ตอนที่ 734 โชคหรือเคราะห์ ล้วนปล่อยไปตามวาสนา

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีงดงามประหนึ่งภาพวาดแดนเซียน ท่ามกลางขุนเขาสีมรกตและสายน้ำใสกระจ่าง ยอดเขาเขียวชอุ่มตระหง่านง้ำอย่างผึ่งผาย

ที่นี่คือสถานที่ตั้งถ้ำพำนักของเหล่าศิษย์รับใหม่

ใต้เชิงเขามีชีพจรปราณขั้นห้าทอดยาวคดเคี้ยว ไอปราณเข้มข้นถึงขีดสุด มวลพฤกษาบุปผาทั่วทั้งขุนเขาที่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากไอปราณต่างแปรเปลี่ยนเป็นวิเศษพิสดาร นานๆ ครั้งยังแลเห็นสัตว์วิญญาณวิ่งผ่านไปมา

เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูนั่งอยู่บนโขดหินใหญ่ก้อนหนึ่ง พลางเงยหน้าทอดมองท้องฟ้า สายลมบริสุทธิ์พัดผ่านผิวกาย นำพากลิ่นหอมของมวลดอกไม้และเสียงนกขับขานมาเป็นระลอก อากาศอบอวลไปด้วยไอเย็นสบายใจ

"เยี่ยนซู เจ้าว่าพวกเราก็เข้าสำนักมาได้หลายวันแล้ว เหตุใดเหล่าสวินกับบรรพชนวัวถึงยังไม่ออกคำสั่งเสียที"

เฉินป้าเทียนเอ่ยถามด้วยความสับสนระคนสงสัย เขาเด็ดต้นหญ้ามาคาบไว้ในปากอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเอนกายนอนลงไป

นับแต่เข้าสำนักมาจนถึงบัดนี้ เวลาก็ล่วงเลยไปหลายวันแล้ว

อาจเพราะได้รับอิทธิพลจากนิสัยของเฉินสวิน นอกจากบำเพ็ญเพียรเป็นครั้งคราวแล้ว เวลาส่วนใหญ่พวกเขาทั้งสองจึงชอบมายังที่แห่งนี้ เพื่อชมทัศนียภาพ รับลมเขา และพูดคุยถึงเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อไป

เพียงแต่เนิ่นนานถึงเพียงนี้ยังไม่ได้รับคำสั่งของเฉินสวิน เฉินป้าเทียนจึงรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง

"การที่พวกเราเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือการยกระดับตบะ เรื่องอื่นไม่ต้องคิดมากไปหรอก"

เฉินเยี่ยนซูไม่รู้ว่าไปหยิบตำรามาจากที่ใด เขานั่งอยู่ด้านข้าง พลางเปิดอ่านไปยิ้มไปพลาง "รอจนพวกเรายืนหยัดได้อย่างมั่นคง และสบโอกาสเหมาะ ย่อมถึงเวลาที่พวกเขาจะบอกพวกเราเอง"

เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของเฉินเยี่ยนซู เฉินป้าเทียนก็พยักหน้ารับ คล้ายคลายความกังวลลงได้บ้าง เขาแหงนหน้ามองขอบฟ้าแล้วจมดิ่งสู่วังวนความคิด

……

ตะวันลับฟ้าขอบฟ้าสาง กาลเวลาผันผ่านอย่างเร่งรีบ ประหนึ่งสายฝนพรำในฤดูใบไม้ผลิที่โปรยปรายไร้สรรพเสียง และคล้ายดั่งสายลมหนาวเหน็บในฤดูเหมันต์ที่พัดพาให้สรรพสิ่งร่วงโรย

หนึ่งเดือนให้หลัง

ด้วยรากปราณขั้นสุดยอดของทั้งสอง ประกอบกับความช่วยเหลือของหรูถัง พวกเขาจึงได้กราบเข้าเป็นศิษย์ในสำนักของชิวไห่ผิง ผู้ไร้เทียมทานอันดับหนึ่งในขั้นเลี่ยนซวีได้สำเร็จ

นับแต่นั้น ฐานะและตำแหน่งของพวกเขาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีจึงเริ่มมั่นคงขึ้นเป็นลำดับ

หากกล่าวถึงชิวไห่ผิง เส้นทางการบำเพ็ญเซียนชั่วชีวิตของเขาก็นับว่าเป็นตำนานบทหนึ่ง

ในอดีตเขาเคยเป็นผู้บำเพ็ญที่ถูกดินแดนศักดิ์สิทธิ์มองข้าม ด้วยเหตุที่มีรากปราณคู่ธาตุน้ำและไฟซึ่งหักล้างขัดแย้งกันเอง

ไอวิญญาณทั้งสองสายในชีพจรลมปราณมักจะปะทะกัน หากเบาก็ธาตุไฟเข้าแทรก หากหนักก็ร่างระเบิดดับสูญ การบำเพ็ญจึงยากเย็นเข็ญใจแสนสาหัส

ทว่า จิตเต๋าของเขากลับแน่วแน่มั่นคงยิ่ง เพื่อแสวงหาวิถีเซียนจึงมิหวั่นเกรงต่อความเป็นความตาย เขาพลิกอ่านคัมภีร์โบราณนับไม่ถ้วน ออกจากสำนักเดินทางท่องยุทธภพ กระทั่งควบแน่นจินตานธาตุน้ำและไฟอันแสนพิเศษขึ้นมาได้สำเร็จในที่สุด

หลังผ่านพ้นขวากหนามและความทุกข์ยาก ในที่สุดเขาก็หวนคืนสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ได้รับการสนับสนุนด้วยทรัพยากรมากมายและการจับตามอง จนกลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่ผู้คนทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างให้ความสนใจ

นับแต่นั้นมา ชิวไห่ผิงก็ทะยานขึ้นสู่ท้องนภาดุจพญาอินทรี

ธาตุน้ำและไฟในร่างของเขามิเพียงรักษาสมดุลอันแปลกประหลาดไว้ได้ แต่ยังทำให้พลังต่อสู้ของเขาเหนือล้ำกว่าผู้บำเพ็ญในระดับเดียวกันไปไกลโข

ต่อมาเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งร้อยปี ก็ทะลวงด่านบำเพ็ญรวดเดียวจนถึงขั้นเลี่ยนซวีจุดสูงสุด การเลื่อนขั้นสู่ขั้นเหอเต้าจึงอยู่เพียงแค่เอื้อม

ที่สำคัญคือ ชิวไห่ผิงและหรูถังต่างเป็นศิษย์ในสายของเสิ่นซื่อ ทั้งสองคนจึงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันอยู่บ้าง

ดังนั้นการที่เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูกราบเข้าเป็นศิษย์ของเขา จึงเป็นผลดีต่อหรูถังเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน

ในวันนี้ ท้องนภาสีครามกระจ่างใสดั่งเพิ่งถูกชะล้าง แสงสุริยาทอประกายเจิดจรัสอาบชโลมผืนปฐพี

ยามนี้ ณ อาณาบริเวณที่ตั้งของชีพจรปราณขั้นสองแห่งหนึ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี มียอดเขาสูงตระหง่านที่ถูกเมฆหมอกโอบล้อมลูกหนึ่ง

ยอดเขาลูกนี้มีนามว่ายอดเขาสุ่ยเหยียน สูงตระหง่านราวร้อยจ้าง สูงชันโอ่อ่า บนเขามีพฤกษาโบราณเสียดฟ้า กิ่งก้านสาขาเขียวชอุ่มหนาทึบ เปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิต ดูเจริญรุ่งเรืองยิ่งนัก

ยอดเขาแห่งนี้ก็คือลานเต๋าของชิวไห่ผิง ยอดฝีมืออันดับหนึ่งในขั้นเลี่ยนซวีแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี

หลายปีมานี้เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูจึงพำนักบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่เรื่อยมา กาลเวลาผ่านไปพริบตาเดียว นับตั้งแต่พวกเขาเข้าสู่สำนักจนถึงบัดนี้ ก็ล่วงเลยไปสามปีแล้ว

การบำเพ็ญของทั้งสองยกระดับจากขั้นสร้างฐานช่วงต้นขึ้นสู่ขั้นสร้างฐานช่วงท้าย และด้วยพรสวรรค์อันน่าตกตะลึง ชิวไห่ผิงจึงชื่นชมพรสวรรค์ของพวกเขายิ่งนัก

และในขณะที่ทั่วทั้งยอดเขายังคงสงบเงียบสันติเช่นวันวานอยู่นั้น

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งพลันแผ่ออกมาจากภายในถ้ำพำนักของเฉินป้าเทียน มันขยายตัวอย่างรวดเร็วจนเข้าปกคลุมทั่วทั้งยอดเขา

กลางพงไพร เหล่าวิหคและสัตว์ป่านับไม่ถ้วนต่างตื่นตระหนกขวัญผวา พากันวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง

ศิษย์ทั่วทั้งยอดเขาต่างไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ล้วนเผยสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ

ยังมิทันที่ทุกคนจะได้สติ เสาแสงเจิดจ้าสายหนึ่งพลันพวยพุ่งทะยานสู่ท้องนภา เสียบทะลวงมวลเมฆ ชี่วิญญาณโดยรอบพากันควบแน่นหลั่งไหลเข้ามา ประหนึ่งเผาผลาญฟ้าต้มเดือดสมุทร กลายเป็นทะเลเพลิงผืนหนึ่งกลางความว่างเปล่า ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

"นี่... นิมิตฟ้าดินนี้มาจากยอดเขาสุ่ยเหยียน!"

"หรือว่าชิวไห่ผิงทะลวงสู่ขั้นเหอเต้าแล้ว?"

ชั่วพริบตา ขุนเขารอบข้างหลายลูกพลันคึกคักอย่างยิ่ง เหล่ายอดฝีมือต่างตกตะลึงคลางแคลงใจ คาดเดากันไปต่างๆ นานา

ทว่าในยามนี้ ชิวไห่ผิงเองก็มึนงงไปหมดเช่นกัน เขาตื่นขึ้นจากการกักตน และสัมผัสได้ถึงทุกสิ่งในทันที จึงกำหนดเป้าหมายไปยังถ้ำพำนักของเฉินป้าเทียนโดยพลัน จิตใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง

"เจ้าตัวน้อยนี่กำลังทำอันใดอยู่กันแน่ เหตุใดจึงก่อให้เกิดความปั่นป่วนของฟ้าดินใหญ่หลวงถึงเพียงนี้!"

สีหน้าของชิวไห่ผิงแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน เขาเปิดใช้งานค่ายกลพิทักษ์ในทันที เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ยอดเขาพังทลายเสียหายจากปรากฏการณ์ประหลาดที่เฉินป้าเทียนก่อขึ้น

ทว่าเรื่องทั้งหมดนี้ เฉินป้าเทียนกลับหาได้รับรู้ไม่ สองตาของเขาปิดสนิท กลิ่นอายเลือนราง พวยเปลวเพลิงอันน่าสะพรึงกลัวสายแล้วสายเล่าหมุนวนรอบกาย แผดเผาทุกสรรพสิ่ง จมดิ่งสู่สภาวะพิเศษ

ณ เทือกเขาว่านโซ่วในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีอันไกลโพ้น

"หืม? เกิดเรื่องอันใดขึ้น?"

ภายในเถาฮวาหยวน ร่างจริงของเฉินสวินก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบตรวจสอบในทันที

"โฮ่ วัวเฒ่า มีเรื่องประหลาดแล้วสิ..."

เฉินสวินขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง เขาตรวจตราดูทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียดเพื่อค้นหาสาเหตุ

"มอ? มอ!" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูก กระตุ้นพลังแห่งกฎเกณฑ์เบญจธาตุ เริ่มหยั่งคำนวณดูว่าค่ายกลมีปัญหาอันใดหรือไม่

"มอ มอ มอ!"

ทันใดนั้น วัวดำใหญ่คล้ายค้นพบบางสิ่งที่เหลือเชื่อ ดวงตาวัวเบิกกว้าง มันเอาหัวดุนเฉินสวินแล้วร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

"เจ้าจะบอกว่าค่ายกลเกิดความเปลี่ยนแปลงงั้นหรือ?"

"มอ!"

วัวดำใหญ่ผงกศีรษะลงอย่างหนักแน่น จากนั้นจึงถ่ายทอดสถานการณ์อย่างละเอียดรอบหนึ่ง

เฉินสวินตกใจเป็นอันมาก พบว่าค่ายกลภายในร่างของหุ่นเชิดเซียนกลับเกิดการกลายพันธุ์ขึ้น และเริ่มหมุนย้อนกลับได้เอง

เนื่องจากยามหลอมสร้างหุ่นเชิดเซียนในตอนแรก ค่ายกลภายในล้วนประทับโดยวัวดำใหญ่

และค่ายกลของวัวดำใหญ่ โดยพื้นฐานแล้วล้วนวิวัฒนาการมาจากกฎเกณฑ์เบญจธาตุ ดังนั้นค่ายกลในร่างหุ่นเชิดเซียน แม้จะแปรเปลี่ยนไปนับหมื่น แต่ก็มิอาจพ้นแก่นเดิม โดยเนื้อแท้แล้วยังคงเป็นค่ายกลเบญจธาตุ

ค่ายกลนี้หลอมรวมเข้ากับเรือนร่างเนิ่นนานแล้ว เทียบเท่ากับเส้นชีพจรในกายของผู้บำเพ็ญ มีหน้าที่ดูดซับ หลอมสกัด และกักเก็บชี่วิญญาณ

นึกไม่ถึงว่ายามนี้จะหมุนย้อนกลับกะทันหัน ก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่เป็นทอดๆ ทำให้เรือนร่างเกิดความเปลี่ยนแปลง วัวดำใหญ่เองก็ตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

หลังจากที่ทั้งสองหยั่งคำนวณและเฝ้าสังเกตอย่างต่อเนื่อง

ครู่ใหญ่ผ่านไป แววตาของเฉินสวินพลันสว่างวาบ เขากล่าวเสียงขรึมว่า "เป็นพลังเบญจธาตุย้อนกลับ!"

"มอ?" วัวดำใหญ่ตกใจ ดวงตาวัวเบิกกว้าง มันนึกถึงพลังเบญจธาตุย้อนกลับอันพิลึกกึกกือในสายแร่ศิลาเหยาเทียนฮั่งขึ้นมาได้

พลังเบญจธาตุย้อนกลับดั่งหนอนชอนกระดูก หลอมรวมเข้าสู่กฎเกณฑ์เบญจธาตุของพวกตน มิอาจขัดเกลาทำลายหรือขจัดออกไปได้ จึงถูกพวกตนสะกดข่มไว้มาโดยตลอด

ทว่าในยามนี้พลังสายนี้อ่อนโทรมเบาบางยิ่งนัก มิได้แสดงความผิดปกติหรือภัยอันตรายใดๆ ออกมา จึงถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลังไปเสียนาน

นึกไม่ถึงว่าพลังเบญจธาตุย้อนกลับจะหลอมรวมเข้าไปด้วยในยามที่พวกเขาหลอมสร้างหุ่นเชิดเซียน แปรเปลี่ยนค่ายกลเบญจธาตุข้างในอย่างแนบเนียนทีละน้อย จนทำให้มันหมุนย้อนกลับ พลิกผันทุกสิ่งทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง

ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ หากปล่อยให้ดำเนินต่อไป แม้แต่เฉินสวินก็ยังมิอาจหยั่งคำนวณได้ว่าเบื้องหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้น

"มอ!" วัวดำใหญ่ส่งเสียงร้องทุ้มต่ำ คล้ายกำลังเอ่ยถามเฉินสวินว่าควรจัดการอย่างไรดี

พวกเขาสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของหุ่นเชิดเซียนจากระยะไกลผ่านตราประทับในร่างมันได้ แต่หากต้องการหลอมสร้างค่ายกลภายในขึ้นมาใหม่เพื่อแก้ไขสิ่งที่ผิดเพี้ยนให้กลับคืนสู่ความถูกต้อง ย่อมมิอาจกระทำจากระยะไกลได้ มีเพียงให้หุ่นเชิดเซียนเดินทางกลับมาเอง หรือไม่พวกเขาก็ต้องลอบเร้นเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อสะสางด้วยตนเอง

สีหน้าของเฉินสวินแปรเปลี่ยนไปมา มิได้ตอบคำในทันที เห็นได้ชัดว่าชั่วระยะเวลานี้ แม้แต่เขาก็ยังตัดสินใจมิถูกอยู่บ้าง

ใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ เขาจึงเอ่ยเสียงขรึมว่า "พวกเรารอดูความเปลี่ยนแปลงไปก่อน!"

"มอ?"

ต่อการตัดสินใจนี้ วัวดำใหญ่เอียงคอ ไม่ค่อยเข้าใจอยู่บ้าง

เฉินสวินเอ่ยความคิดในใจออกมา "เหล่าหนิว พลังเบญจธาตุย้อนกลับประหลาดพิกลยิ่ง ยามนี้พวกเรารู้เพียงว่ามันคือสภาวะย้อนกลับของพลังเบญจธาตุ ทว่าอานุภาพด้านอื่นกลับมิรู้เลยแม้แต่น้อย ไม่แน่ว่าความเปลี่ยนแปลงของหุ่นเชิดเซียน... อาจทำให้พวกเราเข้าใจพลังชนิดนี้ลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น"

"ยิ่งไปกว่านั้น หากทุกสรรพสิ่งล้วนอยู่ในการควบคุม มิใช่ว่าน่าเบื่อหน่ายเกินไปหรอกหรือ"

"จะเป็นวาสนาหรือเคราะห์ภัย ล้วนปล่อยให้เป็นไปตามบุพเพเถิด บางทีนี่อาจเป็นวาสนาครั้งใหญ่สำหรับป้าเทียนกับเยี่ยนซูก็เป็นได้ ใครจะรู้เล่า"

"มอ!"

วัวดำใหญ่ผงกศีรษะ เห็นพ้องกับความคิดของเฉินสวิน

ด้วยเหตุนี้พวกมันจึงสงบใจลง ลอบสังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามครรลองธรรมชาติ