ตอนที่ 100 พ่อที่ยืนอยู่หน้าประตู บอดี้การ์ดสิบคน กับไม้กอล์

ราตรีแห่งต้นฤดูใบไม้ร่วงปกคลุมป้ายชื่อตัวอักษรทองแดงขนาดยักษ์ของ "คฤหาสน์เศรษฐี"

ไฟประดับภูมิทัศน์หน้าประตูใหญ่วิลล่าเปิดสว่างโร่ขึ้นทั้งหมด ส่องให้ถนนรถแล่นอันกว้างขวางสว่างไสวราวกับเวลากลางวัน

ไม้ประดับล้ำค่าในสวนถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีใบไม้ร่วงหล่นแม้แต่ใบเดียว กลิ่นหอมอันทรงอิทธิพลของกระดูกท่อนโตและเนื้อหมักซีอิ๊วในอากาศ กำลังลอยฟุ้งทะลักออกมาตามบานประตูใหญ่ที่แง้มเปิดเอาไว้

พิธีรีตองขนาดนี้ ท่าทางขึงขังขนาดนี้

ถอดแบบท่าทีของตระกูลใหญ่โตที่กำลังเตรียมตัวต้อนรับลูกเขยใหม่มาเยือนถึงหน้าประตูบ้านอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

และท่ามกลางบรรยากาศการต้อนรับแขกอันคึกคักตระการตานี้

เฉินฟู่กุ้ยยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวตรงหน้าประตูใหญ่ของวิลล่า ราวกับหุ่นกระดาษกงเต๊กที่ถูกคนจับมาค้ำยันเอาไว้

ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ

ก้าวย่างยิ่งโซเซปวกเปียกราวกับเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย

อาการเป็นลมล้มพับอย่างกะทันหันเมื่อครู่นี้ แม้จะถูกทีมแพทย์ส่วนตัวที่หวังชุ่ยผิงพามาช่วยกู้ชีพกลับมาได้อย่างหวุดหวิด แต่วิญญาณของเขายังคงล่องลอยเคว้งคว้างอยู่บนสวรรค์ชั้นเก้าอย่างเห็นได้ชัด

ในสมองของเขา

ราวกับมีแผ่นซีดีของเครื่องเล่นเทปอัดเสียงห่วยๆ ตกร่องติดคาอยู่

มีเพียงเสียงประกาศก้องอย่างเริงร่าของหวังชุ่ยผิงประโยคนั้น ที่เล่นวนซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบรู้สิ้น

ลูกเขย

พาลูกเขยของพวกเรากลับมา

เฉินฟู่กุ้ยเกาะกรอบประตูเอาไว้ พลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

ภายในประตู

หวังชุ่ยผิงยังคงมีท่าทีฉับไวเด็ดขาดและเบิกบานสำราญใจเช่นเดิม

เธอสั่งการให้แม่บ้านรีบยกกับข้าวขึ้นโต๊ะไปพลาง ก็ยังไม่ลืมที่จะตะโกนกำชับออกมานอกประตูไปพลาง

"เหล่าเฉิน!"

"ยืนตัวตรงๆ ให้ฉันหน่อยสิยะ! อย่าทำตัวเหมือนไก่เป็นโรคห่าจะได้ไหม!"

"งัดเอาความฮึกเหิมของพ่อตาออกมาหน่อยสิยะ! ประเดี๋ยวพวกเด็กๆ มาถึง ต้องทำให้พวกเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงของบ้านเรานะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดปลุกใจอันเปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้ของภรรยา

เฉินฟู่กุ้ยก็รู้สึกเพียงว่าฟ้าดินหมุนคว้าง แทบจะหายใจไม่ออกจนช็อกไปอีกรอบ

เขาไม่เข้าใจจริงๆ เลย

ตัวเองซึ่งเป็นถึงเถ้าแก่ใหญ่ผู้เด็ดขาดเฉียบคมในตลาดวัสดุก่อสร้างเจียงเฉิง เลี้ยงลูกชายออกมาให้เบี่ยงเบนกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?!

เขาพิงเสาประตู พลางเริ่มพลิกค้นหาเบาะแสตามซอกหลืบความทรงจำอย่างบ้าคลั่ง

หรือว่าตอนเด็กๆ ไอ้หมอนี่มันจะรักสวยรักงามมากเกินไป?

ซื้อรองเท้าทีไรต้องเลือกคู่ที่ไม่มีตำหนิเลยสักนิด เสื้อผ้าแค่มีรอยยับนิดเดียวก็ไม่ยอมใส่หัวเด็ดตีนขาด

หรือว่าปกติมัวแต่วนเวียนอยู่กับฝูงผู้หญิง ถูกแม่ของมันพาไปเดินห้างสรรพสินค้าบ่อยเกินไป จนทำให้ขาดการอบรมสั่งสอนเรื่องความเป็นลูกผู้ชายของตระกูลเฉินไปอย่างรุนแรง?

ใช่แล้ว ไอ้เด็กเวรนี่ชอบสีชมพูมาตั้งแต่เด็ก

ในเวลาแบบนี้ พอคนเรามีธงคำตอบปักไว้ในใจแล้วย้อนกลับไปคิดบัญชีเก่าๆ มองอะไรก็ดูผิดเพี้ยนไปหมดทุกอย่าง

เฉินฟู่กุ้ยยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกใจสั่นสะท้าน

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ารายละเอียดปลีกย่อยทั้งหมดมันปะติดปะต่อเข้ากันได้เป๊ะๆ!

แต่ทันใดนั้นเอง

ความมึนงงและความกังขาในตัวเองเช่นนี้ ก็หมักหมมอยู่ภายในอกอย่างรวดเร็ว แล้วแปรเปลี่ยนกลายเป็นเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านขึ้นมา

เป็นไปไม่ได้

เชื้อสายของกู เฉินฟู่กุ้ยคนนี้ จะต้องไม่มีปัญหามาแต่กำเนิดอย่างแน่นอน!

นี่มันเป็นเพราะเมื่อก่อนกูมัวแต่ยุ่งกับการทำธุรกิจ เลยอบรมสั่งสอนลูกชายไม่เข้มงวดพอต่างหาก

จะต้องเป็นเพราะพอเข้ามหาวิทยาลัย หลุดพ้นจากสายตาของกูไป เลยถูกพวกคนไม่เอาถ่านข้างนอกชักจูงให้เสียคนแหงๆ!

เปลวเพลิงแห่งความโกรธ

ลุกพรึบขึ้นมาราวกับถูกราดด้วยน้ำมันเบนซิน

ลูกชายคนโตที่ดีๆ ของบ้านกู กลับถูกไอ้หนุ่มคนหนึ่งคุมกำเนิดบงการชีวิตเอาไว้ได้หน้าตาเฉย

ในฐานะคนเป็นพ่อ กูจะไม่มีวันยอมยืนมองดูลูกชายกระโดดลงไปในกองเพลิงเด็ดขาด!

เฉินฟู่กุ้ยกัดฟันกรามแน่น

ยามปกติในแวดวงธุรกิจ การที่เขาเจอคนพูดภาษาคน เจอผีพูดภาษาผี นั่นก็เพื่อหาเงินเข้ากระเป๋า

แต่ตอนนี้มันเกี่ยวพันถึงเรื่องใหญ่โตระดับสืบทอดสายเลือดวงศ์ตระกูลของตระกูลเฉิน!

ความเป็นพ่อสายเศรษฐีบ้านนอกอันดั้งเดิมและสัญชาตญาณความเดือดดาลที่หวงลูกในสายเลือด ก็เข้ายึดพื้นที่ส่วนหน้าไปโดยสิ้นเชิงในพริบตา

วันนี้กูต้องดูให้เห็นกับตาก่อนว่า ไอ้ลูกเขยเฮงซวยอะไรนี่มันเป็นขยะมาจากไหน

ถ้ารู้ประสีประสา รู้จักไสหัวไปเองแต่โดยดี ก็ยังพอคุยกันได้

แต่ถ้ากล้ามาทำวางก้ามวางท่าต่อหน้ากู หรือถือดีว่าเมียกูชอบแล้วกำเริบเสิบสานไม่รู้ที่ต่ำที่สูงล่ะก็

ก็คงต้องจัดหนักสั่งสอนให้มันหลาบจำเสียหน่อยแล้ว!

แม้เขาจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้าแตกหักกับหวังชุ่ยผิงตรงๆ ไม่ได้ แต่เขาสามารถระบายเพลิงแค้นที่สุมเต็มอกทั้งหมดนี้ ลงไปที่ตัวไอ้ลูกเขยที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาคนนี้ได้เต็มๆ

เฉินฟู่กุ้ยยืดตัวตรงขึ้นมา

เขายื่นมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควักโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออกเบอร์หนึ่งอย่างช่ำชอง

ไม่มีการพูดจาอ้อมค้อมแม้แต่น้อย

"เหล่าจิน!"

น้ำเสียงของเฉินฟู่กุ้ยกดต่ำลงมาก แต่กลับแฝงความเหี้ยมเกรียมชนิดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอาไว้

"พาลูกน้องในมือแก ตรงดิ่งมาที่หน้าประตูวิลล่าของฉันเดี๋ยวนี้เลย!"

"เอาคนที่สู้เก่งที่สุด! เรียกมาให้ฉันสิบคน!"

พอกดวางสาย เฉินฟู่กุ้ยก็ยัดโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋าตามเดิม

เขาซักซ้อมบทบาทและแผนการที่จะเกิดขึ้นในหัวเรียบร้อยแล้ว

พวกเด็กมหาวิทยาลัยเลือดร้อนทะนงตน แถมคนที่จะทำให้เมียกูยอมรับเป็นลูกเขยได้ก็ต้องเป็นไอ้ล่ำบึ้กแน่นอน ตัวกูเองที่เป็นคนวัยกลางคนเพิ่งฟื้นจากการกู้ชีพ ถ้าต้องลงไม้ลงมือกันจริงๆ มีหวังเสียเปรียบแหง

มันต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อนถึงจะไม่เกิดความผิดพลาด

คุมสถานการณ์สะกดข่มบรรยากาศให้อยู่หมัดก่อนเป็นอันดับแรก!

คนต้องเยอะ บารมีต้องถึง!

ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่องจนถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือจริงๆ

เฉินฟู่กุ้ยหันกลับไปมองห้องนั่งเล่นของวิลล่าที่เปิดไฟสว่างไสว

ยังไงเสียทีมแพทย์ส่วนตัวที่เมียกูจ้างมา ก็เตรียมอุปกรณ์ฉุกเฉินกับถังออกซิเจนมาครบครัน ตอนนี้ก็สแตนด์บายรออยู่ในบ้านอยู่แล้วนี่หว่า

ตีให้มันปางตายก่อน

แล้วค่อยให้หมอปั๊มหัวใจช่วยฟื้นคืนชีพกลับมาตรงนั้นเลย

แบบนี้รับรองว่าไม่กลายเป็นคดีความถึงตายแน่นอน!

นี่ก็คือตรรกะการจัดการเรื่องราวที่รอบคอบรัดกุมที่สุด และก็น่าขันที่สุด ซึ่งเศรษฐีบ้านนอกที่สร้างตัวมาจากความดิบเถื่อนอย่างเฉินฟู่กุ้ยคิดขึ้นมาได้ในยามที่กำลังโกรธจัดถึงขีดสุด

ไม่ถึงสิบนาที

รถตู้เพื่อการพาณิชย์สีดำสามคันก็แล่นมาจอดเรียงกันที่หน้าประตูวิลล่าอย่างพร้อมเพรียง พร้อมเสียงเบรกดังแสบแก้วหู

ประตูรถถูกกระชากเปิดออกดังพรึ่บ

ชายร่างกำยำล่ำสันสิบคนทยอยก้าวลงมาจากรถอย่างเป็นระเบียบ

สวมสูทสีดำเหมือนกันหมด

ใส่แว่นกันแดดสีดำเหมือนกันหมด

กระทั่งรองเท้าหนังที่สวมอยู่ก็ยังขัดจนเงาวับ

แต่ละคนยืนตัวตรงแหนว กล้ามเนื้อดันเสื้อสูทจนปูดแน่นเต่งตึง ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสเปกนักเลงมืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝนตามมาตรฐานมาอย่างเข้มงวด

พอคนกลุ่มนี้มายืนรวมกันที่หน้าประตูใหญ่

รังสีไอสังหารอันเยือกเย็นนั้น ก็พัดทำลายบรรยากาศการต้อนรับเขยใหม่ที่หวังชุ่ยผิงบรรจงจัดเตรียมไว้เสียจนกระเจิดกระเจิงในพริบตา

เฉินฟู่กุ้ยเห็นว่าคนของตัวเองมาถึงแล้ว

หัวใจที่แขวนเติ่งอยู่กลางอากาศมาตลอด ในที่สุดก็ค่อยๆ โล่งอกขึ้นมาได้บ้างเปลาะหนึ่ง

เขากระแอมไอเล็กน้อย กำลังจะก้าวเข้าไปอบรมสั่งสอนเพื่อกำหนดทิศทางภารกิจในค่ำคืนนี้

เหล่าจินหัวหน้าบอดี้การ์ดก็สาวเท้าเร็วๆ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินฟู่กุ้ย

เขาถอดแว่นกันแดดออก

จากนั้น เหล่าหลิวก็เป็นผู้นำ

ชายฉกรรจ์ชุดดำทั้งเก้าคนด้านหลังเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง ก้มตัวโค้งคำนับให้เฉินฟู่กุ้ยอย่างสุดตัว

ท่าทางเป๊ะตามมาตรฐาน

"ลูกพี่ครับ"

เสียงของเหล่าหลิวทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยความรู้สึกสะเทือนใจร่วมอย่างสุดซึ้ง

ทั้งสิบคนเปล่งเสียงออกมาพร้อมเพรียงกัน เป็นระเบียบราวกับคณะประสานเสียงที่ซักซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วน

"ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ!"

คำสั้นๆ เพียงห้าคำนี้

ชัดเจน

เด็ดขาด

และฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ท้ายทอยของเฉินฟู่กุ้ยเข้าอย่างจัง

คำสั่งสอนที่เฉินฟู่กุ้ยเตรียมไว้ติดแหง็กอยู่ที่ลำคอ

เขาเบิกตาโพลง จ้องเขม็งไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดสูทสีดำทะมึนตรงหน้าที่ทำท่าราวกับมาร่วมงานศพจริงๆ

ไอเย็นยะเยือกแล่นปราดขึ้นตามแนวกระดูกสันหลัง พุ่งวาบขึ้นสู่กระหม่อมในทันที

เรื่องนี้

แม้แต่บอดี้การ์ดก็ยังรู้เรื่องแล้วเหรอวะ?!

สมองของเฉินฟู่กุ้ยเริ่มหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง

ความหวาดกลัวเชิงไสยศาสตร์อันพิลึกกึกกือชนิดหนึ่ง เริ่มลุกลามอย่างรวดเร็วในหัวใจของชายวัยกลางคนผู้เป็นเศรษฐีบ้านนอกอย่างเขา

ที่บ้านมีผีสางแฝงตัวอยู่หรือเปล่าวะ?

ใครเป็นคนปล่อยข่าวออกไป?

แม่บ้านที่ทำกับข้าวแอบได้ยินเข้าเหรอ?

หรือว่าหวังชุ่ยผิงเพิ่งโทรศัพท์ไปโอ้อวดกับคนอื่นมา?

หรือว่าจะเป็นพวกหมอกู้ชีพปากสว่างที่แบกอุปกรณ์มาพวกนั้น?

เรื่องนี้ ถึงกับแพร่สะพัดไปในแวดวงบอดี้การ์ดของเขาแล้ว!

แถมทุกคนแม้จะไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด แต่ต่างก็ทึกทักเอาเองไปแล้วว่า นี่คือมหันตภัยครั้งใหญ่หลวงถึงขั้นที่ต้องมาแสดงความเสียใจกับเขา เฉินฟู่กุ้ยคนนี้!

ลมหายใจของเฉินฟู่กุ้ยเริ่มกระชั้นถี่ขึ้น

นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องในครอบครัวที่ปิดประตูด่ากันเองอีกต่อไปแล้ว

นี่มันคือหน้าตาของเขา!

มันคือศักดิ์ศรีเกียรติยศของตระกูลเฉินทั้งตระกูลในแวดวงเจียงเฉิง!

ถ้าแม้แต่นักเลงปลายแถวยังรู้กันหมดว่าลูกชายของเขาเบี่ยงเบน พาผู้ชายกลับเข้าบ้าน แล้วต่อไปเขา เฉินฟู่กุ้ย จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในตลาดวัสดุก่อสร้างได้อีกล่ะวะ?

เพลิงโทสะกับความอัปยศอดสูในอกพันตูเข้าด้วยกัน

แต่เฉินฟู่กุ้ยก็ยังคงเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่คลุกคลีตีโมงอยู่ในสมรภูมิธุรกิจมาหลายสิบปี

หลอนก็ส่วนหลอน

ในช่วงเวลาคับขันที่มีศัตรูตัวฉกาจมาประชิดอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ เขาก็ดึงจังหวะในการรับมือกับวิกฤตการณ์กลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาสืบหาว่าใครเป็นหนอนบ่อนไส้!

ไอ้หมอนั่นใกล้จะเหยียบข้ามธรณีประตูเข้ามาแล้ว

ต้องจัดการด่านตรงหน้านี้ให้พ้นไปก่อนเป็นอันดับแรก!

เฉินฟู่กุ้ยหมุนตัวกลับไปอย่างฉับพลัน

สาวเท้าก้าวยาวๆ เดินตรงไปยังด้านหลังของรถเบนซ์คันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างๆ แล้วกระชากเปิดฝากระโปรงท้ายรถออกในบัดดล

ข้างในมีชุดอุปกรณ์กอล์ฟนำเข้าราคาแพงลิบลิ่วชุดหนึ่งวางอยู่

เฉินฟู่กุ้ยไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย

สอดนิ้วล้วงเข้าไปในถุงกอล์ฟโดยตรง ท่าทางคล่องแคล่วเด็ดขาดและแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมอำมหิตที่ถูกกดข่มเอาไว้จนถึงขีดสุด

ฟึ่บ

ไม้กอล์ฟโลหะที่หนักอึ้งและทอประกายเย็นเยียบถูกเขาชักออกมาอย่างแรง

เขากำด้ามไม้กอล์ฟไว้แน่น

ข้อนิ้วขาวซีดลงเล็กน้อยเพราะแรงบีบ

เหล่าบอดี้การ์ดยืนอยู่ข้างๆ เงียบกริบไร้สรรพเสียง

กลิ่นหอมของกระดูกหมูต้มชิ้นโตในวิลล่ายังคงลอยอบอวล

แต่บรรยากาศหน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์เศรษฐีทั้งหมด

กลับถูกไม้กอล์ฟอันนี้ฟาดผ่าลงมาอย่างโหดเหี้ยม จนเปลี่ยนจากงานเลี้ยงต้อนรับคนกันเองอันแสนชื่นมื่น กลายเป็นงานเลี้ยงหงเหมินสไตล์บ้านนอกที่คละคลุ้งไปด้วยไอกระหายเลือด

เฉินฟู่กุ้ยถือไม้กอล์ฟไว้ในมือ

เขาเงยหน้าขึ้น สายตามองข้ามโคมไฟถนนอันสว่างไสว ทอดไปยังราตรีอันมืดมิดที่อยู่ไกลออกไป

อารมณ์ในสมองตีกันวุ่นวายจนยุ่งเหยิงราวกับโจ๊กที่กำลังเดือดพล่าน

เฉินฟู่กุ้ยกัดฟันกรอด

กล้ามเนื้อตรงขากรรไกรกระตุกอย่างรุนแรง

เขาชูไม้กอล์ฟในมือขึ้น ชี้ตรงไปยังท้องฟ้าราตรีอันมืดสนิท

ก่อนจะเค้นเสียงต่ำที่ถูกกดข่มไว้อย่างถึงที่สุด แต่กลับแฝงความเหี้ยมเกรียมอำมหิตไร้ขอบเขต เอ่ยถ้อยคำประกาศิตขั้นเด็ดขาดออกมาทีละคำ

"พูดเรื่องไร้สาระไปก็ไม่มีประโยชน์"

ดวงตาของเฉินฟู่กุ้ยเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ ราวกับสิงโตตัวผู้ที่กำลังเดือดดาล

"ทำให้คนอื่นต้องแสดงความเสียใจด้วยต่างหาก"