ตอนที่ 736 วังเซียนซิงเชวี่ย โยว่หยวน

ภายในตลาดการค้าใต้เชิงเขากู่เฟิงแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี วันนี้แสงแดดอบอุ่น เทือกเขาสูงตระหง่านทอดยาวเป็นทิวแถวเบื้องไกลปรากฏสู่สายตาอย่างแจ่มชัด

ณ ร้านหลอมอาวุธเวทธรรมดาสามัญไร้ความโดดเด่นแห่งหนึ่ง

เฉินสวินนั่งเอกเขนกอยู่หน้าร้านอย่างเกียจคร้าน สายตาเหม่อมองต้นเฮ่อหลิงสองต้นที่กำลังไหวเอนตามสายลม ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่

"มอ มอ~~" วัวดำใหญ่วิ่งออกมาจากลานหลังร้าน จนพื้นภายในร้านไหวสะเทือนเล็กน้อย

เฉินสวินหัวเราะหึออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งยังมิได้หันศีรษะกลับไป "เหล่าหนิว มีอันใดรึ"

"มอ!" วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดหนึ่ง หมอบลงข้างกายเฉินสวิน ทั้งยังหยิบเอาศิลาบันทึกภาพหลายก้อนออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ

สื่อความหมายว่าหากคิดถึงพวกเขาก็ค่อยเปิดดู ของสิ่งนี้ในแดนฟ้าหมานฮวางนับว่าใช้งานได้ดียิ่ง

"ฮะๆ ข้ารู้แล้ว" เฉินสวินระบายยิ้ม พลางแทะเมล็ดแตงที่ปลูกเองดังกร๊อบแกร๊บ "เหล่าหนิว สัตว์วิญญาณแห่งแดนหมานฮวางพวกนี้หน้าตาแปลกตาดีแท้"

"มอ มอ~~" วัวดำใหญ่หันหน้าไป จ้องมองสัตว์วิญญาณที่สัญจรผ่านไปมาบ้าง แล้วหัวเราะออกมาอย่างซื่อๆ

โฮก!

บนถนนใหญ่มีเสียงคำรามต่ำดังขึ้น สัตว์วิญญาณสองสามตัวสบสายตาอย่างไม่เป็นมิตรมายังร้านหลอมอาวุธเวทเก่าซอมซ่อแห่งนี้ ราวกับจะบอกว่า มองอะไรกัน?!

"ฮ่าๆ มีโมโหเสียด้วย"

"มอ มอ~~"

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่หัวเราะพลางชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์ ท่าทางไม่แยแสโลกเอาเสียเลย

สัตว์วิญญาณหลายตัวนั้นเผยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะเดินตามผู้เป็นนายจากไป คนผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ชำเลืองมองพวกเขาเพิ่มอีกแวบหนึ่ง แต่ก็มิได้ถือสาเอาความอันใด ด้วยในแดนฟ้าหมานฮวางย่อมมีคนพิลึกกึกกือมากกว่าดินแดนทั่วไปอยู่แล้ว

ทันใดนั้น ก็มีเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งวิ่งมาจากแดนไกล นางถักเปียเล็กๆ ใบหน้าราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ทว่ายังมิได้ประณีตงดงามเทียบเท่าเฮ่อหลิง

นางวิ่งไปพลางส่งเสียงร้องโหวกเหวกไปพลาง "ผู้เฒ่าสวิน! เจ้าวัว!!"

เฉินสวินเลิกคิ้วมองไปทางเบื้องหน้า ถอนหายใจพลางกล่าวว่า "โยว่หยวน เหตุใดเจ้าถึงวิ่งหนีออกมาอีกแล้ว วันนี้พวกเราไม่ได้หลอมของแปลกใหม่อะไรหรอกนะ"

เด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้มีนามว่าโยว่หยวน ได้ยินมาว่าเป็นบุตรสาวคนเล็กของตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนตระกูลหนึ่ง หลายปีก่อนผ่านทางมาที่นี่แล้วถูกแว่นตากันลมของพวกเขาสะกดสายตาเข้า นับแต่นั้นมาจึงติดนิสัยเหาะเหินเดินอากาศโดยไม่เคยกางม่านคุ้มกันพลังเวทเลยสักครั้ง

ไปๆ มาๆ นางจึงมักจะแวะเวียนมาหาบ่อยครั้ง จนสนิทสนมคุ้นเคยกับเฉินสวินและวัวดำใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

โยว่หยวนวิ่งยิ้มแป้นมาหยุดอยู่หน้าร้านหลอมอาวุธ ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ "ผู้เฒ่าสวิน ท่านแม่ไปเยือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี ข้าก็เลยแอบหนีมาหาพวกท่าน พวกเขาไม่เข้าใจการบำเพ็ญเซียนเอาเสียเลย!"

"มอ?!" วัวดำใหญ่ตกใจ กีบเท้าทั้งสี่ที่หมอบอยู่กับพื้นถึงกับยกขึ้นเล็กน้อย

มันหันไปมองเฉินสวินพลางเอาหัวดุนแขนเขา อย่าได้พาดรุณีน้อยคนนี้เสียคนเชียวหนา มิฉะนั้นหากผู้อาวุโสบ้านเขาบุกมาหาเรื่องจะทำอย่างไร ทะเลาะไปก็คงเถียงไม่ชนะเป็นแน่

"ฮ่าๆๆ..." เฉินสวินหัวเราะร่า ชี้นิ้วไปที่โยว่หยวน "เจ้าเด็กคนนี้นี่ วิชาเวทใหญ่โตอันใดมิได้เรียนรู้มา แต่คารมคำพูดกลับเรียนรู้มาเป็นชุดๆ เชียวนะ"

"ฮิๆ" โยว่หยวนกระโดดเหยงๆ อยู่กับที่ ดวงตาหยีโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ด้วยรอยยิ้ม ความสูงของนางยังไม่ถึงหัวเข่าด้วยซ้ำ ช่างตัวเล็กกะทัดรัดยิ่งนัก

"ว่ามาเถอะ มีเรื่องอันใด"

"อืม... ก็แค่แวะมาหาผู้เฒ่าสวินกับเจ้าวัวนี่นา"

"ผายลม รีบพูดมา"

"อ๊ะ!"

โยว่หยวนตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รอยยิ้มหุบลงทันควัน นางทำท่าบิดไปบิดมาอย่างขวยเขิน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเฉินสวินทีละก้าวแล้วเอ่ยเสียงเบา "ผู้เฒ่าสวิน ท่านช่วยทำแว่นตากันลมให้โยว่หยวนอีกอันหนึ่งเถอะนะ..."

พอกล่าวจบนางก็คล้ายกลั้นหายใจไว้เฮือกหนึ่ง จ้องมองเฉินสวินตาไม่กะพริบ แววตาเป็นประกายแจ่มจรัสนัก

"ไม่มีเวลา" เฉินสวินเบะปาก รู้อยู่แล้วเชียวว่านังหนูนี่คิดแผนนี้ "ไม่เห็นรึว่าข้ากับเหล่าหนิวกำลังยุ่งอยู่ กำลังหาศิลาวิญญาณอยู่นี่ไง"

"ผู้เฒ่าสวินหลอกคนอีกแล้ว!" โยว่หยวนร้องเสียงหลง รีบหันไปฟ้องวัวดำใหญ่ทันที "เจ้าวัว ผู้เฒ่าสวินกำลังแทะเมล็ดแตงอยู่ชัดๆ ข้าเห็นหมดแล้วนะ"

"มอ~~" วัวดำใหญ่ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม กวาดตามองคนทั้งสอง

"ผู้เฒ่าสวิน ท่านดูสิ เจ้าวัวก็บอกว่าใช่เหมือนกัน!"

"มอ?!" วัวดำใหญ่เบิกตากว้าง มันไปพูดเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อใด "มอ มอ?!!"

"ฮ่าๆ..."

เสียงหัวเราะของเฉินสวินดังขึ้นเรื่อยๆ ไปหัดเล่ห์เหลี่ยมคารมพรรค์นี้มาจากไหนกัน โยว่หยวนผู้นี้ช่างตัวเล็กแต่แก่แดดยิ่งนัก

"ผู้เฒ่าสวิน ท่านทำให้โยว่หยวนสักอันเถอะนะ ข้ามีสมบัติ เอามาแลกกับท่านได้!"

"ไม่สนใจ"

"เช่นนั้นโยว่หยวนจะเลี้ยงดูพวกท่านยามแก่เฒ่าเอง ภายหน้าจะสืบทอดร้านหลอมอาวุธแห่งนี้!" โยว่หยวนคล้ายตัดสินใจครั้งใหญ่ เอ่ยขึ้นด้วยความจริงจังยิ่งยวด ทว่าท่าทางนั้นกลับดูน่าขันยิ่งนัก

"คิดได้งดงามนัก พวกข้ามีน้องสาวคอยเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าอยู่แล้ว เจ้าไปต่อแถวด้านหลังก่อนเถอะ"

เฉินสวินโบกมือพลางทอดถอนใจ มิได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย "จะกินเมล็ดแตงไหม ไปยกม้านั่งตัวเล็กด้านหลังมาเอง"

"อ๊ะ กินสิ!"

โยว่หยวนตบมืออย่างร่าเริง รีบวิ่งเข้าไปในร้านเพื่อยกม้านั่งตัวเล็กประจำตัวของตนออกมา

วัวดำใหญ่ส่งเสียงมอๆ หัวเราะ เด็กก็คือเด็ก ถูกเฉินสวินหลอกล่อเพียงนิดเดียวก็คล้อยตาม ใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวลจริงๆ

ไม่นานนักนางก็มานั่งเคียงข้างพวกตน สองมือเท้าคาง สองตากะพริบปริบๆ มองดูท้องถนน

"ผู้เฒ่าสวิน สัตว์วิญญาณเยอะแยะเลย"

"พูดไร้สาระ"

"ฮือ... ผู้เฒ่าสวิน ท่านอย่าดุนักสิ"

โยว่หยวนทำหน้ามุ่ยอย่างน้อยใจ แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย "ยังไม่เคยมีใครพาข้ามาดูสิ่งเหล่านี้เลย วันๆ เอาแต่บำเพ็ญเพียร"

ท่านอย่าดุนักสิ...

จิตใจของเฉินสวินสั่นไหว หัวคิ้วพลันหม่นลึกลงเล็กน้อย มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

บรรยากาศพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ ทว่าโยว่หยวนกลับมิได้รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ยังคงเอ่ยถามต่อ "ผู้เฒ่าสวิน ท่านกับเจ้าวัวอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอดเลยหรือ"

"มอ..."

"เปล่า ร่อนเร่ไปทั่ว มีฟ้าดินเป็นบ้าน"

"ผู้บำเพ็ญเซียนไม่ควรจะมีตระกูลหรือสำนักหรอกหรือ" ในดวงตาของโยว่หยวนมีความสับสนอยู่บ้าง นางฟังไม่เข้าใจว่ามีฟ้าดินเป็นบ้านหมายความว่าอย่างไร

"หึๆ"

เฉินสวินยิ้มอย่างอ่อนโยน มิได้อธิบายอะไรมากความ "ไม่มีหรอก"

"แล้วผู้เฒ่าสวิน น้องสาวของท่านเล่า คงเป็นพี่สาวที่งดงามและอ่อนโยนมากแน่ๆ!"

"มอ!"

"ใช่แล้วล่ะ"

สายตาของเฉินสวินทอดไกลออกไป น้ำเสียงเจือความระหกระเหินกร้านโลกอยู่บ้าง "พลัดพรากกันไป แต่ภายหน้าย่อมหาเจอ"

"เช่นนั้นหากหาเจอแล้วต้องมาบ้านของโยว่หยวนนะ ข้ามีสมบัติเยอะแยะเลย! สามารถมอบให้พี่สาวท่านนั้นเป็นของขวัญพบหน้าได้!"

ดวงหน้าของโยว่หยวนประดับด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ผุดผ่อง มิเคยแปดเปื้อนเล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงใดๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน "ผู้เฒ่าสวินจะต้องหาน้องสาวของตนพบแน่นอน"

"ขอให้สมพรปากเจ้า"

เฉินสวินยิ้มอย่างอ่อนโยน หันไปมองโยว่หยวนแวบหนึ่ง "น้องสาวของพวกข้ามิได้เจ้าเล่ห์แสนกลเช่นเจ้า นางอ่านตำรามามากกว่าเจ้า ทั้งยังรู้ความยิ่งนัก"

"อืม..." โยว่หยวนพึมพำสองเสียง "ผู้เฒ่าสวินแค่ไม่อยากทำแว่นกันลมให้โยว่หยวนต่างหาก"

"รอให้ถึงวันที่เจ้ารู้จักเปิดม่านพลังเวทคุ้มกายตอนเหาะเหินเดินอากาศ ข้าถึงจะทำให้"

"จริงหรือ! เช่นนั้นตอนนี้โยว่หยวนจะเปิดเดี๋ยวนี้เลย!"

โยว่หยวนมองเฉินสวินด้วยสีหน้าดีใจยิ่ง ถึงขั้นเริ่มขยับนิ้วร่ายมรรคา พลังเวทในร่างพลุ่งพล่าน ทว่าใบหน้ากลับแดงก่ำจนเป็นสีตับหมูในทันใด ก่อนจะถูกเฉินสวินใช้นิ้วเดียวกดสยบลง

"ล้อเล่นหรือไร?! นี่มันที่ไหนกัน"

"มอ มอ~~"

"ฮือ ฮือ..."

"นั่งกินเมล็ดแตงดีๆ"

"อื้อ อื้อ!"

โยว่หยวนนั่งลงอย่างว่าง่าย ไม่กล้าก่อเรื่องอีก ควบคุมเรี่ยวแรงอย่างระมัดระวังเพื่อกะเทาะเปลือกเมล็ดแตง

นางเป็นคนช่างพูด จึงเริ่มเอ่ยถามอย่างซื่อๆ อีกครั้ง "ผู้เฒ่าสวิน เช่นนั้นว่างๆ โยว่หยวนจะมาอยู่เป็นเพื่อนท่านกับเจ้าวัวนะ ท่านแม่มักจะพาข้ามาที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีบ่อยๆ"

"โอ้? ตระกูลพวกเจ้าแข็งแกร่งระดับใดกันแน่" เฉินสวินประหลาดใจเล็กน้อย "ไฉนถึงทำราวกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีเป็นบ้านหลังที่สองได้ ข้ากับเจ้าวัวกระทั่งประตูเขายังเข้าไปไม่ได้เลย"

ในดวงตาของวัวดำใหญ่ก็ฉายแววสงสัย โยว่หยวนเคยบอกว่ามาจากตระกูลบำเพ็ญเซียนสักแห่ง ทว่าไม่เคยบอกรายละเอียดชัดเจน

"วังเซียนซิงเชวี่ยไงเล่า~"

โยว่หยวนแทะเมล็ดแตงพลางอธิบายอย่างจริงจัง "ตระกูลของพวกเราในอาณาเขตวังเซียนได้รับการแต่งตั้งจาก 'เซียนโบราณ' ให้เป็นสวนเซียนเยาว์วัย ข้าก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นแหละ"

"เชี่... เออ..."

เฉินสวินแทบจะพ่นเมล็ดแตงออกมาคำหนึ่ง ทว่ายังคงรักษากิริยาท่าทางไว้ได้ เซียนโบราณ นั่นคือสมญานามของเซียนที่ล่วงลับไปแล้ว ดูท่าเบื้องหลังตระกูลของโยว่หยวนจะยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ตนคิดไว้เสียอีก

วัวดำใหญ่พ่นลมหายใจยาวออกมาอย่างช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง วังเซียนนับเป็นขุมกำลังแถวหน้ารองจากขุมกำลังใหญ่ระดับเผ่าพันธุ์ มีข่าวลือว่าอย่างน้อยที่สุดก็มีเซียนที่ยังมีชีวิตอยู่หนึ่งท่าน

ส่วนขุมกำลังอย่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์นั้นอยู่ใต้วังเซียนและตำหนักเต๋า มีเทียนจุนขั้นข้ามทัณฑ์คอยพิทักษ์ปกครองอยู่ฝ่ายหนึ่ง