ตอนที่ 99 หวังชุ่ยผิงผู้เปิดกว้าง กับเฉินฟู่กุ้ยที่แทบจะสิ้น

ชานเมืองฝั่งตะวันตกของเจียงเฉิง โซนบ้านพักพูลวิลล่าเดี่ยว "คฤหาสน์เศรษฐี"

บ้านเศรษฐีบ้านนอกที่เฉินจื่ออั๋งมองว่าเป็นความอัปยศชั่วชีวิตแห่งนี้ วันนี้ตั้งแต่ด้านในจรดด้านนอกกำลังแผ่กลิ่นอายควันไฟในครัวเรือนที่ทั้งคึกคักและตื่นเต้นกระตือรือร้นจนออกนอกหน้า

ภายในห้องครัวแบบเปิดพร้อมเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ขนาดมหึมาจนแทบจะลงไปวิ่งม้าได้ของวิลล่า

ควันไอร้อนพวยพุ่งตลบอบอวล

หม้อต้มซุปสแตนเลสมีหูจับสองข้างขนาดใหญ่พอๆ กับกะละมังล้างหน้าใบหนึ่งกำลังตั้งอยู่บนเตาไฟแรงสูง น้ำซุปสีขาวข้นเดือดปุดๆ พล่านไปมา

กระดูกหน้าแข้งวัวท่อนโตที่มีไขกระดูกติดอยู่เป็นก้อนๆ ลอยผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในน้ำแกง กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นเข้มข้นอันทรงอิทธิพลนั้น กดข่มเอาระบบระบายอากาศบริสุทธิ์นำเข้าราคาเรือนแสนในห้องครัวเสียจนหมดพิษสงไปโดยปริยาย

คุณนายหวังชุ่ยผิงผูกผ้ากันเปื้อนกันน้ำลายดอกไม้แสนติดดินไว้ที่เอว สายผูกรัดทับลงไปบนชุดอยู่บ้านผ้าไหมแท้ราคาแพงระยับของเธอโดยตรง

หญิงแกร่งผู้เด็ดขาดเฉียบคมและทำงานฉับไวดุจสายฟ้าฟาดในแวดวงธุรกิจผู้นี้ บัดนี้กำลังถือกระบวยตักซุปด้ามยาว ยืนเฝ้าคุมระดับไฟอยู่หน้าเตาด้วยตัวเอง

อารมณ์ของเธอในวันนี้ ไม่อาจใช้คำว่า "ดี" มาบรรยายได้อีกต่อไปแล้ว

เรียกได้ว่าพุ่งทะยานเป็นสีแดงเถือก ปิดตลาดชนเพดานราคาสูงสุดไปเรียบร้อยแล้วต่างหาก

"บุรุษผู้คล้องม้าเอ๋ย เจ้าช่างองอาจผึ่งผาย——"

"ม้าศึกที่ควบตะบึงเปรียบประดุจสายลมกรด——"

หวังชุ่ยผิงใช้กระบวยคนหม้อต้มซุปไปพลาง แผดเสียงร้องเพลงลั่นอย่างสำราญใจไปพลาง

พอเสียงเพลงนี้ดังขึ้นมา มันแทบจะเทียบชั้นได้กับอาวุธชีวเคมีเลยทีเดียว

คีย์เพี้ยนลอยหายไปถึงสวรรค์ชั้นเก้าตั้งนานแล้ว ยิ่งท่อนเสียงสูงก็ยิ่งเค้นคอแหบแห้งเหมือนกระบอกเสียงแตกๆ ดันทุรังตะเบ็งขึ้นไป สะเทือนจนกะละมังสแตนเลสบนเขียงในครัวสั่นสะท้านส่งเสียงหึ่งๆ ตามไปด้วย

แต่ทว่าเจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด ร้องไปก็คิ้วกระดิกตาเบิกบานไป ทุกครั้งที่ร้องถึงท่อนฮุก ยังต้องถือกระบวยกวัดแกว่งไปมากลางอากาศตามจังหวะอีกสองที

แม่บ้านประจำสองคนที่ยืนอยู่ด้านข้างมองหน้ากันไปมาตาปริบๆ

พวกเธอกัดริมฝีปากแน่น ไหล่สั่นระริกเหมือนตะแกรงร่อนข้าว พยายามสะกดกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากจะยกมือขึ้นอุดหูเอาไว้สุดชีวิต ด้วยกลัวว่าจะไปทำลายความรื่นรมย์ของนายหญิงที่วันนี้อารมณ์ดีจนหลุดโลกผู้นี้เข้า

บนโต๊ะอาหารไม้ประดู่ทรงกลมตัวยักษ์ที่รองรับคนนั่งได้ถึงสิบห้าคน บัดนี้เต็มไปด้วยกับข้าวเนื้อสัตว์จานเด็ดชุดใหญ่

ไม่มีกลิ่นอายความประณีตบรรจงแบบที่ตระกูลไฮโซแดนใต้ชอบจัดจานสวยหรูแล้วค่อยๆ ละเลียดชิมแม้แต่น้อย

ล้วนเป็นของเนื้อๆ เน้นๆ อัดแน่นเต็มพิกัดทั้งสิ้น!

ขาหมูตุ๋นน้ำตาลกรวดสีแดงสดแวววาว

เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วหั่นชิ้นหนาบางเสมอกันจัดลงจานรวม

ไก่ย่างหนังกรอบสีเหลืองเกรียมเยิ้มน้ำมันทั้งตัว

ซี่โครงหมูผัดพริกแห้งและพริกไทยฮวาเจียวชามโต

กระทั่งกับแกล้มจานเย็น ก็ยังเป็นฟูชีเฟ่ยเพี่ยนเนื้อและเครื่องในวัวคลุกน้ำมันพริกสีแดงฉ่ำพูนจาน

พอกวาดสายตามองไป ทั้งโต๊ะก็แทบจะกลายเป็นสารคดีส่องโลกสัตว์ขนาดยักษ์ เมนูเดียวที่พอจะเฉียดกรายคำว่า "อาหารเจหรือผัก" ได้บ้าง ก็มีเพียงเห็ดออรินจิผัดซีอิ๊วแดงที่หั่นมาชิ้นหนาเตอะและปรุงด้วยซอสเข้มข้นจนเคี้ยวแล้วได้รสชาติเหมือนเนื้อสัตว์แท้ๆ จานหนึ่งเท่านั้น

ในจังหวะที่หวังชุ่ยผิงเตรียมจะตักซุปใส่ชามขึ้นโต๊ะนั่นเอง

ประตูใหญ่ตรงโถงทางเข้าวิลล่าก็ถูกใครบางคนผลักเปิดเข้ามาจากด้านนอก

เฉินฟู่กุ้ยหนีบกระเป๋าเอกสารหนังแท้ที่ยัดของจนตุง พอเหยียบข้ามธรณีประตูเข้ามา จมูกก็กระตุกฟุดฟิดตามสัญชาตญาณทันทีสองที

หอม

หอมเหลือเกิน

กลิ่นเนื้อต้มกระดูกหน้าแข้งท่อนโตกลิ่นนี้ ลอยตรงดิ่งเข้าไปปักหมุดอยู่ในสมองของเขาทันที

เฉินฟู่กุ้ยเปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์ เดินตามกลิ่นหอมมุ่งหน้าไปยังห้องอาหาร

พอเลี้ยวพ้นโถงทางเข้า ดวงตาคู่เล็กที่เปี่ยมไปด้วยความฉลาดแกมโกงจากการคอยสังเกตสีหน้าผู้คนในแวดวงธุรกิจมานานหลายปีของเขาก็หรี่ลงอย่างเฉียบคมในบัดดล

มีอะไรไม่ชอบมาพากล

เฉินฟู่กุ้ยวางกระเป๋าเอกสารลงบนตู้ลิ้นชักข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

เขามองดูงานเลี้ยงเนื้อล้วนบนโต๊ะที่อลังการราวกับโต๊ะจีนเสวยราชวงศ์ชิง แล้วก็หันไปมองแผ่นหลังในผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ที่กำลังขับขานบทเพลงพร้อมสะบัดกระบวยทำอาหารด้วยตัวเองในครัว

เสียงระฆังเตือนภัยในใจของเฉินฟู่กุ้ยพลันดังขึ้นอย่างรุนแรง

ภรรยาของตัวเองมีนิสัยและสไตล์การใช้ชีวิตแบบไหน เขารู้แจ้งเห็นจริงยิ่งกว่าใครทั้งหมด

หวังชุ่ยผิงไม่เคยย่างกรายเข้าครัวทำอาหารเองมาสามปีเต็มๆ แล้ว ปกติที่บ้านมีพ่อครัวและแม่บ้านคอยดูแลโดยเฉพาะ มือคู่นี้ของเธอมีไว้เซ็นสัญญาหลักล้านหลักสิบล้าน ไม่ได้มีไว้หั่นต้นหอมขิงกระเทียม

ต่อให้เป็นวันเกิดของเขา หรือเป็นวันครบรอบแต่งงานของทั้งคู่ อย่างมากเธอก็แค่แจกอั่งเปาให้แม่บ้านเพิ่ม แล้วสั่งให้ครัวทำกับข้าวเพิ่มมาอีกสองอย่างเท่านั้น

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ถึงขั้นลงมือเข้าครัวด้วยตัวเอง แถมยังจัดพิธีรีตองต้อนรับแขกระดับพรีเมียมขนาดนี้เชียวหรือ?

เฉินฟู่กุ้ยไม่ได้ผลุนผลันพุ่งเข้าไปซักถามตรงๆ

เขาผ่อนฝีเท้าให้เบาลง เดินไปที่หน้าประตูห้องครัว แล้วลอบสังเกตสีหน้าของหวังชุ่ยผิง

คิ้วตาผ่อนคลาย ใบหน้าเปล่งปลั่งแดงระเรื่อ

ไม่มีความฉุนเฉียวแบบคนที่คุยธุรกิจล่ม และไม่มีจิตสังหารแบบคนที่กำลังจะมาคิดบัญชีแค้นกับเขา นี่มันคือความปีติยินดีที่พวยพุ่งออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจชัดๆ

เฉินฟู่กุ้ยเริ่มมั่นใจในใจขึ้นมาบ้างแล้ว

เขากระแอมเบาๆ ปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้มประจบประแจงระคนใคร่รู้ แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้

"อ้าว เมียจ๋า"

เฉินฟู่กุ้ยมองกระดูกท่อนโตที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในหม้อ พลางยกนิ้วโป้งขึ้นให้

"ซุปหม้อนี้เคี่ยวได้เด็ดจริง กลิ่นหอมฟุ้งออกไปถึงนอกประตูรั้วนู่นเลย กับข้าวที่แม่บ้านทำรวมกันร้อยมื้อ ก็สู้หม้อนี้ที่เธอลงมือทำเองไม่ได้หรอกนะเนี่ย"

เขาถือโอกาสขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วค่อยๆ ตะล่อมเข้าประเด็นหลักอย่างระมัดระวัง

"วันนี้ที่บ้านมีผู้หลักผู้ใหญ่ระดับผู้นำคนไหนจะมาเหรอ?"

"เรื่องอะไรกันน้า ถึงทำให้เธอดีอกดีใจจนต้องลงมือเข้าครัวเองขนาดนี้?"

เมื่อหวังชุ่ยผิงได้ยินคำชมของสามี ก็เคาะกระบวยตักซุปกับขอบหม้อดังเป๊าะด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

เธอหมุนตัวกลับมา

มองเฉินฟู่กุ้ยด้วยสีหน้ามาดมั่น ผึ่งผาย และภาคภูมิใจจนแทบจะปิดเอาไว้ไม่อยู่

"วันนี้ลูกชายคนโตจะพาคนกลับมากินข้าวที่บ้าน!"

หวังชุ่ยผิงเช็ดมือทั้งสองข้างกับผ้ากันเปื้อน น้ำเสียงเด็ดขาดฉะฉาน ไม่มีการเกริ่นนำอ้อมค้อมใดๆ ทั้งสิ้น

"พา 'ลูกเขย' ของพวกเรา กับเพื่อนร่วมห้องพักของมันกลับมา!"

คำไม่กี่คำนี้ หลุดกระเด็นออกมาจากปากของหวังชุ่ยผิงอย่างโจ่งแจ้งและเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้เอง

เธอไม่มีแม้แต่การหยุดชะงักหรือความลังเลเลยสักนิด ในความรับรู้ของเธอนั้น เรื่องนี้ถือเป็นมงคลที่แน่นอนประหนึ่งตอกตะปูลงบนแผ่นไม้ไปแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องหลบๆ ซ่อนๆ แม้แต่น้อย

"ลูกชายคนโตพาแฟนกลับมากินข้าวที่บ้านเหรอ?"

เฉินฟู่กุ้ยตบหน้าขาฉาด ริ้วรอยบนใบหน้ายิ้มจนย่นมารวมกันเป็นกระจุก

"เจ๋งเป้ง!"

"ไอ้ลูกคนนี้มันได้เชื้อพ่อมาแท้ๆ! ลงมือไวจริงๆ!"

เขาหัวเราะร่าพลางลูบคาง ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความปลาบปลื้มใจและความภาคภูมิใจ

"การฝึกทหารเพิ่งจบไปได้ไม่กี่วันเองไม่ใช่เหรอ ดันจีบแฟนติดแล้วพาเข้าบ้านได้แล้วซะงั้น ตอนฉันตามจีบเธอเมื่อก่อน ยังไม่มีความเร็วเท่ามันเลยนะเนี่ย"

เฉินฟู่กุ้ยพูดไปก็พยักหน้าหงึกๆ ด้วยความพึงพอใจไป

จมดิ่งลงสู่ห้วงความสุขของคนเป็นพ่อแก่ๆ ที่ได้เห็นลูกชายยอมเปิดกะโหลกเรื่องความรักเสียทีโดยสิ้นเชิง

ทว่า

ความสุขเช่นนี้กลับคงอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาทีด้วยซ้ำ

อาการพยักหน้าของเฉินฟู่กุ้ยพลันชะงักค้างลงในทันใด

รอยยิ้มที่มุมปากของเขาราวกับถูกแช่แข็งไว้กลางแจ้งในฤดูหนาวอันเย็นเยือก ค่อยๆ แข็งทื่อค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าทีละน้อย

ประโยคที่สมองเพิ่งจะกรองทิ้งไปโดยอัตโนมัติเมื่อครู่นี้ พลันกอรอกลับมาเล่นซ้ำข้างหูใหม่อีกรอบแบบคำต่อคำ

——พา 'ลูกเขย' ของพวกเรา กับเพื่อนร่วมห้องพักของมันกลับมา!

ลมหายใจของเฉินฟู่กุ้ยสะดุดหยุดกึก

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ คอส่งเสียงเสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าดจนน่าเสียวฟัน

สองตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังภรรยาที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"เมียจ๋า..."

เสียงของเฉินฟู่กุ้ยเริ่มสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ เขายังคงมีความหวังลมๆ แล้งๆ แบบหลอกตัวเองเหลืออยู่เป็นเศษเสี้ยวสุดท้าย พยายามฝืนเค้นรอยยิ้มอันน่าเกลียดออกมา

"เมื่อกี้เธอ... ลิ้นพันกันพูดผิดไปใช่ไหม?"

เขายื่นนิ้วออกมานิ้วหนึ่ง ขยับโบกไปมากลางอากาศอย่างอ่อนแรง

"มันต้องเป็นลูกสะใภ้ไม่ใช่เหรอ?"

หวังชุ่ยผิงเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของเขา คิ้วก็ตั้งชันขึ้นมาในทันที

เธอท้าวสะเอวทั้งสองข้าง

"ไม่ได้พูดผิดย่ะ!"

เสียงของหวังชุ่ยผิงเด็ดขาดฟันธง แถมยังเจือความหงุดหงิดที่เขามีปัญหาเรื่องการได้ยินอย่างเต็มที่

"ก็ลูกเขยนั่นแหละ!"

ไม่เพียงแต่เธอจะไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไรเท่านั้น ตรงกันข้าม เธอยังเริ่มพรรณนาถึงภาพในวิดีโอคอลเมื่อเช้านี้ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"เมื่อเช้าฉันเห็นกับตาตัวเองในวิดีโอคอลเลย!"

"พ่อหนุ่มคนนั้นชื่อเสี่ยวตง รูปร่างล่ำบึ้กบึกบึนสุดยอดไปเลยเธอเอ๋ย! ดูหัวไหล่นั่นสิ ดูกล้ามอกนั่นสิ! วันหลังฉันไปยกเวทที่ฟิตเนส ไม่ต้องจ้างเทรนเนอร์ส่วนตัวแล้ว ให้เสี่ยวตงไปเทรนเป็นเพื่อนฉันก็พอแล้ว!"

หวังชุ่ยผิงยิ่งพูดยิ่งเบิกบาน ยิ่งเล่ายิ่งถูกอกถูกใจ

"สองคนนอนค้างอยู่ในห้องสวีทที่โรงแรมด้วยกันทั้งคืน พอเดินออกมาก็แก้ผ้าท่อนบน เสี่ยวตงยังถามจื่ออั๋งอยู่เลยว่าเจ็บก้นไหม จะให้นวดให้หรือเปล่า!"

"นี่มันไม่ใช่ผัวเมียกันแบบเนื้อๆ เน้นๆ แล้วจะเป็นอะไรได้อีกล่ะยะ!"

บึ้ม——!!!

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้

เปรียบเสมือนปืนใหญ่ยิงกระสุนระเบิดแรงสูงหลายนัด ยิงตรงเข้าถล่มหัวใจชายแท้แสนเปราะบางและหัวโบราณของเฉินฟู่กุ้ย จนเกิดการระเบิดของนิวเคลียร์ระดับล้างโลกขึ้นมากลางอก

ลูกชายหาผู้ชายมาเป็นแฟน

แถมยังเป็นไอ้ล่ำบึ้กเปลือยท่อนบน

นอนค้างคืนที่โรงแรมด้วยกันหนึ่งคืน แถมลูกชายยังเจ็บก้นอีกต่างหาก

โลกตรงหน้าของเฉินฟู่กุ้ยพลันสูญสิ้นสีสันไปในพริบตา

เขารู้สึกเพียงว่ามีกระแสเลือดลมตีกลับอันเชี่ยวกรากพุ่งทะยานขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง วิ่งตรงเข้าสู่กระหม่อมทันที ในหูมีเสียงหวีดแหลมดังก้องขึ้นมา อุปกรณ์เตาสแตนเลสทั้งหมดในครัวหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่งในสายตาของเขา

ใบหน้าของเฉินฟู่กุ้ยที่เดิมทียังมีรอยยิ้ม คล้ำเขียวกลายเป็นสีม่วงคล้ำไปในชั่วพริบตา

จากนั้น

แววตาของเขาก็เหม่อลอยค้างเติ่งไปโดยสิ้นเชิง

ริมฝีปากเริ่มสั่นระริกอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้ ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่พยางค์เดียว

ร่างกายที่ไม่ได้สูงใหญ่นักของเขาซวนเซอย่างรุนแรงอยู่กับที่สองที ประดุจท่อนไม้ผุพังที่ถูกฟันจนขาดราก

"เหล่าเฉิน?"

ในจังหวะที่หวังชุ่ยผิงเพิ่งจะตะโกนเรียกสองคำนี้ออกมานั่นเอง

เฉินฟู่กุ้ยก็ตาเหลือกกลับ

ล้มหงายหลังตึงลงไปบนพื้นไม้จริงเบื้องหลังอย่างตรงแหนวโดยไม่มีการชะลอผ่อนแรงใดๆ ทั้งสิ้น

"โครม!"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังลั่น

เถ้าแก่บ้านนอกผู้ทรงอิทธิพลสั่งซ้ายหันขวาหันได้ในตลาดวัสดุก่อสร้างเมืองเจียงเฉิงผู้นี้ ถึงกับระบบชัตดาวน์เป็นลมสลบเหมือดไปคาที่ เพราะคำพูดอันเปี่ยมล้นไปด้วยความปลาบปลื้มใจไม่กี่ประโยคของภรรยาตัวเอง!

อย่างไรก็ตาม

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์กู้ชีพฉุกเฉินที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ หวังชุ่ยผิงกลับไม่ได้กรีดร้องตกอกตกใจเหมือนแม่บ้านทั่วไป และไม่ได้ลนลานควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อกดโทรเรียกรถพยาบาล 120 เลยแม้แต่น้อย

สีหน้าของหญิงแกร่งผู้นี้สงบนิ่งเป็นที่สุด ถึงขั้นแฝงความมั่นอกมั่นใจอย่างเด็ดขาดในทำนองว่า "กูรู้อยู่แล้วเชียว" เอาไว้อีกด้วย

เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะแล้วตบลงไปสองที

"แปะ! แปะ!"

เสียงปรบมือใสกระจ่างสองทีดังก้องกังวานไปทั่วห้องอาหาร

"คนอยู่ไหน เข้ามา!"

สิ้นเสียงออกคำสั่งของหวังชุ่ยผิง

ประตูห้องแม่บ้านตรงด้านข้างห้องครัวก็ถูกกระแทกเปิดออกในพริบตา

แพทย์ประจำตัวสามคนในชุดกาวน์สีขาวพร้อมหูฟังแพทย์คล้องคอ พุ่งพรวดออกมาด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ ราวกับกองกำลังพิเศษที่ซุ่มหมอบอยู่ในพงหญ้ามาเนิ่นนานแล้วอย่างไรอย่างนั้น!

พวกเขาแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน การเคลื่อนไหวชำนิชำนาญยิ่ง

คนหนึ่งในมือหิ้วเครื่องติดตามการทำงานของหัวใจแบบพกพา

คนหนึ่งถือกล่องปฐมพยาบาลฉุกเฉินชุดเต็ม

และยังมีอีกคนหนึ่ง ถึงกับแบกถุงออกซิเจนทางการแพทย์ใบใหญ่เบ้อเริ่มวิ่งเข้ามาโดยตรง!

ภาพเหตุการณ์นี้

ช่างพิลึกพิลั่น และแฝงความเหนือจริงอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

หวังชุ่ยผิงคลุกคลีอยู่ในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี การทำงานของเธอยึดหลักเตรียมพร้อมรับมือล่วงหน้าก่อนฝนตกเสมอ

เธอเข้าใจหัวใจอันแสนเปราะบางของสามีตัวเองดีเกินไป รู้ว่าทันทีที่ตาแก่นี่ได้ยินเรื่องน่ายินดีที่ "สะเทือนเลื่อนลั่นสะท้านโลกา" พรรค์นี้เข้า จะต้องช็อกจนชักแหง็กๆ ไปอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้

วันนี้เธอจึงไม่เพียงแต่ลงมือเข้าครัวด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ยังยอมทุ่มเงินก้อนโตจ้างทีมแพทย์ส่วนตัวมาประจำการถึงที่บ้าน สแตนด์บายรอรับคำสั่งอยู่ข้างๆ ในสภาพพร้อมรบเต็มพิกัดอีกด้วย

"เร็วเข้าๆ!"

หวังชุ่ยผิงถือกระบวยตักซุปคอยบัญชาการ

"ให้ออกซิเจนเขาที! กดจุดเหรินจงใต้จมูก! เอายาช่วยชีวิตฉุกเฉินยัดใส่ปากไปเร็วเข้า!"

บรรดาหมอรีบโผเข้าไปข้างกายเฉินฟู่กุ้ยทันที

วัดความดัน ต่อสายเครื่องมอนิเตอร์ ยัดยาเข้าปาก

กระบวนการทำงานดุดันรวดเร็วปานพายุหมุน

ผ่านไปร่วมสองนาทีเต็มๆ

เฉินฟู่กุ้ยที่นอนแผ่อยู่บนพื้น ในที่สุดก็ส่งเสียงไอแห้งๆ อย่างอ่อนระโหยโรยแรงออกมา

แผงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เปลือกตาเปิดแง้มขึ้นมาเป็นรอยแยกอย่างยากลำบาก

ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ได้เป็นการรีบสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเลยสักนิด

ใบหน้าของเฉินฟู่กุ้ยซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก แววตาแฝงความหวังอันริบหรี่สุดท้ายเอาไว้

"เป็น..."

"ลูกเขยจริงๆ เหรอ?"

หวังชุ่ยผิงถือกระบวยด้ามยาวตักซุปยืนอยู่ด้านข้าง

เธอก้มมองสามีที่เพิ่งถูกดึงตัวกลับมาจากประตูนรกด้วยสายตาเหยียดลงมา บดขยี้ภาพฝันสุดท้ายของเขาลงอย่างไม่ไว้หน้า

"ไม่งั้นจะอะไรล่ะยะ?"

หวังชุ่ยผิงกลอกตาบนใส่อย่างไม่สะทกสะท้าน

"อย่ามานอนแกล้งตายอยู่บนพื้นเลย ยาเขาก็กรอกปากให้แกไปแล้ว"

เธอโบกกระบวยไปมากลางอากาศทีหนึ่ง น้ำเสียงไม่อนุญาตให้มีข้อโต้แย้ง

"รีบลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปยืนรอต้อนรับแขกที่หน้าประตูให้มันดีๆ เลยนะยะ!"

"ลูกชายคนโตกับลูกเขยของพวกเราใกล้จะมาถึงแล้ว!"

กระดูกหน้าแข้งท่อนโตในครัวยังคงพลิกคว่ำพลิกหงายอยู่ในหม้อ แผ่กลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมออกมา

อาหารจานเนื้อบนโต๊ะยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น

ส่วนมื้อค่ำที่ยังไม่ได้เปิดฉากอย่างเป็นทางการมื้อนี้

เพิ่งจะเปิดม่านความพิลึกพิลั่นของมันขึ้นมาเพียงเท่านั้น