ตอนที่ 735 กำเนิดพลังเบญจธาตุย้อนฟ้าดิน

ยอดเขาสุ่ยเหยียน ภายในถ้ำพำนักของเฉินป้าเทียน

เมื่อกาลเวลาผันผ่าน ปรากฏการณ์ฟ้าดินอันแปลกประหลาดค่อยๆ สลายไป หลงเหลือเพียงเปลวเพลิงที่โอบล้อมรอบกายเฉินป้าเทียนอยู่บางส่วนเท่านั้น

ทว่ารูปลักษณ์ของเปลวเพลิงเหล่านี้กลับประหลาดพิกล สีสันของมันเหมือนกับไอพลังเบญจธาตุย้อนกลับที่เคยพบ ณ สายแร่เทียนฮั่งในคราวนั้นไม่มีผิดเพี้ยน อีกทั้งยังค่อยๆ กลายสภาพเป็นสีน้ำตาลแดงอย่างน่าอัศจรรย์

นอกจากนี้ เพลิงนั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังลุกไหม้ ทว่ากลับมิได้แผ่ไอร้อนระอุออกมาแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้ามกลับแฝงความเย็นเยียบ ราวกับเปี่ยมไปด้วยพลังกลืนกินชนิดหนึ่ง

พืชพรรณรอบด้านเหี่ยวเฉาลงในพริบตา พลังชีวิตภายในถูกกลืนกินและหลอมสลาย แปรเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตาเดียว

แม้ว่าชิวไห่ผิงจะกระตุ้นค่ายกลคุ้มครองแล้ว ทว่าไม้ดอกไม้ประดับและต้นไม้ใหญ่บนยอดเขากว่าครึ่งยังคงเหี่ยวแห้ง สมุนไพรวิญญาณนับไม่ถ้วนเหือดหาย พลังชีวิตถูกสูบไปจนสิ้น

พลังชีวิตเหล่านี้กลายเป็นโอสถหล่อเลี้ยง ด้านหนึ่งปรับเปลี่ยนกายหุ่นเชิดเซียนของเฉินป้าเทียน อีกด้านหนึ่งก็คอยบำรุงพลังเบญจธาตุย้อนกลับ

ครั้นค่ายกลห้าธาตุกลับตาลปัตรอย่างสมบูรณ์ ปราณวิญญาณทั้งหมดล้วนถูกแปรสภาพ เส้นชีพจรทั่วร่างเต็มไปด้วยพลังเบญจธาตุย้อนกลับสีน้ำตาลแดง

รากปราณเทียมที่เดิมทีวิวัฒนาการมาจากพลังห้าธาตุ ภายใต้อิทธิพลของพลังเบญจธาตุย้อนกลับ กลับให้กำเนิดรากปราณที่แท้จริงขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ และหลอมรวมเข้ากับเฉินป้าเทียนอย่างสมบูรณ์

ทว่ารากปราณนี้กลับแตกต่างจากรากปราณทั่วไป มันเกิดการกลายพันธุ์ แฝงพลังกลืนกินอันประหลาดพิกลที่วิวัฒนาการมาจากพลังเบญจธาตุย้อนกลับ

ยามนี้หากจะเรียกว่ารากปราณเบญจธาตุย้อนกลับกลายพันธุ์คงเหมาะสมยิ่งกว่า

เนิ่นนานเข้า เมื่อร่างหุ่นเชิดเซียนแปรเปลี่ยนเป็นกายเบญจธาตุย้อนกลับโดยสมบูรณ์ การกลายพันธุ์จึงยุติลง เปลวเพลิงสีน้ำตาลแดงรอบกายที่แฝงพลังเบญจธาตุย้อนกลับพลันหดตัวกลับคืนสู่ภายในร่างจนหมดสิ้น

เฉินป้าเทียนค่อยๆ ได้สติฟื้นคืนมา แววตาของเขาฉายความเลื่อนลอยสับสนอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

ยังมิทันที่เขาจะได้ตรวจดูสภาพร่างกาย ร่างสายหนึ่งที่เปี่ยมด้วยไอพลังน่าเกรงขามไร้สิ้นสุดก็เหยียบเวหาเข้ามา ปรากฏกายขึ้นข้างกายเฉินป้าเทียน

"ท่านอาจารย์!" เมื่อเห็นผู้มาเยือน เฉินป้าเทียนจึงลุกขึ้นประสานมือคารวะ

"ไม่ต้องมากพิธี"

ชิวไห่ผิงพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะแผ่จิตสำนึกออกมาอย่างต่อเนื่อง ตรวจสอบร่างกายของเฉินป้าเทียนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทุกซอกทุกมุมทั้งภายนอกและภายในจนถี่ถ้วนรอบหนึ่ง

ครู่ต่อมา ชิวไห่ผิงก็ยอมละมือ

ด้วยระดับพลังของเขา กลับมิอาจล่วงรู้สิ่งใดได้เลย ทั้งยังมองไม่ออกถึงต้นสายปลายเหตุแม้แต่น้อย

ในสายตาของเขา นอกจากกลิ่นอายของเฉินป้าเทียนที่ผิดแผกไปบ้างแล้ว ส่วนอื่นก็มิได้มีความเปลี่ยนแปลงอันใดเลย

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? นิมิตประหลาดเมื่อครู่เห็นชัดว่าสะเทือนเลื่อนลั่นปานนั้น ย่อมมิใช่เรื่องลวงตาเป็นแน่ แต่ไฉนเจ้าเด็กนี่ถึงไม่มีความเปลี่ยนแปลงอันใดเลยเล่า?"

ชิวไห่ผิงขมวดคิ้วมุ่นยิ่งขึ้น ภายในใจเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย

ส่วนเฉินป้าเทียนเมื่อถูกสายตาคู่นั้นจับจ้องก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ราวกับทั่วทั้งร่างมิอาจซุกซ่อนความลับใดไว้ได้ จนอดมิได้ที่จะตึงเครียดขึ้นมา

"หรือว่าฐานะหุ่นเชิดเซียนจะถูกเปิดโปงแล้ว?" พอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเฉินป้าเทียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่เขากำลังเตรียมพร้อมจะลงมือและหลบหนีไปจากที่นี่ทุกเมื่อนั้น

เฉินเยี่ยนซูก็พลันเดินเข้ามาจากภายนอกถ้ำพำนัก

"ท่านอาจารย์!" เขาคารวะชิวไห่ผิงก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นส่งสายตาให้เฉินป้าเทียน แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "ป้าเทียน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"

"ข้าไม่เป็นไร!"

เฉินป้าเทียนส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง บ่งบอกว่าตนเองก็ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

เมื่อเห็นท่าทีสงบเยือกเย็นของเฉินเยี่ยนซู เขาก็รู้ได้ทันทีว่าที่ชิวไห่ผิงมาที่นี่มิใช่เพราะฐานะถูกเปิดโปง ในใจจึงคลายกังวลลงไปมาก

หลังการสนทนา เขาจึงได้รู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ถึงกับอ้าปากค้างตาค้าง "ให้ตายสิ ข้าเพียงปิดด่านบำเพ็ญเท่านั้น ตอนนั้นในหัวว่างเปล่าปลอดโปร่ง รับรู้เพียงทั่วร่างร้อนรุ่มดั่งถูกหลอมสร้างใหม่อยู่ในเตาหลอม มิได้ล่วงรู้ถึงสรรพสิ่งภายนอกแม้แต่น้อย..."

เฉินป้าเทียนบรรยายสภาพการณ์ของตนเมื่อครู่ออกมาตามความจริง มิได้ปิดบังแม้แต่น้อย

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็พักผ่อนให้ดีสักระยะเถิด! หากรู้สึกไม่สบายตรงไหน ให้รีบมาหาข้าทันที"

ชิวไห่ผิงดูออกว่าอีกฝ่ายมิได้คล้ายกำลังโป้ปด ปลอบประโลมไปสองสามประโยคแล้วจึงจากไป

ภายในถ้ำพำนักจึงเหลือเพียงเฉินเยี่ยนซูที่ยังคงอยู่

ทั้งสองสบตากัน ครั้นแน่ใจว่าชิวไห่ผิงเดินไปไกลแล้ว ก็ส่งกระแสจิตผ่านตราประทับห้าธาตุในทันที ร้องเรียกเฉินสวินและวัวดำใหญ่

"ผู้เฒ่าสวิน บรรพชนวัว!" เฉินป้าเทียนรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งต่อความเปลี่ยนแปลงที่มิอาจหยั่งรู้ จึงใคร่อยากได้คำตอบ

น้ำเสียงราบเรียบของเฉินสวินดังก้องในห้วงความคิดของพวกเขา "ทั้งหมดล้วนเกิดจากพลังเบญจธาตุย้อนกลับ"

"พลังเบญจธาตุย้อนกลับหรือ?" เฉินป้าเทียนและเฉินเยี่ยนซูตกใจ ในใจยิ่งทวีความสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเรื่องนี้

เฉินสวินมิได้ปิดบัง บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสายแร่เทียนฮั่งและพลังเบญจธาตุย้อนกลับไปตามความเป็นจริง

ทั้งสองจึงเข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุ ไม่อาจหักห้ามความกังวลได้ "ผู้เฒ่าสวิน หากเป็นไปตามที่ท่านกล่าว ตอนนี้ข้าแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทุกสิ่งในร่างกายล้วนเปลี่ยนเป็นพลังเบญจธาตุย้อนกลับหมดแล้วหรือ?"

"ถูกต้อง มิใช่เพียงเจ้าเท่านั้น หลังจากการตรวจสอบของข้ากับวัวเฒ่า ภายในกายของเยี่ยนซูก็กำลังเกิดการแปรเปลี่ยนเช่นกัน"

เฉินสวินหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายแสงวาบผ่านม่านตา "ค่ายกลเริ่มหมุนย้อนแล้ว อีกไม่นานก็จะเป็นเหมือนกับเจ้า กลายสภาพเป็นกายาเบญจธาตุย้อนกลับโดยสมบูรณ์"

เมื่อล่วงรู้ข่าวนี้ สีหน้าของเฉินเยี่ยนซูก็เปลี่ยนไป ไม่อาจสงบจิตใจได้อีก รู้สึกขมขื่นอยู่ภายใน

"ผู้เฒ่าสวิน เช่นนั้นตอนนี้ข้าควรทำอย่างไรดี?"

"ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ"

เฉินสวินกล่าวแผ่วเบา บอกพวกเขาว่านี่คือการตัดสินใจหลังหารือร่วมกับวัวเฒ่าแล้ว จากนั้นก็มิได้อธิบายสิ่งใดอีก ทิ้งไว้เพียงคนทั้งสองที่ยืนเหม่อลอยอยู่กับที่

เนิ่นนานผ่านไป ทั้งสองจึงถอนจิตสำนึกออกจากห้วงความคิด สูดลมหายใจเข้าลึก

ชั่วขณะนั้น พวกเขายังยากจะยอมรับความเปลี่ยนแปลงของตนเอง ถ้ำพำนักตกอยู่ในความเงียบงันชั่วครู่

เมื่อได้สติ เฉินป้าเทียนมีสีหน้าซับซ้อน อารมณ์ค่อนข้างหนักอึ้ง แฝงความขมขื่นอยู่จาง ๆ เขามองไปยังเฉินเยี่ยนซู ลังเลคล้ายอยากกล่าวทว่าหยุดไว้ "เยี่ยนซู พวกเรา..."

"ป้าเทียน ไม่ต้องคิดมาก ผู้เฒ่าสวินกับบรรพชนวัวกล่าวแล้ว ขอเพียงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติก็พอ"

เฉินเยี่ยนซูถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าเขาแฝงความหม่นหมอง ก้นบึ้งดวงตามีความสับสนที่พบเห็นได้ยาก ทว่ายังคงฝืนยิ้มปลอบประโลมเฉินป้าเทียน มิให้อีกฝ่ายต้องกังวล

เฉินป้าเทียนพยักหน้าเงียบ ๆ มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เขารู้ว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงเผชิญหน้าอย่างเปิดอก

"เยี่ยนซู หรือว่าพวกเรามาประลองกันสักตั้งดีหรือไม่? ผู้เฒ่าสวินมิได้บอกหรอกหรือว่า พลังเบญจธาตุย้อนกลับนี้อาจเป็นวาสนาครั้งหนึ่ง"

เมื่อคิดตก เฉินป้าเทียนก็อารมณ์ดีขึ้นมากในทันใด เขามองเฉินเยี่ยนซูอีกคราแล้วหัวเราะ "พอดีข้าอยากลองดูอานุภาพของพลังเบญจธาตุย้อนกลับนี้ ทั้งถือโอกาสให้เจ้าได้สร้างความคุ้นเคยกับพลังเวทชนิดนี้ล่วงหน้าด้วย"

"ตกลง!" เฉินเยี่ยนซูปัดเป่าความหม่นหมองทิ้งไป ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

ทั้งสองก้าวออกจากถ้ำพำนัก หาพื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง ทั่วร่างเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ พุ่งเข้าปะทะกันอย่างไม่เกรงใจ

เพื่อสัมผัสถึงอานุภาพที่แท้จริงของพลังเบญจธาตุย้อนกลับ พวกเขามิได้ใช้สมบัติวิเศษ แต่โคจรพลังวิญญาณ ร่ายวิชาคาถาเข้าฟาดฟัน

"สู้!" เฉินป้าเทียนตะโกนก้อง ทั่วกายเปล่งประกาย พลังงานสีน้ำตาลแดงพวยพุ่งออกจากร่าง หลอมรวมสู่หมัดและฝ่ามือ

เขาซัดฝ่ามือใส่ความว่างเปล่า พลังเบญจธาตุย้อนกลับสีน้ำตาลแดงแปรเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงลุกโชน แผดเผาสรรพสิ่ง ท้ายที่สุดควบแน่นเป็นมังกรเพลิงตัวหนึ่ง พุ่งเข้ากลืนกินเฉินเยี่ยนซู

เฉินเยี่ยนซูมีสีหน้าสุขุมเยือกเย็น เขาขยับจิตคิด ลมปราณวิญญาณธาตุน้ำสายแล้วสายเล่าหมุนวนรอบกาย หลอมรวมเป็นม่านหมอกตลบอบอวล

"ฟาดฟัน!"

เสียงตวาดดังขึ้น ม่านหมอกม้วนตัว ควบแน่นกลายเป็นหยดน้ำ

หยดน้ำนับไม่ถ้วนเปี่ยมด้วยลมปราณวิญญาณอันไพศาล รวมตัวกันเป็นสายธาร กลายสภาพเป็นกระบี่เล่มใหญ่ที่เปี่ยมด้วยลมปราณวิญญาณธาตุน้ำ อานุภาพเกรียงไกร ฟันแหวกอากาศเข้าหามังกรเพลิง

ยามนี้แม้ทั้งสองจะใช้เพียงระดับการบำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ทว่าอานุภาพของวิชาคาถากลับเทียบเท่ากับยอดฝีมือขั้นจินตันไปเนิ่นนานแล้ว

ชั่วพริบตา มังกรเพลิงและกระบี่วารีเข้าปะทะกันกลางเวหา บังเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง!

ทว่าเรื่องประหลาดพิกลพลันบังเกิด!

กระบี่วารีอันน่าสะพรึงกลัว กลับไม่อาจทำอันตรายมังกรเพลิงได้แม้แต่เศษเสี้ยว

มังกรเพลิงแผดคำราม อ้าปากกลืนกินกระบี่วารีเข้าไปในคำเดียว พลังเบญจธาตุย้อนกลับย่อยสลายและหลอมสกัดมันในชั่วพริบตา สลายกระบี่เล่มนี้ได้อย่างง่ายดาย

ต่อภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ ทั้งสองต่างตกตะลึงจนหน้าถอดสี นึกไม่ถึงว่าพลังเบญจธาตุย้อนกลับจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมแท้ พลังเบญจธาตุย้อนกลับนี้พิกลยิ่งนัก ถึงกับสามารถสะกดข่มพลังเบญจธาตุได้"

เฉินป้าเทียนอารมณ์ดียิ่ง หัวเราะร่าเสียงดัง กวาดความกังวลใจก่อนหน้านี้ทิ้งไปจนสิ้น

เฉินเยี่ยนซูแย้มยิ้มบาง หลังจากได้เห็นอานุภาพของพลังเบญจธาตุย้อนกลับ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก เกิดความคาดหวังต่อการที่ตนกำลังจะกลายสภาพเป็นกายาเบญจธาตุย้อนกลับขึ้นมาบ้างแล้ว