ตอนที่ 737 ยินเทียนโซ่ว!

"เหล่าสวิน ท่านก็กลัววังเซียนด้วยหรือ"

โยวหยวนกระพริบตาปริบๆ เพียงเชื่อใจพวกเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ "ไม่ต้องกลัวหรอก ที่นั่นล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนเหมือนพวกเราทั้งนั้น"

"อืม..." เฉินสวินทอดถอนใจคราหนึ่ง "เช่นนั้นเจ้ารู้จักวังเซียนเหยาไถหรือไม่"

"รู้จักสิ!"

ดวงตาของโยวหยวนเป็นประกาย พยักหน้ารัวๆ "เพียงแต่อยู่ไกลจากที่นี่มากนัก ต้องนั่งคุนเผิงท่องนภาไปน่ะ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าแดนฟ้าจะกว้างใหญ่เพียงใดกันแน่"

"คุนเผิงท่องนภา ข้ากับเหล่าหนิวก็ยังไม่เคยเห็นเลย"

เฉินสวินยิ้มกว้างสดใสขึ้นบ้าง "ข้ากับเหล่าหนิวมีสหายเก่าคนหนึ่งอยู่ที่นั่น นางดูแลน้องสาวของพวกเราเป็นอย่างดี วันหน้าย่อมต้องไปหานาง"

"มอๆ~~" วัวดำใหญ่พลอยยิ้มร่าตามไปด้วย แม้อวี้เสวียนจะมีนิสัยใจร้อนไปบ้าง วาจาขวานผ่าซากไปหน่อย ทว่าจิตใจนั้นดีงามยิ่งนัก

"เช่นนั้นพอโยวหยวนโตขึ้น ข้าจะพาพวกท่านไปเอง!"

"กลับบ้านไปบำเพ็ญเพียรให้ดีเถอะ เหตุใดเจ้าถึงชอบสอดมือเข้ามายุ่งทุกเรื่องไปได้"

เฉินสวินเคาะศีรษะของโยวหยวนเบาๆ หัวเราะเยาะคราหนึ่ง "ยามว่างมาคุยเล่นเป็นเพื่อนพวกเราก็พอแล้ว เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กตัวแค่นี้จะมายุ่งทำไม"

"ก็ได้..."

โยวหยวนเอามือกุมศีรษะไว้ไม่ยอมให้เฉินสวินเคาะอีก พลางชะเง้อมองไปด้านหลัง เปลี่ยนเรื่องคุยทันควัน "เหล่าสวิน พี่ป้าเทียนกับพี่เยี่ยนซูล่ะ พวกเขาไปซื้อวัตถุดิบหลอมอาวุธหรือ"

"ไปเป็นศิษย์ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว จะให้ตามพวกเราหลอมอาวุธอยู่ตลอดได้อย่างไร ยังคงต้องบำเพ็ญเพียรอยู่ดี"

"อ๊ะ!" โยวหยวนอุทาน สองมือยกขึ้นปิดปาก "เหล่าสวิน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันตรายมากนะ ได้ยินท่านแม่บอกว่า ศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ล้วนเข่นฆ่าแย่งชิงกันขึ้นมาทั้งนั้น อัจฉริยะแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ด้อยไปกว่าอัจฉริยะแห่งวังเซียนเลย"

"เอาเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เจ้าดูสัตว์ร้ายยักษ์ริมถนนตัวนั้นสิ"

"หืม? ฮ่าๆ..."

โยวหยวนแอบหัวเราะ สัตว์ร้ายยักษ์ตัวนั้นเห็นได้ชัดว่าพ่ายแพ้จากการประลองเวท จึงเดินกะเผลกไปมา "เหล่าสวิน หนิวหนิว มันพิลึกจังเลย"

สามร่างนั่งชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์อยู่หน้าโรงหลอมอาวุธอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องราวในแดนฟ้าหมานฮวางอีกต่อไป มีเพียงเสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดังกังวานเสนาะหู

ยามตะวันคล้อยต่ำ

โยวหยวนถือแว่นตากันลมเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ ก้าวเดินไปเหลียวหลังมองพลางโบกมือลาเฉินสวินและวัวดำใหญ่

รอยยิ้มของนางบริสุทธิ์สดใสท่ามกลางแสงสนธยา ชวนให้แดนฟ้าหมานฮวางอันเปี่ยมด้วยการเข่นฆ่าแห่งนี้เจือไปด้วยความงดงามสักเสี้ยวหนึ่ง เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ยืนส่งยิ้มพลางโบกมือลาภายใต้แสงอาทิตย์อัสดงเช่นกัน

รอจนกระทั่งโยวหยวนลับสายตาไปแล้ว สตรีสองนางจึงเดินมายังหน้าโรงหลอมอาวุธ ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ทั้งยังสั่งทำอาวุธกับโรงหลอมอาวุธไม่น้อย มือเติบยิ่งนัก คล้ายกำลังแสดงความขอบคุณที่พวกเขาช่วยดูแลนาง

ทั้งไม่มีเรื่องประเภทสถานะต่างชั้นแล้วใช้วาจาสามหาวดูหมิ่นแต่อย่างใด

สตรีทั้งสองกลับให้ความเคารพโรงหลอมอาวุธธรรมดาๆ แห่งนี้อย่างยิ่ง มิได้วางท่าสูงส่งประหนึ่งให้ทาน ทุกสิ่งล้วนปฏิบัติตามมารยาทแห่งวิถีเซียน

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่จึงได้ใช้ชีวิตอันเงียบสงบที่หามาได้ยากยิ่งต่อไป มองดูวสันต์ผันผ่านสารทหวนคืน

วันเวลาหลังจากนั้น โยวหยวนยังคงมาปีละครั้งสองครั้ง นั่งคุยเล่นเป็นเพื่อนเฉินสวินกับวัวดำใหญ่ มองดูถนนพลางชี้นิ้วชวนคุย ไม่เคยเปลี่ยนแปลง และไม่มีเรื่องไม่คาดฝันใดๆ เกิดขึ้น

ร่างกายของนางค่อนข้างพิเศษ มิได้เติบโตอย่างรวดเร็วเช่นปุถุชน ยังคงมีรูปลักษณ์ดั่งเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ตลอด และอุปนิสัยก็เหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน

ทว่านางกลับไร้ซึ่งโลกทัศน์โดยสิ้นเชิง เรื่องราวล้วนฟังไม่ได้ศัพท์จับมากระเดียดมาจากในวังเซียน จึงถูกเฉินสวินหยอกล้อจนโมโหฟึดฟัดอยู่ร่ำไป ที่แท้ก็มาคุยโวโอ้อวดต่อหน้าเต๋าจู่ผู้นี้เสียตั้งนาน!

กาลเวลาผันผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ดั่งสายลมพัดผ่านผิวน้ำ ก่อเกิดระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไปอย่างแผ่วเบา

ส่วนต้นเฮ่อหลิงสองต้นหน้าประตูเรือน ภายใต้การชะล้างของกาลเวลา ยังคงตระหง่านสูงชัน ลวดลายบนลำต้นผลุบๆ โผล่ๆ คล้ายกำลังแบกรับความทรงจำแห่งกาลเวลาเอาไว้

เพียงพริบตาเดียว กาลเวลาล่วงเลยไปถึงสามร้อยปี โรงหลอมอาวุธอันเงียบสงบคล้ายดั่งตำราประวัติศาสตร์เล่มหนา ทุกหน้าล้วนบันทึกเรื่องราวแห่งความผันแปรของกาลเวลา มองดูเหล่าผู้บำเพ็ญหลากเผ่าพันธุ์และสัตว์วิญญาณสัญจรผ่านไปมาบนท้องถนนอย่างเร่งรีบ

เฉินสวินกับวัวดำใหญ่ยังคงพำนักอยู่ในโรงหลอมอาวุธแห่งนี้ หุ่นเชิดเซียนตระกูลเฉินสามสิบตัวถือกำเนิดขึ้นอย่างเงียบงัน บางส่วนทยอยเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี บางส่วนออกท่องไปทั่วสารทิศอย่างไร้ร่องรอย

เฉินป้าเทียนกับเฉินเยี่ยนซูเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างยิ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี โดดเด่นเกรียงไกรจนเกินพอดี ในที่สุดก็ดึงดูดความสนใจจากเหล่ายอดฝีมือสายต่างๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทุกฝ่ายต่างเฝ้ามองการเติบโตของพวกเขาอย่างเงียบงัน

ทว่าหากจะกล่าวว่าผู้ใดจับตามองอย่างลึกซึ้งที่สุด ย่อมต้องเป็นเสิ่นซื่อ!

เขามักรู้สึกใจสั่นสะท้านอยู่เสมอ ผู้บำเพ็ญขั้นมหายานผู้ยิ่งใหญ่ย่อมมิเกิดความรู้สึกเช่นนี้ขึ้นมาลอยๆ ย่อมต้องเป็นนิมิตฟ้าปรากฏ ในความพร่าเลือนแห่งชะตา เขารู้สึกว่าตนต้องรับเด็กสองคนนี้เข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักให้จงได้

หลายปีมานี้ เสิ่นซื่อไม่ว่าจะเข้าฌานบำเพ็ญเพียรหรือออกเดินทาง ย่อมต้องกราบไหว้ฟ้าดิน เตรียมอาภรณ์ไว้หลายร้อยชุด แม้จะเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ทว่ายามนี้กลับเลื่อมใสในลิขิตฟ้าเป็นยิ่งนัก

เขาหาใช่เพราะเคยถูกอสนีบาตเคราะห์สวรรค์ฟาดใส่โดยไร้สาเหตุแต่อย่างใด ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนพึงกระทำตามลิขิตฟ้า จึงจะถือเป็นมหามงคล!

เรื่องราวภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจี เฉินสวินเพียงใส่ใจอยู่บ้างเล็กน้อย ทว่ากลับค่อนข้างสนใจจินเป่าผู้นั้น รู้สึกว่าคนผู้นี้มีกลิ่นอายความเป็นพี่ใหญ่อยู่ไม่น้อย

หลายปีมานี้โย่วหยวนแวะเวียนมาน้อยลงเรื่อยๆ ได้ยินนางบอกว่าจะปิดด่านบำเพ็ญเพียร เพื่อยื้ออายุขัยในขั้นสร้างฐาน...

ภายในโรงหลอมอาวุธ ฟ้าเพิ่งสาง

อาจารย์เฉินกับอาจารย์วัวดำเริ่มวุ่นวายขึ้นมาอีกครา วัตถุดิบล้ำค่าบางอย่างไม่อาจหาซื้อได้ในตลาด จำต้องออกไปฉกฉวยเอาตามโอกาส ทรัพยากรบำเพ็ญเซียนในแดนฟ้าหมานฮวางที่สามารถคว้ามาได้เปล่าๆ นั้นมีมากมายเหลือเกิน

"เหล่าหนิว เร็วเข้า!" เฉินสวินยืนตะโกนอยู่หน้าประตู ที่เอวยังเหน็บขวานเบิกบรรพตไว้สามเล่ม "ข้าเลือกสถานที่ไว้แห่งหนึ่งแล้ว มีของดีชิ้นใหญ่แน่นอน!"

"มอ มอ~~~!"

โครมคราม—

พื้นภายในร้านสั่นสะเทือนเบาๆ วัวดำใหญ่วิ่งพรวดพราดออกมาจากลานหลังบ้านอย่างบ้าคลั่ง บนร่างยังแขวนหม้อ ชาม กะละมัง และกระดิ่งไว้พะรุงพัง กลัวเหลือเกินว่าเฉินสวินจะทิ้งมันไว้!

"ไปกันเลย!"

"มอ มอ!!"

เฉินสวินหัวเราะร่า พาวัวดำใหญ่ค่อยๆ เดินไกลออกไป บนถนนเบื้องใต้ยอดเขาโบราณแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลงเหลือไว้เพียงเงาร่างอันปลอดโปร่งสง่างามสองสาย ประตูของโรงหลอมอาวุธก็ค่อยๆ ปิดลง ชะลอการรับคำสั่งทำอาวุธไว้ชั่วคราว

กระทั่งกาลต่อมาเมื่อโย่วหยวนออกจากด่านกักตน เดินทางมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนจีพร้อมกับท่านแม่ นางวิ่งไปยังตลาดอันคุ้นเคย ใต้ต้นเฮ่อหลิงสองต้นที่คุ้นตา ทว่ากลับมิได้พบเงาร่างอันคุ้นเคยทั้งสองนั้นอีกเลย

นางกุมแว่นกันลมในมือพลางยืนนิ่งอึ้งไปเนิ่นนาน ก่อนจะหมุนกายจากไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว ด้วยเพราะหน้าประตูยังคงมีแผ่นยันต์แปะไว้ใบหนึ่ง:

"หยุดทำการชั่วคราว ไปท่องชมขุนเขาและธารน้ำ เหล่าสหายเต๋าทั้งหลาย ฟ้าดินกว้างใหญ่ ไว้พบกันใหม่ตามสายน้ำขุนเขา!"

……

ณ แดนสวรรค์เสวียนเวยอันห่างไกลออกไปนอกแดนฟ้าหมานฮวาง

นครสวรรค์เสวียนเวย วังเซียนเสวียนเวยสั่นสะเทือน!

มีสุรเสียงอันกึกก้องเกรียงไกรถ่ายทอดลงมาจากห้วงนภา "ผู้เบิกฟ้าแห่งขอบเขตพิภพผู้นั้น คล้ายกำลังจะทะลวงคอขวดแล้ว..."

"ยินเทียนโซ่วหรือ"

"เป็นเขา"

"ผู้เป็นใหญ่แห่งหนึ่งในมหาแดนสวรรค์ กายวิญญาณกระบี่แต่กำเนิด กายาแห่งวิถีศักดิ์สิทธิ์ นึกไม่ถึงว่าจะสามารถทะลวงคอขวดในห้วงสมุทรแห่งนั้นได้ สมกับเป็นเขาจริงๆ"

"ดูท่าแดนสวรรค์เสวียนเวยคงจะมิอาจสงบราบคาบได้อีกแล้ว เหล่าอัจฉริยะปีศาจแห่งวิถีเซียนต่างผงาดขึ้นมาพร้อมกัน"

"เรื่องการตายของศิษย์ผู้นั้นของเขา วังเซียนหนานอวี๋ก็สมควรแก่เวลาต้องให้คำอธิบายเสียที"

"รอดูไปก่อน"

"อืม"

……

เสียงสนทนาค่อยๆ แผ่วเบาลง ดวงจิตดั้งเดิมอันน่าสะพรึงกลัวหลายสายพลันมุดหายเข้าไปในซิงซูชั่วพริบตา

ทวีปหนานอวี๋ วังเซียนหนานอวี๋

ทั่วทั้งเวหาเปี่ยมไปด้วยไอสังหารอันเยียบเย็น นภากาศถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศหนักอึ้ง ราวกับมีกฎเกณฑ์ไร้รูปนับไม่ถ้วนสอดประสานข้ามผ่านความว่างเปล่า

กลิ่นอายอันหนักแน่นกดดันแผ่ซ่านไปทั่วสารทิศ ชวนให้ผู้คนต้องกลั้นหายใจและรวมสมาธิโดยมิอาจควบคุม

วังเซียนสูงตระหง่านประหนึ่งอานุภาพสวรรค์อันยิ่งใหญ่ที่ไร้ตัวตน ดั่งจะกดทับฟ้าดินทั้งมวล ส่งผลให้ผืนพสุธาคล้ายกำลังสั่นระริกน้อยๆ

ผนังสีขาวบริสุทธิ์ของวังเซียนดูเจิดจ้าตระการตายิ่งขึ้นภายใต้บรรยากาศเช่นนี้ ทว่ามิได้เปล่งประกายชวนให้เบิกบานใจ หากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบยะเยือก

บุรุษผู้หนึ่งซึ่งเปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลและแววตาแฝงไอสังหารลืมตาขึ้นช้าๆ ภายในดวงตาคู่นั้นดั่งแฝงไว้ด้วยเหวลึกหมื่นจ้าง อัดแน่นด้วยจิตสังหารและประกายแหลมคมยากจะพรรณนาแห่งฟ้าดิน

เนตรคู่นั้นราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่ง ไร้สิ่งใดเล็ดลอดสายตา ชวนให้ผู้คนมิกล้าสบมองตรงๆ น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและเอ่ยออกมาทีละคำ:

"ยินเทียนโซ่ว!"

สามคำนี้ประดุจอัสนีบาตคำรามก้องสะเทือนเวหา น้ำเสียงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นถึงก้นบึ้งหัวใจ คล้ายทำให้ทั่วทั้งทวีปหนานอวี๋ต้องสั่นไหวตามไปด้วย

สุรเสียงอันเปี่ยมบารมีและเฉียบขาดของเขาราวกับเกลียวคลื่นยักษ์โถมซัด ม้วนตัวก่อเกิดพายุไร้ขอบเขต ก้องสะท้อนไปทั่วทั้งวังเซียนหนานอวี๋