ตอนที่ 1249 เพียงแย้มยิ้มก็พอ

"เถี่ยหนิง พี่หนิง! พี่ใหญ่หนิง!!"

ไป๋ซิงฮั่นตะโกนก้องอยู่ข้างหูเขา บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยโอสถรักษาบาดแผล "ทนไว้สิ มึงต้องทนให้ได้สิวะ!!"

ดวงตาทั้งสองข้างของเถี่ยหนิงแดงก่ำด้วยคั่งโลหิต เขาคล้ายสูญเสียความทรงจำไปแล้ว จำไม่ได้ว่าไป๋ซิงฮั่นคือใคร จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง กระทั่งจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดตนจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้