหลัง ชวนให้ผู้คนอดขบขันมิได้

"ล้อเล่นแล้ว เรื่องเล็กน้อยมิควรค่าแก่การเอ่ยถึงหรอก" เฉินป้าเทียนโบกมือ ทว่ากลับยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

จินเป่าหัวเราะหึๆ พลางหยิบแหวนเก็บของวงหนึ่งออกมา ยื่นให้เฉินป้าเทียนพร้อมอธิบายว่า "นี่คือหินวิญญาณส่วนหนึ่งที่ข้าพกติดตัว ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ท่านละเว้นชีวิต"

"ศิษย์น้องจินเป่า น้ำใจของเจ้าพวกเรารับไว้ด้วยใจ ขอบใจมาก" เฉินป้าเทียนยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ แต่ก็มิได้ยื่นมือไปรับไว้

เฉินเยี่ยนซูก็พยักหน้าเช่นกัน แสดงท่าทียอมรับในตัวจินเป่าขึ้นมาบ้าง

จินเป่าได้รับการตอบรับเช่นนั้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยว่า "หวังว่าภายหน้าพวกเราจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ในแดนฟ้าหมานฮวางแห่งนี้ การผูกมิตรย่อมยากกว่าสร้างศัตรูนัก"

เฉินป้าเทียนยิ้มพลางพยักหน้า รู้สึกชื่นชมในความใจกว้างและความจริงใจของจินเป่า "ย่อมเป็นเช่นนั้น"

"เช่นนั้นต่อไปพวกเราก็คือสหายกัน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก แต่ละสายวิชาปะปนซับซ้อน หากพวกท่านมีเรื่องยากลำบากอันใด จงเรียกหาข้าได้"

สายตาของจินเป่าพลันมุ่งมั่น กลิ่นอายความมั่งคั่งดั่งคหบดีใหญ่แผ่ซ่านออกมาโดยไม่รู้ตัว "ข้าจินเป่าเองก็พอมีเบื้องหลังอยู่บ้าง ทั้งยังรับหน้าจัดการเรื่องราวได้ แม้เพลานี้จะอยู่เพียงขั้นสร้างฐาน แต่หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล"

"เช่นนั้นก็ต้องขอบใจศิษย์น้องจินแล้ว"

เฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซูสบตากันช้าๆ ต่างเผยรอยยิ้มพลางประสานมือคารวะตอบเขา

"ฮ่าๆ เช่นนั้นข้าไม่รบกวนศิษย์พี่ทั้งสองแล้ว ไว้วันหน้าค่อยพบกันใหม่"

"ได้! ศิษย์น้องจินเดินระวังด้วย แล้วแหวนเก็บของเล่า?"

"ศิษย์พี่ป้าเทียน รับไว้เถิด ขาดเหลือทรัพยากรบำเพ็ญเซียนสิ่งใดก็บอกข้าได้ หากไม่รับไว้ก็ถือว่าไม่ไว้หน้าจินเป่าผู้นี้แล้ว!"

เสียงทุ้มกังวานของจินเป่าดังก้อง ร่างของเขาเดินมุ่งหน้าไปอีกทางหนึ่งแล้วโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย "ข้าไปล่ะ!"

ต่อเรื่องนี้ เฉินเยี่ยนซูเพียงยิ้มบางๆ มิได้เอ่ยสิ่งใด จากนั้นพวกเขาก็เดินเคียงคู่กันไปตามเส้นทางสายเล็กในหุบเขา มุ่งหน้ากลับสู่ถ้ำพำนักของตน เริ่มต้นชีวิตการเป็นศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีอย่างเป็นทางการ